Δύο συλλαβικές κυπριακές επιγραφές του 5ου αιώνα π.Χ. γραμμένες σε Αλβανική γλώσσα

Written by Μάριος Δημόπουλος
Share

 Η καταγωγή των Κυπρίων

Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους των νεοελλήνων ψευδοεπιστημόνων είναι ότι η Κύπριοι είναι Έλληνες, διότι κατάγονται από τους αρχαίους Αρκάδες. Οι ιστορικοί αυτοί παραπέμπουν στον Ηρόδοτο, ο οποίος γράφει ότι οι Κύπριοι κατάγονται από τους αρχαίους Αρκάδες Πελασγούς. Ενισχυτικό είναι ότι οι κυπριακές συλλαβικές γραφές της Κύπρου αποκρυπτογραφήθηκαν στα Ελληνικά πολλές δεκαετίες πριν την αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής γραφής Β.

Η αλήθεια είναι όμως πολύ διαφορετική. Οι νεοέλληνες ιστορικοί αποκρύπτουν το όλο απόσπασμα του Ηροδότου. Ας δούμε ολόκληρο το απόσπασμα: «Τούτων δε τοσάδε έθνεα εισί, οι μεν από Σαλαμίνος και Αθηναίων, οι δε από Αρκαδίης, οι δε από Κύθνου, οι δε από Φοινίκης, οι δε από Αιθιοπίης, ως αυτοί Κύπριοι λέγουσι» (VII 90). Άρα οι αρχαίοι Κύπριοι ήταν ένα συνονθύλευμα Ελλήνων από Σαλαμίνα και Αθήνα, Πελασγών Αρκάδων, Φοινίκων και Αιθιόπων. Και φυσικά πριν την άφιξη των εποίκων αυτών από τη Μεσόγειο, το νησί κατοικείτο από άλλους κατοίκους, ακαθορίστου ανατολικής καταγωγής. Σιγά σιγά όλοι αυτοί οι λαοί εξελληνίστηκαν πλήρως από τον αποικισμό των Ελλήνων. Άρα κατά μια χονδρική εκτίμηση, ούτε το 15% των αρχαίων Κυπρίων δεν θα είχε ελληνικό DNA, αν και αυτή η εκτίμηση είναι παρακινδυνευμένη λόγω ανεπάρκειας δεδομένων.

 

 

Σουμέριοι και Φοίνικες στην Κύπρο

Περί της προέλευσης του ονόματος της νήσου υπάρχουν διάφορες εκδοχές. Έτσι λέγεται ότι η Κύπρος ονομάσθηκε από μια αρχαία μεγάλη πόλη, και Κύπη αναφέρεται πόλη Σικελίας από τον Στέφανο Βυζάντιο. Άλλη εκδοχή είναι ότι το όνομά του νησιού προέρχεται από τον Κύπρο τον γιο του Κινύρα. Ο Κινύρας λεγόταν γιος του Σανδάκου ή του Απόλλωνος. Άλλη εκδοχή είναι κύπρου, του χαλκού που βρίσκεται άφθονο στο νησί. Πολλά έχουν ειπωθεί για την ετυμολογία της λέξεως κύπρος (=χαλκός), αλλά η πραγματική της ετυμολογία είναι από το αλβανοσουμεριακό ku-bar που σημαίνει ο λάμπων, ο αργυρός. Μια άλλη εκδοχή για την ονομασία του νησιού είναι από το άνθος κύπρος, δένδρου στην Κύπρο  από το οποίο παραγόταν το κύπρινον μύρο. Η λέξη κύπρος (=άνθος) είναι η εβραϊκή λέξη gopher. Υπάρχει όμως και μια άλλη πιο παράτολμη ερμηνεία. Στις επιγραφές των Κισσίων Ανζανιτών αναφέρεται λαός Kupe (Scheil, τομ. XI, σ. 51-52). Άρα Κύπρος προέρχεται από το Kupe και uru που σημαίνει ο τόπος του λαού Kupe (uru στα σουεριακά σήμαινε τόπος). Άρα πιθανώς οι πρώτοι κάτοικοι της Κύπρου να ήταν προσημητικοί μεσοποταμιακοί λαοί και Σουμέριοι. Η ύπαρξη Σουμερίων στο νησί  επιβεβαιώνεται από αρχαιολογικές ανασκαφές στις αρχές του 20ου αιώνα. Άρα οι προελληνικοί πληθυσμοί της Κύπρου δεν ήταν Σημίτες, αλλά Σουμέριοι, δηλαδή πανάρχαιοι Αλβανοί!!! (Περί της ελληνοαλβανικής πελασγικής προέλευσης των Σουμερίων δείτε το άρθρο μου "Οι Σουμέριοι ήταν Ελληνοπελασγοί").

