Η αληθινή καταγωγή των Αλβανών. Απάντηση στο νέο βιβλίο του Δ. Ευαγγελίδη

Written by Μάριος Δημόπουλος
Share

ΑΠΑΝΤΗΣΗ-ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΗ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ΤΩΝ ΑΛΒΑΝΩΝ

ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΘΕΝ ΔΑΚΙΚΗ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΑΛΒΑΝΩΝ

ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΥΤΟΧΘΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΑΛΒΑΝΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΓΓΕΝΕΙΑΣ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

Πρόλογος

Διάβασα τελικά το περιβόητο βιβλίο του ιχθυολόγου στο επάγγελμα και αυτόκλητου εθνολόγου Δημήτρη Ευαγγελίδη, Σλαβομακεδόνα από την Έδεσσα, με τίτλο «Η καταγωγή των Αλβανών και οι αρβανιτόφωνοι Έλληνες. Συμβολή στο ζήτημα της εθνογένεσης του αλβανικού λαού», το οποίο κυκλοφόρησε προσφάτως από τον εκδοτικό οίκο Ινφογνώμων και πλασαρίστηκε ως το «επιστημονικότερο και πιο ολοκληρωμένο βιβλίο στην παγκόσμια βιβλιογραφία για την καταγωγή των Αλβανών». Δυστυχώς το βιβλίο του Ευαγγελίδη είναι γεμάτο ανακρίβειες, πλαστογραφήσεις, και ο συγγραφέας διακατέχεται από εμμονές και παχυλή άγνοια. Ο Ευαγγελίδης επαναφέρει μια παλιά και περιθωριακή θεωρία για την καταγωγή των Αλβανών, τη δαικική θεωρία. Έτσι αφήσαμε την ψευδοθεωρία του Καυκάσου, και πιάσαμε τη θεωρία ότι οι Αλβανοί ήταν Δάκες που ήρθαν στον μεσαίωνα στη σημερινή Αλβανία.

Ως υποστηρικτή της θεωρίας αυτής παρουσιάζει κάποιον τυχάρπαστο και ημιμαθή blogger του διαδικτύου, τον οποίον και ξεφτίλισα δημοσίως στο γνωστό ιστολόγιο του Ακρίτα πέρσι, τον Μπόλαρη, ο οποίος δεν έχει σπουδάσει κάτι σχετικά με γλωσσολογία ή αρχαιολογία ούτε έχει γράψει κάποιο βιβλίο, έστω και ως ερασιτέχνης. Και το πιο κωμικοτραγικό, είναι ότι ο ευφάνταστος συγγραφέας Ευαγγελίδης στηρίζει τοις απόψεις του στον Βούλγαρο ακαδημαϊκό Vladimir Georgiev, απόσπασμα του οποίου παραθέτει στον πρόλογο του βιβλίου του. Αγνοεί ο ημιμαθής ιχθυολόγος Ευαγγελίδης ότι ο Georgiev ήταν οπαδός της θρακο-ιλλυριακής θεωρίας και υποστήριζε με φανατισμό ότι οι Μυκηναίοι δεν ήταν Έλληνες. Οι γλωσσολογικές του θεωρίες δέχθηκαν τη γενική κατακραυγή, και ο Γεώργιος Μπαμπινιώτης στο βιβλίο του «Συνοπτική Ιστορία της Ελληνικής γλώσσας» αφιερώνει τρεις σελίδες για τον Georgiev, όπου τον κράζει για τα καλά. Όταν ο Κώστας Πλεύρης σε επιστολές του στον καθηγητή γλωσσολογίας Γεώργιο Μπαμπινιώτη υποστήριζε την ελληνικότητα του αλφαβήτου, με επιχείρημα ότι ο Georgiev είχε υποστηρίξει ότι η φοινικική γραφή προήλθε από τις κρητικές γραφές, ο Μπαμπινιώτης τον έκραξε, λέγοντας ότι ο άσχετος δικηγόρος Πλεύρης μας φέρνει ως απόδειξη των θεωριών του τον Βούλγαρο γλωσσολόγο Βλάντιμιρ Γκεοργκίεφ, υποστηρικτή της θρακοϊλλυρικής θεωρίας, ο οποίος υποστήριξε την κρητική καταγωγή της φοινικικής γραφής προς το συμφέρον του, αφού στόχος του είναι να πει ότι οι Μυκηναίοι μιλούσαν θρακοϊλλυριακά, οι Βούλγαροι είναι απόγονοι των Θρακών, και οι Έλληνες έμαθαν τον Όμηρο από μετάφραση (ο Όμηρος ήταν Θρακοϊλλυριός)!!!

Είναι αστείο που εν έτει 2014 ο Ευαγγελίδης επαναφέρει στο προσκήνιο έναν αποτυχημένο Βούλγαρο εθνικιστή γλωσσολόγο, ο οποίος ήθελε να βγάλει ως αρχαιότερο λαό των Βαλκανίων τους προγόνους των Βουλγάρων τους Θράκες ή Θρακοιλλυριούς, όπως τους αποκαλούσε. Έτσι ο τσαρλατάνος αυτός και ευφάνταστος μπαρουφολόγος Georgiev, ο οποίος δεν γνώριζε γκρι αλβανικά παρά μόνο 30 λέξεις από κάποιο λεξικό, αποφάσισε να αποδείξει ότι οι Αλβανοί δεν ήταν απόγονοι των Ιλλυριών, ώστε να υποστηρίξει ότι οι μόνοι απόγονοι των Θρακο-ιλλυριών είναι οι Βούλγαροι. Στην αρχή λοιπόν έλεγε ότι οι προέλληνες Πελασγοί καθώς και οι Μυκηναίοι ήταν Θρακοιλλυριοί οικειοποιούμενος των προελληνικό και μυκηναϊκό πολιτισμό ως προγονικό των Βουλγάρων (!!!) και στη συνέχεια προσπάθησε να αποσυνδέσει τους Αλβανούς από την Θρακοιλλυριακή κληρονομιά. Δεν ήταν ούτε καν καθ’ εαυτό Θράκες οι Αλβανοί κατά τον Georgiev, αφού Θράκες ήταν οι Βούλγαροι, αλλά ήταν βορειότεροι Δάκες!!! Να τι παθαίνουν αυτοδίδακτοι εθνολόγοι που αφού απέτυχαν στην ιχθυολογία αποφάσισαν να το ρίξουν στην εθνολογία. Είναι φυσικό να γίνονται τέτοια οικτρά λάθη από ανθρώπους που δεν έχουν κάτσει 4 ακαδημαϊκά στα έδρανα πανεπιστημίων να σπουδάσουν γλωσσολογία ή αρχαιολογία ή φυσική ανθρωπολογία, παρακολουθούν μεριά σεμινάρια κοινωνικής ανθρωπολογίας, και το παίζουν ιστορικοί και αρχαιολόγοι. Αυτό δικαιολογεί και το ψυχολογικό του κόμπλεξ σχετικά με τα αντισυμβατικές θεωρίες. Επειδή ο ίδιος δεν είναι ειδικός επιστήμονας, έχει ένα ψυχολογικό σύνδρομο να αποδείξει ότι είναι βασιλικότερος του βασιλέως και ότι αποδέχεται μόνο τις συμβατικές απόψεις. Το ότι ο Ευαγγελίδης δεν έχει την παραμικρή ιδέα από γλωσσολογικά ζητήματα αποδεικνύεται και από αυτό το βιβλίο του, όπως και από άλλα παλιότερα, αφού ποτέ δεν παρουσιάζει γλωσσολογικά στοιχεία προς υποστήριξη των απόψεών του, και όποτε παρουσιάζει κάποια γλωσσολογικά στοιχεία αυτά είναι copy paste από άλλα βιβλία. Στην πραγματικότητα αμφιβάλλω αν καταλαβαίνει τι διαβάζει. Από το βιβλίο του αυτό επίσης γίνεται έκδηλο ότι τα περισσότερα βιβλία που παρουσιάζει στη βιβλιογραφία και που σχολιάζει δεν τα έχει διαβάσει ο ίδιος, αλλά είτε τα έχει δει από άλλα βιβλία είτε από βιβλιοκρισίες είτε από το ίντερνετ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το σπανιότατο βιβλίο του Demetrio Camarda, που πρώτος εγώ ανακάλυψα το πρωτότυπο πριν λίγα χρόνια σε ένα αμερικάνικο παλαιοπωλείο, το μετέφρασα και το παρουσίασα στην ιστοσελίδα μου.

Με έπιασαν τα γέλια όταν είδα ότι σχολιάζει τα δύο βιβλία του Matheu Aref, ενός Αλβανού που ζει στη Γαλλία. Είναι ξεκάθαρο ότι αν είχε διαβάσει το βιβλίο του θα αφιέρωνε πολλές σελίδες, γιατί πραγματικά το βιβλίο του Aref είναι για τα πανηγύρια. Οι παρετυμολογίες δίνουν και παίρνουν με χαρακτηριστικές την αλβανική ετυμολογία του ελληνικότατου ονόματος Τηλέμαχος από κάποιες άγνωστες και μάλλον ανύπαρκτες αλβανικές λέξεις!!! Ο Ευαγγελίδης τον κατακρίνει ότι προβάλλει την δήθεν αλβανική του καταγωγή για να πουλάει τα βιβλία του!!! Γράφει επί λέξει: «Ο Aref σέρβιρε ένα κερδοφόρο (κρίνοντας από την κυκλοφορία των βιβλίων του στη γείτονα χώρα) μίγμα ψευδοϊστορίας στους διψασμένους για μεγαλεία του παρελθόντος Αλβανούς». Μα το ίδιο κάνει και ο Ευαγγελίδης. Πουλάει την υποτιθέμενη ελληνική καταγωγή του (είναι Σλαβομακεδόνας από την Έδεσσα και μιλάει σλαβομακεδονικά, τα οποία αποκαλεί βουλγάρικα!!!) και πουλάει το βιβλίο του στους διψασμένους για αντιαλβανισμό νεοέλληνες. Είμαι σίγουρος ότι η συνταγή του θα πιάσει. Πούλα αντιαλβανισμό στην Ελλάδα και θα γίνεις εθνικός ήρωας!!! Δυστυχώς όμως το βιβλίο του Ευαγγελίδη δεν προσφέρει τίποτα καινούργιο στην επιστημονική κοινότητα για την καταγωγή των Αλβανών ούτε στο ενημερωμένο ελληνικό αναγνωστικό κοινό που έχει ψαχτεί σχετικά με την καταγωγή των Αλβανών, των Αρβανιτών και των Ελλήνων. Απλώς αποτελεί μια (οφείλω να ομολογήσω) καλοπαρουσιασμένη παρουσίαση των διαφόρων θεωριών σχετικά με την καταγωγή των Αλβανών με αντιαλβανικό μένος και κρατικοεθνικιστική προπαγάνδα. Σκοπός του Ευαγγελίδη είναι να αποδείξει ότι οι Έλληνες είναι οι μόνοι αυτόχθονες στα Βαλκάνια και αφού οι Αλβανοί συνορεύουν με την Ελλάδα θα πρέπει πάση θυσία να αποδείξει ότι ήρθαν από κάπου αλλού. Και επειδή δεν μπορεί να υποστηρίξει τις χονδροειδέστατες γελοιότητες περί προέλευσης των Αλβανών από τον Καύκασο, διάλεξε ως τόπο καταγωγής τους τη Δακία. Οπότε εσώθη η πατρίς!!! Οι Αλβανοί δεν έχουν κανένα δικαίωμα επί της βορείας Ηπείρου και της Τσαμουριάς, αφού εκεί ζούσαν μόνο Έλληνες Δωριείς. Αλλά και Ιλλυριοί να ζούσαν, τι μας νοιάζει; Δέκες ηταν οι Αλβανοί που ήρθαν τον μεσαίωνα σε αυτά τα εδάφη!!!

 

                                                                            

Η άγνοια του Ευαγγελίδη για την πορεία της ιστορυκοσυγκριτικής γλωσσολογίας. Εσφαλμένες οι απόψεις του Ευαγγελίδη για τον αλβανολόγο Παναγιώτη Κουπιτώρη

Για να δείτε τι πλαστογραφήσεις κάνει ο Ευαγγελίδης, ας δούμε τι γράφει στο κεφάλαιο «Έλληνες και Αλβανοί». Στο κεφάλαιο αυτό ο Ευαγγελίδης αναφέρεται στις απόψεις κάποιων Ελλήνων διανοητών του 19ου αιώνα κι των αρχών του 20 ου αιώνα, οι οποίοι υποστήριζαν την κοινή καταγωγή Ελλήνων και Αλβανών. Γράφει για αυτούς: «Δυστυχώς οι περιορισμένες επιστημονικές γνώσεις εκείνης της εποχής κατά την οποία η Συγκριτική και Ιστορική Γλωσσολογία αλλά και οι κλάδοι της Ανθρωπολογίας, Εθνολογίας, Γενετικής, Μοριακής Βιολογίας ήσαν ακόμα στα σπάργανα ή ανύπαρκτες, τον οδήγησαν (ενν. τον Υδραίο Αρβανίτη φιλόλογο Κουπιτώρη) σε εσφαλμένα συμπεράσματα, όπως τα περί της καταγωγής των Αλβανών από τους Ιλλυριούς, ότι οι Ιλλυριοί ήσαν…ελληνικό φύλο…Επιπλέον υποστήριζε ότι η Αλβανική είναι πανάρχαιη…πελασγική γλώσσα…Θεωρώ ότι σήμερα, αυτές οι περίεργες υποθέσεις και απόψεις του Ν. Νικοκλέους και του Π. Κουπιτώρη, πρέπει να αντιμετωπίζονται με κατανόηση και συμπάθεια διότι ανήκουν στο χρονικό πλαίσιο μιας άλλης εποχής…Όταν όμως αυτές οι απόψεις διακινούνται στις μέρες μας από συγκεκριμένους κύκλους και εμφανίζονται ότι αποτελούν την μοναδική αλήθεια και το πενταπόσταγμα της επιστημονικής σκέψης, τότε οφείλουμε να τις αντιμετωπίζουμε αναλόγως».

Πώς θα πρέπει να αντιμετωπίσετε τους συγκεκριμένους αυτούς κύκλους (τον Μάριο Δημόπουλο δηλαδή); Στέλνοντας κυπατζίδες να τον αφανίσουν; Πέρασαν οι καιροί της αγαπημένης δικτατορίας του Ευαγγελίδη!!! Αλλά για να πάμε στο προκείμενο. Ο Ευαγγελίδης λοιδωρεί, όπως θα δούμε τον Αριστείδη Κόλλια ως αγράμματο, αφού το βιβλίο του βρίθει ορθογραφικών λαθών!!! Μα ο Ευαγγελίδης δεν ξέρει ούτε τη βασική ορθογραφία στίξης!!! Ας του κάνω ένα μάθημα από το παραπάνω κείμενο που παρέθεσα. Ο άνθρωπος δεν ξέρει ούτε πού μπαίνει το κόμμα. «Θεωρώ ότι σήμερα, αυτές…». Λάθος, δεν χρειάζεται κόμμα μετά το σήμερα. Και στη συνέχεια «αυτές οι περίεργες υποθέσεις και απόψεις του Ν. Νικοκλέους και του Π. Κουπιτώρη, πρέπει να αντιμετωπίζονται». Λάθος και πάλι, δεν χρειάζεται κόμμα μετά το Κουπιτώρη. Και στη συνέχεια «πρέπει να αντιμετωπίζονται με κατανόηση και συμπάθεια διότι ανήκουν». Λάθος και πάλι!!! Πριν το διότι χρειάζεται κόμμα. Το κόμμα χωρίζει τις κύριες προτάσεις από τις δευτερεύουσες. Αλλά πού να τα ξέρει αυτά ο Ευαγγελίδης, ο οποίος έγραψε και βιβλίο κατά της δολιοφθοράς της ελληνικής γλώσσας!!!

Αξιοσημείωτο είναι ότι γράφει πως «Δυστυχώς οι περιορισμένες επιστημονικές γνώσεις εκείνης της εποχής κατά την οποία η Συγκριτική και Ιστορική Γλωσσολογία αλλά και οι κλάδοι της Ανθρωπολογίας, Εθνολογίας, Γενετικής, Μοριακής Βιολογίας ήσαν ακόμα στα σπάργανα ή ανύπαρκτες». Δεν είναι ακριβώς έτσι. Η δακική για παράδειγμα θεωρία για την καταγωγή των Αλβανών που τόσο λατρεύει τον 19ο αιώνα διατυπώθηκε. Η ινδοευρωπαϊκή θεωρία, την οποία τόσο λατρεύει ο Ευαγγελίδης,  είχε διατυπωθεί έναν αιώνα πριν τον Κουπιτώρη. Τα πρώτα μάλιστα συστηματικά θεμέλια της συγκριτικής γλωσσολογίας έθεσε ο Γερμανός γλωσσολόγος Franz Bopp(1791-1867) με τη δημοσίευση κατά το 1816 του έργου του «Περί του συστήματος κλίσεως των ρημάτων της Σανσκριτικής γλώσσας σε σύγκριση προς εκείνο της Ελληνικής, Λατινικής, Περσικής και Γερμανικής γλώσσης». Ακολούθησε η έκδοση άλλων δυο θεμελιωδών συγγραμμάτων, ενός του 1818 του Δανού Rasmus Rask και ενός άλλου το 1822, του Γερμανού Jacob Grimm. Δια του τελευταίου συγγράμματος διευκρινίζονταν οι νόμοι της μεταβολής των γλωσσών κατά την πορεία των αιώνων. Λίγα χρόνια μετά, πάλι ο Franz Bopp δημοσίευσε μια μεγάλη Ινδοευρωπαϊκή Συγκριτική Γραμματική (Ver gleichende Grammatik, 1833-1852), ενώ ένας μαθητής του Bopp, ο August Pottτο 1833 δημοσίευσε το βιβλίο «Ετυμολογικές έρευνες στον χώρο των Ινδογερμανικών γλωσσών». Το 1861 ο August Schleicher έγραψε το βιβλίο «Σύνοψη της συγκριτικής γραμματικής των Ινδογερμανικών γλωσσών», στο οποίο προσπ΄θησε να ανακατασκευάσει την αρχική γλώσσα των υποτιθέμενων Ινδοευρωπαίων και κατήρτισε το γενεαλογικό δένδρο των Ινδοευρωπαϊκών γλωσσών. Όλα αυτά πολλά χρόνια πριν τον Κουπιτώρη και άλλων Ελλήνων που υποστήριζαν την ελληνική καταγωγή. Την ίδια περίπου περίοδο με τον Κουπιτώρη και τον Λουκά Μπέλλο, εκδόθηκε και το μνημειώδες και κλασσικό τρίτομο σύγγραμμα του Γεωργίου Χατζιδάκη, του πατέρα της Ελληνικής γλωσσολογίας, με τίτλο «Ακαδημεικά Αναγνώσματα», το οποίο έχει αξία ακόμα και σήμερα, αφού συστήνεται για μελέτη στους φοιτητές της γλωσσολογίας στα ελληνικά πανεπιστήμια. Άρα ψεύδεται εσκεμμένα ότι δεν υπήρχε ιστορικοσυγκριτική γλωσσολογία την εποχή εκείνη. Και ψεύδεται εσκεμμένα, για να μειώσει την άποψη περί της ελληνικής καταγωγής των Αλβανών, ενώ δέχεται τη δακική θεωρία, η οποία είχε διατυπωθεί εκείνη την εποχή. Μάλλον ψάχνει για αφελείς ο Ευαγγελίδης και προσπαθεί να ξεγελάσει το αναγνωστικό κοινό. Σημειωτέον, ότι ο Ευαγγελίδης έχει γράψει και ειδικό βιβλίο για τους «Αριο-Ευρωπαίους». Γιατί Αριοευρωπαίοι και όχι Ινδοευρωπαίοι; Μήπως φλέρταρε ή φλερτάρει με εθνικοσοσιαλιστικές θεωρίες; Ρωτάω, δεν ξέρω.

Ο Σαράντος Καργάκος διαφωνεί με τον Ευαγγελίδη σχετικά με την αξία των έργων του Κουπιτώρη και Θωμόπουλου. Ο Καργάκος ούτε καν αναφέρεται στο βιβλίο του στην άποψη περί δακικής καταγωγής των Αλβανών

Ο Σαράντος Καργάκος όμως στο βιβλίο του «Αλβανοί Έλληνες και Αρβανίτες» έχει μια εντελώς διαφορετική άποψη για τον Παναγιώτη Κουπιτώρη και τον Ιάκωβο Θωμόπουλο από ό, τι ο Ευαγγελίδης. Ας δούμε τι γράφει: «Συχνά έχω γράψει ότι η Ελλάς θα έπρεπε από την πρώτη δεκαετία της εμφάνισής της ως κράτους να γίνει το κέντρο των βαλκανικών σπουδών. Οι δυνατότητες σε έμψυχο υλικό υπήρχαν και με το παραπάνω…Πρωτίστως όφειλε να γίνει κέντρο αλβανικών σπουδών. Οι πολιτικές και πνευματικές ωφέλειες είναι προφανείς. Τουλάχιστον οι Αλβανοί δεν θα γίνονταν έρμαια ξένων πνευματικών επιρροών και πολιτικών προπαγανδών. Υπήρχε τότε στην Ελλάδα το κατάλληλο έμψυχο δυναμικό, οι άνθρωποι δηλαδή που γνώριζαν άπταιστα την αλβανική και είχαν την αναγκαία πνευματική υποδομή για να θεμελιώσουν και να κτίσουν ένα σοβαρό επιστημονικό κέντρο. Έτσι κάποιες μεμονωμένες εργασίες, όπως του Παναγιώτη Κουπιτώρη και του Θωμόπουλου, έμειναν αναξιοποίητες και χωρίς συνέχεια, παρά την εμφάνιση μεταγενέστερων αξιόλογων αλβανιστών, όπως ο Π. Φουρίκης». Και πώς να υπάρξει τέτοια συνέχεια, όταν και τότε θα υπήρχαν κάποιοι αλβανοφάγοι τύπου Ευαγγελίδη που άφησαν τον αλβανικό λαό έρμαιο σε ανθελληνικά κέντρα, ώστε να φυτρωνουν τύποι σαν τον Matieu Aref και να κοροϊδεύουν τον αλβανικό λαό με τις παραφιλολογίες του.

Συνεχίζει ο Καργάκος: «Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Υδραίος φιλόλογος (Κουπιτώρης) έχει υπόψη του καθετί που έχει από τους αρχαίους, μεσαιωνικούς και νεώτερους συγγραφείς, Έλληνες και ξένους, γραφτεί περί Αλβανικής και Αλβανών. Το ολιγοσέλιδο βιβλίο του είναι ένα ταμείο σοφίας και γι’ αυτό μπορεί ακόμα και σήμερα να γίνει θεμέλιο για τις αλβανικές σπουδές». Βλέπεις Ευαγγελίδη τι λέει ο Καργάκος; Βλέπεις;

Συνεχίζει ο Καργάκος: «Δεν αποκλείεται νεώτερες έρευνες να μας φέρουν κοντά στην άποψη του Στράβωνα που συμμερίζεται και ο Κουπιτώρης, ότι δηλαδή οι Έλληνες είναι εξευγενισμένοι Πελασγοί, ορθώς ελληνίζοντες, ενώ οι Ιλλυριοί ήσαν βάρβαροι Έλληνες, κακώς ελληνίζοντες, όπως και οι απόγονοί τους Αλβανοί».

Τέλος, ο Καργάκος δεν αναφέρει τίποτα για προέλευση των Αλβανών από τη Δακία. Αν η δακική θεωρία ήταν η σωστή και η «συμβατική» άποψη για την καταγωγή των Αλβανών, κάπου θα την μνημόνευε ο Καργάκος. Αλλά φαίνεται ότι ο Καργάκος σε όσα βιβλία διάβασε δεν βρήκε κάτι σχετικά με δακική καταγωγή των Αλβανών. Αντίθετα γράφει: «Από τους νεώτερους μελετητές του βαλκανικού χώρου ο Ζωρζ Καστελάν στη μνημειώδη συγγραφή του Ιστορία των Βαλκανίων γράφει πως οι Έλληνες και οι Ιλλυριοί-Αλβανοί είναι οι αρχαιότεροι λαοί της Βαλκανικής και ότι οι δεύτεροι “κατηφόρισαν από το λεκανοπέδιο του Δούναβη στις αδριατικές ακτές, όπου επιβίωσαν επί δύο χιλιετίες, όχι χωρίς πολυάριθμες διαδοχικές επιρροές, ιδιαίτερα των Σλάβων, για να δημιουργήσουν τελικά τον αλβανικό λαό”. Ένας άλλος ιστορικός του βαλκανικού χώρου, ο Rene Ristelhueber, στην ογκώδη εργασία του Ιστορία των βαλκανικών λαών (ελλ. εκδ. Παπαδήμα, 1995) σημειώνει για τους Αλβανούς επιτροχάδην τα εξής: “Απόγονοι των αρχαίων Ιλλυριών, οι κάτοικοι αποτελούσαν μια ιδιαίτερη φυλή, αρκετά αρχαία, που χρησιμοποιούσε ένα ιδίωμα παρόμοιο με τις άλλες γλώσσες της περιοχής” (σελ. 231)…Οι απόψεις αυτές των επιφανών ξένων ιστορικών ελάχιστα παραλάσσονται από την άποψη που διατύπωσε τον περασμένο αιώνα ο εθνικός μας ιστορικός Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος στο Εγχειρίδιον της Γενικής Ιστορίας του, στο οποίο λέει: “Τα Ιλλυρικά έθνη, προϊόντος του χρόνου, εν μέρει μεν ηφανίσθησαν μετά εθνών ετέρας καταγωγής, Μόνοι δε οι Αλβανοί θεωρούνται υπό των πλείστων νεωτέρων ερευνητών γνήσιον της φυλής εκείνης λείψανον, ως εκ της παραθέσεως της γλώσσης αυτών μετά των περισωθεισών από της αρχαίας Ιλλυρικής λέξεων” (τομ. Α, σελ. 96)».

Όπως βλέπει ο Ευαγγελίδης η μία και μόνη και επίσημη άποψη για την καταγωγή των Αλβανών είναι η ιλλυρική, και δεν είναι τάχα δημιούργημα της προπαγάνδας του Χότζα, όπως προπαγανδιστικά ο μέγας προπαγανδιστής Ευαγγελίδης γράφει. Θέλεις και άλλες αποδείξεις, Ευαγγελίδη;

Ο πατέρας της ελληνικής γλωσσολογίας Γεώργιος Χατζιδάκις υποστήριζε την ιλλυρική καταγωγή των Αλβανών

Ας δούμε όμως και τι έγραφε ο Γεώργιος Χατζιδάκις, ο πατέρας της ελληνικής γλωσσολογίας, στο σύγγραμμά του «Περί του Ελληνισμού των αρχαίων Μακεδόνων» γράφει σχετικά με την αναθεώρηση της άποψης ότι οι αρχαίοι Ηπειρώτες ήταν βάρβαροι: «Δεν ηδύνατο άρα οι Ηπειρώται ούτοι να είναι Ιλλυρικά φύλα ή άλλως βάρβαροι, αλλ’ αναγκαίως ήσαν Έλληνες, όπως και υπό των επιγραφών της Ηπείρου απεδείχθη. Δια ταύτα και ο Fick (σ.σ. Μ.Δ. ο Fick ήταν επιγραφολόγος) μετά την ανεύρεσιν του εν Δωδώνη μαντείου υπό του κ. Καραπάνου και των εν αυτώ Ελληνικών επιγραφών έγραψεν εν τοις Beitrage του Bezzenberger Τομ. Γ σελ. 266 “Η παρανόησις χωρίων τινών του Θουκυδίδου, ος αποβλέπων εις την ανάπτυξιν των Ηπειρωτών αποκαλεί αυτούς βαρβάρους, παρεπλάνησε τινάς ερευνητάς, ώστε υπέλαβον ότι οι Ηπειρώται κατ’ αρχάς ουχί Έλληνες εξηλληνίσθησαν βραδύτερον, και ούτως εταύτισαν αυτούς μετά των παλαιών Ιλλυριών και νυν Αλβανών”». Δεν θα σταθώ εδώ στο αν οι Ηπειρώτες ήταν εξαρχής Ιλλυριοί ή Έλληνες, θα σταθώ κατά την καθιερωμένη αντίληψη όλων των επιστημόνων, ακόμα και την εποχή του Χατζιδάκι, ήταν ότι οι Αλβανοί είναι απόγονοι των Ιλλυριών. Σε ένα άλλο σημείο του βιβλίου του ο Χατζιδάκις επιχειρηματολογώντας υπέρ της ελληνικότητας των αρχαίων Μακεδόνων γράφει: «Το δύσκολον ή μάλλον το αδύνατον του πράγματος κατανοεί τις αποβλέψας εις την φύσιν των Ιλλυριών και των απογόνων αυτών Αλβανών», άρα θεωρεί βέβαιο ότι οι Αλβανοί είναι απόγονοι των Ιλλυριών.