Η ύπαρξη των Φοινίκων στο νησί αποδεικνύεται και γλωσσολογικά. Το Κίτιον ήταν πόλη παραθαλάσσια της Κύπρου και είχε λαμπρό λιμάνι κλειστό, όπως μας πληροφορεί ο Στράβων (682). Το όνομα αυτό είναι σημιτικό. Ο Ιώσηπος (Ιουδαϊκή Αρχαιολογία, I, 7) γράφει ότι το όνομα προέρχεται από το εβραϊκό χετίμ, όπως ονόμαζαν οι Εβραίοι όλες τις νήσους και τις παραλίες. Εκτός και αν το όνομα αυτό δεν είναι σημιτικό, αλλά σουμεριακό από τα σουμεριακά ki-a-ti που σημαίνει παράλια πόλη. Στα σουμεριακά ki = γη, a = νερό, ti = κατοικία. Άρα Κίτιον σημαίνει «νερού γης κατοικία). Να προσεχθεί ότι οι σουμεριακές λέξεις ki και a είναι πανομοιότυπες με τις ελληνικές λέξηεις γη και αα (= νερό).

Μια άλλη ξενική ονομασία είναι η Ταρσίς ή Θαρσίς, ομώνυμη προς την γείτονα πόλη της Κιλικίας Ταρσόν ή Θαρσόν. Είναι και αυτή σημιτική ή μήπως σουμεριακή; Στις Ανζανικές επιγραφές (Scheil, τομ. 3, σ. 108) αναγράφεται χώρα Tar-ri-sa και ερμηνεύεται από τον Scheil ως «μεγάλη, επιφανής». Η Ταρσός ήταν ήταν πολύ εύφορη. Άρα το όνομα πιθανώς να προέρχεται από το σουμεριακο dar (= γη, αγρός) και το su ή si (=πλήρης εύφορος). Άρα Ταρσίς = η εύφορη γη. Αν αυτό είναι αληθές, τότε μάλλον η Ταρσός της Κιλικίας προέρχεται από την πόλη Ταρσίς της Κύπρου λόγω των μετακινήσεων των πανάρχαιων Αλβανών Σουμερίων.

Ένα άλλο όνομα της Κύπρου που θεωρείται φοινικικό είναι η Ασπελία, που δηλώνει τη θαλάσσια θέση του νησιού. Πολύ πιθανό όμως να είναι σουμεριακό από το as(=πολύ) και το pili(=υγρό), Ας-πελι-α = aspili. Άρα Ασπέλια σημαίνει η έχουσα άφθονο ύδωρ. Ποταμοί της Κύπρου ο Λύκος και Κούρος, των οποίων τα νερά ποτίζουν τη γη και κινούν τους μύλους, ο Βόκορος, ο Κλάνεος, ο Λάπαθος και ο Πεδιαίος, ο οποίος αρδεύει την κοιλάδα της Μεσαρίας καθιστώντας την πολύ εύφορη.

Άλλα ονόματα του νησιού είναι Αερία λόγω του καθαρού της αέρα, Κεραστία (πρβλ. Ζευς Κεραστής), Μειωνίς από αρχαία αποικία των εν Λυδία Μαιόνων ή Μηόνων και Σφήκεια από Σφηκών, λαού που κατοικούσε στην Κύπρο.