 

Οι διαστρεβλώσεις του Ευαγγελίδη στο έργο του αρβανίτη Λαμπρυνίδη. Ευαγγελίδης, ο σύγχρονος «Φαλμεράυερ» (= πλαστογράφος) της ιστορίας

Ας επανέλθουμε όμως στο κείμενο του Ευαγγελίδη, στο κεφάλαιο «Έλληνες και Αλβανοί». Μετά τον Κουπιτώρη αναφέρεται στον Μιχαήλ Λαμπρυνίδη, γράφοντας: «Ένα ακόμα βιβλίο περί Αλβανών με τίτλο: “Οι Αλβανοί κατά την κυρίως Ελλάδα και την Πελοπόννησον” θα εκδοθεί το 1907 στην Αθήνα, από τον λόγιο και νομομαθή από το Ναύπλιο, Μιχαήλ Γ. Λαμπρυνίδη (1850-1915), ο οποίος διετέλεσε βουλευτής Ναυπλίας, σύμβουλος της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας και συγγραφέας ιστορικών μελετών. Αποτελεί μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση ιστορικής τεκμηρίωσης του εποικισμού του νοτιοελλαδικού χώρου κατά τους ύστερους βυζαντινούς χρόνους, από πληθυσμούς προερχόμενους από την Ήπειρο. Ο συγγραφέας, τοποθετεί την πρώτη “αλβανική” εγκατάσταση στην Πελοπόννησο μεταξύ των ετών 1370-1380 και εξιστορεί τη συμμετοχή των “Αλβανών” στους απελευθερωτικούς αγώνες του ελληνικού Γένους μέχρι και την Επανάσταση του 1821. Αποδέχεται όμως και αυτός την “πελασγική θεωρία” της εποχής, δηλαδή την “συγγένεια αίματος” και τις “κοινές ρίζες” Ελλήνων και Αλβανών. Οι “Αλβανοί”, κατά τον Λαμπρυνίδη “…αποτελούν απλούν γένος της αυτής ομοφυλίας, τας αυτάς έχοντας παραδόσειςκαι τους αυτούς εθνικούς πόθους…”. Είναι προφανές ότι οι “Αλβανοί” του Λαμπρυνίδη είναι οι αρβανιτόφωνοι Έλληνες. Η πραγματεία του αυτή για την “εθνολογική καταγωγή των Αλβανογενών (sic) Ελλήνων”, όπως ο ίδιος τους αναφέρει, είχε ιδιαίτερη σημασία την περίοδο εκείνη (αρχές του 20ου αι.)».

Ο Ευαγγελίδης ψεύδεται ασυστόλως, όταν γράφει ότι ο Λαμπρυνίδης λέγοντας Αλβανούς δεν εννοεί τους Σκιπετάρους, αλλά τους Αρβανιτόφωνους Έλληνες. Γι’ αυτό και ο Ευαγγελίδης γράφει το Αλβανοί εντός εισαγωγικών, ενώ πετάει εντός παρενθέσεων το ειρωνικό sicστην λέξη του Λαμπρυνίδη «Αλβανογενείς». Ας δούμε όμως τι γράφει επί λέξει ο Λαμπρυνίδης: «Μία των αλλεπαλλήλων ανά τας ελληνικάς χώρας αθρόων βαρβαρικών μεταναστάσεων υπήρξε κατ’ εξαίρεσιν ήκιστα δυσήκεστος και πως ευεργετική διά τον Ελληνισμόν. Απ΄αυτών έτι των αρχών της ΙΔης μ.Χ. εκατοεντατηρίδος, περί το έτος 1320, φυλή εύρωστος, φυλή νομάδων, απόγονος των μενεπτολέμων Χαόνων ή Θεσπρωτών και των προελλήνων Σελλών, υπό λιμού και εμφυλίων σπαραγμών ελαυνομένη, διέσχισε τους δρυμούςκαι τας διασφαγάς του Πίνδου, τον Ζυγόν, και εξεχύθη αθρόως εις τα ευεπίβετα πεδία της εριβώλακος Θεσσαλίας, ένθα και κατεσκήνωσεν. Οι Αλβανοί, Σκιπετάρ, ως ωνομάζετο ο φερέοικος ούτος λαός, φεύγοντες τας πενιχράς της κοιτίδων αυτών νάπας, εισέβαλλον τότε εις την θεσσαλικήν γην». Άρα εδώ ο Λαμπρυνίδης μιλά ξεκάθαρα για Αλβανούς Σκιπετάρ και όχι για Αρβανοτόφωνους Έλληνες. Απλώς από ό, τι φαίνεται θεωρούσε τους Χάονες και τους Θεσπρωτούς βαρβαρικό ιλλυρικοπελαγικό φύλο, όπως και ήταν άλλωστε.

Ο Θ.Ι. Πασχίδης και άλλες διαστρεβλώσεις και αποσιωπήσεις του Ευαγγελίδη

Το ότι οι Σκιπετάρ ήταν απόγονοι των Ηπειρωτών ήταν κοινός τόπος την εποχή εκείνη. Ακόμα και Θ.Ι. Πασχίσης, τον οποίο μνημονεύει ο Ευαγγελίδης γράφει: «Του Πελασγικού λοιπόν έθνους των Αλβανών, ου η τύχη ήδη διακυβεύεται, επεχείρησα πετώντι καλάμω σκιαγραφήσαι τον χαρακτήρα, την πίστιν και την διάλεκτον, όπως κατίδη ο Αλβανός, Χριστιανός ή Μωαμεθανός, ότι ειν’ Έλλην την καταγωγήν γνήσιος…Ποιώ λοιπόν έκκλησιν εις τους Ηπειρώτας Αλβανούς, ίνα μελετήσωσιν επισταμένως το ζήτημα τούτο, μηδόλως διδόντες ακρόασιν εις ξενικάς ραδιουργίας, αίτινες σκοπούσιν ίνα ημάς αποχωρίσουσιν…Τεκμήριον των λεγομένων εστίν η αρχαϊκή της φυλής ταύτης γλώσσα, ήτις συγγενής και τη Αιολίδι και τη Δωρίδι και μήτηρ της Ελληνικής υπό πολλών σπουδαίων Αλβανολόγων απεδείχθη πλείστας δε ρίζας αυτής ευρίσκομεν εις τε την Ομήρου γλώσσαν…Μετ’ αυτού του λαού ο Πύρρος εξεστράτευσεν εις Σικελίαν και Ιταλίαν και μέχρι της Ρώμης αφίκετο θριαμβαυτής…Ο Σκενδέρμπεης μετά των Αλβανών αντέστη κατά δύο Σουλτάνων, ους και ενίκησεν…Τότε νυν έχον δυνάμεθα διαιρέσει τους Αλβανούς εις δύο μεγάλους κλάδους εις Γκέγκας (ων Ιλλυριοι, Μαυροβούνιοι, Μυρδίται, Κούκοι, Πουλάται και λοιποί) και Τόσκους, ένθα, ως προείπομεν, και άλλοτε εγένοντο εξ Ηπείρου μεταναστεύσεις…Όλοι δε οι Τόσκοι καθορώσιν ότι το μέλλον αυτών εστί σφιγκτώς συνδεδεμένον τω του Ελληνισμού, ως και οι Θυάμιδες (Τσάμιδες) και Ιάπυδες (Λιάπηδες)…Οι Τόσκαι ή Τόσκιδες κατέχουσιν την μέσην Αλβανιαν, την Μουζακίαν, την χώραν του Βερετίου και του Τομάρου την Τομορίτσαν και μέχρι της Πρεμέτης. Η Θυαμουρία (Τσιαμουρία) περιλαμβάνει τους περί τον Θύαμιν και από Μαργαριτίου και Παραμυθίας οικούντας Αλβανούς…Ουδείς των κατοίκων της Αλβανίας ηνέχθη ποτέ ουδ’ ανεχθήσεται ίν’ απαρνηθεί την καταγωγήν αυτού την προγονικήν, την εκ των Πελασγών, και να ευρεθεί γεγυμνωμένος ως ξένος των εθνικών αυτού παραδόσεων, εφ’ αις σεμνύνεται, αναλογιζόμενος ότι προπάτορας έχει τον Ηρακλή, τον Αχιλλέα, τον Πύρρον…Οι Αλβανοί ονομάζονται μεταξύ αυτών Σκηπετάροι, η δε χώρα ολόκληρος Σκηπερία».

Γίνεται έκδηλο λοιπόν ότι ο Πασχίδης θεωρεί ως προγόνους των Αλβανών τους Ηπειρώτες και τον Πύρρο, τον δε Σκεντέρμπεη τον θεωρεί Αλβανό, την δε αλβανική γλώσσα συγγενική της αιολικής και δωρικής διαλέκτου ή ακόμα και μητέρα της Ελληνικής!!! Δηλαδή υποστήριζε ό, τι υποστηρίζει ο υποτιθέμενος δημιουργηθείς πό τον Χότζα αλβανικός εθνικισμός. Φαντάζομαι ότι ο Χότζα υπήρξε και σε προηγούμενη ζωή και πλήρωσε τον Πασχίδη να κάνει αλβανική προπαγάνδα!!! Όπως βλέπουμε στο μυαλό πολλών Ελλήνων και Αλβανών οι όροι Έλληνες και Αλβανοί είναι συνώνυμοι. Άρα η Ήπειρος ήταν γη των Αλβανών, και άρα Ελληνική, αφού, όπως αναφέρει και ο Μπίρης οι Τόσκηδες μουσουλμάνοι μπέηδες έστειλαν αίτηση στον Όθωνα εκλιπαρώντας τον να ενωθούν με την Ελλάδα, αφού αισθάνονταν Έλληνες. Προσέξτε την κατανομή των Αλβανών κατά Πασχίδη, όλη η Βόρεια Ήπειρος, ακόμα και η Τσαμουριά κατοικείτο από Τόσκηδες. Τα γραπτά μένουν…Φανταστείται λοιπόν με τι γελοία επιχειρήματα προσπαθούν να βγάλουν κάποιοι τον Γκέγκη Σκεντέρμπεη Έλληνα από την Καστοριά, αφού θεωρούσε τον εαυτό του Ηπειρώτη!!! Αφού στο μυαλό του Σκεντέρμπεη Ηπειρώτες = Αλβανοί, κύριε Ευαγγελίδη. Συνέλθετε από το εθνικιστικό παραλήρημα!!! Αυτό επιβεβαιώνεται και από τον βυζαντινό συγγραφέα Χαλκοκονδύλη, ο οποίος το 1418 γράφει ότι στην περιοχή της Αιτωλοακαρνανίας και της Αμβρακίας (Άρτα-Πρέβεζα) Έλληνες κατοικούσαν μόνο σε παράλια χωριά, οι δε κάτοικοι της επαρχίας ήταν βάρβαροι τόσο τώρα όσο και παλιότερα. «Συγκατέβαλε παρά μικρόν την απ’ Αιτωλών μέχρι Θεσπρωτών και Μολοττών, ή της Ηπείρου μέρος, ου ξύμπασα, αλλά τι και της Αχαΐας τελεί, όσον επ’ Αχελώου μέχρι Ευήνου διήκει ποταμού. Πάσης δε εκείνης τα μεν επί θάλατταν χωρία Έλληνες ώκουν, τα δ’ ανωτέρω και προς μεσόγαιαν βάρβαροι και πάλαι και νυν». 4000 χρόνια λοιπόν Ελληνικής Ηπείρου!!! Ούτε ίχνος Αλβανών στην Ήπειρο!!! Παραληρούν οι Έλληνες στο ζήτημα της Ηπείρου, όπως για παράδειγμα ο Αθανάσιος Γιάγκας στον πρόλογο του βιβλίου του Hammondγια την Ήπειρο, όπου γράφει: «Και έτσι δεν αφίνει (ο Hammond) καμμιά αμφιβολία πως ο χώρος της Ηπείρου είχε από την εποχή αυτή (1120 π.Χ.) Έλληνες κατοίκους…Και δεν έχει σημασία αν το νεώτερο όνομα Τόσκεσι τον παρεπλάνησε, ώστε να υποψιαστεί μήπως η Λάκκα Σουλίου ήταν Αλβανική». Ω ρε συμπατριώτη Ηπειρώτη, ηρέμησε, τα χάπια σου, θα μας πάθεις τίποτα, και εγώ Ηπειρώτης είμαι, ην φοβάσαι, δεν θα μας πάρουν οι Αλβανοί την Ήπειρο!!! Αμ, και το άλλο που γράφει; «Κι όλοι γνωρίζουμε ότι με τη βοήθεια του Κάδμου οι Εγχελείς όχι μόνο ανεχαίτησαν τους Ιλλυριούς, μα και τους νίκησαν και τους υπέταξαν». Ελληνική επιχειρηματολογία!!! Αφού ο Κάδμος ήταν πατέρας του Ιλλυριού!!! Τελικά δεν ξέρω ποιος κάνει μεγαλύτερη προπαγάνδα, οι Έλληνες ή οι Αλβανοί; Πιστεύω ότι οι νεοέλληνες ιστορικοί είναι χυδαίοι πλαστογράφοι χειρότεροι και από τους Αλβανού!!!

Η μανιακή επίθεση του Ευαγγελίδη κατά της συγγραφέα Miranta Vickers. Η αλήθεια για τα στατιστικά πληθυσμιακά-εθνολογικά δεδομένα στην Ήπειρο τον 19ο αιώνα

 Παρόμοια και ο Ευαγγελίσης εξανίσταται με τη συγγραφέα Miranta Vickers του βιβλίου «Οι Αλβανοί, μια σύγχρονη ιστορία». Ας δούμε τι γράφει: «Πέρα από τα παραπάνω διαπιστώνουμε ότι η στήριξη ή η συμπόρευση με τα δόγματα της αλβανικής εξωτερικής πολιτικής και των διεκδικήσεών της αποτελεί διαχρονικά ένα επικερδές άθλημα…Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το βιβλίο κάποιας Μιράντας Βίκερς…Γραμμένο στο γόνατο, για τις ανάγκες της εποχής, με προφανή στόχο να αγοραστεί από την αλβανόφωνη διασπορά, αφήνει στον Έλληνα αναγνώστη πολλά ερωτηματικά, όταν δεν τον εξοργίζει με την απλοϊκή φιλοαλβανική προπαγάνδα της συγγραφέως…Ήδη από την πρώτη παράγραφο της εισαγωγής διαφαίνονται οι προθέσεις και οι στόχοι της συγγραφέως του πονήματος: “Πολιτική της αλβανικής αρχαιολογικής έρευνας από το 1945 είναι να θεμελιώσει τον δεσμό μεταξύ αρχαίων Ιλλυριών και των σύγχρονων Αλβανών, ώστε να αποδείξει τη συνέχεια της αλβανικής εγκατάστασης όχι μόνο στο σύγχρονο αλβανικό κράτος, αλλά και στα διαφιλονικούμενα εδάφη του Κοσσυφοπεδίου στη Σερβία”. Και λίγο παρακάτω: “Όμως παραμένει αμφισβητούμενη ζήτημα αν το νότιο τμήμα της σημερινής Αλβανίας, κατοικείτο κυρίως από Ιλλυριούς ή Έλληνες”! Άδολη άγνοια ή σκόπιμη παραπληροφόρηση;». Ο Ευαγγελίδης γίνεται ψυχωτικός!!! Βλέπει παντού πράκτορες!!! Φαντάζομαι και η Βίκερς τα παίρνει από τους Αλβανούς, όπως και για μένα διέδιδε αριστερά ή δεξιά ότι είμαι Αλβανός με ελληνικό ψευδώνυμο!!! Ω, μα τον Αλβανοπελασγικό Δία, συνέλθετε, κύριε Ευαγγελίδη!!! Εξάλλου πλαστογραφείτε και την Βίκερς, αφού πετσοκόψατε το απόσπασμά της, για να προκαταβάλετε το αναγνωστικό σας κοινό εναντίον της.

Ας δούμε το πλήρες απόσπασμα της Βίκερς, για να δείτε τα πετσοκώματα του Ευαγγελίδη και την τάση του να διαστρεβλώνει τα πάντα. Με σκούρα μαύρα γράμματα παρουσιάζω τα κομμάτια που σκόπιμα παρέλειψε:

«Πολιτική της αλβανικής αρχαιολογικής έρευνας από το 1945 είναι να θεμελιώσει τον δεσμό μεταξύ αρχαίων Ιλλυριών και των σύγχρονων Αλβανών, ώστε να αποδείξει τη συνέχεια της αλβανικής εγκατάστασης όχι μόνο στο σύγχρονο αλβανικό κράτος, αλλά και στα διαφιλονικούμενα εδάφη του Κοσσυφοπεδίου στη Σερβία. Όσον αφορά την ακριβή προέλευση των Ιλλυριών και το κατά πόσο είναι πρόγονοι των σύγχρονων Αλβανών, πολυάριθμες θεωρίες υπάρχουν. Είναι πια γενικά αποδεκτό ότι ώς τον 7ο π.Χ. αιώνα στο έδαφος της σημερινής Αλβανίας είχαν εγκατασταθεί διάφορες φυλές που είχαν ως κοινό στοιχείο την ιλλυρική γλώσσα και πολιτισμό. Οι σύγχρονοι μελετητές περιγράφουν το σύνολο των φυλών αυτών, οι οποίες κατέβαλαν μεγάλο μέρος της Βαλκανικής Χερσονήσου φτάνοντας προς βορρά μέχρι τον Δούναβη ως Ιλλυριού. Όμως παραμένει αμφισβητούμενη ζήτημα αν το νότιο τμήμα της σημερινής Αλβανίας, κατοικείτο κυρίως από Ιλλυριούς ή Έλληνες. Κατά πάσα πιθανότητα αρχικά στην περιοχή αυτή υπήρχαν διάσπαρτοι ελληνικοί και ιλλυρικοί πληθυσμοί, όπως συμβαίνει και στις μέρες μας».

Ε, τι λάθος λέει η Βίκερς; Απλώς είναι αντικειμενική. Γιατί δεν κατοικούσαν και Ιλλυριοί στη νότια Αλβανια; Ας αφήσει τα σωβινιστικά παραληρήματα ο Ευαγγελίδης. Ο Γεώργιος Νακρατζάς στο βιβλίο του «Η στενή εθνολογική συγγένεια των σημερινών Ελλήνων, Βουλγάρων και Τούρκων» γράφει: «Η εθνολογική σύνθεση του πληθυσμού της αρχαίας Ηπείρου αποτέλεσε αντικείμενο επιστημονικών συζητήσεων στις οποίες υποστηρίχθηκαν διάφορες αντικρουόμενες απόψεις. Εκείνο που είναι γενικά παραδεκτό είναι ότι στην περιοχή της σημερινής ελληνικής Ηπείρου το ελληνικό στοιχείο ήταν πολυπληθές. Στο βόρειο τμήμα της αρχαίας Ηπείρου, σήμερα γνωστής ως Βορείου Ηπείρου, Έλληνες ήταν εγκατεστημένοι αποκλειστικά και μόνο σε παράλιες πόλεις-αποικίες, αναμεμιγμένοι με ισχυρό ιλλυρικό στοιχείο». Παραθέτει δε και απόσπασμα από την εκδοτική Αθηνών, η οποία γράφει: «…και μεγάλων λιμένων, όπως η Απολλωνία, το Δυρράχιο και οι πόλεις της δαλματικής ακτής, που είχαν ιδρυθεί σε βαρβαρικό περιβάλλον, του οποίου ο εξελληνισμός παρέμεινε επί μακρόν πολύ επιφανειακός. Τα ονόματα που απαντούν στις νεκροπόλεις της Επιδάμνου-Δυρραχίου αποδεικνύουν ότι ο πληθυσμός μιας τέτοιας πόλεως δεν ήταν αμιγής και αριθμούσε πολλούς κατοίκους με ονόματα ιλλυρικά».

 Στον δεύτερο τόμο του βιβλίου του ο Νακρατζάς δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφιβολίας για την ιλλυρική καταγωγή των Αλβανών. Γράφει: «Μελετώντας πιο λεπτομερειακά τον πληθυσμό της τότε Μακεδονίας διαπιστώνουμε ότι στην περιοχή της Φλώρινας κατοικούσαν Ιλλυριοί, οι οποίοι, κατά γενική μαρτυρία, θεωρούνται σαν πρόγονοι των σημερινών Αλβανών». Άρα και ο Νακρατζάς, παρ’ ότι φίλα προσκείμενος με τους Σλαβομακεδόνες, πιστοποιεί ότι η καταγωγή των Αλβανών από τους Ιλλυριούς αποτελεί κοινό τόπο της επιστήμης, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με τη σύγχρονη γραμμή των στρατευμένων ιστορικών των Σκοπίων που θέλουν τους Αλβανούς ως προερχόμενους τάχα από τον Καύκασο, διότι οι Αλβανοί του Τετόβου αποτελούν πονοκέφαλο για τους Σκοπιανούς. Όσο όμως και να θέλουν να αλλάξουν την ιστορία οι Σκοπιανοί, οι Αλβανοί είναι αυτόχθονες στο Τέτοβο όσο και στο Κόσοβο, και φυσικά σε ένα κομμάτι της Ηπείρου αναμεμειγμένοι φυσικά με Έλληνες Δωριείς.

Επομένως η άποψη του Ευαγγελίδη περί μιας αμιγούς ελληνικής Ηπείρου μέχρι το Δυρράχιο από την αρχαιότητα είναι μια προπαγανδιστική εθνικιστική και μη αληθινή τοποθέτηση. Στη σελίδα 329 του βιβλίου του γράφει ότι: «Οι Τόσκηδες, στα νότια του ποταμού Γενούσου, δεν ήσαν τίποτε άλλο από έναν ελληνικής καταγωγής πληθυσμό, ο οποίος κάτω από συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες αλβανοφώνησε, χωρίς να χάσει τα υπόλοιπα εθνοτικά του χαρακτηριστικά (θρησκεία, ήθη, έθιμα, ανθρωπολογικά χαρακτηριστικά)». Αυτά που γράφει ο Ευαγγελίδης είναι παράλογα. Άντε να δεχθούμε ότι η δήθεν επήλυδες Αλβανοί μετέδωσαν τη γλώσσα στους Έλληνες Τόσκηδες χωρίς να τους επηρεάσουν φυλετικά. Τι εννοεί όμως ο Ευαγγελίδης λέγοντας ότι οι Έλληνες Τόσκηδες διατήρησαν τα εθνοτικά τους χαρακτηριστικά, όπως θρησκεία, ήθη και έθιμα; Κατανοεί ο Ευαγγελίδης ότι αυτό που λέει είναι ανοησία; Όλοι οι Αλβανοί ήταν Χριστιανοί, όχι μόνο οι Τόσκηδες, και φυσικά πολλά ήθη και έθιμα είναι κοινά σε όλη την Αλβανία. Τα λεγόμενα του Ευαγγελίδη ότι η διαφορά των Τόσκηδων από τους βόρειους Αλβανούς είναι τόσο μεγάλη, ώστε να μιλάμε για ξεχωριστούς λαούς, είναι αστειότητες. Η διαφορά των Τόσκηδων από τους Γκέγκηδες δεν είναι μεγαλύτερη από τη διαφορά των Κρητικών από τους Θράκες. Παρά τις διαφορές τους κανείς δεν λέει ότι οι Κρητικοί είναι Έλληνες και οι Θράκες όχι ή αντιστρόφως. Αντίθετα, ενώ πολλοί Μικρασιάτες πρόσφυγες κάνουν μπαμ από μακριά ότι δεν μοιάζουν ανθρωπολογικά με τους Έλληνες και τα έθιμά τους είναι πολύ διαφορετικά, τους βαπτίζουμε Έλληνες, αφού πιστεύουν στον Χριστό και ξέρουν Ελληνικά!!! Σημειωτέον, ότι ο ρωμανιστής-βαλκανολόγος Αχιλλεύς Λαζάρου θεωρεί ως εξαλβανισθέντες γλωσσικά Έλληνες μόνο τους Αρβανίτες που από την Ήπειρο ήρθαν στην Ελλάδα, όχι όλους τους Τόσκηδες. Ο Ευαγγελίδης θεωρεί Έλληνες όλους τους Τόσκηδες. Τότε γιατί τόση αντιαλβανική εμμονή, αφού οι μισοί Αλβανοί είναι ελληνικής καταγωγής; Γιατί δεν θεωρεί τότε και τους Σλαβομακεδόνες ως Έλληνες, οι οποίοι όντως έχουν ελληνικές ρίζες,όπως έχω αποδείξει σε σχετικό άρθρο μου; Φαίνεται δεν τους συμπαθεί όντας Σλαβομακεδόνας και ο ίδιος από την Έδεσσα, και μιλώντας «βουλγαρικά», σλαβομακεδονικά δηλαδή, αλλά ντρέπεται να τα πει με το όνομά τους!!!

Αναλογιζόμενος λοιπόν την άποψή του για την ελληνική καταγωγή των Τόσκηδων, κατανοώ πλήρως γιατί ωρύεται με την Μιράντα Βίκερς, η οποία γράφει: «Οι Σουλιώτες, που τότε αριθμούσαν 12.000 άτομα, ήταν Αλβανοί χριστιανοί». Εμ, γιατί κύριε Ευαγγελίδη, τι ήταν; Ο Γεώργιος Νακρατζάς γράφει: «Από τους χριστιανούς Αλβανούς της Θεσπρωτίας το μεγαλύτερο τμήμα αφομοιώθηκε στην ελληνική κουλτούρα, με κλασσικό παράδειγμα τους αλβανικής καταγωγής Σουλιώτες, οι οποίοι έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ελληνική επανάσταση του 1821. Σχετικά με την προέλευση των Σουλιωτών υπάρχουν διάφορες απόψεις. Κατά μία άποψη οι Σουλιώτες ήταν χριστιανοί Αλβανοί Τσάμηδες, που προέρχονταν από το γειτονικό Γραρδίκι, και που για να αποφύγουν τις καταπιέσεις των εξισλαμισμένων Τσάμηδων κατέφυγαν στο ορεινό Σούλι. Η πιθανότερη εκδοχή είναι ότι οι Σουλιώτες δεν είναι Τσάμηδες αλλά Γκέγκηδες Αλβανοί, προερχόμενοι από την Δίβρη της κεντρικής Αλβανίας. Οι Σουλιώτες ξύριζαν τους κροτάφους τους, που είναι συνήθεια γκέγκικη και όχι τσάμικη, και φορούσαν τη γνωστή μας φουστανέλλα που είναι το συνηθισμένο φόρεμα στην κεντρική Αλβανία. Η φουστανέλλα καθιεωρώθηκε το 1828 από τον Καποδίστρια σαν ελληνική εθνική φορεσιά, ενώ από λαογραφική σκοπιά δεν πρόκειται παρά για αλβανικό λαϊκό ένδυμα». Και καλά, ο Νακρατζάς μεροληπτεί, διότι είναι «εθνομηδενιστής», όπως θα τον αποκαλούσε ο Ευαγγελίδης, ή φιλοσκοπιανός, όπως τον αποκαλώ εγώ. Ας διαβάσει λοιπόν ο Ευαγγελίδης το καταπληκτικό βιβλίο της Β. Ψιμούλη με τίτλο «Σούλι και Σουλιώτες», το πιο αξιόπιστο και αντικειμενικό βιβλίο που έχει γραφτεί επί του θέματος. Η Ψιμούλη αποδεικνύει ότι οι Σουλιώτες ήταν Αλβανοί και καταρρίπτει τον μύθο ότι οι Αλβανοί ήρθαν για πρώτη φορά στην Ήπειρο ως μισθοφόροι του Στέφανου Δουσάν, αφού κατοικούσαν και πιο πριν στην Ήπειρο. Το βιβλίο της Ψιμούλη πρωτοεκδόθηκε από το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, άρα είναι αντικειμενικότατο, εκτός αν και το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών χρηματοδοτείται από τις μυστικές υπηρεσίες της Αλβανίας!!!

Το βιβλίο της Μιράντα Βίκερς, για το οποίο ωρύεται ο Ευαγγελίδης, είναι αντικειμενικότητα και δεν κάνει καμμιά αλβανική προπαγάνδα, όσον αφορά στο θέμα της Ηπείρου. Στη σελίδα 68 του βιβλίου της γράφει: «Στις 30 Μαρτίου 1879, ο Αβδούλ Φράσερι και ο Μεχμέτ Αλή Βρυώνης από το Βεράτιο ξεκίνησαν από την Πρέβεζα, για να επισκεφτούν τις κυριότερες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες…Στις 12 Μαΐου επισκέφτηκαν τον λόρδο Σώλσμπερι και υποστήριξαν, μεταξύ άλλων, πως από τους 650.000 κατοίκους της Ηπείρου μόνο 74.000 μιλούσαν την ελληνική εξίσου με την αλβανική, και αυτοί ήταν μόνο άνδρες, ενώ οι γυναίκες μιλούσαν αποκλειστικά αλβανικά. Αυτός ο ισχυρισμός αντέφασκε με παλιότερη παρατήρηση του Hobhouse: “Οι Χριστιανοί των Ιωαννίνων, αν και ζουν επί αλβανικού εδάφους και κυβερνώνται από Αλβανούς, αυτοαποκαλούνται Έλληνες. Δεν φέρουν αλβανικά ενδύματα, ούτε μιλούν την αλβανική γλώσσα. Τα ήθη και τα έθιμά τους είναι συγγενή από κάθε άποψη με αυτά των Ελλήνων του Μοριά, της Ρούμελης κ.λπ.”. Επίσης ο Hobhouse παρατηρούσε πως πλησιάζοντας στο Αργυρόκαστρο άλλαζε η ενδυμασία των χωρικών και τη φαρδιά μάλλινη φουστανέλα των Ελλήνων αντικαθιστούσε η βαμβακερή των Αλβανών, ενώ δεν χρησιμοποιούσαν πλέον την αλβανική γλώσσα». Άρα η Μιράντα Βίκερς δεν κάνει καμμιά αλβανική προπαγάνδα. Αν τώρα διάφορα ελληνοεθνίκια φαντάζονται ότι τα πάντα ήταν ελληνικά ώς το Δυρράχιο και αν κάποια αλβανοεθνίκια νομίζουν ότι τα Γιάννενα ήταν μια αλβανική πόλη, εκεί σηκώνω τα χέρια!!! Για τον Ευαγγελίδη αντικειμενικό βιβλίο θα ήταν ένα βιβλίο που σκυλόβριζε τους Αλβανούς.

Όσα γράφει η Βίκερς επιβεβαιώνονται και από ελληνικές και ξένες πηγές του 19ου αιώνα, τις οποίες έχω συλλέξει από τις μελέτες μου. Όσον αφορά στο Αργυρόκαστρο, ο Holland, ο οποίος επισκέφτηκε την Αλβανία το 1812, αναφέρει ότι η πόλη είχε πληθυσμό 4.000 οικογενειών από τις οποίες μόνο 140 ήταν ελληνικές (H. Holland, Ταξίδια στα Ιόνια νησιά, Ήπειρο, Αλβανία, σελ. 272, εκδ. 1899). Οι πληροφορίες αυτές επιβεβαιώνονται από στοιχεία που δημοσίευσε το 1913 το γενικό στρατηγείο του ελληνικού στρατού, σύμφωνα με τα οποία από τους 11.590 κατοίκους του Αργυροκάστρου οι 9.895 ήταν Αλβανοί και μόνο 1695 Έλληνες (R. Puax, Δυστυχισμένη Βόρειος Ήπειρος, εκδ. 1913). Ο Holland γράφει επίσης ότι οι Χειμαριώτες ανήκουν στην αλβανική φυλή των Λιάπηδων, οι οποίοι ήταν εγκατεστημένοι ανάμεσα στην Αυλώνα και στο Δελβίνο. Ο Αραβαντινός το 1856, αναφερόμενος στην Κορυτσά του 1856, γράφει ότι η πόλη κατοικείτο από 2000 οικογένειες, σχεδόν όλες οικογένειες Αλβανών (Π. Αραβαντινός, Χρονογραφία της Ηπείρου, τόμος 2, σελ. 41, εκδ. 1856). Άρα η ιδανική εικόνα μια ελληνικής Βορείας Ηπείρου που την εξαλβάνισαν οι κακοί Αλβανοί με τη δημιουργία του αλβανικού κράτους είναι μια εθνική νεοελληνική φαντασίωση.

Ο Ευαγγελίσης αποσιωπά το βιβλίο του αρβανίτη Λουκά Μπέλλου για την καταγωγή των Αλβανών και της γλώσσας τους

Ο Ευαγγελίδης στο κεφάλαιο «Έλληνες και Αλβανοί» δεν αναφέρει (εξ αγνοίας ή μάλλον εσκεμμένως) το μνημειώδες βιβλίο του ιατρού, πολιτικού και ερευνητή γλωσσολογίας Λουκά Μπέλλου, Αρβανίτη στην καταγωγή, με τίτλο «Αλβανικά ή αι τρεις ζώσαι διάλεκτοι της ελληνικής γλώσσης», το οποίο εκδόθηκε το 1903. Υποστηρίζω ότι εσκεμμένως ο Ευαγγελίδης δεν ανέφερε το βιβλίο του Μπέλλου, διότι ο Μπέλλος με γλωσσολογικά δεδομένα αποδεικνύει την αρχαιότητα της αλβανικής και τη συγγένειά της με την ελληνική, δεδομένα που απορρίπτουν την δακική θεωρία που με τόσο φανατισμό υποστηρίζει ο Ευαγγελίδης, αφού μεταξύ άλλων στην αλβανική υπάρχουν λατινικά δάνεια που εισήχθησαν στην αλβανική μεταξύ 1ου αιώνα π.Χ. και 2ου αιώνα μ.Χ., πολλούς αιώνες δηλαδή πριν από την κατά τη φαντασία του Ευαγγελίδη άφιξη των Αλβανών στη σημερινή Αλβανία από τη Δακία τον μεσαίωνα. Ας δούμε όμως αναλυτικά τι γράφει ο Μπέλλος:

«Παιδιόθεν και εξ απαλών ονύχων, ου μην αλλά και πατρόθεν και από πάππου και άλλων προγόνων, την Αλβανίαν εμάθομεν να θεωρώμεν επαρχίαν ελληνικήν, ως και την Ήπειρον και Μακεδονίαν και Θράκην και Μικράν Ασίαν, τους δε Αλβανούς Έλληνας γνησιωτάτους και ελληνικωτάτους, ώσπερ και τους Κρήτας και Κυπρίους, ε ταύτην μόνον την διαφοράν ότι χρώνται κατ’ οίκον ιδία διαλέκτω, καθ’ άπερ οι Τσάκωνες. Ως δ’ εκαγχάσαμεν επί τω νεανικώ εξολισθήματι Έλληνος σοφού, γράψαντος ότι οι Τσάκωνες εισίν Ινδοί πειραταί (καθόσον τσάκων ινδιστί σημαίνει πειρατήν, κατά τον σοφόν τούτον!), καταλαβόντες την Λακωνίαν δι’ αεροστάτων βεβαίως, ούτως οικτείρομεν τους θέλοντα ν’ αποχωρίσωσι τους Αλβανούς των άλλων Ελλήνων. Καθ’ όσον ου μόνον οι ορθόδοξοι χριστιανοί, αλλά και αυτοί οι εξισλαμισθέντες των Αλβανών…μέχρις εσχάτων έσωζον ακεραίαν την συναίσθησιν της ελληνικής αυτών καταγωγής. Περιφρονούντες δε τους άλλους ομοθρήσκους εκαυχώντο και υπερηφανεύοντο ότι προγόνους είχον τους αρχαίους Έλληνας. Ο γνωστός λ.χ. ανά την Ελλάδα Φράσαρης, ανώτερος αρχηγός του τουρκικού στρατού κατά το 1854, ερίσας προς τους συνάρχοντας Τούρκους, έρριψεν αυτοίς την ύβριν ότι αυτός δεν είναι κονιάρης, αλλ’ έχει προγόνους τους αρχαίους Έλληνας.

Όσον δ’ ανερχόμεθα προς αρχαιοτέρους χρόνους, τόσω βαθυτέραν βλέπομεν την συναίσθησιν ταύτην της Ελληνικής των Αλβανών καταγωγήν ερριζωμένην…Αλλά και ο Γεώργιος Καστριώτης ή Σκεντέρμπεης Αλέξανδρος ο Αλβανός…απαντών εις τα ύβρεις του ιταλού πρίγκηπος του Τουρίνου, αποκαλέσαντος τους Αλβανούς πρόβατα, μετ’ εθνικής υπερηφανείας καυχάται ότι οι Αλβανοί είναι εκείνοι οίτινες μετά του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των άλλων Ελλήνων καθυπέταξαν την Οικουμένην άπασαν. Γνωστόν δ’ ότι ο Σκεντέρμπεης και αυτός υπεγράφετο και υπό των άλλων προσηγορεύετο “ηγεμών των Αλβανών και των Ηπειρωτών”, αποδεικνύς ούτως τα δύο φύλα, τέκνα μιας και της αυτής μητρός».(σελ. 5-6).

Ανατρέπονται λοιπόν και οι νεοελληνικές ανοησίες που υποστηρίζει στο βιβλίο του ο Ευαγγελίδης ότι τάχα ο Καστριώτης ήταν Έλληνας από την Καστοριά (sic) και ότι δεν ήταν Αλβανός, αφού προσαγορευόταν Ηπειρώτης! Βέβαια ποιοι ήταν αυτοί οι Αλβανοί που έβρισε ο ιταλός πρίγκηπας και προσβλήθηκε ο Καστριώτης, δεν μας λέει ο Ευαγγελίδης! Γραφικότητες και ανοησίες και παραχαράξεις του Ευαγγελίδη ακόμα και στο θέμα της καταγωγής του Καστριώτη, όπως θα αποδείξω πιο αναλυτικά παρακάτω.

Συνεχίζει ο Μπέλλος:

«Εξετάζοντες δε τους νυν Αλβανούς ανεξαρτήτως της χώρας, ην οικούσιν από πολλών βεβαίως χιλιετηρίδων, βλέπομεν, ότι έχουσι ταυτά προς τους άλλους Έλληνας ήθη και έθιμα, ων πλείστα ανέρχονται και μέχρι των ομηρικών έτι χρόνων, ως τα περί τους γάμους και τας κηδείας και τους έρωτας. Εν τη βορείω μάλιστα Αλβανία οι έρωτες υπενθυμίζουσι τους υπό του νομοθέτου των Θηβαίων επιβεβλημένους και εν Κρήτη και τη αρχαία Σπάρτη καθιερωμένους αγνούς και πλατωνικούς έρωτας…Ωσαύτως δε το βαθύτατον συναίσθημα της ατομικής υπερηφανείας, μάλιστα δε το της οικογενειακής τιμής, βαθυτάτην ορύσσουσι τάφρον διαχωρίζουσαν αυτούς των σλαβικών και των άλλων γειτόνων ευρωπαϊκών φυλών. Ως και το άγριον έθιμον της του αίματος οφειλής και της εκδικήσεως μόνον περί τον Ταΰγετον ευρίσκει ομοτρόπους παρά τοις αμειλίκτοις Μανιάταις» (σελ. 6-7).

Κοινά επομένως ήθη και έθιμα στους Αλβανούς με τα αρχαία και σύγχρονα ελληνικά έθιμα. Όσον αφορά δε στο άγριο έθιμο της οφειλής αίματος, να οφείλεται άραγε σε δακική προέλευση από τον Κόμη Δράκουλα των Καρπαθιών;;;!!! Αυτά ως ένα ευθυμολόγημα στις αστειότητες περί δακικής καταγωγής που υποστηρίζει ο Ευαγγελίδης. Και μια και μιλάμε για επιβίωση αρχαιοελληνικών εθίμων στους σύγχρονους Αλβανούς, αξιοσημείωτα είναι τα όσα γράφει ο Ιάκωβος Θωμόπουλος στο βιβλίο του Πελασγικά (εκδ. 1912), όπου αναφέρει ότι οι Αλβανοί πίστευαν στις τρεις αρχαιοελληνικές μοίρες. Γράφει συγκεκριμένα: «Πιστεύουσιν δηλ. εν Αλβανία, ότι την τρίτην ημέραν μετά τον τοκετόν τρεις αόρατοι γυναίκες (οι Ελληνικαί μοίραι) προσερχόμεναι παρά την κλίνην του νεογνού φατίζουσιν, ήτοι προλέγουσιν, ορίζουσιν την τύχην αυτού, και ό, τι αν φατίση η τρίτη (η κυρίως Φατί-α λεγομένη) τούτο δέχονται και αι λοιπαί δύο. Αι γυναίκες αύται καλούνται Φατί-τε και Φατίες. Παν δε το συμβαίνον κατόπιν εν τω βίω του παιδός αποδίδεται εις την φάτιν, ήτοι πρόρρησιν των Μοιρών τούτων και λέγουσι: κεστού ε σκρουάνε Φατίτε “ούτως αυτό έγραψαν οι Φατίες”. Πρβλ. ελλην. Φάτις “χρησμός”, θέσφατον, φατίζω». Πώς διασώθηκε αυτό το αρχαιοελληνικό έθιμο στους Αλβανούς, αν οι Ιλλυριοί εξαφανίσθηκαν και οι Αλβανοί ήρθαν τον μεσαίωνα στη σημερινή Αλβανία από τη Δακία; Πράγματα δηλαδή που ούτε σχολιάζει ο Ευαγγελίδης, διότι ανατρέπουν την ψευδοεπιστημινική θεωρία του περί δακικής δήθεν προέλευσης των Αλβανών. Όπως μάλιστα είχε γραφτεί το 1874 στο «Δεκέβαλος» (αρ. 2 και 7) «επί των οροπεδίων της Αλβανίας απαντώνται πλείστοι νομάδες και ποιμένες λαοί, παρ’ οις ανευρίσκονται Ομηρικά έθη και ήθη και έθιμα. Εν τη Αλβανία, όπως έγραφε και εις Γαλάτης, πολλαί σκηναί της Ιλιάδος και της Οδύσσειας αλλά και της Αινειάδος διαδραματίζονται πολλά ολίγον αυταίς παραλάσσουσαι». Γνήσιοι λοιπόν Ελληνοπελασγοί και απόγονοι των Ομηρικών Ελλήνων οι Αλβανοί και όχι Δακορουμάνοι, όπως τους θέλει ο Ευαγγελίδης.

Η καταγωγή των Θρακών και των Ιλλυριών και η αποσιώπηση του βιβλίου της αρβανίτισσας Μαρίας Δέδε

Ο Λουκάς Μπέλλος στο κεφάλαιο «Ο Όμηρος και τα Ελληνικά φύλα» γράφει: «Από Ομήρου δε η ιστορική αύτη ασάφεια και ανακρίβεια, ίνα μη είπωμεν αδικία, διά πάντων σχεδόν των συγγραφέων κατήλθε μέχρις ημών, ώστε και νυν έτι οι Θράκες και οι Φρύγες και οι Μυσοί και οι Παίονες και οι Ιλλυριοί και τάλλα ελληνικά φύλα, οι κύριοι αρχηγέται και πραγματικοί εθνάρχαι σύμπαντος του ελληνικού θεωρούνται βάρβαροι ου μόνον υπό των ξένων, αλλά και υπό των ημετέρων» (σελ. 9).

Ο Ευαγγελίδης όμως δεν θεωρεί τους Ιλλυριούς και τους Θράκες ως Έλληνες, παρά το γεγονός ότι όλες οι μυθολογικές παραδόσεις μιλάνε για την ελληνική καταγωγή τους. Οι Θράκες ήταν αναμφίβολα πρωτοέλληνες, όπως έχει υποστηρίξει και κατ’ ουσίαν αποδείξει ο Γάλλος ακαδημαϊκός Jean Faucounau στα βιβλία του Le déchiffrement du Disque de Phaistos, 1999, Les Proto-Ioniens : histoired'un peuple oublié, Paris 2001, Les Peuples dela Meretleur Histoire, 2003 και Les Origines Grecques à l'Agede Bronze, 2005. Πρόκειται για την πρωτοϊωνική θεωρία, θεωρία που έχει γίνει αποδεκτή από τον διάσημο Γάλλο ακαδημαϊκό και ελληνιστή Paul Faure. Βασισμένος σε αυτό και σε άλλα δεδομένα έχω εξάγει το συμπάρασμα ότι, πρώτοι Έλληνες ήταν Πελασγοί Θράκες που ήρθαν στην Ελλάδα εξελληνίζοντας τους προγενέστερους αλβανόφωνους Πελασγούς της κυρίως Ελλάδας, ενώ ένα κομμάτι αυτών, οι Ιλλυριοί μετακινήθηκαν στον βορρά υπό την πίεση των Θρακιωτών Ελλήνων. Σημειωτέον, ότι και οι Αλβανόφωνοι Πελασγοί ήταν παρακλάδι των Πρωτοελλήνων, που είχαν κοιτίδα την βόρεια Βαλκανική (περιοχή Σκοπίων-Θράκης), και απομεινάρια αυτών των πρωτοελλήνων ήταν οι Σαρακατσάνοι που και σήμερα κατοικούν σε αυτές τις περιοχές από την προιστορική περίοδο.

Την ελληνική καταγωγή των Ιλλυριών υποστηρίζει η Μαρία Μιχαήλ Δέδε στο βιβλίο της «Οι Έλληνες Αρβανίτες», ένα βιβλίο που κατά περίεργο τρόπο δεν μνημονεύει καθόλου ο Ευαγγελίδης. (Ούτε το κλασσικό βιβλίο του Κώστα Μπίρη μνημονεύει ο Ευαγγελίδης, άλλο παράδοξο και αυτό, για έναν άνθρωπο που ισχυρίζεται ότι έχει γράψει την πληρέστερη μελέτη για την καταγωγή των Αλβανών). Ας δούμε όμως τι γράφει η Δέδε:

«Ξεκινώντας από την προϊστορία, με τους μισομυθικούς ήρωες που θεμελίωσαν πόλεις, ονόμασαν χώρες και έμειναν γνωστοί σαν γενάρχες φυλών, ανάγεται στον Ιλλυριό, γιο του Κάδμου και της Αρμονίας, οι οποίοι έφτασαν στα βόρεια της Ηπείρου, σαν την ήρωα που ονόμασε τη χώρα αυτή Ιλλυρία.

Ωστόσο, τα όσα είναι γνωστά για τον Κάδμο και την Αρμονία δίνουν μεγαλύτερες προεκτάσεις και γεννούν περισσότερες σκέψεις γύρω από το θέμα αυτό. Αξίζει μια σύντομη αναφορά στις δραστηριότητες και την πολιτεία γενικά του ζεύγους αυτού που τόσο στενά σχετίζεται με τους Ιλλυριούς και την απαρχή (όσο είναι γνωστή) της ιστορίας τους.

Ο Κάδμος, όταν εξαγνίστηκε για τον φόνο του Δράκου γιου του Άρη, πήρε με την ισχυρή προστασία της Αθηνάς την Βοιωτία. Εκεί έχτισε στις Θήβες την ακρόπολη  την οποία ονόμασε καδμεία. Μυήθηκε στα Μυστήρια της Σαμοθράκης που ο Δίας είχε αποκαλύψει στον Ιάσιο και παντρεύτηκε την Αρμονία, κόρη της Αφροδίτης και του Άρη, ε τη βοήθεια της Αθηνάς, όταν επισκέφθηκε την Σαμοθράκη. Αυτός ο γάμος είναι ιδιαίτερα σημαντικός, γιατί είναι ο πρώτος ανάμεσα σε θνητούς που παρέστησαν οι θεοί του Ολύμπου.

Με όλη αυτή την εύνοια των θεών, ο Κάδμος όμως δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει πέρα για πέρα τη συγγνώμη του Άρη, ο οποίος πολύ είχε λυπηθεί και θυμώσει για τον φόνο του φιδιού του, κι αναγκάστηκε, μεγάλος πια στην ηλικία, να εγκαταλείψει τη Θήβα, αφήνοντας τον θρόνο στο έγγονό του Πενθέα. Τον Πενθέα τον είχε γεννήσει η κόρη του Αυαύη με τον Εχίονα, τον Σπορέα του Κάδμου, και ζούσε ήσυχα στην πόλη του. Όταν ο Πενθεύς φονεύθηκε από την μαινόενη ητέρα του, ο Διόνυσος προείπε πως ο Κάδμος και η Αρμονία θα φύγουν από τη Βοιωτία και επάνω σε ένα άρμα που θα το σέρνουν δαμάλια, θα πάει να βασιλεύσει σε βαρβάρους. Εκεί ο Άρης που θα έχει επιτέλους εξευμενισθεί, θα τους σώσει από βασανιστικό θάνατο, μεταμορφώνοντάς τους σε φίδια και στέλνοντάς τους στο Νησί των Μακάρων να ζήσουν ευτυχισμένοι την άλλη ζωή. Και θα τους σώσει, διότι οι βάρβαροι αυτοί θα καταστρέψουν πολλές ελληνικές πόλεςις, έως ότου τελικά χαλάσουν έναν ναό του Απόλλωνος και δίκαια θα τιμωρηθούν.

Έτσι και σύμφωνα με την προφητεία αυτή του Διονύσου, ο Κάδμος και η Αρμονία άφησαν την πατρίδα τους κι εγκατεστάθηκαν στα βόρεια, στη χώρα των Εγχελών…Όταν πέθαναν ο Κάδμος και η Αρμονία, τάφηκαν στην Ιλλυρία που τελικά προτίμησαν σαν τον τελευταίο σταθμό των περιπλανήσεών τους. Και σαν διάδοχός τους, βασίλεψε στη χώρα αυτή ο Ιλλυριός, ο τελευταίος τους γιος με πιθανή πρωτεύουσα την Βουθόη, την οποία είχε ιδρύσει ο Κάδμος…

Και ο άλλος μύθος όμως για τον Ιλλυριό και την Ιλλυρία είναι σημαντικός και μάλιστα ακόμη περισσότερο, μια και με αυτόν ο Ιλλυριός φέρεται να έχει δώσει το όνομα στη χώρα και όχι να το πήρε από αυτήν αλλά από έναν ποταμό. Σύμφωνα ε τον μύθο αυτό, ο ήρωας Ιλλυριός γεννήθηκε από την Αρμονία στη διάρκεια της πορείας προς τα βόρεια, όταν με τον Κάδμο εγκατέλειψε την Βοιωτία και αναζητούσαν καταφύγιο. Η Αρμονία αισθάνθηκε τις ωδίνες του τοκετού στις όχθες του ποταμού Ιλλυρικού και εκεί αφού τον γέννησε, τον εγκατέλειψε, διότι δεν μπορούσε να τον πάρει μαζί της. Το παιδί όμως δεν πέθανε, γιατί το συνάντησε ένα φίδι το οποίο το περιτύλιξε για να το προστατέψει από το κρύο και συγχρόνως το έτρεφε έως ότου έγινε έφηβος. Επήρε το όνομά του από τον ποταμό, εξεστράτευσε και υπέταξε τη χώρα την οποία και ονόμασε Ιλλυρία, γεμάτος από την τρομερή δύναμη του φιδιού στο σώμα του.

Αργότερα παρουσιάσθηκε και νέος γενεαλογικός μύθος στους μεταγενέστερους ελληνικούς χρόνους. Παρουσιάζεται σαν γιος του Πολυφήμου και της Γαλάτειας και αδελφός του Κελτού και του Γαλάτου. Αναφέρονται και ονόματα γιων και θυγατερων που έδωσαν το όνομά τους στις διάφορες φυλές των Ιλλυριών. Ο τελευταίος αυτός μύθος προφανώς είναι γέννημα για να δοθεί ερμηνεία στις ανακατατάξεις που έφεραν οι Κέλτες όταν εισέβαλαν στη χώρα.

Οπωσδήποτε όμως και πέρα από το πόσο ανταποκρίνονται στις ιστορικές λεπτομέρεις όλα αυτά, θα πρέπει να θεωρηθεί πραγματικότητα πως γίνεται μια ερμηνεία των σχέσεων Ελλήνων και κυρίως Βοιωτών και Ιλλυριών. Οι πανάρχαιοι μύθοι μάλιστα αποκτούν νέα δύναμη και ιστορική αλήθεια, ύστερα από τον νεώτερο μύθο των ελληνικών χρόνων, αφού το γεγονός της εισβολής των Κελτών είναι βέβαιον.

Αρχίζοντας τις σχέσεις των Ιλλυριών από τον Κάδμο και την Αρμονία, την κόρη τους Αγαύη που διευκόλυνε την ένωσή τους με τους Εγχελούς, και τον Ιλλυριό, δεν σταματούν όλα εδώ. Οι Βοιωτοί εξακολουθούν να θεωρούν τους Ιλλυριούς φυλή στην οποία μπορούν να καταφύγουν στις δύσκολες ώρες. Έτσι αργότερα ο γιος τους Λαοδάμας θα καταφύγει και αυτός στους Ιλλυριούς. Και αυτό σημαίνει πως δεν είναι δυνατόν ούτε ξένοι να ήσαν μεταξύ τους οι λαοί ούτε γλώσσα τόσο διαφορετική, ώστε να μην συνεννοούνταν είχαν ποτέ. Ασφαλώς ο Κάδμος και η Αρμονία ενίσχυσαν τους δεσμούς των Ιλλυριών με τα άλλα ελληνικά φύλα επίσης γενικώτερα. Με την παρουσία όλων των μεγάλων θεών του Ολύμπου στον γάμο τους, την καθοδήγηση από τους ίδιους τους προστάτες θεούς, Δία, Αθηνά και Διόνυσο που επίσης αποδέχονταν οι Ιλλυριοί σαν μεγάλους θεούς, η παρουσία τους στα βόρεια των συνόρων της Ηπείρου επεκτείνεται, παίρνει χαρακτήρα που η σημασία του δεν μπορεί να αγνοηθεί. Το γεγονός πως οι Ιλλυριοί, μετά την ίδρυση της Βουθόης από τον Κάδμο και την Αρμονία, διεκδικούν τη συμμετοχή τους στους Ολυμπιακούς αγώνες, μιλά από μόνο του. Η συνείδηση της ελληνικότητάς του φαίνεται πως είναι τουλάχιστον τώρα πραγματικότης.

Ποιοι ήσαν όμως αυτοί οι Ιλλυριοί, δεν είναι ακόμα εντελώς γνωστό. Σύμφωνα με τον πιο πάνω μύθο, έχουμε την αρχαία ελληνική άποψη, τον χαρακτηρισμό μάλλον, πως είναι βάρβαροι, όπως άλλωστε και οι Εγχελείς. Αυτό σημαίνει με βεβαιότητα, πως δεν είχαν ούτε τον πολιτισμό ούτε την πνευματική ρώμη των Ελλήνων. Τουλάχιστον πάντα σύμφωνα με το περιεχόμενο του χαρακτηρισμού βάρβαρος, τον οποίο εννοούσαν οι αρχαίοι Έλληνες. Δεν σημαίνει όμως καθόλου πως δεν ήσαν φύλο συγγενικό με τα άλλα ελληνικά, ούτε ότι η γλώσσα ήταν εντελώς διαφορετική.

Ένα άλλο στοιχείο όμως συνηγορεί για τη συγγένειά τους με τα ελληνικά φύλα και την ομοιότητα της γλώσσας τους. Ο βασιλιάς τους ο τελευταίος φερόμενος σαν Ιλλυριός την εποχή των δραστηριοτήτων στον χώρο του Κάδμου ονομαζόταν Λυκοθέρσης. Και το όνομα είναι πέρα για πέρα ελληνικό. Ο Πλούταρχος επίσης λέει ενδιαφέροντα πράγματα για τη συνεννόηση Πύρρου-Ιλλυριών, που αποδεικνύουν σχετική συγγένεια. Επίσης και ο Στράβων» (σελ. 21-26).

Από όλα αυτά που γράφει η Δέδε φαίνεται ξεκάθαρα η συγγένεια Ελλήνων και Ιλλυριών και η εκ της νοτίου Ελλάδος προέλευση των Ιλλυριών, κάτι που επιβεβαιώνει τη θεωρία του Ιακώβου Θωμόπουλου ότι τα λεγόμενα προελληνικά στην ουσία ήταν η αλβανική γλώσσα. Ο καθηγητής μου στην ιστορικοσυγκριτική γλωσσολογία Γεώργιος Μαγουλάς, καθηγητής πανεπιστημίου Αθηνών, σε σχόλιά του στο βιβλίο του Οικονόμου εξ Οικονόμων «Περί της γνησίας προφοράς της ελληνικής γλώσσης» γράφει: «Παλιότερα θεωρούσαν τους Πελασγούς Ινδοευρωπαίους και μάλιστα προγόνους των Πελασγών. Πρβλ. το ογκώδες βιβλίο Πελασγικά του Ιακώβου Θωμόπουλου». Όπως μου είχε εκμυστηρευτεί ο ίδιος, όταν σπούδαζα γλωσσολογία, όταν ήταν φοιτητής και μελέτησε το σύγγραμμα του Θωμόπουλου, γοητεύτηκε και πείσθηκε από τα γραφόμενα του Θωμόπουλου, δυστυχώς όμως επηρεασμένος από άλλες μελέτες αργότερα έπαψε να είναι τόσο θερμός υποστηρικτής των θεωριών του. Αλλά ακόμα και αν οι αποκρυπτογραφήσεις του Θωμόπουλου δεν είναι σωστό, η αλβανική φύση των νοτιοπελασγών είναι αναντίρρητη. Υπό την πίεση των ελληνόφωνων βορειοπελασγων ένα μέρος των αλβανόφωνων κινήθηκε προς την Ήπειρο και τη Μακεδονία δημιουργώντας τον ιλλυρικό πολιτισμό. Σιγά σιγά όλος ο νοτιοπελασγικός κόσμος γραικοφώνησε, όπως γραικοφώνησαν, με τελευταίους τους Ηπειρώτες και τους Μακεδόνες.