 

Πανάρχαιοι Αλβανοί στην Κύπρο

Το θέμα της αλβανικότητας του νησιού έχει λυθεί ήδη από τον Ιάκωβο Θωμόπουλο το 1912, αφού απεδείχθη η ύπαρξη αλβανικών λέξεων στα Κυπριακά λεξικά. Αυτό απετέλεσε το μεγάλο σοκ για το νεοελληνικό κατεστημένο, που θεωρεί ότι οι Αλβανοί είναι ένας νεότερος λαός στα Βαλκάνια (!!!) καθώς και για τα χοτζικά παραμύθια περί της ταυτίσεως Ιλλυριών και Αλβανών. Αν οι πρόγονοι των Αλβανών ήταν οι Ιλλυριοί, τι δουλειά έχουν αλβανικές λέξεις στην Κύπρο; Δεν υπάρχει καμμιά μαρτυρία για εποικισμό της νήσου από Ιλλυριούς. Αυτό έβαλε σε πονοκέφαλο τους Έλληνες και Αλβανούς ιστοριογράφους, οι οποίοι απέκρυψαν τις ανακαλύψεις αυτές σαν τη γάτα που κρύβει τα κόπρανά της στο χώμα!!! Αν δεχόντουσαν οι Αλβανοί και Έλληνες καρεκλοκένταυροι ιστορικοί όλα αυτά, θα έπρεπε να πουν ότι αμφότεροι λένε μπούρδες και ότι οι πρώτοι, οι μόνοι και οι πραγματικοί Έλληνες της περιοχής της μεσογείου ήταν οι Αλβανοί και ότι οι Αλβανοί ήταν οι πρωτοέλληνες.

Στο λεξικό του Ησυχίου απαντάται η έξη αγαθός που σημαίνει σιωπά. Δεν υπάρχει στην ελληνική κανένα ρήμα που να τελειώνει με τέτοια κατάληξη –ος. Στα αλβανικά όμως ας γα θος σημαίνει τίποτα δεν είπε!!! Τίποτα δεν είπε, άρα σιωπά!!!

Κυπριακό αγαθός > Αλβανικά ας γα θος

Υπάρχουν όμως και άλλες αλβανικότατες λέξεις στα κυπριακά λεξικά του Ησυχίου. Ας τις δούμε:

Κυπριακό αγχούρος (= όρθρος) από αλβανικό αγούαρε (= η αυγή)

Κυπριακό άριζος (= τάφος) από αλβανικό βάρρι, πληθυντικός βάρρεζε (=τάφος)

Κυπριακό βρούκαν (=την ακρίδα) από αλβανικό bούρκθι (=η μικρή ακρίδα)

Κυπριακό βρούχετος (= βάτραχος) από αλβανικό bρετκότσεα (=βάτραχος)

Κυπριακό γρα (=φάγε) από το αλβανικό νγράνε (=φάγε)

Κυπριακό δρόσους (=αχρείους) από το αλβανικό dρούσ-ι (=ο φοβούμενος, ο δειλός)

Κυπριακό έλφος (βούτυρο) από το αλβανικό γjάλπε-ι (= βούτυρο)

Κυπριακό έπιζα (=όρνεα) από αλβανικό σπέζε-α (=πτηνό)

Κυπριακό ίγγια (=ένας) από αλβανικό νjε, νjα (= ένα πράγμα)

Κυπριακό ιμ-πάταhον (=έμ-βλεψον) από το αλβανικό πάτσε (=είδα)

(Το δεύτερο συνθετικό του κυπριακού πάταχον προέρχεται από το αλβανικό πάτσε).

Κυπριακό κάβειος (=νέος) από αλβανικό κέδε-jα (=νέα κόρη)

Κυπριακό κακ-κείναι (=κατά-κόψαι) από το αλβανικό κίj, κίνj(=κόπτω).

Άρα το δεύτερο συνθερικό του κυπριακού κείναι προέρχεται από το αλβανικό κίνj. (Από την ίδια λέξη προέρχεται και το δήθεν ελληνικό κίων. Στα αλβανικά κίουν σημαίνει ο κεκομμένος κλάδος, ο οποίος ήταν στην αρχή ο κίων, ο αποκοπείς κορμός του δένδρου. Κατανοούμε λοιπόν ποια γλώσσα μιλούσαν οι προϊστορικοί Έλληνες πριν την έλευση των Γραικόφωνων Πελασγών από τη Θράκη).

Κυπριακό κάρραξον (=κράξον) από το αλβανικό γαρρίς (= φωνάζω). (Από το αλβανικλο γαρρίς προέρχεται και το νεοελληνικό γκαρίζω).