Η Δέδε στο κεφάλαιο «Η γλώσσα των Ιλλυριών, των Σκιπετάρ και των Ελλήνων Αρβανιτών» γράφει: «Για τη γλώσσα των Ιλλυριών ελάχιστα πράγματα είναι γνωστά. Γνωρίζουμε από τον Πλούταρχο πως ο Πύρρος, νέος ακόμη, θέλοντας να περάσει στην περιοχή των Ιλλυριών  κάτι σημείωνε στη φλούδα δένδρου και ειδοποιούσε τους Ιλλυριούς φρουρούς. Τι σημείωνε όμως δεν γνωρίζουμε. Δεν πρέπει απαραίτητα να ήταν γράμματα. Αν ήταν, τότε θα ήταν ελληνικά, αφού τίποτε γραπτό δεν υπάρχει ιλλυρικό. Ο Treilder συμπεραίνει πως πάντως η γλώσσα θα έπρεπε να ήταν καταληπτή από τους Ιλλυριούς…Υποστηρίζεται ακόμη πως πρόκειται για κράμα επιτοπίων στοιχείων με τη θρακική. Ο Maltebrun τη θεωρεί ημιελληνική και ο Schleicher δεύτερο κλάδο της ελληνικής. Ο Hahn ίσως βρίσκεται λογικώτερα περισσότερο κοντά στην αλήθεια χαρακτηρίζοντας την γλώσσα η οποία δημιουργήθηκε με την στενή επαφή των Ιλλυριών, Μακεδόνων και Ηπειρωτών, άποψη η οποία αφήνει και πολλά περιθώρια εξελικτικής διαμορφώσεως» (σελ. 76-77).

Η καταγωγή των αρχαίων Ηπειρωτών. Αλβανικά γλωσσικά στοιχεία στους αρχαίους Ηπειρώτες

Ο Πύρρος λοιπόν και οι Ηπειρώτες ήταν δίγλωσσοι, και γνώστες της ιλλυρικής. Ποια ήταν η μητρική τους (η ιλλυρική ή ελληνική) δεν είναι σαφές, και ούτε έχει σημασία, αυτό που έχει σημασία είναι να δείξουμε ποια ήταν η ιλλυρική γλώσσα που μιλούσαν οι Ηπειρώτες. Είναι γνωστό ότι οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς όπως ο Εκαταίος, ο Στράβων, ο Θουκυδίδης και άλλοι θεωρούσαν τους Ηπειρώτες βαρβάρους και δεν θεωρούσαν την Ήπειρο μέρος της Ελλάδας. Οι Έλληνες συγγραφείς λένε ότι ο όρος βάρβαροι στα συγκεκριμένα αποσπάσματα δεν έχει φυλετική αλλά πολιτισμική σημασία. Αλλά κάτι τέτοιο δεν φαίνεται από τα συγκεκριμένα αποσπάσματα. Ο Εκαταίος μιλάει για «Θράκες, Ιλλυριούς και Ηπειρώτες», άρα θεωρεί τους Ηπειρώτες ως ξεχωριστή εθνότητα, ενώ παρακάτω γράφει: «και της εν τω παρόντι Ελλάδος αναντιλέκτως ούσης την πολλήν οι βάρβαροι έχουσι, Μακεδονίαν μεν Θράκες και τινά μέρη της Θεσσαλίας, Ακαρνανίας δε και Αιτωλίας τα άνω Θεσπρωτοί…Ηπειρωτικά έθνη». Και ο Στράβων γράφει ότι «η δ’ ουν Βοιωτία, πρότερον μεν υπό βαρβάρων ωκείτο Αόνων και Τεμμίκων και Λελέγων και Υάντων..ως δ’ αύτως υπό Θρακών και Πελασγών». Αυτοί που λένε ότι ο όρος βάρβαρος για τους Ηπειρώτες δεν εννοεί τον αλλόγλωσσο ή τον αλλόφυλο, γιατί δεν λένε το ίδιο και για τους Θράκες, αφού στα ίδια αποσπάσματα αναφέρονται και οι Θράκες και οι Ηπειρώτες ως βάρβαροι; Ή γιατί δεν θεωρούν και τους Ιλλυριούς και τους Θράκες ως Έλληνες;

Ο Νικόλαος Ελευθεριάδης, μελετητής σημιτικών και αραβικών γλωσσών, στο βιλίο του «Πελασγοί» παραθέτει όλα τα προαναφερθέντα αρχαία αποσπάσματα αλλά και πολλά άλλα, για να αποδείξει ότι τόσο οι Ηπειρώτες όσο και άλλοι λαοί υπό το όνομα βάρβαροι στον ελλαδικό χώρο ήταν Πελασγοί και η γλώσσα τους ήταν η σημιτική. Δεν συμφωνώ με κάτι τέτοιο. Απλώς τόσο οι Ηπειρώτες όσο και οι Μακεδόνες ήταν γραικοφωνήσαντες Πελασγοί ή Ιλλυριοί. Από την γλώσσα των Ηπειρωτών ελάχιστες λέξεις έχουν βρεθεί, που δύσκολα μπορούν να αποδειχθούν αν είναι ελληνικές ή αλβανικές, όπως οι λέξεις άσπετος, δάξα, λυρτόν, πελειούς. Το όνομα πελειούς είναι η λέξη πέλιος που σήμαινε γέροντας στη γλώσσα των Θεσπρωτών. Κάποιοι σχετίζουν τη λέξη αυτή με το αλβανικό πλακ που σημαίνει γέροντας. Στα Ηπειρωτικά η λέξη δάξα σήμαινε θάλασσα. Κάποιοι ταυτίζουν τη λέξη αυτή με το αλβανικό det που σημαίνει θάλλασα, από όπου προήλθε και το όνομα της θεάς Θέτιδος (det > Θέτις) με τροπή του θ σε δ, όπως συμβαίνει και στη Μακεδονική. Η λέξη Άσπετος ήταν όνομα του Αχιλλέα και κάποιοι το ταυτίζουν ε την αλβανική λέξη σπέιτε που σημαίνει γρήγορος, αφού ο Αχιλλέας στον Όμηρο ονομάζεται «έχοντας γρήγορα πόδια». Αν αυτό είναι αλήθεια, γιατί να μην προέρχεται από την ελληνική λέξη άσπευστος (το α επιτατικό), δηλαδή πολύ γρήγορος, από όπου προήλθε και το αλβανικό σπέιτε; Άρα εκ των Ηπειρωτικών γλωσσών δεν μπορούμε να βγάλουμε ασφαλές συμπέρασμα.

Μπορούμε όμως να βγάλουμε από αλλού το συμπέρασμα ότι οι Θεσπρωτοι και οι Χάονες ήταν Αλβανοί (Ελληνοπελασγοί), ενώ οι Μολοσσοί και οι Λάπιθες ήταν Έλληνες Γραικοί. Ας δούμε τα όσα σοφά γράφει ο Ιάκωβος Θωμόπουλος στον άγνωστο δεύτερο τόμο των Πελασγικών του, που εκδόθηκαν 20 χρόνια αργότερα από το πρώτο βιβλίο του. Γράφει:

«Θεσπρωτοί και Χάονες ήσαν οι αρχαιότεροι κάτοικοι της Ηπείρου, οι δε Θεσπρωτοί υπήρξαν κάτοχοι πιθανώς δε και ιδρυταί του εν Δωδώνη μαντείου του Διός. Οι Χάονες φύλον Πελασγικόν λέγονται πρώτοι κάτοικοι και εν αρχή κάτοχοι της όλης χώρας, ύστερον περιορισθέντες εις την περιοχήν την ονομαζομένην Χαονίαν ή κάτω Πελασγίαν. Παρά δε τοις ποιηταίς Χαόνιος λέγεται ταυτοσήμως προς το Δωδωναίος. Ο Ζευς έφερε το επώνυμον Χαόνιος. Ο Θεσπρωτός ήτο υιός του Λυκάονος, υιού του Πελασγού».

Άρα οι Χάονες και οι Θεσπρωτοί ήταν Πελασγοί πρωτοέλληνες και όχι αρχαίοι Έλληνες. Ποιοι ήταν όμως καθαροί αρχαίοι Έλληνες στην Ήπειρο; Ας δούμε τι γράφει ο Θωμόπουλος:

«Οι Μολοσσοί, Μολοττοί ή Πυρριάδαι, φύλον Ελληνικόν, από του Μολοσσού υιού του Πύρρου, ελθόντες εκ Θεσσαλίας εις Ήπειρον υπό Πύρρον υιόν του Αχιλλέως, εγκατεστάθησαν βορείως του Αμβρακικού κόλπου παρά την Δωδώνην εν τη περιοχή τη απ’ αυτών κλειθήση Μολοσσία. Δια δε την δόξαν, διότι οι γενάρχαι και βασιλείς αυτών ήσαν Αιακίδαι ήτοι απόγονοι του Αιακού, υιού του Διός και διότι παρ’ αυτοίς ήτο το εν Δωδώνη μαντείον του Διός παλαιόν και ονομαστόν, κατέστησαν ο ισχυρότερος λαός της Ηπείρου».

Γιατί όμως λέω ότι οι Θεσπρωτοί και οι Χάονες ήταν αλβανόφωνοι πριν εξελληνιστούν; Γράφει ο Θωμόπουλος:

«Το εν Δωδώνη μαντείον ελέγοντο ιδρύσαντες οι Θεσπρωτοί…Το μαντείον έκειτο υπό του όρους της Δωδώνης Τόμαρον ή Τομούρον και Τμάρον, οι δε ιερείς ελέγοντο τόμουροι ή θέμιστες. Το όνομα του όρους Τόμορρι σώζεται και μέχρι σήμερον και επαρχία Τομορρίτσεα παρά τους πρόποδας του όρους. Ο Χριστοφορίδης εν τω Λεξικώ αυτού της Αλβανικής γλώσσης γράφει: “θεωρείται το Τόμαρον όρος ιερόν και κατοικητήριον του θεού των Πελασγών, τουτέστι των αρχαίων Σκιπετάρων, όθεν κατ’ έτος τρέχουσιν επί του ιερού όρους προς επίσκεψιν χάριν ευλαβείας. Ονομάζουσι προς τοις άλλοις το Τόμαρον μάλι Τε μίτιτ = το όρος του ιερού”. Κατ’ αρχάς μεν άνδρες ήσαν οι εν τω ιερώ προφητεύοντες, ύστερον δε διωρίσθησαν τρεις γραίαι πέλειαι ή πελειάδες λεγόμεναι. Ο Ηρόδοτος φρονεί ότι πελειάδες εκλήθησαν υπό των Δωδωναίον αι γυναίκες εκ τούτου, ότι ήσαν βάρβαροι (ήτοι ξενόγλωσσοι) και εφαίνοντο εις αυτούς μη εννοούντας την ξένην γλώσσαν ομιλούσαι ομοίως ως όρνιθες…Η ιδέα ότι αι ιέρειαι ελέγοντο Πέλαιαι, διότι ήσαν γραίαι φαίνεται ουχί αξιόπιστος, καθόσον ο Ηρόδοτος ομιλεί περί τριών γυναικών ιερειών διαφόρου ηλικίας, ων μάλιστα η μία ήτο και νεωτάτη. Γραιαι δε ελέγοντο αι ιέραιαι ουχί δια την ηλικίαν, αλλά διότι εν τη γλώσση των Πελασγών Αλβανών γκρού-α σημαίνει γυνή».

Άρα αυτό αποτελεί ισχυρή ένδειξη ότι η γλώσσα των ιερειών ήταν η αλβανική. Το ότι η γλώσσα αυτή των ιερειών δεν είχε σχέση με σημιτικά απορρίπτεται διά του εξής συλλογισμού του Θωμόπουλου: «Η δε παρ’ Ηροδότω παράδοσις ότι οι Φοίνικες μετέφερον εξ Αιγύπτου τας Πελειάδας ιερείας εις το μαντείον του Άμμωνος εν Λιβύη και του Διός εν Δωδώνη ενδέχεται να είναι αληθής. Αλλ’ οι Φοίνικες ούτοι ήσαν βεβαίως ουχί Σημίται, αλλ’ Ελληνοπελασγοί εκ των εγκατασταθέντων εν Αιγύπτω και Λιβύη. Διότι ουδέν των κατά τον τόπον και το μαντείον της Δωδώνης ονομάτων αποδεικνύεται Σημητικόν Φοινικικόν».

Το ιλλυρικό-αλβανικό υπόστρωμα της αρχαίας μακεδονικής

Ενώ τα δεδομένα για την αλβανική φύση της αρχαίας ηπειρωτικής γλώσσας είναι πενιχρά, τα δεδομένα για την αλβανική-ιλλυρική φύση της αρχαίας μακεδονικής είναι πιο πολλά και αρκετά πειστικά, ώστε ανέτως δυνάμεθα ότι το γλωσσικό υπόστρωμα της μακεδονικής πριν τον εξελληνισμό των Μακεδόνων ήταν αλβανικό. Στο λεξικό του Ησυχίου υπάρχουν μακεδονικές λέξεις, που δεν σημαίνουν τίποτα στα ελληνικά, ενώ μπορούν να ετυμολογηθούν από τα αλβανικά. Για παράδειγμα, η λέξη βαβρήν στα μακεδονικά σήμαινε υπόσταση ελαίου. Η λέξη ετυμολογείται από τις αλβανικές λέξεις βάjπου σημαίνει έλαιο και τη λέξη ρεν που είναι μετοχή του ρήματος bίε που σημαίνει πέφτω. Άρα βαβρήν εκ του βάjκαι ρεν = το έλαιο που πέφτει. Αυτό και από μόνο του αποτελεί χειροπιαστή απόδειξη του ότι η αλβανική γλώσσα ομιλείτο στη Μακεδονία κατά τους αρχαίους χρόνους. Μια άλλη καθαρά αλβανική λέξη στα αρχαία μακεδονικά την οποία παραδίδει ο Φρύνιχος είναι η λέξη ρύμη που σημαίνει στενωπός. Η λέξη αυτή είναι η μετοχή του ρήματος ρύj(=εισέρχομαι) η οποία είναι ρύμε και σημαίνει εισερχόμενος. Άλλη αλβανική λέξη στα Μακεδονικά είναι το κάρπεα που σημαίνει όρχηση και σχετίζεται με την αλβανική λέξη καρτσέjπου σημαίνει χορεύω. Ομοίως και η μακεδονική λέξη σάρισα (= μακρύ δόρυ) σχετίζεται με την αλβανική λέξη σάρρεα που σημαίνει πριόνι.

Παρ’ όλα αυτά οι νεοέλληνες ιστορικοί μας μιλάνε για μια καθαρά ελληνική αρχαία Μακεδονία, και ότι η Μακεδονία είναι 4000 χρόνια ελληνική. Και όμως οι αρχαίοι συγγραφείς ανατρέπουν αυτή την άποψη. Ο Θουκυδίδης στο Δ. 110 διηγείται ότι κατά τους χρόνους του ακόμη η χερσόννησος του Άθω κατωκείτο υπό συμμίκτων εθνών, βαρβάρων, ων οι πολυπληθέστεροι ήταν οι Πελασγοί. «Το δε πλείστον Πελασγικόν, των και Λήμνον τε ποτε και Αθήνας Τυρσηνών οικησάντων». Πώς λοιπόν ο Ευαγγελίδης θεωρεί τη Μακεδονία Ελληνική, όταν στην περιοχή αυτή κατοικούσαν Πελασγοί, Ιλλυριοί και Θράκες, λαοί που τους θεωρεί μη ελληνικούς; Και φυσικά ο Ευαγγελίδης αποσιωπά το γεγονός ότι ο Θουκυδίδης θεωρούσε τους Πελασγούς και τους Έλληνες το ίδιο έθνος, όπως γράφει ο Κούρτιος: «Ο Θουκυδίδης θεωρεί φανερώς τους κατοίκους της Ελλάδος απ’ αρχαιοτάτων χρόνων, Πελασγούς τε και Έλληνας, ως οπωσδήποτε αποτελούντας εν έθνος».

Το αλβανικό υπόστρωμα σε άλλες ελληνικές διαλέκτου της νοτίου Ελλάδας, Κρήτης και Κύπρου

Το αλβανικό υπόστρωμα της μακεδονικής και ηπειρωτικής γλώσσας καθόλου δεν έρχεται να αμφισβητήσει την ελληνικότητα της Ηπείρου και της Μακεδονίας, αφού υπό αυτή τη λογική όλη η Ελλάδα θα έπρεπε να διεκδικηθεί από τους Αλβανούς, μηδέ της Κύπρου εξαιρουμένης!!! Αλβανικές λέξεις ανιχνεύονται σχεδόν σε όλες τις ελληνικές διαλέκτους. Για παράδειγμα, στα αρχαία λακωνικά υπήρχε το όνομα Κασσάνδρα, το οποίο ο Ησύχιος το μεταφράζει ως «Αλεξάνδρα εν Λακαιδεμονία». Αλέξανδρος είναι σύνθετη λέξη από το αλέκω και ανήρ που σημαίνει αυτός που αποκρούει, εμποδίζει τους άνδρες. Άρα το Κασσάνδρα είναι σύνθετη λέξη από το κασς και άνδρα. Το κασς θα πρέπει να έχει την ίδια σημασία με το αρχαιοελληνικό αλέκω. Στα αλβανικά κjας σημαίνει αλέξω, απομακρύνω, αποχωρίζω. Άρα το πρώτο συνθετικό του ονόματος Κασσάνδρα είναι υπόλειμμα της πελασγικής εποχής, όπου ομιλείτο στον ελλαδικό χώρο η αλβανική. Ομοίως αλβανική λέξη είναι και η λακωνική λέξη που διασώζει ο Ησύχιος διασάτηρ και σημαίνει «διαπαίζειν». Είναι τύπος απαρεμφάτου. Έχετε δει ελληνικό απαρέμφατο να λήγει σε –ηρ; Όχι!!! Και όμως η λέξη αυτή είναι αλβανικό απαρέμφατο, κατουσίαν γερούνδιο, που διεσώθη στη λακωνική. Το δια-σατήρ ετυμολογείται από το αλβανικό σάjτουρ που σημαίνει «το ονειδίζειν, εμπαίζειν». Δηλαδή το λακωνικό σάτηρ διατήρησε την κατάληξη του αλβανικοπελασγικού σάjτουρ. Από εκεί προέρχεται και η ελληνική λέξη σάτυρα. Στα αρχαία Κυπριακά υπάρχει η λέξη αγαθός που διασώζει ο Ησύχιος. Η λέξη αυτή σημαίνει σιωπά. Έχετε δει ελληνικό ρήμα τρίτου ενικού προσώπου να λήγει σε –ος; Στην πραγματικότητα αυτή η λέξη δεν είναι τίποτα άλλο από τις αλβανικές λέξεις ας γjα θος που σημαίνει «τίποτα δεν έλεγε», άρα σιωπά. Το ότι η αλβανική γλώσσα ομιλείτο στην Κύπρο τον 5ο αιώνα π.Χ. αποδεικνύεται πανηγυρικά από την αποκρυπτογράφηση υπό του Ιάκωβου Θωμόπουλου δύο κυπριακών συλλαβικών γραφών βάσει της αλβανικής http://www.greeks-albanians.com/top-greeks-albanians/gr-m-ga-alb/374-5 .

Η ιλλυρική ήταν αρχαία αλβανική

Και τώρα ας εξετάσουμε τη γλώσσα των Ιλλυριών. Αυτή ήταν αναμφίβολα αλβανική. Αν είχαμε κάποιες σωζόμενες ιλλυρικές λέξεις και αυτές μπορούσαν να ετυμολογηθούν με την αλβανική, αυτό θα ήταν πανηγυρική επιβεβαίωση ότι η γλώσσα των Ιλλυριών ήταν αρχαία αλβανικά. Και όμως τέτοιες λέξεις υπάρχουν. Μια διασωζόμενη ιλλυρική λέξη είναι η σαβαΐα. Ο Αμμιανός Μαρκελίνος γράφει: «Υπάρχει ποτό που ονομάζεται sabaja στους φτωχούς Ιλλυριούς από κριθάρι ή καρπούς μεταβεβλημένους». Ο Παναγιώτης Κουπιτώρης στο βιβλίο του «Αλβανικαί Μελέται» σχετίζει τη λέξη αυτή με τα αλβανικά ως εξής: «Παραβάλλω δ’ αυτήν εγώ προς την αλβανικήν τον δε τον τρόπον. Εάν υποτεθή ότι διά πτίσεως και εκθλίψεως μετεβάλλετο εις υγρόν το πενιχρόν τούτο ποτόν, επειδή κατεσκευάζετο αδιαφόρως εκ κρίθης ή καρπών και ύδατος, η λέξις εσήμαινε κυρίως πτισάνην, έκθλιμμα. Και επειδή το θλίβω είτε θλω και εκθλίβω, πτίσσω και εκπιέζω αλβανιστί λέγεται έντε τη υδραϊκή και τοσκική σseμπ, τοσκιστί δε σseμbόj, οίον θλίβω ελαίας = σseμπ (και σseμbόj) ουλήν, το δε έκθλιμμα και εκπίεσμα λέγεται σseμbίμ υ, η ιλλυρική λέξη sabaja και sabajum φαίνεται ούσα αυτή η αλβανική σseμbίμ, προς ην ταυτίζεται και η ρίζα και η σημασία, αλλ’ υπό τον τύπον σseμbέjeja ή σseμbέ ja, ην κατάληξιν πλείσται αλβανικαί λέξεις έχουσιν, αντί της εις την ελληνικήν κατάληξιν μα αντιστοιχούσης και το αποτέλεσμα δηλούσης σseμbί-μ-υ = πτισάνη έκθλιμμα, και εντεύθεν ζύθος» (σελ. 44).

Άρα το ιλλυρικό sabaja ταυτίζεται πλήρως με το αλβανικό σseμbόjκαι σseμbέja τόσο λεξιλογικά όσο και νοηματικά, κάτι που δείχνει ξεκάθαρα ότι η ιλλυρική γλώσσα ήταν η αρχαία μορφή της αλβανικής γλώσσας. Ο Κουπιτώρης δείχνει παρόμοια ταύτιση με την αλβανική (και έμμεσα και με την ελληνική) των ιλλυρικών λέξεων Δευάδαι και ρίνον, για να καταλήξει στο ορθό συμπέρασμα ότι «η ιλλυρική γλώσσα ην ουχί αλλοτρία της ελληνικής αλλά διάλεκτος αυτής απωτέρα των άλλων και οι Ιλλυριοί ελληνικόν φύλον. Διότι ιλλυρική και ηπειρωτική διάλεκτος, αι λαλούμεναι πότε ένθα η νυν αλβανική, αποχωρισθείσαι πρωιαίτατα εκ της ελληνικής και του λοιπού ανεπίμικτοι προς αυτήν πέραν του Πίνδου μένουσαι, προς δε και μετ’ οθνείων στοιχείων συμφυραθείσαι, απελείφθησαν της προόδου και της επί το κομψότερον αναπτύξεως της ελληνικής» (σελ. 49). Άρα η ιλλυρική-αλβανική αποτελεί ένα παρακλάδι της αρχαίας ελληνικής.

Η ταύτιση της αλβανικής με την ιλλυρική αποδεικνύεται στο άρθρο μου «Οι πρώτοι κάτοικοι της Κέρκυρας ήταν Ιλλυριοί» http://www.greeks-albanians.com/top-greeks-albanians/gr-m-ga-alb/375-2014-03-03-17-18-41 . Ας δούμε τι γράφω σε αυτό το άρθρο: Οι πρώτοι κατοικοι της Κέρκυρας ήταν Ιλλυριοί. Αυτό το γράφει ο Στράβων (269), και λέει ότι το νησί το κατείχαν αρχαιότατα οι Λιβυρνοί, γένος Ιλλυρικό. Αυτό επιβεβαιώνεται και ετυμολογικά. Τα ονόματα του νησιού στην αρχαιότητα ήταν Σχερία, Κέρκυρα και πολύ μεταγενέστερα Δρεπάνη. Δρεπάνη αποτελεί μετάφραση των Ελληνόφωνων κατοίκων που εποίκισαν το νησί και μετέφρασαν στα ελληνικά τα αλβανικά τοπωνύμια Σχερία και Κέρκυρα. Δρεπάνη από το δρέπανον λόγω του δρεπανοειδούς σχήματος. Η Σχερία ετυμολογείται από το αλβανικό σκjερ που σημαίνει σχίζω, κόπτω. Κέρκυρα είναι μια άλλη αλβανική λέξη με την ίδια σημαία με το Σχερία. Στα αλβανικά υπάρχει το ρήμα κερτσίj που σημαινει τέμνω. Η μετοχή του ρήματος είναι κέρτσουρε που σημαίνει κεκομμένος.

Αρα Σχερία = σκjερ = κοβω
Κέρκυρα = κέρτσουρε = κεκομμένος
(να προσεχθεί ο τονισμός στην προπαραλλήγουσα, η αρχαία προφορά του υ ως ου, και ο τσιτακισμός του κ).

Σχερία λοιπόν ίσως υποδηλοί και ότι η νήσος φαίνεται ως σχισμή της ηπείρου.
Συμπερασμα: Αφού ο Στράβων λέει ότι οι πρώτοι κάτοικοι της Κέρκυρας ήταν Ιλλυριοί, και αφού μπορούμε να ετυμολογήσουμε τα πρώτα τοπωνύμια της Κέρκυρας μέσω της Αλβανικής, τότε οι Ιλλυριοί μιλούσαν Αλβανικά!!!

Τα αλβανικά ήταν πρωτοελληνικά

Όλα αυτά τα στοιχεία θα ήταν αρκετά από μόνα τους να αποδείξουν την αυτοχθονία των Αλβανών και της γλώσσας τους στον χώρο της σημερινής Αλβανίας και της Ελλάδας και να κλονίσουν την ψευδοεπιστημονική θεωρία του Ευαγγελίδη περί της δακικής προέλευσης των Αλβανών, αλλά στη νεοελληνική κοινωνία της αντιαλβανικής ψύχωσης τα αυταπόδεικτα δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά. Έτσι λοιπόν θα συνεχίσω με την παρουσίαση και άλλων στοιχείων που συνηγορούν υπέρ της αυτοχθονίας των Αλβανών.

Είπα προηγουμένως ότι οι Ελληνόφωνοι ήταν οι βορειοπελασγοί Θρακιώτες που κατέβηκαν στον νότο εξελληνίζοντας τους αλβανόφωνους νοτιοπελασγούς. Αυτό γίνεται ξεκάθαρο από τα αρχαία κείμενα που λένε ότι οι Έλληνες συνάντησαν βάρβαρους, όταν ήρθαν στην Ελλάδα, ενώ σε άλλα αρχαία κείμενα αναφέρεται ότι οι Έλληνες ήταν αυτόχθονες και κατάγονταν από τους Πελασγούς. Αυτό σημαίνει ότι οι Έλληνες εξελλήνισαν απλώς γλωσσικά, όχι φυλετικά, τους αυτόχθονες αλβανοπελασγούς, κάτι που σημαίνει ότι αυτό που αποκαλούμαι αρχαίοι Έλληνες δεν είναι τίποτα άλλο από εξελληνισθέντες νοτιοπελασγοί. Το γεγονός ότι τα προελληνικά ονόματα και τοπωνύμια, καθώς και τα προελληνικά ονόματα θεών και ηρώων της ελληνικής μυθολογίας δεν μπορούν να ετυμολογηθούν από την ελληνική, αλλά ετυμολογούνται άνετα από την αλβανική, πρέπει να μας βάλει σε σκέψεις. Γιατί τα προελληνικά ονόματα δεν μπορούν να ερμηνευθούν μέσω της ελληνικής, της σλαβομακεδονικής, της τουρκικής, των σημιτικών γλωσσών ή οποιασδήποτε άλλης γλώσσας, παρά μόνο μέσα από την αλβανική; Και αν κάποιος πει ότι αυτές οι αλβανικές ετυμολογίες είναι παρετυμολογίες, γιατί οι παρετυμολογίες αυτές συμβαίνουν μόνο με την αλβανική γλώσσα και με καμμιά άλλη γλώσσα; Τόσο σύμπτωση; Και να πεις ότι είναι 5-10 προελληνικά ονόματα που ετυμολογούνται από τα αλβανικά, να πεις ότι είναι σύμπτωση. Όταν τα πάντα ετυμολογούνται μέσα από την αλβανική, τότε παύουμε να μιλάμε για συμπτώσεις και όποιος δεν αποδέχεται τα δεδομένα, αρνείται την αλήθεια.