Κυπριακό κινδόν (=ενθάδε) από το αλβανικό κενdού (=ενθάδε, προς τα εδώ)

Κυπριακό λείνα (=έρια) από το αλβανικό λjέσνα (=έρια)

Κυπριακό μαστός (=ποτήρι) από το αλβανικό μαsστραπά (=ποτήρι)

Κυπριακό ορτός (=βωμός) από το αλβανικό οτάρ, αλjτάρρ-ι (=βωμός)

Κυπριακό ούαρον (βάρον) (=έλαιο) από το αλβανικό βάλj-ι, βάj-ι πληθυντικός βάλjρα, βάjρα (=έλαιο)

Κυπριακό Πείρηθοι (νύμφες) από το αλβανικό Περρίτε (νύμφες)

Κυπριακό πέσον (=όρος) (πρβλ. πέτος = ύψος Ετ. Μ.) από το αλβανικό πjέτε (=όρος, ύψος)

Κυπριακό πρέπον (=τέρας) από το αλβανικό πρέβεα (=τέρας)

Κυπριακό ύεσι (Fέσι) (=στολή) από το αλβανικό βες (=ντύνω).

 

Όλα αυτά αποτελούν οιωνεί μαθηματική απόδειξη της πανάρχαιας παρουσίας των πρωτο-Αλβανών στην Κύπρο. Οι Αλβανόφωνοι αυτοί κάτοικοι θα ήρθαν από την Αρκαδία μαζί με άλλους Γραικόφωνους Πελασγούς που κατέβηκαν από τη Θράκη στη νότια Ελλάδα. Οι Γραικόφωνοι Θρακιώτες Πελασγοί μετέδωσαν τη θρακική  θρησκεία των Ολύμπιων Θεών στους Αλβανόφωνους Αρκάδες. Ένα κύμα αυτών μετέβη στην Ιλλυρία, ενώ ένα άλλο τμήμα στη Ρώμη και στην Κύπρο.

 

Οι πανάρχαιες αποσιωπημένες αλβανικές επιγραφές της Κύπρου

Η οιωνεί μαθηματική απόδειξη της πανάρχαιας παρουσίας των Αλβανών της Κύπρου παύει να είναι οιωνεί και καθίσταται 100% χειροπιαστή. Οι ετυμολογίες μπορεί να απορριφθούν από κάποιους ως τυχαίες συμπτώσεις ή παρετυμολογίες ή κοινές ρίζες της υποτιθέμενης ινδοευρωπαϊκής ομογλωσσίας. Οι επιγραφές όμως ποτέ. Τα γραπτά μένουν και είναι αψευδής μάρτυρας της παρουσίας κάποιου λαού σε μια περιοχή. Έτσι υπάρχει μια κυπριακή συλλαβική γραφή που δεν βγάζει νόημα στα Ελληνικά, αλλά βγάζει στα Αλβανικά. Το ελληνικό γλωσσολογικό κατεστημένο απέκρυψε την επιγραφή αυτή, γιατί αν την έβγαζε στη φόρα θα έπεφταν σαν χάρτινοι πύργοι όλες οι γλωσσολογικές θεωρίες που είχαν ειπωθεί μέχρι τώρα. Η επιγραφή αυτή δίνει το οριστικό τέλος σε όσους υποστηρίζουν ότι η αλβανική γλώσσα ήρθε στον μεσαίωνα στα Βαλκάνια ή όσους εν έτει 2014 ιχθυολόγους που το παίζουν εθνολόγοι με παχυλή άγνοια της γλωσσικής επιστήμης υποστηρίζουν τάχα μου τάχα μου ότι η Αλβανική γλώσσα προήλθε από τη Δακία και ότι οι Αλβανοί είναι Δακορουμάνοι. Αν αυτό δεν είναι αντι-συμβατική άποψη, ποια άλλη είναι;

Αλλά ας εξετάσουμε τιν εν λόγω κυπριακές επιγραφές. Οι επιγραφές αυτές χρονολογούνται τον 5ο αιώνα και είναι γραμμένες διά της γνωστής Κυπριακής γραφής στην εγχώρια γλώσσα των αυτοχθόνων Κυπρίων. Οι επιγραφές αυτές δημοσιευθηκαν το 1911 από τον καθηγητή στη Λειψία Richard Meister στη μελέτη του με τίτλο Kyprische Syllabariuscchriften in nicht grieechischer Sprache (SibtzberKongPreussAkadWiss).

Ας δούμε την πρώτη επιγραφή:

Στίχος 1: βι τι λε? ρα νου. τα να. μου νο τι.