Στον πρόλογο της νεώτερης έκδοσης του βιβλίου του Θωμόπουλου από τις εκδόσεις Β. Ρηγόπουλου ο αρχιμανδρίτης Ειρηναίος Δελαδήμος και άριστος γνώστης αρχαιολογικών και προϊστορικών ζητημάτων γράφει: «Ωρισμέναι περιπτώσεις ερμηνείας Πελασγικών λέξεων δια της Αλβανικής είναι ιδιαιτέρως εντυπωσιακαί. Π.χ. η Λάρισα (= ακρόπολις) συσχετίζεται με το αλβανικό λjάρτε = υψηλός. Το αρχαίον όνομα Κραναοί των Αθηναίων θεωρείται απλή Ελληνική μετάφρασις του Πελασγικού Αθηναίοι, εάν το όνομα Αθήναι συσχετισθεί προς το Αλβανικόν θάνεα = η κρανέα (η κρανιά)».

Αυτή η τελευταία παρατήρηση του Δελαδήμου δείχνει ξεκάθαρα ότι η Αθήνα ήταν μια αλβανική πόλη, και οι ελληνόφωνοι από τη Θράκη, όταν ήρθαν στην Ελλάδα μετονόμασαν τους Αθηναίους σε Κραναούς. Από την αλβανική αυτή λέξη θάνεα πήρε το όνομά της και η θεά Αθηνά, άρα δεν ονόμασε η Αθηνά την πόλη ως Αθήνα, αλλά η θεά της σοφίας πήρε το όνομά της από την πόλη. Το ότι η Αθηνά ήταν μια Αλβανίδα θεά αποδεικνύεται και από δύο βασικά της επίθετα που έχουν ξεκάθαρα αλβανική ετυμολογία. Το επίθετο της Αθηνάς Παλλάς δεν σχετίζεται με το ελληνικό πάλλω, όπως λένε μερικοί γραφικοί ελληναράδες παρετυμολόγοι, αλλά με το αλβανικό πάλσε-α που σημαίνει μυελός, εγκέφαλος. Στην ελληνική μυθολογία ο Αθηνά βγήκε από το κεφάλι του Δία και ήταν η θεά της σοφίας. Άρα το επίθετο Παλλάς δείχνει ότι η Αθηνά ήταν η θεά της σοφίας. Ομοίως και το επίθετο της θεάς Αθηνάς Τριτογένεια σημαίνει την γεννηθείσα από τον εγκέφαλο, αφού στα αλβανικά τρουτ σημαίνει εγκέφαλος. Και όμως μερικοί Έλληνες παρετυμολόγοι λένε ότι τάχα το Τριτογένεια σημαίνει την γεννηθείσα τρίτη στη σειρά, παρά το γεγονός ότι ο Ησύχιος γράφει ότι οι Αθαμάνες ονόμαζαν την κεφαλήν ως τριτώ. Ομοίως και ο Σουίδας: «Τριτογενής η Αθηνά η επεί τρίτωνα την κεφαλήν Αθαμάνες λέγουσιν». Προφανώς η λέξη τριτώ στους Αθαμάνες είναι αλβανικό κατάλοιπο. Κατά παράδοξο τρόπο, η λέξη θάνε-α στα αλβανικά σημαίνει «λόγος», και φυσικά η Αθηνά ήταν η θεά του λόγου και της σοφίας. Παρασυρμένος και εγώ από ελληνοκεντρικές απόψεις μου ήταν δύσκολο να δεχθώ τέτοιου είδους ετυμολογήσεις. Παλιότερα είχα θεωρήσει ότι το προελληνικό όνομα Αθηνά έχει ελληνική ετυμολογία. Το όνομα Αθηνά το είχα ετυμολογήσει από το δήνος που σημαίνει βουλή, σκέψη. Ο Ησύχιος μας διασώζει τη λέξη αδηνής που σημαίνει άπειρος, αμαθής. Αλλά σε αυτή τη λέξη του Ησυχίου το α είναι στερητικό. Στη λέξη Αθηνά το α είναι επιτατικό, δηλαδή αδηνής σημαίνει ο πεπειραμένος, ο γνώστης. Και πώς δικαιλογείται το θ της Αθηνάς. Γιατί η Αθηνά δεν ονομαζόταν Αδηνά; Διότι στα ελληνικά γίνεται εναλλαγή του δ και θ. Έτσι το αδηνής έγινε αθηνής, από όπου προήλθε και το όνομα Αθηνά, που σημαίνει η άγαν δηναία, η πολύβουλος, ή έχουσα φρόνηση. Η λέξη δήνος προέρχεται από το αρχαιοελληνικό ρήμα δήω, δάω που σημαίνει διδάσκω. Επομένως το όνομα Αθηνα σχετίζεται με την κύρια ιδιότητα της θεάς μας που είναι η σοφία. Μετά όμως την εντρύφησή μου στην αλβανολογία, απορρίπτω την προηγούμενη μου ετυμολογία και υποκλίνομαι στο μεγαλείο της αλβανικής γλώσσας!

Δεν θα επεκταθώ σε όλες τις ετυμολογήσεις των προελληνικών ονομάτων μέσα από την αλβανική, διότι θα χρειαζόταν να συγγράψω ολόκληρο βιβλίο. Αξίζει όμως να αναφέρω λίγα. Το προελληνικό όνομα Υμηττός ετυμολογείται από το αλβανικό hύμετε που σημαίνει σκιά, δάσος, το προελληνικό όνομα Λυκαβητός προέρχεται από το αλβανικό λjουκ βέτε που σημαίνει λόφος βαιός, μονήρης. Το όνομα Τήνος είναι αλβανικό από την αλβανική λέξη τίνε που σημαίνει υγρασία, γι’ αυτό και στην αρχαιότητα η Τήνος λεγόταν Υδρόεσσα. Πολλά ονόματα από την ελληνική μυθολογία ετυμολογούνται μέσα από την αλβανική. Για παράδειγμα ο Χάρων ετυμολογείται από το αλβανικό χαρόj που σημαίνει λησμονώ. Γι’ αυτό λοιπόν και ο Χάροντας όταν περνάει στον Άδη τις ψυχές, τις ποτίζει με το νερό της λησμονιάς. Ακόμα και οι Μινωίτες μιλούσαν Αλβανικά, και αυτό φαίνεται και από το εξής γεγονός. Το όνομα Κεφτιού , με το οποίο στις αιγυπτιακές επιγραφές του 1600 και 1500 π.Χ. καλούνται οι Κρήτες, οι οποίοι έφεραν κρητικά αγγεία ως δώρα προς τους Αιγυπτίος βασιλείς, εξού και το στην Βίβλο το όνομα της Κρήτης Κεφτορίμ. Κjέφτι στα αλβανικά σημαίνει ποτήρι, αγγείο. Άρα οι Αιγύπτιοι βλέποντας τους Κρήτες να κρατούν αγγεία, ονόμασαν τους ανθρώπους αυτούς με την ονομασία των αγγείων στην αλβανική. Το ότι οι Ετεοκρήτες μιλούσαν αλβανικά, αποδεικνύεται και από τις αποκρυπτογραφήσεις των ετεοκρητικών επιγραφών του Θωμόπουλου, τις οποίες έχω παρουσιάσει στα παρακάτω λινκς http://www.greeks-albanians.com/top-greeks-albanians/gr-m-ga-pes/90-ga-pelasgian-01 http://www.greeks-albanians.com/top-greeks-albanians/gr-m-ga-pes/89-ga-pelasgian-03

Τα αλβανικά ομιλούνται στην περιοχή της Αλβανίας τουλάχιστον από τον 2ο μ.Χ. αιώνα  

Ας επιστρέψουμε όμως στο βιβλίο του Λουκά Μπέλλου «Αλβανικά ή αι τρεις ζώσαι διάλεκτοι της ελληνικής γλώσσης», το οποίο κονιορτοποιεί τις μπαρουφολογίες περί δακικής προέλευσης του Ευαγγελίδη. Γράφει ο Μπέλλος:

«Αλλ’ η επισταμένη της αλβανικής διαλέκτου μελέτη και ανάλυσις πάντας τους λήρους τούτους ως αράχνης ιστούς, το δη λεγόμενον, δύναται να διαλύσει, αποδεικνύουσα ότι ούτοι (οι Αλβανοί) ήσαν οι αρχαιότατοι κάτοικοι της Ιλλυρικής ή Ελληνικής Χερσονήσου και ουχί όμαιμοι και αδελφοί απλώς των Ελλήνων, αλλ’ η αυτή εκείνη μεγαλουργός και ευγενής φυλή, η εις τον ινδοευρωπαϊκόν κλάδον ανήκουσα, πολλάς δε προ του Ομήρου χιλιετηρίδας κατέχουσα σύμπασαν την ανατολικήν της Μεσογείου λεκάνην…Και ότι μεν η αλβανική υπέρ πάσαν άλλην του ινδοευρωπαϊκού κλάδου γλώσσαν συγγενεύει προς την Ελληνικήν, απομακρυνομένη και αυτής της Λατινικής (ήτις άλλως υπό των γραμματικών θεωρείται αδελφωτάτη τη ελληνική τόσον ώστε πιστεύεται, ότι ην χρόνος, καθ’ ον ην ηνωμένη μετ’ αυτής), σαφώς υποδεικνύουσι και αυτοί οι απλοί φθόγγοι του αλφαβήτου…  

Αλλ’ όπως αποδειχθεί επιστημονικώς ότι η Αλβανική εστί το αρχαιότατον και ζων κειμήλιον της ελληνικής γλώσσης…πλην της φθογγολογίας και της ετυμολογίας δέον να βασανισθώσι και οι τύποι και αι άλλαι γραμματικαί λεπτομέρειαι της διαλέκτου. Και περί μεν των φθόγγων ικανά εν τοις πρόσθεν ελέχθησαν, ωσαύτως δε και το επισυναπτόμενον επίτομον λεξικόν αποδεικνύει την ταυτότητα των ριζών. Αλλά πλην των ελληνικών ριζών το εικοστόν περίπου των λέξεων φαίνονται έχουσαι σχέσιν ή και προφανώς πηγάζουσι και ειλημμέναι εισίν εκ της λατινικής γλώσσης, διό επάναγκες θεωρώ να διευκρινισθεί και καθορισθεί η σχέσις αύτη της αλβανικής προς την λατινικήν.

Αι εις την αλβανικήν διάλεκτον εισχωρήσασαι λατινικαί λέξεις, λείψανον της ρωμαϊκής κοσμοκρστορίας, φαίνεται ότι δεν είναι αρχαιότεραι του 1ου π.Χ. μέχρι του δευτέρου μ.Χ. αιώνος. Τα ονόματα λ.χ. των ημερών της εβδομάδος ιστορικώς τυγχάνει γνωστόν ότι παρά των Αιγυπτίων παραληφθέντα μετεδόθησαν ανά τον άλλον κόσμον υπό των Ρωμαίων, ουχί προ πολλού, γράφει ο Δίων ο Κάσσιος ο περί τα 200 μ.Χ. γράψας, ως επίσης και τα των μηνών ονόματα, άτινα σώζονται και εις την δημώδη και τας άλλας νέας ευρωπαϊκάς γλώσσας.

Ωσαύτως δε και άλλαι τινές λατινικαί λέξεις φαίνονται ότι περί την αυτήν εποχήν εισεπήδησαν εις την αλβανικήν. Τα ερεβίνθια λ.χ. υπό των Αλβανών λέγονται νυν κίκερα (με κάππα). Ωσαύτως δε κατά Πλούταρχον, κίκερα εκαλούντο και υπό των Ρωμαίων. Γνωστόν όμως τυγχάνει εκ της λατινικής γραμματικής ότι το c μετά τον 2 μ.Χ. αιώνα προ του ε και ι επροφέρετο ως τσε και τσι, ως το έχουσιν οι Ιταλοι νυν, ceci (τσετσι) λέγοντες τα ερεβίνθια. Άλλαι πάλιν λέξεις λατινικαί παρεισέφρησαν εις την αλβανικήν, ως και εις την άλλην ελληνικήν, μετά την ανάδειξιν του Βυζαντίου ως πρωτευούσης του ρωμαϊκού κράτους…Τότε δε φυσικώ τω λόγω και εις την Αλβανίαν, ως και εις άπασαν την άλλην Ελλάδα εισήχθησαν και λέξεις λατινικαί…

Ουδόλως δε απίθανον, ότι τινές των λατινικών λέξεων ή μάλλον ριζών ανέρχονται εις την αρχαιοτάτην εποχήν, καθ’ ην και η λατινική απετέλει μέρος της ελληνικής, ως παραδέχονται οι γραμματικοί. Όπως δ’ άλλαι πάλιν ανελήφθησαν εκ της λατινικής, αφού αύτη τας είχε παραλάβει εκ της ελληνικής. Μη λησμονώμεν δ’ ότι Ταραντίνοι και Ακραγαντίνοι και Κροτωνιάται και Συρακούσιοι και οι άλλοι της μεγάλης Ελλάδδος κ’ατοικοι και εγειτνίαζον, αλλά και πολλώ πρότερον των Ρωμαίων είχον ανέλθη εις ύψος πολιτισμού και πολιτικής δυνάμεως, εις ο πολλώ βραδύτερον ανήλθεν η Ρώμη. Ώστε πολλαί λατινικαί φαινόμεναι λέξεις ουδόλως απίθανον να εισήλθον εις Αλβανίαν ως και εις Ρώμην και Ιταλίαν εκ της μεγάλης Ελλάδος, μεθ’ ης βεβαίως πλείστας εμπορικάς εόχον σχέσεις και επικοινωνίας από των αρχαιοτάτων χρόνων οι πρόγονοι των Αλβανών.

Πλην της ιστορικής δε σημασίας αι λατινικαλι λέξεις έχουσι και ταύτην, ότι συν τοις άλλοις αποδεικνύουσι τον αλβανικόν λαόν ζώντα εν Ευρώπη τουλάχιστον προ του 2 μ.Χ. αιώνος, ενώ οι ξένοι και βάρβαροι λαοί εισέβαλλον εις την Ιλλυρικήν Χερσόνησον πολλούς βραδυτέρους αιώνας. Αλλ’ εκτός τούτων η Αλβανική διάλεκτος κατέχει λέξεις ομηρικής ηλικίας (λ.χ. μήνις, ηδέ, δημός, κερτομείν), αίτινες αποδεικνύουσιν, ότι κατοικούσι την χώραν επί τριάκοντα τουλάχιστον αιώνας».

Όλα αυτά κονιορτοποιούν τα ψεύδη του Ευαγγελίδη ότι τάχα οι Αλβανοί είναι ένας νεότερος λαός που ήρθε τάχα από τη Δακία. Συνεχίζει ο Μπέλλος:

«Τας λατινικάς λοιπόν εν τη αλβανική λέξεις θεωρώ τόσον ξένας και επεισάκτους, όσον και τας τουρκικάς. Αλλά της λατινικής γλώσσης αποχωρίζεται και η αλβανική ως και η αρχαία ελληνική διά πολλών χαρακτηρων. Και εν πρώτοις η λατινική, ως γνωστόν, στερείται του άρθρου, ενώ η αλβανική έχει το άρθρο. 2) Η αλβανική ως και η αρχαία ελληνική το αρκτικόν σίγμα φωνήεντος επομένου τρέπει εις δίγαμμα οιον, σας σανσκρ. = sex λατ. = εξ (heks) ελλ. κατά δε τον ηρακλεωτικόν πίνακα Fεξ (με δίγαμμα) εις την αλβανικήν Fαστ = γιαστ. Ωσαύτως σανσκρ. svapnas, λατιν. Somnus, ελλην. ύπνος = hypnos, αλβανιστί Γυμ = γυουμ. Ως και sarpami σανσκρ. = serpo έρπω (herpo), αλβανιστί Fάρπουρ. Γνωστόν δ’ ότι η τροπή αύτη του αρκτικού σίγμα εις δίγαμμα ή h δασύ πνεύμα θεωρείται υπό των γραμματικών ως εν των σπουδαιοτλατων γνωρισμάτων της ελληνικής γλώσσης, ως και 3) η τροπή του μι εις νι εν τε τη ενική αιτιατική των ονομάτων και εν ταις ρηματικαίς καταλήξεσιν, άπερ αμφότερα συμβαίνουσι και εν τη αλβανική διαλέκτω. Αλλ’ η παλιά και αρχαιοπρεπεστάτη αλβανική, και κατά τούτο ομοιάζουσα προς την αιολικήν διέσωσε μέχρι του νυν πλείστα ρήματα εις μι ή μ, όπερ εις πάμπολλα πάλιν μετέτρεψεν εις διπλούν νν, δηλαδή εις νι μετά του ημιφώνου ιωτ (νj), εις ο μετέτραπη το ληκτικόν ιώτα, εις άλλα δε κατόρθωσε να τηρήσει τουλάχιστον το ιωτ (j) εις ανάμνησιν της πλήρους καταλήξεως εις μι. Παραδείγματα έχομεν τα βοηθητικά ιάμ και καμ ως και τα θημ (πρπφ. θεμ) και θωμ = φαμί, λέγω, φάλjεμ = προσκυνώ, μπουνν, ρίζα πο του ποιείν, αρχ, πο-είν, ποέν και συναιρέσει ΠΟΥΝ».

Η αλβανική γλώσσα συγγενής της αιολικής διαλέκτου κατά τον Μπέλλο

Ο Μπέλλος σχετίζει την αλβανική με την αιολική διάλεκτο με τα παρακάτω τεκμήρια:

α) Τροπή του ω σε ου, γλjούχα = γλώσσα, ου και ουν εκ του ιων (βοιωτικού εγώ)

β) Τροπή του ο σε ου, ούδε = οδός, δούκετ = δοκεί, στο άρθρο μικ-ου = ο φίλος, πλjακ-ου = ο γέροντας

γ) Το δίγαμμα, το οποίο στην αιολική τρέπεται σε γ, όπως Αιολείς γάλλοι = ήλοι Βοιωτοί, γίπον = είπον, γισχύν = ισχύν, γιτέα = ιτέα, Αιολείς γοίδημι = οίδα, γοίνος = οίνος κλπ. Στην αλβανική γυουμ = ύπνος, somnus, γjαστ = εξ, sex, γjακ = αίμα, sangvis, ίαρ στους Βοιωτούς

δ) Στην αιολική ήταν συνήθης η χρήση των διπλών έρρινων και υγρών: κρίννω, φθέρρω, έστελλα. Το ίδιο συμβαίνει και στην αλβανική

ε) Η σπανιότητα του δασέος πνεύματος και η έλλειψη του δυϊκού αριθμού, τον οποίο αν είχε, θα τα έσωζε η αλβανική, γνωστού όντος του σφόδρα συντηρητικού της πνεύματος.

 

Η μελέτη του Ιταλοαλβανού φιλολόγου DemetrioCamarda για την αρχαιοελληνική προέλευση της αλβανικής γλώσσας

Η σημαντικότερη μελέτη κατά τη γνώμη μου για την σχέση της αλβανικής με την ελληνική είναι το βιβλίο του Ιταλοαλβανου Αρμπερέση φιλόλογου Demetrio Camarda, το οποίο πρώτος παγκοσμίως μετέφρασα στην ελληνική και παρουσίασα στην ιστοσελίδα μου. Το βιβλίο του μπορείτε να το διαβάσετε στο παρακάτω λινκ http://www.greeks-albanians.com/top-greeks-albanians/gr-m-ga-dem/360-demetrio-camarda Ο Camarda με πλήθος γλωσσολογικών στοιχείων υποστηρίζει ότι η αλβανική είναι ελληνική διάλεκτος και ετυμολογεί πλήθος αλβανικών λέξεων από τα αρχαία ελληνικά, και μάλιστα λέξεις που εκ πρώτης όψεως δεν φαίνονται να σχετίζονται με την ελληνική.

Και επειδή ο Ευαγγελίδης μας παρουσιάζει ορισμένες κοινές λέξεις ανάμεσα στην αλβανική και τη ρουμανική, για να μας πείσει ότι οι Αλβανοί ήρθαν από τον Καύκασο, παρουσιάζω μια σύντομη μελέτη μου, όπου δείχνω την αρχαιοελληνική προέλευση 100 αλβανικών λέξεων.

Δείγμα 100 αλανικών λέξεων ετυμολογουμένων από τα αρχαία ελληνικά

1. Η Αλβανική λέξη γημς (gysmë) σημαίνει μισός. Το αλβανικό γημς προέρχεται από το ελληνικό ήμισυ. Το ήμισυ είχε δασεία F, δηλαδή ήταν Fήμισυ. Τα Αλβανικά δεν έχουν καταλήξεις. Άρα το Fήμισυ έγινε Fήμις. Στη συνέχεια έγινε απαλοιφή του ι μεταξύ δύο φωνηέντων, και η λέξη έγινε Fήμς, και με προφορά του διγάμματος ως γ, έγινε γημς. Οπότε να η δήθεν αλβανική λέξη γημς αποδεικνύεται αρχαία ελληνική.

2. Η αλβανική λέξη γας (gaz) σημαίνει χαρά. Η λέξη είναι ελληνικότατη. Ο Ησύχιος διασώζει τη λέξη γαδ-εώ που σημαίνει χαρά και το ρήμα γάδεσθαι που σημαίνει «ήδεσαθαι».

3. Η αλβανική λέξη γουρ (gur)σημαίνει πέτρα. Προέρχεται από τη λέξη όρος/ούρος με δίγαμμα. Επομένως η λέξη Fούρ-ος με την απαλοιφή της κατάληξης –ος έγινε η αλβανική γουρ.

4. Η αλβανική λέξη ούδε (udhë) σημαίνει δρόμος. Η λέξη αυτή δεν είναι άλλη από την ελληνική λέξη οδός. Το οδός με κώφωση του αρχικού ο έγινε ουδός, με αναβιβασμό τόνου στην προπαραλήγουσα έγινε ούδος, και με αφαίρεση της κατάληξης –ος έγινε ούδ, εξού και η αλβανική ούδε.

5. Η αλβανική λέξη έθετ (ethet)σημαίνει πυρετός. Προέρχεται από το αρχαιοελληνικό αίθω που σημαίνει καίω.

6. Η αλβανική λέξη ατιέ (atje)σημαίνει εκεί. Προέρχεται από την αιγαιγαιπελαγίτικη λέξη ατού που σημαίνει εκεί.

7. Η αλβανική λέξη αΐ (ai) σημαίνει αυτός. Η λέξη αυτή είναι ελληνικότατη. Οι αρχαίοι Κρήτες και Λάκωνες έλεγαν αύς που σημαίνει αυτός. Ουσιαστικά λοιπόν η αλβανική δεικτική αντωνυμία αΐ προέρχεται από την ελληνική αντωνυμία αυτός (αυ-τος) χωρίς την κατάληξη –τος.

8. Η αλβανική λέξη βετ (vetë)σημαίνει μόνος. Προέρχεται από το αρχαιοελληνικό βαιός που σημαίνει μόνος. Ο Σοφοκλής έγραφε: «Πότερον εχώρει βαιός ή πολλούς έχων».

9. Η αλβανική λέξη βάιζα (vajzë)σημαίνει κορίτσι, και άρα κατ' επέκταση παιδί. Ο παις στη γενική κάνει παιδός. Έτσι οι Αλβανοί πήραν τη ρίζα παιδ-, τρέψαν το π σε β και το δε σε ζ, και η ελληνική ρίζα παιδ έγινε βαιζ, δηλαδή βάιζα.

10. Η αλβανική λέξη βαρ (varr)σημαίνει τάφος. Προέρχεται από το ελληνικό βάρ-αθρον.

11. Η αλβανική λέξη βδες (vdes)σημαινει πεθαίνω. Πιθανότατα προέρχεται από το ελληνικό βδέ-ω που σημαίνει βρωμάω λόγω θανάτου, ψοφώ. Ή προέρχεται από το ρήμα φθείω που σημαίνει πεθαίνω με τροπή του φ σε β και του θ σε δ, δηλαδή φθείω = βδείω, από όπου ρο αλβανικό βδες.

12. Η αλβανική λέξη βjέτ (vjet/vit) σημαίνει έτος. Η λέξη είναι ελληνικότατη, από το έτος με δίγαμμα Fέτος.

13. Η αλβανική λέξη δε (dhe)σημαίνει γη. Αυτή είναι ελληνικότατη. Ο Ησύχιος γράφει: «δη = γη», και οι Δωριείς λέγαν δα τη γη, εξού και Δήμητρα (δα- μάτερ).

14. Η αλβανική λέξη δουρόι (dhuroj)σημαίνει δωρίζω. Προέρχεται από το ελληνικό δωρώ με τροπή του ω σε ου.

15, Η αλβανική λέξη δωμ (dhomë)σημαίνει δωμάτιο. Προέρχεται από την αρχαιοελληνική δώμα.

16. Η αλβανική λέξη δjεκ (djeg)σημαίνει καίω. Προέρχεται από το αρχαιοελληνικό δαίω.

17. Η αλβανική λέξη δούα (ντούα) σημαίνει θέλω. Προέρχεται από το βού-λ-ομαι με τροπή του β σε δ. Τέτοιος τύπος υπήρχε και στην αρχαιότητα. Ο Ησύχιος γράφει: «Δήλονται = θέλουσι, δήλεσθαι = βούλεσθαι».

18.  Η αλβανική λέξη δριθ (drith)σημαίνει σπαρτά. Προέρχεται από το αρχαιοελληνικό δρέπω που σημαίνει θερίζω. Επομένως δρέπω σπαρτά, δηλαδή δρεπ-ω δριθ!!!

19. Η αλβανική λέξη ικ (ik) σημαίνει φεύγω. Προέρχεται από το ελληνικό είκ-ω που σημαίνει υποχωρώ.

20. Η αλβανική λέξη έλκjσημαίνει έλκω. Άρα προέρχεται από το ελληνικό έλκω.

21. Η αλβανική λέξη έμμα σημαίνει μητέρα. Προέρχεται από το αρχαιοελληνικό άμμα με αιολική τροπή του α σε ε.

22. Η αλβανική λέξη ένδερ ή άνδερ (enderr/anderr) σημαίνει όνειρο. Προέρχεται από το αρχαίο κρητικό άναιρ-ον που σήμαινε όνειρο. Να προσεχθεί ότι η γκέγκικη κράτησε αυτούσια τη λέξη αναιρ-ον ως άναιρ!!!

23. Η αλβανική λέξη ερ (erë)σημαίνει αέρας. Προέρχεται από την αρχαία ελληνική αήρ.

24. Η αλβανική λέξη εδέ (edhe)σημαίνει και. Πρόκειται για αυτούσια επιβίωση του ομηρικού εδέ!!!

25. Η αλβανική λέξη θερ (ther)σημαίνει σφάζω. Προέρχεται από το τείρω ή κατά άλλους από το θερ-ίζω.

26. Η αλβανική λέξη θεμ (them)σημαίνει λέω. Προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό φημί, με τροπή του φ σε θ.

27. Η αλβανική λέξη θίκα (thika)σημαίνει μαχαίρι. Προέρχεται από το ρήμα θύω. Οι Τσάκωνες λένε «έθυκα ταν αίγα». Έθυκ-α = θικα. Με τι θυσιάζεις (θύεις); Με θίκα (μαχαίρι)!!!

28. Η αλβανική λέξη καμ (kam) σημαίνει έχω. Προέρχεται από το αρχαιοελληνικό κάω, πάω. Στα ομηρικά έχουμε τον τύπο πάομαι. Η μετοχή του αλβανικού καμ είναι πάσουρ αό το ελληνικό πάομαι.

Ας δούμε και κάτι άλλο. Ο παρακείμενος του ρήματος π.χ. λύω, είναι λέ-λυ-κα. Τι σημαίνει λέλυκα; Σημαίνει έχω λύσει. Τι είναι η κατάληξη –κα του παρακειμένου; Μα το αλβανικό καμ (στο τρίτο πρόσωπο κα), που δίνει στον ελληνικό παρακείμενο τη σημασία του έχω. Ιδού η στενή σχέση ελληνικής και αλβανικής. Πρόκειται περί ίδιας γλώσσας!!!

29. Η αλβανική λέξη κεκ (keq)σημαίνει κακός. Πρόκειται για ελληνικότατη λέξη. Ο Ησύχιος διασώζει τη λέξη κήκας που σημαίνει κακός.

30. Η αλβανική λέξη κου (ku)σημαίνει που. Πρόκειται για την ιωνική λέξη κου.

31. Η αλβανική λέξη λίγα (liga)= η δυστυχία, ο όλεθρος. προέρχεται από το ομηρικό ο λοιγός που σημαίνει ‘όλεθρος, καταστροφή’ ή από το λυγ-ρός.

32. Η αλβανική λέξη βόγκελ (vogel) σημαίνει μικρός. Το επίθετο vogel βόγελε που σημαίνει μικρός δεν είναι τίποτα άλλο από το ελληνικό επίθετο ολίγος. Ας δούμε πώς. Το ολίγος με με αναβιβασμό του τόνου γίνεται όλιγος. Με μετάθεση του γ και του λ γίνεται όγιλος και με αρχικό δίγαμμα F γίνεται Fόγιλος. Έτσι το Fόγιλος, προφερόμενο βόγιλος, δεν είναι τίποτα άλλο από το αλβανικό βόγελ = vogel.