Στίχος 2 α ι λο. ε κι jα νο τι. μα να. κο 

Στίχος 3 το ου. πα κι μι ρα νου. τα να. μου

Στίχος 4 νο τι.

 

Ας δούμε τη δεύτερη επιγραφή:

Στίχος 1: α να. τα σι. σου? σα. ε κι βι jα κι. μα να.

Στίχος 2: α πο ι ε κι. μα ρι. μα να. σου? μι? ρα

Στίχος 3: ι μι κα νι. που ε νε. μι να. πα να μο.

Στίχος 4: πα να μο. τα ρα βι. κα βα λι jα. μα να. μι

 

Στις ανωτέρω επιγραφές να προσεχθούν οι διαχωριστικές τελείες που έχουν βάλει οι εκδότες. Οι επιγραφές αυτές δεν βγάζουν νόημα στα Ελληνικά, βγάζουν όμως νόημα σε όποιον γνωρίζει καλά αλβανικά. Η γλώσσα των επιγραφών είναι αλβανική.

 

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΠΡΩΤΗΣ ΕΠΙΓΡΑΦΗΣ

βιτιλε? = Ιδάλιον

ράνου = έπεσε

τανα = οι δικοί μας

μουνότι = νίκησαν

αι λο = αυτός έβριζε

ε κι = και όποιος

jο νοτι = καυχιόταν

μάνα = έπειτα

κοτοου = κραύγασε

πακίμι = ειρήνη

ρανου = έπεσε

τανα = οι δικοί μας

μουνοτι = νίκησαν

 

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΕΠΙΓΡΑΦΗΣ

α να τασι = αν κάποιος τώρα

σου σα = δώσει τόσα

βιjακι = κατέθεσε

μανα = την μνα

α πο ι = βεβαίως αυτός

ε κι = και όποιος

μαρι = έλαβε

μανα = την μνα

σου? μι? ρα = τη δοθείσα

ι = αυτοί

μικάνι = αμάρτημα

πουενε = ποιούσι

μινα = αμφότεροι

πανιμο = παρανομία

ταραβι = όρισε

καβαλιjα = κίβδηλο

μανα = μνα

 

ΛΕΞΙΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΕΠΙΓΡΑΦΗΣ

ρανου = Αλβανικό ρα που σημαίνει πίπτω

τανα = αλβανικό τάνε που σημαίνει ημέτεροι

μουν = αλβανικό μουν  που σημαίνει νικώ (3ο ενικό παρατατικού) (Το ίδιο ρήμα βρέθηκε και στη δεύτερη ετεοκρητική επιγραφή ΜΥΝ

αι = αλβανικό αΐ που σημαίνει αυτός

λο = αλβανικό λούjπου σημαίνει εμπαίζω

ε = αλβανικό ε που σημαίνει και

κι = αλβανικό κι που σημαίνει όποιος

jανοτι = ανερμήνευτο. Ίσως είναι κατάλοιπο από παρουσία σουμεριακών πληθυσμών στην Κύπρο, αφού στα σουμεριακά ia σημαίνει μεγαλύνω, εξυμνώ

μανα = ανερμήνευτο από τα αλβανικά. Ίσως είναι κατάλοιπο από παρουσια σουμεριακών πληθυσμών στην Κύπρο, αφού στις ανζανικές επιγραφές mene σημαίνει έπειτα

κοτοου = αλβανικό κότεμ , κοτόχεμ [που σημαίνει κραυγάζω

πακιμι = αλβανικό πακ, πακιμι που σημαίνει ειρήνη

 

ΛΕΞΙΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΕΠΙΓΡΑΦΗΣ

α = αλβανικό α που σημαίνει ίσως

να = αλβανικό να που σημαίνει κάποιος

τασι = αλβανικό τασί που σημαίνει τώρα

σου?σα = ανερμήνευτο από την αλβανική. Ίσως σουμεριακό κατάλοιπο, αφού στα σουμεριακά sumή suσημαίνει δίνω

σα = αλβανικό σα που σημαίνει τόσα

βιjάκι = αλβανικά bιjπου σημαίνει καταθέτω (3ο ενικό παρατατικού)

μανα = ανερμήνευτο από αλβανικά. Είναι η αρχαιοελληνική λέξη μνα

πο = αλβανικό πο που σημαίνει ναι, βεβαίως

ι = αλβανικό αΐ που σημαίνει αυτός

μαρι = αλβανικό μαρρ που σημαίνει λαμβάνω

σου?μι?ρα = ανερμήνευτο από την αλβανική. Ίσως σουμεριακό κατάλοιπο, αφού στα σουμεριακά sumή suσημαίνει δίνω

ι = αλβανικά ι που σημαίνει αυτοί

μικανα = αλβανικό μικατ που σημαίνει αμαρτία (αιτιατική μικάτνε, μικάνε)

πουενε = αλβανικό bέj, bόj, bούjπου σημαίνει κάνω

μινα = ανερμήνευτο από τα αλβανικά. . Ίσως σουμεριακό κατάλοιπο, αφού στα σουμεριακά, αφού στα σουμεριακά min σημαίνει και οι δυο

παναμο = σύνθετη λέξη από το αλβανικό αρνητικό μόριο πα και το αλβανικό νόμι = νόμος, άρα παναμο σημαίνει χωρίς νόμο, παρανομία

ταραβι = αλβανικό ταρτίς που σημαίνει ορίζω βάρος, ορίζω αξία, ζυγίζω

καβαλιjα = αλβανικό καbόjπου σημαίνει εξαπατώ

 

Η ΑΛΒΑΝΙΔΑ ΑΦΡΟΔΙΤΗ

Όλα αυτά αποδεικνύουν περίτρανα την ύπαρξη αλβανόφωνων πληθυσμών στην Κύπρο Έτσι λύνεται και η καταγωγή της Αφροδίτης, η οποία δεν είναι Σημιτοφοινίκισσα, αλλά πανάρχαια Αλβανίδα. Οι νεοέλληνες παρετυμολογούν το όνομα Αφροδίτη από το αφρός και δύω, διότι η Αφροδίτη ανεδύθη από τους αφρούς της θάλασσας. Αυτή η ετυμολογία έχει τόσο βαρύτητα όσο τάχα η ετυμολογία του Αλέξανδρος απόν το α λε σι αντερ που σημαίνει γεννημένος σαν όνειρο. Το δύω γράφεται με υ, όχι με ι. Αλλά και αν ακόμα η Αφροδίτη γραφόταν με υ , το όνομά της θα σήμαινε εκείνη που καταδύεται στους αφρούς και όχι εκείνη που αναδύεται!!! Το όνομα Αφροδίτη ετυμολογείται από τα αλβανικά άφερ που σημαίνει κοντά και ντίτα που σημαίνει ημέρα. Άρα Αφερ-ντίτα = Αφροδίτη. Το ότι αυτή η ετυμολογική εκδοχή είναι η σωστή, επικυρώνεται και από το ιερό σύμβολο της θεάς στις πανάρχαιες ως κλασσικές παραστάσεις της, που είναι το άστρο και το μισοφέγγαρο. Η Αφροδίτη λοιπόν ονοματίστηκε από αλβανόφωνους πληθυσμούς. Και κλείνοντας, για να ευθυμολογήσω, η παρούσα εργασία αποδεικνύει ότι η θεά της ομορφιάς της Κύπρου Αφροδίτη έχει αλβανική καταγωγή, όπως και ό, τι όμορφο υπάρχει στον πλανήτη, όπως απεδείχθη περίτρανα στο άρθρο μου  «Αλβανίδες: Τέκνα της θεάς Αφροδίτης»!!!

 

Μάριος Δημόπουλος

Add comment


Security code
Refresh

Comments  

 
0 #8 dim 2017-06-21 23:04
αγουαρε - aurora λατινικα αυγη τα υπολοιπα που αναγραφεις είναι μη τεκμηριωμενα ασυνδετα με καμια επιστημονικη γλωσσολογικη μεθοδολογια.Προ σπαθεις να πεισεις για την αρχαιοτητα της Αλβανικης γλωσσας ομως κατι τετοιο είναι αδύνατο επιστημονικα, θα επρεπε να ησουν περηφανος που η γλωσσα σου ειναι ενα κραμα λατινικων ελληνικων και σλαβικων.
Quote
 