33. Η αλβανική λέξη βjέρε, βέρε και βάρε (varë)σημαίνει αναρτώ, κρεμώ, προσάπτω. Προέρχεται από το ελληνικό ρήμα αίρω, με δίγαμμα Fαίρω.

34. Η αλβανική λέξη βάπ-ε (vapë)σημαίνει θέρμη. Προέρχεται από το ελληνικό άπτ-ω με δίγαμμα Fάπτ-ω που σημαίνει ανάβω.

35. Η αλβανική λέξη βέρα (verë)σημαίνει άνοιξη. Προέρχεται από το ελληνικό έαρ, με δίγαμμα
36. Η αλβανική λέξη βέσσ-ε (vessë)σημαίνει έθιμο. Προέρχεται από το ελληνικό έθος, με δίγαμμα Fέθος και με εναλλαγή του θ σε σ, έχουμε το αλβανικό βέσσ-ε.

37. Η αλβανική λέξη άφερ (afer) σημαίνει κοντά. Προέρχεται από το ομηρικό άφαρ. Το α στα ελληνικά είναι στερητικό και σημαίνει μη. Άρα άφαρ (ή αλβανικά άφερ) σημαίνει κοντά, δηλαδή μη μακριά. Πώς λέγεται το μακριά στα αγγλικά; Far. Τι είναι το far; Είναι το άφαρ ή άφερ χωρίς το αρνητικό μόριο.

38. Η αλβανική λέξη άντεα σημαίνει χαρά. Προέρχεατι από το αρχαίο ελληνικπο ανδάνω που σημαίνει χαίρομαι.

39. Η αλβανική λέξη μαδ (madh) σημαίνει μεγάλος. Το αλβανικό μαδ προέρχεται από το ελληνικό μέγας. Στην ελληνική γινόταν σε πολλές λέξεις εναλλαγή των γραμμάτων γ και δ. Για παράδειγμα οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν δα αντί γη (από όπου προήλθε και το αλβανικό dhe). Έτσι το μέγας έγινε μέδας, οι Αλβανοί πέταξαν την κατάληξη –ας, και να η ελληνικότατη λέξη μαδ που χρησιμοποιούν οι Αλβανοί.

40. τσε, τσ’ (ç) (και κις) αντωνυμία ερωτηματική και αναφορική «τίς; όστις», άκλιτος σε όλα τα γένη και αριθμούς. Πρβλ. το κυπριακό σί = τι;, σ βόλε = τι θέλεις; Κύπριοι (Ησυχ.) και το τσακωνικό τσι = ποιος; 

41. μαρ (marr) = λαμβάνω από το ελληνικό μάρπτω.

42. σίελ (sjell) ή σιλ. Προέρχεται από το ελληνικό ιάλλω (*σιάλλω) που έχει ακριβώς τις ίδιες σημασίες που έχει το αλβανικό σίελ. Μια σημασία του σίελ είναι στέλνω, φέρνω (π.χ. kushtisolli? = ποιος σε έστειλε/έφερε;). Την ίδια σημασία έχει και το ελληνικό ιάλλω. Πρβλ. επί Δωδώνης…θεοπρόπους ίαλλεν, Αισχ. Πέρσαι 659, ιάλλειν άγγελον, Θεογν. 473.  Το σίελ έχει και τη σημασία του ρίχνω στα γκέγκικα (π.χ. sjellnegur= ρίχνω πέτρα ή λίθο). Την ίδια σημασία έχει και το ιάλλω. Πρβλ. ὀιστόν ίαλλεν = βέλος έριχνε, Ιλιάδα Θ. 300, 309.

43. βάλεν (vallen) = χορός. Προέρχεται από το ελληνικό βαλλισμός που σημαίνει χορός. Αυτή τη λέξη τη διασώζει ο Ησύχιος. Να προσεχθεί ότι έχει δύο λ, όπως και η αλβανική λέξη.

44. φρύμε-α και φρίμε-α (frymë)= πνοή, πνεύμα, αναπνοή. Προέρχεται από το ελληνικό ρήμα φριμάσσω που σημαίνει φυσώ με τα ρουθούνια. Το ουσιαστικό φρύμε-α προέρχεται από το ρήμα φρύj, φρυν ή φριν που σημαίνει πνέω. Ομόρριζο με αυτό το ρήμα  είναι και το ελληνικό φρένες που σημαίνει όργανο της αναπνοής, πνεύμα, διάνοια.

45. κυ, κύj(ky)= αυτός (δεικτική αντωνυμία). Ομόρριζο με το ελληνικό κ-νος, -κεν-ος.

46. αβίς (avis) = προσεγγίζω, πλησιάζω, γειτονεύω. Προέρχεται από το ελληνικό ίσσω (αFίσσω) που σημαίνει ορμώ, με ορμή, με πόθο φέρομαι προς κάτι, επιποθώ.

47. νούσε-jα (nuse)= η νύφη, ομόρριζο με το τσακωνικό νύθη, που προφέρεται ως νούθε. Άρα νούσε-jα και νούθε είναι ίδιες λέξεις.

48. σερόν (shëron) = γιατρεύω, θεραπεύω. Προέρχεται από το ελληνικό ρύομαι (*σερύομαι) που σημαίνει σώζω.

49. σερρόν ή σαρρόν (sherron ή sharron) = χάνομαι, φθείρομαι. Προέρχεται από το ελληνικό ρρω, Fέρρω (*σέρρω) και Fάρρω ή βάρρω που σημαίνει χάνομαι. Στην αλβανική σώζεται το ρήμα έχοντας προθεματικό σ αντί F.

50. μάλι (mal) = Στα Αλβανικά το μάλι σημαίνει τα εξής:

α) πλήθος. Προέρχεται από το ελληνικό μάλα που σημαίνει άθροισμα κατά τον Ησύχιο ή από το ομηρικό μάλα που σημαίνει πολύ.

β) πόθος. Π.χ. με μερρ μάλι = με καταλαμβάνει πόθος. Προέρχεται από το ρήμα μαλι που σημαίνει ζητώ. Το ρήμα αυτό το διασώζει ο Ησύχιος (Γράφει ο Ησύχιος: μαλιες = ζητες, μαλητέον = ζητητέον, μαλαφν = ζητν). Συγγενή προς αυτά είναι και το μέλε = ποθητέ, αγαπητέ που έλεγαν οι Αττικοί καθώς και το μαλιώτερα = προσφιλέστερα. Και αυτές τις λέξεις μας τις παραδίδει ο Ησύχιος.

γ) βουνό. Προέρχεται από το ελληνικό μάλα που σημαίνει βούνισμα κατά τον Ησύχιο. Πρβλ. και το μάλεοι που σημαίνει όριοι κατά τον Ησύχιο.

51. hα (ha) = τρώω. Προέρχεται από το ελληνικό ω που σημαίνει χορταίνω. Ο Ησύχιος γράφει: σαι = χορτάσαι. Η μετοχή του hα είναι νγράνε (ngrenë). Προέρχεται από τα «γραίνειν = σθίειν, γρ = φάγε, Κύπριοι» (Ησύχιος).

52. φάj= χορταίνω. Προέρχεται από το ελληνικό έφαγον, φαγεν.

53. αρατίς (arratis). Προέρχεται από το ελληνικό ράσσω, ράττω και σημαίνει:

α) φυγαδεύω, απομακρύνω, αποδιώκω. Πρβλ. το ελληνικό ραχθείς που σημαίνει διωχθείς κατά τον Ησύχιο.

β) κρημνίζω, συντρίβω. Αυτή τη σημασία έχει και το ελληνικό ράσσω. Γράφει ο Ηρόδοτος (VI44): «ο μν (των ναυαγησάντων Περσών) π τν θηρίων (της θάλασσας) διεφθείροντο ρπαζόμενοι, ο δ πρς τς πέτρας ρασσόμενοι», δηλαδή κατακρημνιζόμενοι, συντριβόμενοι.

54. ούjκ-ου = λύκος. Προέρχεται από το ελληνικό λύκος με αποβολή του αρχικού λ, λύκος = ύκ-ος και με προφορά του υ ως ου έχουμε τον τύπο ούκ-ος. Επομένως ούjκ-ου και ούκ-ος είναι η ίδια λέξη. Αποβολή του αρχικού λ συμβαίνει στην Ελληνική, ιδίως στην Ιωνική, όπως εβω αντί λείβω, γδη αντί λίγδος, αψηρός αντί λαιψηρός, φύσσω αντί λαφύσσω κ.λπ. Αυτό συμβαίνει και στην Τσακωνική διάλεκτο, όπως αύρα = λαύρα, αγό = λαγός, άχανε = λάχανο, όγο = λόγος.

55. ουνί-α (uni γκέγκικα), ουρί-α (uri τόσκικα), ού-νι, ού-jα = πείνα, λιμός. Προέρχεται από το ελληνικό ονιος που σημαίνει ‘στερημένος, ενδεής’ και είναι ίδια λέξη με το ενις, όπως παραδίδει ο Ησύχιος.

56. λιπς (lips) = λείπω. Προέρχεται από το ελληνικό ρήμα λείπω (αόριστος -λιπ-ον). Από αυτό το ρήμα προέρχεται και το αλβανικό ουσιαστικό λιπσί-α που σημαίνει έλλειψη.

57. λιπ, λίπεϊj, λυπ (lyp), λύπι, λύπιj, λύπιν, λύπεν = ζητώ, επιποθώ, ζητώ ελεημοσύνη, επαιτώ. Προέρχεται από το ελληνικό ρήμα λίπτω, λίπτομαι που σημαίνει ‘επιθυμώ σφοδρά’. Ο Ησύχιος παραδίδει το ουσιαστικό λψ που σημαίνει ‘επιθυμία’ εξ’ ου και η λέξη λιψουρία που σημαίνει ‘επιθυμία προς ούρηση’ (Αισχύλος Χο. 756).

58. πι (pi) = πίνω. Προέρχεται από το ελληνικό ρήμα πίνω.

59. τανί = τώρα. Προέρχεται από το ελληνικό τανν που σημαίνει ‘ήδη’.

60. νομ = νόμος. Από το ελληνικό νόμος.

61. λος (loz) = εμπαίζω, χλευάζω. Προέρχεται από τα ελληνικά λάζειν = εξυβρίζειν, λσθαι = παίζειν, λοιδωρεν, λασάσθω, λάσθω = χλευαζέτω, λάσθη = χλεύη (Ησύχιος).

62. πράj(praj)= πραΰνω, ησυχάζω κάποιον. Από το ελληνικό πραΰνω.

63. πρανόj (pranoj) = καταστρέφομαι, αποθνήσκω. Ο Ησύχιος παραδίδει τον τύπο πρανοι = πρηνίζειν, καταστρέφειν. Ο τύπος πρανοι είναι το αλβανικό ρήμα πρανόj.

64. ρόj (rroj),ρον, ρενόj = ζω. Προέρχεται από το ελληνικό ώννυμι που σημαίνει ‘τονώνω, δυναμώνω, αποκτώ δύναμη, είμαι σε καλή υγεία, υγιαίνω’.

65. jε (lejë) = άδεια. Προέρχεται από το ελληνικό ρήμα άω (*Fεάω, με μετατροπή του διγάμματος Fσε j, *jεάω) που σημαίνει ‘αφήνω, επιτρέπω’.

66. κους (kush) = ποιος. Προέρχεται από το θεσσαλικό κς που σημαίνει ‘ποιος’.

67. jο = ου, όχι. Προέρχεται από το ελληνικό ου μαζί με το προθεματικό j, δηλαδή jου. Υπήρχε και αρνητικό μόριο ο. Πρβλ. το Βοιωτικό ο πίττομαι = ου πείθομαι (Ησύχιος). Στα Αλβανικά υπάρχει και jόκε. Το κε στο jόκε είναι το ομηρικό κέ, κν που σημαίνει ‘βέβαια’. Ακόμα και στα νεοελληνικά λέμε ναι-σ-κε που σημαίνει ‘ναι βέβαια’ και όι-σ-κε που σημαίνει ‘όχι βέβαια’. Τα πελασγικό jο σώζεται και στη Σερβική και Τουρκική: jok.

68. δάς(ε) (dhashë) = έδωσα. Ανώμαλος αόριστος του ρήματος jαπ (jep), το οποίο προέρχεται από το ελληνικό πάζω. Από πού προέρχεται όμως ο αόριστος αυτού του ρήματος; Ας δούμε πώς κλίνεται: ενικ. 1) δάς(ε), δας, δατς, 2) δε, 3) δα, πληθ. 1) δάμ(ε), 2) δάτ(ε), δάν(ε). Ο αόριστος προέρχεται από ρίζα δα του δίδωμι (πρβλ. δασμός). 

69. νdιέκ (ndjek), ννιέκ = διώκω. Από το ελληνικό διώκω.

70. dισκόj, νdισκόj, ννισκόjκαι νdεσκόj (ndëshkoj), ννεσκόj= επιπλήττω, τιμωρώ. Προέρχεται από το ελληνικό δικάζω. Πρβλ. το του Ησυχίου δισκάζεται = διαφέρεται (αντί δικάζεται).

71. γαρπέρι (gjarpër) = φίδι. Προέρχεται από το ελληνικό ρπω (*σέρπω, *Fέρπω, *γέρπω). Άρα από το *γέρπω προήλθε το αλβανικό γαρπέρι.

72. κολάιj (kollaj)= εύκολα (επίρρημα). Προέρχεται από το ε-κολος, δύσ-κολος.

73. σκόπ-ι (shkop) = ράβδος, βακτηρία. Προέρχεται από το ελληνικό σκήπων ή σκίπων που σημαίνει ράβδος, βακτηρία. Με το σκόπ-ι σχετίζεται και το δικό μας ‘σκούπα’, κυρίως η ράβδος, στην οποία προσαρμόζεται το σάρωθρο και συνεκδοχικά το σάρωθρο αυτό.

74. dόρε (dorë) = χέρι. Προέρχεται από το ελληνικό δρακαι δρον που σημαίνει ‘το πλάτος του χεριού, η παλάμη’.

75. βένdι (vënd)= τόπος, θέση, κατοικία, πατρίδα. Προέρχεται από το ελληνικό δος (Fέδος) που σημαίνει ‘τόπος όπου μπορεί κάποιος να καθίσει, όπως έδρα, κάθισμα, κατοικία’.

76. sύρι (syri), sύνι (γκεγκ.), sύου, και sίρι, sίου = οφθαλμός. Προέρχεται από το ελληνικό ρις (*σίρις).

77. τjέτερε (tjetër) και jάτερε, jέτερε = άλλος. Προέρχεται από το ελληνικό τερος (Fέτερος, jέτερος), τερος (Δωρικό Βοιωτικό) και με το άρθρο θάτερος.

78. σκόj (shkoj)= φεύγω, πορεύομαι. Προέρχεται από το ελληνικό κω (*σίκω).

79. τούτjε (tutje) = πέρα, εντεύθεν. Προέρχεται από το ελληνικό τούτω ή τουτώ = εντεύθεν, Λάκωνες (Ησύχιος).

80. sούπ-ι (sup) = ράχη, ώμος. Προέρχεται από το ελληνικό πτιος και λόγω δασείας *σύπτιος και με προφορά του υ ως ου *σούπτιος.που σημαίνει ‘ο επί τη ράχη κείμενος’.

81. μεργόj (mërgoj), μεργόν = απομακρύνω. Προέρχεται από το ελληνικό μέργω (*μέργω) που σημαίνει ‘απομακρύνω, δρέπω. Συγγενές είναι και το μέλγω που σημαίνει ‘απομακρύνω, αφαιρώ το γάλα από τους μαστούς’. Ο Ησύχιος διασώζει την κρητική λέξη μεργόν = εμαρμένη. Το μεργόν προέρχεται από το ρήμα μέργω και σημαίνει ό, τι δεν μπορεί κάποιος να απομακρύνει, αποφύγει, δηλαδή τη μοίρα, το ειμαρμένο.

82. φλας (flas)= μιλάω, φωνάζω. Προέρχεται από το ελληνικό φλέω, φληδάω που σημαίνει ‘φλυαρώ, πολυλογώ’ (Ησύχιος).

83. χάρε-α (harë), γάρε-α = χαρά. Υπάρχει και το ρήμα χαρέπς που σημαίνει ‘χαροποιώ κάποιον’. Προέρχονται από τα ελληνικά χαίρω, χάρις, χαρά.

84. άτε-ι (i ati), άτε-α και με jπροθεματικό jάττι = πατέρας. Προέρχεται από το ελληνικό ττα που σημαίνει ‘πατέρας’. Στην ίδια ρίζα ανήκει και το κρητικό έττας που σημαίνει ‘πατέρας’, λέξη που παραδίδει ο Ησύχιος. Το ι είναι jπροθεματικό, άρα έχουμε ιέττας =.jέττας = jάττι = άτε-ι, άτε-α.

85. βρας (vras), βρετ = φονεύω, βρίτεμ = φονεύομαι. Προέρχεται από το ελληνικό άσσω, Fράσσω, άττω, Fράττω που σημαίνει ‘χτυπώ, καταρρίπτω’ ή μάλλον από το έζω, Fρέζω που σημαίνει ‘σφάζω’.

86. σκύτ-ι = ασπίδα. Προέρχεται από το ελληνικό σκύτος που σημαίνει ‘δέρμα’, διότι από δέρμα κατασκευάζονταν οι πρώτες ασπίδες. Ο Meyerετυμολογεί το αλβανικό σκύτ-ι από το λατινικό scutum. Η άποψή του όμως αυτή δεν ευσταθεί, διότι η ασπίδα στα αλβανικά λέγεται και σκούλ-ι, το οποίο προέρχεται από το ελληνικό σκύλος (γεν. σκύλεος), που σημαίνει δέρμα ζώου.

87. άρρεα (arrë) ή hάρρεα = καρύδι. Προέρχεται από το ελληνικό κάρυον.

88. πjεκ (pjek) = ψήνω, ωριμάζω (επί καρπών). Προέρχεται από το ελληνικό πέσσω που σημαίνει ‘ψήνω, ωριμάζω’.

89. θιθ (thith), θιθίνj= τρέφω, θηλάζω. Προέρχεται από το ελληνικό τιθην που σημαίνει ‘τρέφω, θηλάζω’. Γράφει ο Ησύχιος: «τιθηνε· τρέφει».

90. θίθε-α (thithë) = μαστός. Προέρχεται από το ελληνικό τιτθός, τιτθίον που σημαίνει ‘μαστός’.

91. τυμόν (tymon), τυμόj (tymoj) = καίω ούτως ώστε να παράγω καπνό, τύμ-ι (tym) = καπνός, τυμός = καπνίζω. Παράγονται από το ελληνικό θυμιάω (με προφορά του θ ως τ τυμιάω) που σημαίνει ‘καίω ούτως ώστε να παράγω καπνό’.

92. πλjοτ (plotë) = πλήθος, πλήρης. Προέρχεται από τα πλείων, πλέον, πλοτος.

93. νέμε (τοσκ.), νάμε (γκεγκ.) = κατάρα. Προέρχεται από το ελληνικό νέμεσις.

94. νεμεσόν = καταριέμαι. Προέρχεται από το ελληνικό νεμεσάω που σημαίνει ‘οργίζομαι, μέμφομαι’.

95. μjέκ-ου (mjek) = γιατρός (στα γκεγκικά σημαίνει και ‘εξόρκισμα νόσου’). Προέρχεται από το ομηρικό μχος (που τότε προφερόταν ως μέκ-ος) που σημαίνει ‘θεραπεία’. Από τη λέξη μχος προέρχεται και το όνομα Μαχάων. Ο Μαχάων ήταν γιος του Ασκληπιού και διακρινόταν για τις ιατρικές του γνώσεις.

96. hεθ (hedh) = χύνω, κάνω σπονδή στις θυσίες. Προέρχεται από το ελληνικό χέω (*χέFω) που σημαίνει ‘χύνω’.

97. πρες (pres) = κόβω. Προέρχεται από το ελληνικό πρίω που σημαίνει ‘κόβω με πριόνι’.

98. τέρε (i terë)(τοσκ.), τάνε (γκεγκ.) = όλος, ολόκληρος. Το τάνε προέρχεται από το ελληνικό ταναός που σημαίνει ‘εκτεταμένος, ολόκληρος’ (πρβλ. ταναηκέα· δι’ λου κονημένα, Ησύχιος). Το τέρε προέρχεται από το ελληνικό τέλος, τέλειος.

99. πούνε-α (punë)= εργασία. Προέρχεται από το ελληνικό πόνος. Πρβλ. Ησύχιο «πήνην· λέγεται ργασία». Και ρήμα πουνόjαπό το ελληνικό πονέω.

100. τσφακ (çfaq) = κάνω κάτι φανερό, αποκαλύπτω, φανερώνω. Το τσφακ γίνεται από την πρόθεση τσε που σημαίνει ‘εκ’ και το ρήμα *φακ, το οποίο βρίσκεται μόνο σε σύνθετα. Και τα δύο προέρχονται από ελληνικές λέξεις. Το τσε προέρχεται από το ελληνικό κ. Ας δούμε πώς σχηματίστηκε. Έγινε μετάθεση του κ στην αρχή, δηλαδή το κ έγινε ‘κε’. Στη συνέχεια το κ προφέρθηκε ως τσ, και έχουμε το αλβανικό τσε. Τέτοιες μεταθέσεις γίνονται και στα ελληνικά. Η πρόθεση εκ/εξ έγινε ξε, όπως στο ξεφανερώνω. Το *φακ είναι το ελληνικό φάω, φαέθω, φαίνω που σημαίνει ‘λάμπω’.

Η δομική σχέση της ελληνικής με την αλβανική

Επειδή ο ινδοευρωπαϊστής Ευαγγελίδης σε όλα τα παραπάνω θα απαντήσει με το γνωστό ψευδοεπιχείρημα ότι τάχα αυτές οι ομοιότητες λέξεων ανάμεσα στην ελληνική και στην αλβανική που συνηγορούν την ελληνική καταγωγή της αλβανικής γλώσσας είναι λόγω της κοινής ινδοευρωπαϊκής καταγωγής των γλωσσών, έχω να του δώσω ένα στοιχείο που δείχνει ξεκάθαρα ότι οι ομοιότητες δεν εξηγούνται απλώς λόγω του ότι και οι δυο γλώσσες ανήκουν στην ινδοευρωπαϊκή οικογένεια γλωσσών. Όλοι όσοι έχουν διδαχθεί αρχαία ελληνικά γνωρίζουν ότι ο παρακείμενος και ο υπερσυντέλικος της οριστικής των ομαλών ρημάτων λήγουν σε –κα και –κειν. Για παράδειγμα ο παρακείμενος του λύω είναι λέλυκα και ο υπερσυντέλικος είναι ελελύκειν. Το θέμα του ρηματος είναι το λυ και η κατάληξη του παρακειμένου είναι κα, και στην αρχή ο παρακείμενος έχει αναδιπλασιασμό. Άρα το λύ-ω με αναδιπλασιασμό γίνεται λε-λυ- και παίρνει και την κατάληξει –κα. Έτσι λέλυκα σημαίνει «έχω λύσει». Αν ρωτήσετε έναν φιλόλογο να σας εξηγήσει από πού προέρχεται αυτό το –κα κανένας δεν θα γνωρίζει. Η κατάληξη –κα στον παρακειμενο δίνει τη σημασία έχω στο ρήμα (έχω λύσει). Πώς είναι στα αλβανικά το έχω; Το έχω στα αλβανικά είναι καμ. Αυτό το καμ έχει διατηρηθεί στην αρχαία ελληνική ως κατάληξη του παρακειμένου των ρημάτων. Ο Ιάκωβος Θωμόπουλος παρατηρεί: «Αι καταλήξεις του Ελληνικού παρακειμένου και υπερσυντελίκου –κα, -κειν, αίτινες αποτελούσιν σχηματισμόν όλως ιδιάζοντα τη Ελληνική, απαντώσα μάλιστα εν τη Ιωνική και τη Αττική διαλέκτω, ουδέν άλλο εισί ειμή ο ενεστώς (καμ, ελλην. -κάμι, -κα) και ο παρατατικός (κέσεμ, ελλην. *κέhεν, -κειν) του Πελασγικού ρήματος καμ ‘έχω’. Το καμ (αόριστος πάτα) εκ της αυτής ρίζης και τα ελληνικά πάομαι, κτάομαι» (σελ. 279).

Η δήθεν δακική προέλευση των Αλβανών

Και ενώ υπάρχουν όλα αυτά και πολλά άλλα αποδεικτικά στοιχεία για τη αυτοχθονία των Αλβανών και της γλώσσας τους και τη σχέση της με την ελληνική, ο Ευαγγελίδης αμφισβητεί με ψευδοπεπιστημονικά επιχειρήματα ότι οι Αλβανοί δεν είναι απόγονοι των Ιλλυριών, αλλά ότι ήρθαν πολύ μεταγενέστερα από τη Δακία. Ως υποστήριξη των απόψεών του παρουσιάζει έναν blogger, έναν άσχετο με την επιστήμη της γλωσσολογίας, της ιστορίας, της αρχαιολογίας και της εθνολογίας, ονόματι Μιλτιάδη Μπόλαρη. Το τι ξεφτίλισμα έφαγε ο Μπόλαρης από μένα δεν λέγεται σε μια διένεξή μας σε άρθρο του που σημοσιεύθηκε στο blogτου Ακρίτα, αφού επέμενε ότι ο Georgiev, που υποστήριξε τη δακική προέλευση των Αλβανών, δεν υποστήριζε την «θρακοιλλυριακή θεωρία», και ότι δεν είχε εκφρασθεί ποτέ τέτοια θεωρία, επειδή η Ιλλυρική είναι γλώσσα centum και η Θρακική γλώσσα satem. Τελικά του παρέθεσα απόσπασμα από το βιβλίο του Μπαμπινιώτη, ο οποίος ανέλυε και κατέκρινε την θρακοϊλλυριακή θεωρία του Georgiev. Αυτόν τον ψευδοεπιστημονα Μιλτιάδη Μπόλαρη επικαλείται ο Ευαγγελίδης και παραθέτει ένα τεράστιο απόσπασμα από το άρθρο του Μπόλαρη στο βιβλίο του. Κατά τον Ευαγγελίδη ο μέγας Ιάκωβος Θωμόπουλος, μια επιστημονική διάνοια, ήταν αρλουμπολόγος και τσαρλατάνος, ενώ ο άγνωστος blogger Μιλτιάδης Μπόλαρης είναι έγκριτος ερευνητής!!! Απίστευτος ο Ευαγγελίδης!!! Έχει το ακαταλόγιστο λόγω της προχωρημένης ηλικίας του.

Ποιους επιστήμονες χρησιμοποιεί ο Ευαγγελίδης και ο Μπόλαρης ως αποδειξη της διακικής τους θεωρίας; Κρατηθείτε να ξεραθείτε στα γέλια. Στο κείμενο του Μπόλαρη που παραθέτει ο Ευαγγελίδης διαβάζουμε: «Αυτά (και πολλά άλλα) στοιχεία στρέφουν μελετητές σαν τον Βούλγαρο Βλαντιμίρ Γκεοργκίεφ και Ρουμάνους γλωσσολόγους στο να μιλούν για αρχική κοιτίδα των Αλβανών τις δυτικές υπώρειες της οροσειράς των Καρπαθίων όπου αρχικά, πριν τον ερχομό των Ρωμαίων μιλιόταν η Δακο-Μοισική». Τι να πει κανένας για τον προπαγανδιστή Ευαγγελίδη και τον καραάσχετο Μπόλαρη; Χρησιμοποιούν ως πηγές για τη δακική καταγωγή των Αλβανών Ρουμάνους γλωσσολόγους!!! Μα τι θα πουν οι Ρουμάνοι; Ότι οι Αλβανοί είναι Δακορουμάνοι, ότι οι Βλάχοι είναι Δακορουμάνοι κ.ο.κ., αφού στόχος τους είναι να βγάλουν τα πάντα δακορουμανικά. Αν όμως κάποιος πει ότι οι Βλάχοι της Ελλάδας έχουν δακορουμανική προέλευση, τότε ο Ευαγγελίδης θα ωρύεται και θα μιλά για ρουμανική προπαγάνδα!!! Νομίζω ότι ο Ευαγγελίδης κοροϊδεύει το αναγνωστικό του κοινό ή έχει το ακαταλόγιστο λόγω ηλικίας!!!

Ο Vladimir Georgiev που επικαλείται ο Ευαγγελίδης και ο Μπόλαρης ήταν ένας αναξιόπιστος γλωσσολόγος που κάθε χρόνο άλλαζε θεωρίες αφού μετά την κάθε δημοσίευσή των θεωριών του, δεχόταν την γενική κατακραυγή των συναδέλφων του. Όταν ο Κώστας Πλεύρης σε επιστολές του στον καθηγητή γλωσσολογίας Γεώργιο Μπαμπινιώτη υποστήριζε την ελληνικότητα του αλφαβήτου, με επιχείρημα ότι ο Georgiev είχε υποστηρίξει ότι η φοινικική γραφή προήλθε από τις κρητικές γραφές, ο Μπαμπινιώτης τον έκραξε, λέγοντας ότι ο άσχετος δικηγόρος Πλεύρης μας φέρνει ως απόδειξη των θεωριών του τον Βούλγαρο γλωσσολόγο Βλάντιμιρ Γκεοργκίεφ, υποστηρικτή της θρακοϊλλυρικής θεωρίας, ο οποίος υποστήριξε την κρητική καταγωγή της φοινικικής γραφής προς το συμφέρον του, αφού στόχος του είναι να πει ότι οι Μυκηναίοι μιλούσαν θρακοϊλλυριακά,  οι Βούλγαροι είναι απόγονοι των Θρακών, και οι Έλληνες έμαθαν τον Όμηρο από μετάφραση (ο Όμηρος ήταν Θρακοϊλλυριός)!!! Συνεχίζοντας την σκέψη του Μπαμπινιώτη, λέω ότι παρόμοιος είναι ο στόχος του Γκεοργκίεφ με την υποστήριξη της δακικής προέλευσης των Αλβανών. Οι Αλβανοί δεν έχουν σχέση με τους Ιλλυριούς, οι αρχαιότεροι κάτοικοι της Βαλκανικής, αρχαιότεροι και από τους Έλληνες, ήταν οι Θρακοϊλλυριοί, με μόνος απόγονούς τους σήμερα τους Βουλγάρους!!!

Αλλά ας δούμε το γράφει ο Γεώργιος Μπαμπινιώτης στο βιβλίο του Συνοπτική Ιστορία της Ελληνικής γλώσσας», στο κεφάλαιο Θρακο-ιλλυρική/Ινδοευρωπαϊκή θεωρία:

«Κατά την θεωρία του Georgiev (Vor giechische Sprach wissenschaft, Προελληνική Γλωσσολογία, 1941-45) το δεύτερο στρώμα, οι μεσευρωπαίοι Προέλληνες, δεν ήταν απλώς Πρωτο-ινδοευρωπαίοι, αλλά γνήσιο Ινδοευρωπαίοι και μάλιστα Θρακοϊλλυριοί».

Να επισημάνω εδώ ότι ο Μπαμπινιώτης εξετάζει τις θεωρίες σχετικά με το τι ήταν οι προέλληνες και οι Πελασγοί, και αφού παραθέτει την επίσημη άποψη της γλωσσολογίας ότι οι προέλληνες και οι Πελασγοί δεν ήταν Ινδοευρωπαίοι (ο άσχετος Ευαγγελίδης νομίζει ότι η επίσημη άποψη για τους προέλληνες και Πελασγούς είναι αυτή του Σακελλαρίου, ότι ήταν πρωτοϊνδοευρωπαιοι, άποψη μη αποδεκτή βέβαια), παρουσιάζει τις διάφορες η συμβατικές απόψεις, όπως ότι οι προέλληνες ήταν πρωτοϊνδοευρωπαιοι ή ότι ήταν Θρακοϊλλυριοί.

Αλλά ας δώσω τον λόγο στον Γεώργιο Μπαμπινιώτη:

«Έμμεσο συμπέρασμα του ισχυρισμού αυτού (του Gerorgiev) είναι ότι οι Βούλγαροι, οι οποίοι εγκατεστάθηκαν στον γεωγραφικό χώρο της θρακοϊλλυρικής εθνότητας, αποτελούν τους άμεσους συνεχιστές της Ινδοευρωπαϊκής φυλής των Προελλήνων ή Πελασγών, οι δε Έλληνες εμφανίζονται στον χώρο αυτό και στο ιστορικό προσκήνιο πολύ αργότερα. Οι Θρακοϊλλυριοί είναι, κατά τον Georgiev, οι παλαιότατοι κάτοικοι του Βαλκανικού χώρου, οι δημιουργοί του παλαιότατου πολιτισμού, του προελληνικού, ακόμη δε και αυτού του Κρητομυκηναϊκού. Οι Έλληνες εμφανίζονται μόλις περί τα τέλη της 2ης χιλιετηρίδας, είναι δε οι γνωστοί Δωριείς! Οι Ίωνες και οι Αχαιοί ήταν Θρακοϊλλυριοί, ο Όμηρος και τα λοιπά δημιουργήματα οφείλονται στους Θρακοϊλλυριούς, οι δε Έλληνες τα γνώρισαν από μεταφράσεις! Πρόκειται προφανλως για ακραία, αθεμελίωτη και αναπόδεικτη επιστημονική θέση που τα κενά και οι αντιφάσεις της έτυχαν δριμείας κριτικής. Επιστήμονες του κύρους των Kretshmer, Lejeune, Pisani, Devoto, Specht, Meriggi, Krahe, Chantraine, Schachermeyr, Ventris, Chadwick καταπολέμησαν την άποψη του Georgiev».

Και όμως ο άσχετος με την επιστήμη της γλωσσολογίας ιχθυολόγος Ευαγγελίδης επικαλείται αυτόν το αναξιόπιστο Βούλγαρο γλωσσολόγο, για να επικυρώσει τη θεωρία του!!! Σημειωτέον, ότι προς το τέλος της ζωής του ο Georgiev, αφού όλες του οι θεωρίες απεδείχθησαν εσφαλμένες, προσπάθησε να προκαλέσει το ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας, υποστηρίζοντας την διαμετρικά αντίθετη άποψη με την παλιότερή του σχετικά με τις γραμμικές γραφές. Δηλαδή, ενώ παλιά υποστήριζε ότι οι Γραμμική γραφή Β δεν ήταν ελληνική, το 1957 υποστήριξε ότι εκτός της Γραμμικής Β και η Γραμμική Α είναι ελληνική. Την άποψή του αυτή διατύπωσε στο βιβλίο του La position du dialecte Cretois des inscriptionsen Lineaire A(Η τάση της κρητικής διαλέκτου των πινακίδων της Γραμμικής Α), που εκδόθηκε στη Σόφια της Βουλγαρίας το 1957. Γιατί λοιπόν ο Ευαγγελίδης δεν υιοθετεί και αυτήν την αντισυμβατική θέση του Georgiev, ότι η Γραμμική Α ήταν ελληνική, και εμμένει στο ότι η Γραμμική Α δεν είναι ελληνική;

 

Λάθος η θεωρία του Ευαγγελίδη για την ινδοευρωπαϊκότητα των προελλήνων Πελασγών

Για να δείτε πόσο άσχετος είναι ο Ευαγγελίδης σχετικά με γλωσσολογικά και αρχαιολογικά θέματα, αρκεί να σας αναφέρω ότι θεωρεί ως συμβατική άποψη σχετικά με τους προέλληνες Πελασγούς την άποψη του αρχαιολόγου Σακελλαρίου, ότι οι Πελασγοί ήταν πρωτοϊνδοευρωπαιοι. Δυστυχώς όμως για τον Ευαγγελίδη, αυτή δεν είναι η επίσημη άποψη της γλωσσολογίας και αρχαιολογίας, αλλά μια αντισυμβατική μη αποδεκτή άποψη, όπως αυτές που κατακρίνει στο βιβλίο του για τις αντισυμβατικές θεωρίες. Ας δούμε τι γράφει ο Μπαμπινιώτης: «Από πλευράς ελληνικής επιστήμης, με το θέμα ασχολήθηκε κυρίως ο ιστορικός της αρχαίας Μιχ. Σακελλαρίου, ο οποίος σε πρόσφατο έργο του υπό τον τίτλο Peuplesprehelleniquesdorigineindo-europeene (Προελληνικοί λαοί ινδοευρωπαϊκής καταγωγής) υποστήριξε – με αρχαιολογικά κυρίως επιχειρήματα αλλά και με συναφή γλωσσικά – την άποψη περί ινδοευρωπαϊκής καταγωγής των (Προελλήνων) Πελασγών, Πρωτο-αχαιών, Αιμόνων και Δρυόπων. Οπωσδήποτε στο πολύτιμο αυτό έργο του Σακελλαρίου δεν ανατρέπεται η γλωσσολογική επιχειρηματολογία του Furnee, που στηρίζεται στον μόνο αντικειμενικά ελεγχόμενο χώρο για την απώτατη αυτή χρονική περίοδο, την φωνολογία». Τι απέδειξε ο Furnee; Γράφει ο Μπαμπινιώτης: «Ο Furnee χρησιμοποιώντας όλη την υπάρχουσα βιβλιογραφία και συγχρόνως τα πορίσματα της Μυκηναϊκής φιλολογίας (γραμμικής γραφής Β), έκρινε λεπρομερώς όλες τις ετυμολογίες του Georgiev και του V. Windekens και έδειξε – με αυστηρά επιστημονική μέθοδο και βάσει των πορισμάτων της σύγχρονης Ινδοευρωπαϊκής γλωσσολογίας – ότι πρόκειται για αβέβαιες adhoc ετυμολογίες, που δεν είναι δυνατόν να γίνουν αποδεκτές. Ο Furnee υποστήριξε ότι η ανάλυση της φωνολογικής κυρίως δομής των προελληνικών λέξεων δεν δείχνει ιδιαίτερη συγγένεια της Προελληνικής με την Ελληνική ή με άλλες Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες, κατέληξε δε ότι είναι ακόμη νωρίς να καθορίσουμε υποστρώματα (substrata) της Ελληνικής και ότι το μόνο που μπορεί να υποστηριχθεί με βεβαιότητα είναι ότι στην Ελλάδα προϋπήρξε  των Ελλήνων ένα μη ελληνικό και συγχρόνως μη Ινδοευρωπαϊκό υπόστρωμα». Ομοίως και ο καθηγητής γλωσσολογίας πανεπιστημίου Αθηνών Γεώργιος Μαγουλάς γράφει: «Παλιότερα θεωρούσαν τους Πελασγούς Ινδοευρωπαίους. Σήμερα θεωρούνται γενικά Προέλληνες, ενώ μερικοί, όπως ο ακαδημαϊκός Μιχαήλ Σακελλαρίου, πιστεύουν ότι ένα μέρος των Πελασγών ήταν Πρωτοινδοευρωπαίοι που είχαν εγκατασταθεί στην Ελλάδα νωρίτερα από τους Έλληνες, άποψη την οποία οι ειδικοί επιστήμονες κατά κανόνα απορρίπτουν ως μη επαρκώς θεμελιωμένη». Είναι απορίας άξιον, πώς ο Ευαγγελίδης που υποστηρίζει μόνο τις συμβατικές απόψεις, δεν γνωρίζει ότι η άποψη του Σακελλαρίου είναι αντισυμβατική και δεν υποστηρίζεται από την επιστημονική κοινότητα.

Georgiev: Ένας τσαρλατάνος γλωσσολόγος με καθηγητική έδρα τον οποίο χρησιμοποιεί ο Ευαγγελίδης ως απόδειξη της δακικής καταγωγής των Αλβανών!!! Η οριστική κατάρριψη της δακικής θεωρίας

Ας εποστρέψουμε όμως στον Georgiev. Γράφει ο Μπαμπινιώτης: «Από μεθοδολογικής πλευράς η απόδεικξ των ισχυρισμών του Georgiev ως ορθών απαιτεί να δειχθούν ότι οι διάφορες προελληνικές λέξεις μπορούν να ερμηνευθούν από την Ινδοευρωπαϊκή. Αυτό επιχείρησε πράγματι ο Georgiev, αλλά οι νόμοι τους οποίους επινόησε και το πλήθος των adhoc ερμηνειών τις οποίες προέβαλε για να δείξει την ινδοευωπαϊκότητα των προελληνικών λέξεων απομακρύνονταν τόσο πολύ από τα διδάγματα της Ινδοευρωπαϊκής γλωσσολογίας, ώστε αποδοκιμλασθηκαν από τους ειδικούς Ινδοευρωπαϊστές γλωσσολόγους. Επιστημονικά δεν αποδεικνύεται η αυθαίρετη εξίσωση του Georgiev: Προέλληνες = Θρακοϊλλυριοί. Η θεωρία του Πανιλλυρισμού στην οποία εντάσσεται και η θεωρία του Georgiev έχει προ πολλού εγκαταλειφθεί. Η ανάγνωση της Γραμμικής Β διέψευσε τις θέσεις του Georgiev, ότι δηλαδή ο Ελληνισμός αρχίζει με τους Δωριείς από το 1100».

Από όλα αυτά φαίνεται ξεκάθαρα ότι ο Georgiev είναι ένας ψευδοπιστήμονας. Αυτόν τον ψευδοεπιστήμονα επικαλείται ο Ευαγγελίδης, για να υποστηρίξει τη δακική προέλευση των Αλβανών. Ας δούμε το γράφει ο Ευαγγελίδης:

«Υπάρχουν αρκετά δεδομένα πλέον και προσκομίζονται ολοένα και περισσότερα, που μας υποδεικνύουν μια θρακική ή δακική προέλευση των Αλβανών…Στις απόψεις του σημαντικού Βούλγαρου γλωσσολόγου Βλαδίμηρου Γκεοργκίεφ, ο οποίος κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Αλβανική διαμορφώθηκε μεταξύ του 4ου και 6ου αι. μ.Χ. στην περιοχή όπου είχε αρχίσει να δημιουργείται και η πρωτο-Ρουμανική. Ο Γκεοργκίεφ υποστηρίζει ότι οι Αλβανοί κατάγονται από έναν Δακικό πληθυσμό της Μοισίας…Κατά τον Βούλγαρο γλωσσολόγο τα δάνεια της Αλβανικής από τη Λατινική διαθέτουν φωνολογία μιας Ανατολικής Βαλκανικής Λατινικής δηλ. της πρωτο-Ρουμανικής γλώσσας και όχι Δυτικής Βαλκανικής γλώσσας, όπως η Δαλματική…Σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η Ρουμανική γλώσσα περιέχει αρκετές εκατοντάδες λέξεις συγγενικές μόνον με αντίστοιχες λέξεις της Αλβανικής, οδήγησαν τον Γκεοργκίεφ στο συμπέρασμα ότι η Αλβανική γλώσσα διαμορφώθηκε μεταξύ 4ου και 6ου αι. μ.Χ. σε περιοχή εντός ή κοντά στη σημερινή Ρουμανία, η οποία αποτελούσε Δακικό έδαφος. Θεωρεί λοιπόν την μεν Ρουμανική ως μια πλήρως εκλατινισμένη Δακική γλώσσα, ενώ αντίθετα την Αλβανική ως μερικώς εκλατινισμένη Δακική γλώσσα. Επιπλέον τονίζει ότι η Αλβανική και η Ρουμανική μοιράζονται κοινές γραμματικές αρχές  (το άρθρο επιτάσσεται και δεν προτάσσεται όπως π.χ. στην ελληνική), καθώς και κοινά φωνητικά χαρακτηριστικά, όπως φθόγγοι και ο ρωτακισμός των συμφώνων ν και λ (π.χ Λατιν. Fenestra – παράθυρο, felicitas – ευτυχία – Ρουμαν. Fereastra, fericire και στις αλβανικές διαλέκτους Γκεκ. Zan-i, Τοσκ. Zer-i, η φωνή). Τέλος, πέρα από τα γλωσσολογικά επιχειρήματα επισημαίνει τόσο την απουσία στην Αλβανική λέξεων που σχετίζονται με τη θάλασσα, όσο και την ανεξήγητη σπανιότητα λέξεων δανείων από την αρχαία ελληνική γλώσσα, καθώς και το γεγονός ότι τα γνωστά Ιλλυρικά τοπωνύμια δεν ακολουθούν τους φωνητικούς κανόνες της Αλβανικής. Αποκλείεται επομένως οποαδήποτε σύνδεση Ιλλυρικής-Αλβανικής».

Είναι να εξοργίζεται κανείς με τις επιστημονικοφανείς αρλουμπολογίες του ο Georgiev, τις οποίες μεταφέρει ο Ευαγγελίδης, η δυνάμενος προφανώς ένεκα ασχετοσύνης να κατανοήσει το ανυπόστατο των θεωριών του Georgiev. Με παρόμοιους φωνητικούςκαι γλωσσολογικούς νόμους υποστήριζε παλιά με βεβαιότητα ότι οι Μυκηναίοι αποκλείται να μιλούσαν ελληνικά, αλλά μετά την αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Β κατάπιε τη γλώσσα του. Όσο ισχύ είχαν οι γλωσσολογικές θεωρίες του ότι τάχα οι Μυκηναίοι δεν ήταν Έλληνες και η γλώσσα τους μη ελληνική, άλλη τόση βατύτητα έχουν και οι απόψεις τους ότι τάχα οι Αλβανοί δεν είναι Ιλλυριοί, αλλά Δάκες και η γλώσσα τους μερικώς εκλατινισμένη δακική γλώσσα!!! Τι να πρωτοπίασω από τις αρλουμπολογίες του Georgiev και του Ευαγγελίδη; Υποστηρίζουν ότι η Αλβανική και η Ρουμανική έχουν κοινή ρίζα λόγω του ότι και στις δυο γλώσσες παρουσιάζεται ρωτακισμός των συμφώνων ρ και λ. Αυτό ήταν μάλιστα και ένα από τα επιχειρήματα ορισμένων ότι η αλβανική δεν σχετίζεται με την ελληνική, διότι η αλβανική εναλάσσει το ν και ρ, όπως κάνεπ-ι και κέρπ-ι (=κάνναβη), ενώ στην ελληνική δεν υπάρχει τέτοιο φαινόμενο. Πες τε σε όσους σας λένε αυτό, να μελετήσουν προσεκτικότερα αρχαία ελληνική επιγραφολογία. Το φαινόμενο αυτό υπήρχε, αν και σε μικρότερο βαθμό, και στην αρχαία ελληνική. Για παράδειγμα, Μυντίλος αντί Μυρτίλος (επιγραφή Θεσσαλ.). αγωνία = αγοραία (Ησύχιος), γέργενα και γέργερα = πλήθος, κίδνη και κίδρη = πεφρυγένη κρίθη, κυδνός και κυδρός = ένδοξος, κναστήριον και κραστήριον = στήριγμα, σίνος και σίρος = ημίονος. Επίσης στον Ησύχιο απαντούν οι τύποι γνύπωνες = στυγνοί, κατηφείς και γρυπνόν = στυγνόν, κατηφή.

Όσον αφορά στο επιχείρημα του Georgiev και Ευαγγελίδη, ότι η αλβανική είναι δακική και όχι ιλλυρική λόγω της σπανιότητας λέξεων δανείων από την αρχαία ελληνική γλώσσα και λόγω απουσίας στην Αλβανική λέξεων που σχετίζονται με τη θάλασσα (οι Ιλλυριοί ήταν ναυτικοί, πώς απουσιάζουν ναυτικές ορολογίες στην Αλβανική;), αυτά εξηγούνται εύκολα, αν κάποιος έχει κοινή λογική σκέψη και δεν διακατέχεται από αντιαλβανική εμμονή. Πρώτον, ποιος τους είπε ότι τα αρχαία ελληνικά δάνεια είναι λίγα στην αλβανική; Αντιθέτως, είναι τόσα πολλά, που έκαναν πολλούς Έλληνες διανοούμενους να θεωρήσουν την αλβανική γλώσσα ως μια ελληνική διάλεκτο. Στην πιθανή ένσταση του Ευαγγελίδη, ότι αυτές οι εργασίες ήταν μια προπαγάνδα του Ελληνικού κράτους στις αρχές του 20ου αιώνα για τον εξελληνισμό των Αλβανών, έχω να του απαντήσω ότι παρόμοιες απόψεις υποστηρίζονταν και πολύ παλιότερα. Για παράδειγμα, ο διαπρεπής κληρικός και λόγιος του 19ου αι. Κωνσταντίνος Οικονόμος έγραψε το 1828 ένα τρίτομο βιβλίο με τίτλο ‘’Δοκίμιον περί της πλησιεστάτης συγγενείας της Σλαβονο-Ρωσσικής γλώσσης προς την Ελληνικήν’’, το οποίο αφιερώνει προς τον αυτοκράτορα της Ρωσίας Νικόλαο Παυλίδη. Γράφει ο Οικονόμος τις απόψεις της εποχής του: «Και αυτή δε η σημερινή Αλβανική, παραφυάς τις ούσα της αρχαίας Ιλλυρικής, φαίνεται τις ημιελληνική, περιέχουσα πλέον ή το εν τρίτον Ελληνικά και μάλιστα Αιολικά ονόματα, και άλλο τρίτον, Σλαβονικά και Λατινικά και Κελτικά, και τρίτον τελευταίον, άγνωστά τινα, ίσως αρχαία Ιλλυρικά και Θρακικά, ως παρετήρησε πιθανώτατα ο σοφός Μαλτέβρουνος». Άρα αυτές δεν ήταν απόψεις προπαγάνδας ελληνικού κράτους για προσεταιρισμό των Αλβανών, αφού εκείνη την περίοδο δεν υπήρχε τέτοιος στόχος. Αλλά ακόμα και αν δεχθούμε ότι έχουν δίκιο ο Georgiev και ο Ευαγγελίδης, ότι δεν υπάρχουν πολλά αρχαία ελληνικά γλωσσικά δάνεια στην αλβανική, αυτό θα μπορούσε να εξηγηθεί άνετα, σε συσχετισμό με την απουσία πολλών λέξεων για τη θάλασσα και τη ναυσιπλοΐα στην Αλβανική. Οι Ιλλυριοί δεν ήταν όλοι ναυτικοί. Η Αλβανία είναι γεμάτη βουνά και όπως και σήμερα θα κατοικούσαν πολλοί ορεσίβιοι. Είναι φυσικό αυτοί οι ορεσίβιοι Ιλλυριοί να μην είχαν και τότε πολλές ναυτικές ορολογίες στο λεξιλόγιό τους ούτε και πολλές αρχαίες ελληνικές λέξεις ως δάνεια από την ελληνική. Αντίθετα οι παραθαλάσσιοι Ιλλυριοί ερχόμενο σε επαφή με τον ελληνικό και λατινικό πολιτισμό είτε εξελληνίσθηκαν πλήρως είτε εκλατινίστηκαν. Η σημερινή λοιπόν Αλβανική είναι η επιβίωση της γλώσσας των ορεσίβιων και όχι των παραθαλάσσιων Ιλλυριών, οι οποίοι αφομοιώθηκαν από τον ελληνικό και λατινικό πολιτισμό.

Σε αυτή την σκέψη με οδήγησαν τα γραφόμενα του ακαδημαϊκού Κωνσταντίνου Άμαντου, ο οποίος υπεραμύνεται της Ιλλυρικής καταγωγής των Αλβανών στην εγκυκλοπαίδια Δρανδάκη-Πυρσου. Προσέξτε τι γράφει και θα καταλάβετε πόσο δίκιο έχω: «Είναι ευνόητον ότι οι περισσότεροι των ερευνητών αποκλίνουν υπέρ της γνώμης ότι οι σημερινοί Αλβανοί, όσον και αν ανεμίχθησαν μετ’ άλλων λαών, πρέπει να κατάγωνται κατά μέγα μέρος τουλάχιστον, εκ των αρχαίων κατοίκων της χώρας, των Ιλλυριών. Τουλάχιστον εις το εσωτερικόν, εις την ορεινήν Αλβανίαν, δεν δυνάμεθα να δεχθώμεν ότι οι αρχαίοι Ιλλυριοί έφυγαν και ότι άλλοι λαοί αντικατέστησαν αυτούς. Τα παμπάλαια πατριαρχικά έθιμα, όλος ο βίος των ορεινών Αλβανών συνηγορεί υπέρ της γνώμης ότι είναι απόγονοι των αρχαίων Ιλλυριών. Διαφέρει το ζήτημα ως προς τους κατοίκους των παραλίων, των πεδιάδων και της Ηπείρου. Εκεί ήτο πολύς ελληνικός πληθυσμός. Δεν υπάρχει λοιπόν αμφιβολία ότι εις τους σημερινούς Αλβανούς υπάρχει άφθονον ελληνικόν αίμα (νότια και παράλια), σερβικόν και εν μέρει ιταλικόν, αλλ’ ότι τον κύριον πυρήνα αποτελεί το ιλλυρικόν στοιχείον, το διασωθέν εις την ορεινήν Αλβανίαν και εκείθεν διαδοθέν και εις τα παράλια. Ανθρωπολογικαί παρατηρήσεις δεικνύουν ότι οι βόρειοι Αλβανοί, οι Γκέγκηδες, προς βορράν του ποταμού Γενούσου (Σκούμπη) είναι υψηλοί, υπερβραχυκέφαλοι, με σκοτεινόν χρώμα τριχών και οφθαλμών, ενώ οι νότιοι Αλβανοί, οι Τόσκηδες με την υποδιαίρεσιν των Λιάπηδων, είναι πολύ βραχύτεροι το ανάστημα, ολιγώτερον βραχυκέφαλοι, με ανοικτόν χρώμα τριχών και οφθαλμών. Παραλείπουμε άλλας ανθρωπολογικάς υποδιαιρέσεις και αρκούμεθα εις τας μνημονευθείσας δύο κυριωτέρας. Αύται δεικνύουν ότι οι Γκέγκηδες ανήκουν εις την Διναρικήν ομάδα λαών με το υψηλόν ανάστημα, η οποία περιλαμβάνει κατοίκους από των Ανατολικών Άλπεων μέχρι της Ελληνικής Πίνδου, εκτείνεται δηλ. επί της ιδιοτρόπου γεωλογίας των Διναρικών Άλπεων και των προεκτάσεων αυτών. Τα μηνομονευθέντα ανωτέρω ανθρωπολογικά γνωρίσματα των Γκέγκηδων εχαρακτήρισεν ο Γάλλος ανθρωπολόγος Pittardως ιλλυρικά, ταύτα δε διακρίνουσιν κατά μέγα μέρος και τους Μαυρωβουνιώτας και τους Ερζεγοβινίους, ολιγότερον δε τους Βοσνίους και τους Δαλμάτας και τους Κροάτας, οι οποίοι ανεμίχθησαν με περισσότερους Σλάβους. Ότι και οι Τόσκηδες δεν έχουν ακραιφνή τα ιλλυρικά ανθρωπολογικά στοιχεία οφείλεται επίσης εις την ανάπτυξιν αυτών. Κατά ταύτα οι Γκέγκηδες πρέπει να θεωρηθούν ως οι γνησιώτεροι απόγονοι των Ιλλυριών. Εξ άλλου η προσθήκη του άρθρου εις το τέλος της λέξεως, η οποία παρατηρείται και εις την ρουμανικήν και εις την βουλγαρικήν θεωρείται θρακικής αρχής και ενισχύει την γνώμην των γλωσσολόγων Airt και Weigand, οι οποίοι πιστεύουν ότι Θρακών και όχι Ιλλυριών απόγονοι είναι οι σημερινοί Αλβανοί. Εις ενίσχυσιν της γνώμης του αναφέρει ο Weigand ακόμη και την παρατήρησιν ότι η αλβανική δεν έχει λέξεις δια την αλιείαν, ούτε τους όρους κόλπος, λιμήν κ.λπ., ενώ οι αρχαίοι Ιλλυριοί ήσαν περίφημοι ναυτικοί. Παρά τας αντιρρήσεις αυτάς δεν πιστεύω ότι είναι δυνατόν να αρνηθώμεν την ιλλυρικήν αρχήν των Αλβανών. Ίσως μόνον προσετέθησαν εις αυτούς και Θράκες, ο ευκινητότερος λαός της χερσονήσου του Αίμου».

Όσον αφορά στις κοινές λέξεις μεταξύ Ρουμανικής και Αλβανικής αυτά έχουν εξηγηθεί. Το αντίθετο συνέβη από αυτά που υποστηρίζουν οι Georgiev και Ευαγγελίδης. Μετά τους Δακικούς πολέμους και την υποταγή της Δακίας, ο αυτοκράτορας της Ρώμης Τραϊανός εποίκισε τη χώρα με πολλούς Ρωμαίους και κυρίως Ιλλυριούς, και έτσι οι Δάκες εκλατινίστηκαν, ενώ δέχτηκαν και πολλά ιλλυρικά-αλβανικά στοιχεία.

Ο Ευαγγελίδης, για να κάνει το αναγνωστικό του κοινό να πιστέψει ότι οι Αλβανοι είναι Δάκες και όχι απόγονοι των Ιλλυριών, αναφέρεται στον αμερικανό Ινδοευρωπαιολόγο James Mallory. Γράφει ο Ευαγγελίδης: «Ο Μάλλορυ επιμένει ότι είναι τόσο περιορισμένες οι γνώσεις μας για τις προαναφερθείσες Παλαιοβαλκανικές γλώσσες (Ιλλυρική, Θρακική, Δακική), ώστε αδυνατούμε να συνδέσουμε την Αλβανική με κάποια από αυτές και επομένως η επιχειρούμενη αναγωγή της στην Ιλλυρική δεν έχει επιστημονική βάση». Αυτό που εσκεμμένα δεν αναφέρει ο Ευαγγελίδης είναι ότι ο Μάλλορυ δεν αναφέρει τίποτα για την δακική προέλευση των Αλβανών, και είναι φυσικό αυτό, εφ’ όσον η δακική θεωρία είναι μια πειθωριακή άποψη 3 Ρουμάνων επιστημόνων και του Georgiev!!!