 
0 #7 mikoud 2016-09-28 12:47
όλοι οι άλλοι λαοί οταν ετυμολογουν την λεξη στην γλωσσα τους περιγράφουν Ουράνια σώματα η ημέρα δεν είναι ουράνιο σώμα πχ η Αφροδίτη στην γλώσσα των ετρουσκων βγαίνει από τον ουρανό turan στην γλωσσα των σουμεριων inanna σημαινει ουρανος οι Έλληνες λένε άστροαρχήν οι αιγυπτιοι την αναφερουν σαν αθωρ και στην γλωσσα την αιγυπτιακη το ονομα της ερμυνευεται σαν "κατοικια του ωρου" ωρος ειναι ο ηλιακος θεος(ηλιος)
οι φοίνικες οι ελληνες οι αιγυπτιοι οι ετρουσκοι οι σουμεριοι μιλάνε για ουρανια σώματα. Ουράνια σώματα είναι: η Γαλαξίες
Νεφελώματα
Αστέρες
Πλανήτες
Δορυφόροι
Κομήτες και
Μετεωρίτες ή Μετέωρα. η ημέρα και το φως δεν είναι ουράνιο σωμα οποτε ειναι μια παραετυμολογια. ... οπως ειπε και ο Musicsage απλά έχουν και αυτές ινδοευρωπαϊκές ρίζες οπως και λεξεις αλλων λαων.
Quote
 
 
0 #6 mikoud 2016-09-22 15:27
φοινικες
Quote
 
 
0 #5 mikoud 2016-09-22 15:24
σαν θεα υπαρχει και σε αλλους λαους πχ φοινοικες οι ελληνες την αποκαλουσαν και αστροαρχην απο το (ασταρτη, αστηρ φοινικικο, ιναννα στην μεσοποταμια) ετυμολογια θα το δεις στον παυσανια( λακωνικα).....
οι m.d nilsson και dugand μας λενε πως το ονομα αφροδιτη προερχεται απο το σημιτικο ashotevet για εμενα οι ελληνες εδωσαν την ετυμολογια αυτη για την αφροδιτη γιατι οπως και η ασταρτη η (αστηρ η ισταρ των φοινικων) αναδυθηκε απο τον αφρο της θαλασσας ελπιζω να σε καλυψα για την ετυμολογια. αλλοτε η ασταρτη ταυτιζοταν και με την ηρα και αλλοτε με την σεληνη.
Εμφάνιση λιγότερων
Quote
 
 
0 #4 Hellin 2016-06-22 21:35
Quoting Mend:
It`s true Marios ,the star Venus(Afrodita) comes up in the sky ,right before day light,morning and its the same concept at all the names she got in different cultures.The best evidence is Aphrodite(=afer+dita,albanian) of Lykka,Lycians called her PaDrita,PeDrita wich is Pa albanian 'see' and Drita 'light'.


its not albanian .. its Hellenic αφρός+δίω enough with the [email protected]
Quote
 
 
0 #3 Mend 2014-03-03 18:05
It`s true Marios ,the star Venus(Afrodita) comes up in the sky ,right before day light,morning and its the same concept at all the names she got in different cultures.The best evidence is Aphrodite(=afer +dita,albanian) of Lykka,Lycians called her PaDrita,PeDrita wich is Pa albanian 'see' and Drita 'light'.
Quote
 
 
0 #2 fehmi ahmeti 2014-03-03 10:17
May I have translation in English for this article
Quote
 
 
+4 #1 Akritas 2014-03-03 07:02
Φωτογραφίες και κωδικοί των επιγραφών δεν υπάρχουν;
Έστω σκαναρισμένες σελίδες του βιβλίου ώστε να δούμε τι λένε και οι συμβατικοί επιστήμονες.
Quote
 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ:

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση μέρους ή όλων των αναρτήσεων της ιστοσελίδας ΠΕΛΑΣΓΟΙ-ΕΛΛΗΝΕΣ-ΑΛΒΑΝΟΙ – www.greeks-albanians.com σε ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας με προϋπόθεση την αναφορά του αρθρογράφου και της ιστοσελίδας με ενεργό λινκ.

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους ή όλων των αναρτήσεων της ιστοσελίδας ΠΕΛΑΣΓΟΙ-ΕΛΛΗΝΕΣ-ΑΛΒΑΝΟΙ – www.greeks-albanians.com σε έντυπα μέσα χωρίς τη γραπτή άδεια του κατόχου αυτής της ιστοσελίδας Μάριου Δημόπουλου.

Monday the 11th - . Thanks to Joomla 2.5 templates by FTS