Ο Ευαγγελίδης αποκρύπτει τις απόψεις του Cavalli-Sforza του διάσημου γενετιστή Cavalli-Sforza για την παναρχαιότητα της αλβανικής γλώσσας

Ο Ευαγγελίδης αντί να αναφέρει το γράφει ο διάσημος γενετιστής Luigi Luca Cavalli-Sforza βασίζει τις θεωρίες του στον αποτυχημένο γλωσσολόγο Georgiev. Σήμερα με τη βοήθεια της γενετικής επιστήμης (υπάρχει ειδικός κλάδος σύζευξης γενετικής και αρχαιολογίας) μπορούν να εξακριβωθούν οι μετακινήσεις διάφορων πληθυσμιακών ομάδων. Έτσι οι γενετιστές προσπάθησαν να δουν ποια από τις δυο εκφρασθείσες απόψεις για την κοιτίδα των Ινδοευρωπαίων ισχύει: η θεωρία της Τζιμποτάς από την 3η χιλιετία ή η νεολιθική θεωρία του Renfrew, ο οποίος θεωρούσε ως κοιτίδα των Ινδοευρωπαίων τη Μικρά Ασία. Ο Sforza βάσει των γενετικών δεδομένων του υποστηρίζει την άποψη του Renfrew και δείτε τι γράφει στο βιβλίο του Genes, Peoples, and Languages (σελ. 163, εκδ. 2000): «It is reasonable to think that isolated languages like Albanian and Armenian (and with less evidence Greek) originated with the first wave of Neolithic farmers fromTurkey» (Είναι λογικό να σκεφτούμε ότι απομονωμένες γλώσσες όπως η Αλβανική και η Αρμενική, και με λιγότερες αποδείξεις η Ελληνική) προήλθε από τα πρώτα κύματα Νεολιθικών γεωργών από την Τουρκία). Δηλαδή με άλλα λόγια, ο Sforza μας λέει ότι οι Έλληνες και οι Αλβανοί ήρθαν στη Βαλκανική γύρω στο 7.000 π.Χ. Αλλά ο Ευαγγελίδης ξέρει καλύτερα από τον Sforzaκαι πιστεύει ότι η Αλβανική γλώσσα δεν σχηματίσθηκε το 7000 π.Χ. αλλά το 700 μ.Χ.!!! Θυμηδία προκαλούν οι απόψεις του Ευαγγελίδη.

Ο Ευαγγελίδης αγνοεί ή αποσιωπά την άποψη του ακαδημαϊκού Shok και του δρ. ρουμανιστή-βαλκανολόγου Αχιλλέα Λαζάρου ότι οι Αλβανοί κατάγονται από τους Δαρδάνους

Ο Ευαγγελίδης δεν αναφέρει την άποψη, την οποία υποστηρίζει και ο Αχιλλεύς Λαζάρου και ο ακαδημαϊκός Shok ότι οι Αλβανοί είναι απόγονοι των αρχαίων Δαρδάνων, και άρα η γλώσσα των Δαρδάνων ήταν η αρχαία αλβανική. Ο Ευαγγελίδης κατακρίνει με πολύ αυστηρότητα την θεωρία ότι οι Αλβανοί προήλθαν τάχα από τον Καύκασο, αλλά και σε αυτή την κριτική του πλανάται, θεωρώντας τους Αλβανούς του Καυκάσου άσχετους με τους Αλβανους της Μεσογείου. Αγνοεί ο ημιμαθής ότι αυτοί οι Αλβανοί του Καυκάσου, όπως πιστοποιεί και ο Αχιλλεύς Λαζάρου είναι οι Αλβανοί του Λατίου. Όλα αυτά έχουν αναπτυχθεί σε δύο άρθρα μου. «Οι Έλληνες Δάρδανοι και οι απόγονοί τους Κοσοβάροι» http://www.greeks-albanians.com/top-greeks-albanians/gr-m-ga-alb/334-2013-07-26-20-17-54 καθώς και στο άρθρο μου «Το παραμύθι της προέλυσης των Αλβανών από τον Καύκασο. Οι Αλβανοί του Καυκάσου ήταν Έλληνες από τη Θεσσαλία» http://www.greeks-albanians.com/top-greeks-albanians/gr-m-ga-alb/385-2014-03-27-14-04-42

Ο Αχιλλεύς Λαζάρου στον 4ο τόμο του βιβλίου του «Ελληνισμός και λαοί νοτιοανατολικής Ευρώπης» (εκδ. 2010, σελ. 620) υποστηρίζει ότι οι Αλβανοί δεν ήρθαν από τον Καύκασο, αλλά ότι έγινε ακριβώς το αντίθετο: «Σύμφωνα με την παράδοση, την οποία διασώζουν οι Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς και Ιουστίνος, η παρακαυκάσια Αλβανία είναι δημιούργημα των Αλβανών, κατοίκων της ιταλικής πόλεως Άλβα, οι οποίοι μετανάστευσαν με αρχηγό τον Ηρακλή. Οι επίμαχες λοιπόν λέξεις σχετίζονται με την ελληνική γλώσσα καθώς και με τη λατινική, συνάμα δε με τον απώτερο Ελληνισμό, αφού η ίδρυση της απόμακρης Αλβανίας του Καυκάσου ανάγεται στον κύκλο των άθλων του Ηρακλή».

Ενώ όμως ο Αχιλλεύς Λαζάρου αρνείται την ιλλυρική καταγωγή των Αλβανών, τι τους θεωρεί; Τόσο σε τηλεοπτικές εκπομπές όσο και στα βιβλία του θεωρεί τους Αλβανούς ως Δαρδάνους και την πρωταρχική κοιτίδα τους τη Δαρδανία, δηλαδή το Κόσοβο!!! Γράφει στο βιβλίο του «Ελληνισμός και λαοί νοτιοανατολικής Ευρώπης» (εκδ. 2010, 4ος τόμος, σελ. 620): «Οι Skok, Tagliavini ορίζουν ως αρχική κοιτίδα των Αλβανών τη Δαρδανία. Οι Δάρδανοι λοιπόν και μετέπειτα – κατά Skok – Σκυπιτάροι προσεγγίζοντας βαθμιαία τα βόρεια παραμεθόρια της Βορείου Ηπείρου, όπου κείνται και τα Άρβανα, προσκτώνται νέο εθνικό όνομα, Αρβανίτης, Αρβανός-Αλβανός, αλλά ταυτόχρονα εμβολιάζουν τους αυτόχθονες με το γλωσσικό όργανό τους, τους εκδαρδανίζουν». Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή που συμμερίζεται και ο Λαζάρου, η γλώσσα των Δαρδάνων ήταν η Αλβανική. Οι Δάρδανοι-Αλβανοί κατέβηκαν πολύ μεταγενέστερα στη σημερινή περιοχή που κατοικούν σήμερα και εξαλβάνισαν γλωσσικά τους Βορειοηπειρώτες Έλληνες, και έτσι δημιουργήθηκαν αυτό που αποκαλούμε Αρβανίτες. Όταν ήρθαν εδώ οι Δάρδανοι πήραν το όνομα Αρβανοί-Αλβανοί από τους εδώ Έλληνες της περιοχής. Από πού όμως προήλθε το εθνικό τους όνομα Σκιπτάρ; Κατά τους Skok και Λαζάρου οι Δάρδανοι φεύγοντας από την αρχική τους κοιτίδα, τη Δαρδανία, εγκατεστάθησαν για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα στην πόλη Σκόπια (τη γνωστή νυν πρωτεύουσα των Σκοπίων) και από την πόλη αυτή πήραν το όνομά τους. Παρέφθειραν το θέμα Σκοπ- σε Σκιπ, και πρόσθεσαν την χαρακτηριστική κατάληξη της αλβανικής ταρ, και έτσι σχγματίστηκε το εθνικό τους όνομα Σκιπτάρ. Ερχόμενοι στη σημερινή περιοχή της Αλβανίας δανείστηκαν το όνομα Αρβανοί-Αλβανοί, αλλά ποτέ τους δεν χρησιμοποιούν αυτό το όνομα μεταξύ τους, αλλά μόνο το Σκιπτάρ».

Και έτσι να είναι, όπως υποστηρίζει ο Λαζάρου (που δεν είναι), και πάλι οι Αλβανοί αποδεικνύονται πανάρχαιος λαός στα Βαλκάνια. Σε μια τηλεοπτική εκπομπή, ένας τηλεθεατής ρώτησε τον Α. Λαζάρου αν οι Αλβανοί σύμφωνα με τη θεωρία περί δαρδανικής τους προέλευσης μπορούν να θεωρηθούν ελληνικό φύλο. Ο Λαζάρου απάντησε «Όχι», αλλά αμέσως μετά είπε «βέβαια, αν ψάξετε στις αρχαίες ελληνικές παραδόσεις θα δείτε ότι οι Δάρδανοι σχετίζονταν με τους αρχαίους Έλληνες. Στη  πραγματικότητα όχι απλώς σχετίζονταν, αλλά ήταν ένα πρωτοελληνικό φύλο που ξεκίνησε από την Πελοπόννησο και εγκαταστάθηκε στην Δαρδανία. Άρα και Δάρδανοι να είναι οι Αλβανοί αποδεικνύονται γνησιότατοι Έλληνες!!! Αλλά ας δούμε τι λένε οι αρχαίες ιστορικές πηγές για τους Δαρδάνους.

Ο Κυριάκος Κάσσης στο βιβλίο του «Προϊστορία της Μεσογείου. Ατλαντίδα, αρχαίοι λαοί και Ελληνισμός» (σελ. 91) γράφει για τους Δαρδάνους: «Οι Δάρδανοι ήταν λαός αρκαδικής ή κρητικής καταγωγής που με την αιγίδα-αρχηγία του γενάρχη ή ηγεμόνα τους, του Δαρδάνου (αν ήταν Αρκάδες) ή του Ιδαίου Διός (αν ήταν Κρήτες) αποίκησαν την Αιγηίδα  στις εκβολές του Αξιού (Β. Ελλάδα) πριν τον καταποντισμό της περιοχής του Δευκαλίωνος. Η αποικία τους καταποντίσθηκε (και η περιοχή της αναπροσχώθηκε από τον Αξιό), με αποτέλεσμα η πρώτη αποικία να χαθεί. Οι κάτοικοι-άποικοι όμως τράβηξαν ο ένας κλάδος βόρεια στη Δαρδανία (περιοχή σημερινών Σκοπίων) όπου και κατοικούσαν κατά τους κλασσικούς χρόνους και απ’ όπου σαν Δάρδανοι συγκρητισμένοι και με γείτονες Ιλλυριούς προεκτάθηκαν βόρεια. Ο άλλος κλάδος των Δαρδάνων έφθασε στην Τρωάδα και Σαμοθράκη. Στην τελευταία αυτή με άλλους διασωθέντες Παλαιοέλληνες, ίδρυσαν τα Καβείρια Μυστήρια. Από τον Δάρδανο τον ίδιο χτίστηκε η Τρωάδα του Ομήρου». Επομένως οι Δάρδανοι ήταν πανάρχαιοι Έλληνες. Και ως καταγόμενος από την Αρκαδία της Πελοποννήσου, με συμφέρει να αποδεχτώ την παράδοση ότι εμείς οι Αρκάδες είμασταν οι πρώτοι Πελασγοί και από εμάς κατάγονται οι Ρωμαίοι, οι Κύπριοι, μέχρι και οι σύγχρονοι Κοσοβάροι Αλβανοί!!! Κατά τα άλλα κάποιοι κουφιοκέφαλοι ανιστόρητοι ταλιμπανορθόδοξοι ψευτοέλληνες χάριζαν την ελληνικότατη περιοχή του Κοσόβου στους Σλάβους Σέρβους.

Στην εγκυκλοπαίδεια Ήλιος (τόμος Ζ, σελ. 630) διαβάζουμε: «Ο Δάρδανος και ο Ιασίων ήσαν υιοί της θυγατρός του βασιλέως της Αρκαδίας Ηλέκτρας και του Διός…Τότε ο Δάρδανος, ο υιός του Ιδαίος και ο αδερφός του Ιασίων, παραλαβόντες και πολλούς άλλους Αρκάδας, διεπεραιώθησαν εις την Σαμοθράκην, όπου και εγκατρεστάθησαν, ιδρύσαντες και ναόν των μεγάλων θεών. Κατά την παραμονήν τωβ εις την Σαμοθράκην επεχείρησεν ο Ισίων να πλησιάση με αθέμιτους σκοπούς την θεάν Δήνητρα, τότε δε ο Ζευς εξοργισθείς τον κατεκεραύνωσε. Περίλυπος διά την απώλειαν του αδερφού του διεπεραιώθη ο Δάρδανος μετά του υιού του Ιδαίου και των άλλων Αρκάδων εις την απέναντι μικρασιατικήν ακτήν όπου εβασίλευεν ο Τεύκρος, υιός του ποταμού Σκαμάνδρου και της νύμφης Ιδαίας. Ούτος υπεδέχθη τους Αρκάδας ευμενώς, έδωσε δε και την θυγατέρα του Βάττιαν ή Αρίσβην ως σύζυγον εις τον Δάρδανον…Ο Δάρδανος έκτισεν εκεί πόλιν η οποία έλαβε το όνομα Δάρδανος ή Δαρδανίς, ιδρύσας τον ναόν της Αθηνάς, εντός του οποίου έκτισε τα Παλλάδια…Μετά τον θάνατον του Τεύκρου περιήλθεν η όλη χώρα ονομασθείσα Δαρδανία ή Δαρδανίς. Εκ της Βαττίας ή Αρίσβης απέκτησεν ο Δάρδανος δύο υιούς, τον Ίλον που απέθανε άτεκνος, και τον Εριχθόνιον, ο οποίος και διεδέχθη τον πατέρα του. Κατά κάποιον υπολογισμόν, ο Δάρδανος εβασίλευσεν επί 31 έτη, απέθανε δε περί το 1451 π.Χ. Περί του Δαρδάνου υπάρχουν και πολλαί άλλαι παραδόσεις, εκ των οποίων μία αναφέρει ότι ούτος προήλθεν από την Ιταλίαν, άλλη από την Κρήτην και άλλη άλλοθεν. Το πιθανώτερον είναι εν τούτοις ότι διά του μύθου του Δαρδάνου ως Αρκάδος συμβολίζεται η προς την Μικράν Ασίαν άγνωστον εκ ποίας αιτίας γενομένη μετανάστευσις Πελασγών εξ Αρκαδίας. Η μετανάστευσις αύτη, γενομένη εις προϊστορικούς χρόνους, επιβεβαιούται και από τα ήθη και έθιμα, όπως και από άλλα δεδομένα περιλθόντα μέχρις ημών από τα ομηρικά έπη και άλλαςπεριγραφάς».

Η άποψη του Λαζάρου ότι οι Αλβανοί έλαβαν το εθνικό τους όνομα Σκιπτάρ από την πόλη Σκόπια δεν ευσταθεί για τους εξής λόγους. Οι Δάρδανοι δεν κατοικούσαν μόνο στη σημερινή περιοχή του Κοσόβου αλλά και σε ένα κομμάτι των σημερινών Σκοπίων, επομένως δεν έφυγαν από τις αρχικές εστίες τους, για να μετακινηθούν και να εγκατασταθούν στα Σκόπια και από εκεί να πάρουν το σημερινό εθνικό τους όνομα Σκιπτάρ, αφού κατοικούσαν ανέκαθεν εκεί. Αξιοσημείωτο είναι ότι το όνομα Δαρδανία κατά όλους τους σοβαρούς επιστήμονες που έχουν ασχοληθεί με το θέμα ετυμολογείται από την αλβανική λέξη δάρδα που σημαίνει αχλάδι. Επομένως η Δαρδανία σήμαινε η περιοχή των Αχλαδιών, με παρόμοιο τρόπο που εμείς οι Αρκάδες ονομάζουμε Αχλαδόκαμπο μια περιοχή της Πελοποννήσου. Αυτό αποτελεί πανηγυρική επιβεβαίωση ότι η γλώσσα των Δαρδάνων ήταν η Αλβανική και επομένως οι Δάρδανοι ήταν πρόγονοι των Κοσοβάρων και πολλών κατοίκων του κρατιδίου των Σκοπίων. Έχει λάθος βέβαια ο Λαζάρου, όταν για προπαγανδιστικούς λόγους θεωρεί ότι πρόγονοι των Αλβανών ήταν μόνο οι Δάρδανοι και αρχική τους κοιτίδα το Κόσοβο, για να υποστηρίξει ότι οι Ιλλυριοί ήταν άσχετοι με τους Ιλλυριούς. Αλλά αν ήταν έτσι γεννάται το ερώτημα ποια ήταν η μητρική γλώσσα των Ιλλυριών; Στο ερώτημα αυτό φυσικά δεν δίνει κάποια απάντηση ο Λαζάρου. Πρόγονοι των Αλβανών ήταν και οι Ιλλυριοί και οι Δάρδανοι, και τα δύο συγγενή ελληνοπελασγικά φύλα.

Ο Ευαγγελίδης κατακρίνει την θεωρία περί καταγωγής των Αλβανών από τον Καύκασο με λάθος στοιχεία

Ο Ευαγγελίδης κατακρίνει με πολύ αυστηρότητα την θεωρία ότι οι Αλβανοί προήλθαν τάχα από τον Καύκασο, αλλά και σε αυτή την κριτική του πλανάται, θεωρώντας τους Αλβανούς του Καυκάσου άσχετους με τους Αλβανους της Μεσογείου. Αγνοεί ο ημιμαθής ότι αυτοί οι Αλβανοί του Καυκάσου, όπως πιστοποιεί και ο Αχιλλεύς Λαζάρου είναι οι Αλβανοί του Λατίου. Ας διδάξουμε λοιπόν την πραγματικότητα στον ερασιτέχνη εθνολόγο Ευαγγελίδη

Οι Αλβανοί του Καυκάσου ήταν Έλληνες που μετανάστευσαν από την Ελλάδα στον Καύκασο. Ο Τάκιτος ομολογεί την ελληνική καταγωγή των Καυκάσιων Αλβανών

Πολύ σωστά ο Παναγιώτης Κουπιτώρης στο βιβλίο του «Αλβανικαί Μελέται» υποστηρίζει ότι οι Αλβανοί ήταν ένα ελληνικό φύλο, το οποίο μετανάστευσε στον Καύκασο. Γράφει συγκεκριμένα: «Επιρρωννύει δε την συγγένειαν των εν Ευρώπη και εν Καυκάσω Αλβανών και η τούτων εξ Ελλήνων καταγωγή. Κατ’ αρχαίας παραδόσεις και υπομνήματα οι συγγραφείς παραδιδόασιν ότι οι εν Καυκάσω πάλαι Αλβανοί κατήγοντο εκ Θεσσαλών των μετά Ιάσονος στρατευσάντων επί τους Κόλχους, και την Ιβηρίαν και Αλβανίαν επελθόντων μέχρι Κασπίας» (σελ. 25). Ο Κουπιτώρης παραθέτει απόσπασμα από τον Τάκιτο που επιβεβαιώνει αυτή τη θεωρία (TacitiAnnal. 6, 34).

Ομοίως και ο Ιάκωβος Θωμόπουλος στο βιβλίο του «Πελασγικά» γράφει: «Επιρρωνύει δε τέλος την συγγένειαν των εν Καυκάσω Αλβανών προς τους εν Ευρώπη και προς τα Ελληνοπελασγικά φύλα η συνείδησις, ην είχον ούτοι περί της ιδίας καταγωγής ομολογούντες εαυτούς κατά την παράδοσιν απογόνους των εκ Θεσσαλίας μετά Ιάσονος στρατευσάντων επί τους Κόλχους, και την Ιβηρίαν και την Αλβανίαν επελθόντων μέχρι Κασπίας (Tacit. Annal. 6, 34). Η αυτή παράδοσις ιστορεί τους εν τω Ευξείνω υπό τον Καύκασον Αχαιούς, τους νομαδικώς και από της κατά θάλασσαν πειρατείας ζώντας, είτε Φθιώτας Αχαιούς από της στρατιάς του Ιάσονος είτε αποίκους Ορχομενίων Βοιωτών μετά Ιαλμένου πλανηθέντων εκεί μετά την άλωσιν της Τροίας (Στραβ. 416. 495)» (σελ. 687).

Σύμφωνα με τις αρχαίες ελληνικές παραδόσεις οι Αλβανοί του Καυκάσου ήταν μετανάστες από τους Αλβανούς του Λατίου, τους οποίους οδήγησε εκεί ο Ηρακλής

Ο Αχιλλεύς Λαζάρου στον 4ο τόμο του βιβλίου του «Ελληνισμός και λαοί νοτιοανατολικής Ευρώπης» (εκδ. 2010, σελ. 620) υποστηρίζει ότι οι Αλβανοί δεν ήρθαν από τον Καύκασο, αλλά ότι έγινε ακριβώς το αντίθετο. Γράφει συγκεκριμένα: «Σύμφωνα με την παράδοση, την οποία διασώζουν οι Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς και Ιουστίνος, η παρακαυκάσια Αλβανία είναι δημιούργημα των Αλβανών, κατοίκων της ιταλικής πόλεως Άλβα, οι οποίοι μετανάστευσαν με αρχηγό τον Ηρακλή. Οι επίμαχες λοιπόν λέξεις σχετίζονται με την ελληνική γλώσσα καθώς και με τη λατινική, συνάμα δε με τον απώτερο Ελληνισμό, αφού η ίδρυση της απόμακρης Αλβανίας του Καυκάσου ανάγεται στον κύκλο των άθλων του Ηρακλή». Ως βιβλιογραφία ο Λαζάρου εκτός από τις αρχαίες πηγές χρησιμοποιεί και τη Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, 1927, τ. 3ος, 403γ-406β.

Ο Αχιλλεύς Λαζάρου στον 4ο τόμο του βιβλίου του, σελ. 619 «Πράγματι αρχαία πόλη Άλβα, της οποίας οι κάτοικοι καλούνται Αλβανοί, υπάρχει στην Κρήτη, στο Λάτιο της Ιταλικής χερσονήσου, στη Γαλατία, στην Ισπανία, στην Τρανσυλβανία κ.α.». Άρα λαοί με το όνομα Αλβανία υπήρχαν στην Κρήτη, στην Ιταλία και σε άλλα μέρη της Ευρώπης χιλιάδες χρόνια πριν την υποτιθέμενη άφιξη των Αλβανών από τον Καύκασο στα Βαλκάνια κατά τη βυζαντινή περίοδο. Φυσικά τέτοια άφιξη δεν έγινε ποτέ, αφού οι Αλβανοί ζούσαν επί χιλιετίες στα Βαλκάνια.

Σύμφωνα με τις αρχαίες ελληνικές πηγές οι Αλβανοί ήταν Έλληνες Πελασγοί από την Αρκαδία

Ο Διονύσιος Αλικαρνασσεύς στη  «Ρωμαϊκή Αρχαιολογία», Λόγος Δεύτερος, II2 γράφει: «Γένος δε το των Αλβανών μικτόν ην εκ εκ τε των Πελασγών και Αρκάδων και Επειών των εξ Ήλιδος ελθόντων. Άρα οι Αλβανοί ήταν Πελασγοί και Αρκάδες. Και τι ήταν οι Αλβανοι; Γράφει ο ίδιος συγγραφέας: «Ην γαρ δη και των Πελασγών γένος Ελληνικόν εκ Πελοποννήσου το αρχαίον». Συνεπώς οι Πελασγοί ήταν Έλληνες, και άρα και οι Αλβανοί ήταν Έλληνες. Γνωρίζουμε από τον Πλούτραχο και άλλους αρχαίους συγγραφείς ότι οι Αρκάδες ίδρυσαν τη Ρώμη, και ότι οι Ρωμαλιοι κατ' ουσίαν ήταν Έλληνες. Αλλά τι Έλληνες; Στην Αινειάδα διαβάζουμε: «Όθε κρατούν οι Αλβανοί πατέρες των Λατίνων». Συνεπώς οι Αλβανοί του Λατίου ήταν Έλληνες. Αυτοί οι Έλληνες Αλβανοί με τον Ηρακλή ή οι Αλβανοί από τη Θεσσαλία μαζί με τους Αργοναύτες μετανάστευσαν στον Καύκασο, για αυτό και στον Καύκασο υπήρχαν Αλβανοί και Αχαιοί, για αυτό και υπήρχε και η παράδοση ότι ο Δίας τιμώρησε τον Προμηθέα στον Καύκασο.

Τοπωνύμια της Ελλάδας και της Ιλλυρίας κοινά με τοπωνύμια του Καυκάσου. Από την Ελλάδα μετανάστευσαν Αλβανοί και Αχαιοί στον Καύκασο

Η σχέση των Αλβανών της Βαλκανικής με τους Αλβανούς του Καυκάσου ενισχύεται και από τα κοινά γεωγραφικά ονόματα ανάμεσα στον Καύκασο και την Βαλκανική.

Στην Αλβανία του Καυκάσου έχουμε Κεραύνια όρη, Αλβάναν πόλιν, Αλβάνον ποταμόν (Πτολ. V, 12) και φυλή Τούσκων (Πτολ. V, 9), τα οποία σχετίζονται με τα Κεραύνια όρη στα Ιλλυρικά όρια της Ηπείρου, το Αλβανόν όρος, την Αλβανόπολη στην Ιλλυρία και τους Τόσκους στη σημερινή Αλβανία.

 Ας εξετάσουμε ονόματα ποταμών που υπάρχουν στον Καύκασο και τη σχέση τους με ονόματα αρχαίων λαών, πόλεων, βουνών και ποταμών της Βαλκανικής, όπως τα συσχετίζει ο Ιάκωβος Θωμόπουλος..

 Άβας. Πρβλ. τους Λελεγικούς Άβαντες στην παραλία και τα νησιά της Μ. Ασίας και στην Εύβοια.

Αλαζόνιος. Πρβλ. τους Αλιζώνες του Ομήρου, οι οποίοι κατοίκησαν κατά τον Έφορο την παραλία μεταξύ Μυσίας, Καρίας και Λυδίας.

Γέρρος. Πρβλ. Γερώνιον πόλη στα όρια μεταξύ Ιλλυρίας και Μακεδονίας.

Καμβύσης. Πρβλ. τα Καμβούνια όρη της Θεσσαλίας.

Κύρος. Πρβλ. Κίρι ποταμός της σημερινής Αλβανίας στη Σκόδρα.

Ροιτάκης. Πρβλ. Ροίτειον ακρωτήριο και πόλη Τρωάδας και Ροίτιον όρος Κορσικής.

Χάνης. Πρβλ. Χάον όρος στην Αργολίδα, Χάονες, Χαονία και Χαύνοι στην Ήπειρο.

 Ας εξετάσουμε ονόματα πόλεων του Καυκάσου και τη σχέση τους με ονόματα περιοχών, πόλεων και οικογενειών της Βαλκανικής, όπως τα συσχετίζει ο Ιάκωβος Θωμόπουλος..

Αβλιάνα. Πρβλ. Αυλών πόλη στη Λακωνική, στην Αρκαδία, στην Κρήτη και στην Ήπειρο.

Βακχία. Πρβλ. Βάκχιον νησί στην Μικρασιατική παραλία.

Βαρούκα. Πρβλ. το όνομα της οικογένειας Βαρούχα της Ηπείρου.

Γάγγαρα. Πρβλ. Γάγγρη πόλη της Παφλαγονίας

Δεγλάνη. Πρβλ. το Ηπειρωτικό όνομα Δαγκλής.

Μισία. Πρβλ. Μισητός πόλη Μακεδονίας, Μίσιος ποταμός στην Πικεντίνα της Ιταλίας.

Μοζιάτα. Πρβλ. Μυζεκία περιοχή της σημερινής Αλβανίας.

Σαμουνίς. Πρβλ. Σαμουλία πόλη Καρίας.

Σανούα. Πρβλ. Σάνη πόλη Θράκης

Σώζεται μάλιστα και το όνομα του βασιλιά των Αλβανών του Καυκάσου Οροίζης ή Οροίσης, του οποίου το όνομα ο Θωμόπουλος συσχετίζει με τον Όροιδο, τον βασιλιά των Θεσπρωτικών Παραυαίων της Ηπείρου.

Από τη γλώσσα των Αλβανών του Καυκάσου σώζεται μόνο μία λέξη από τον Στράβωνα (11, 2, 15), ο οποίος γράφει ότι κάσπιον καλούσαν τον Καύκασο κατά τον Ερατοσθένη οι επιχώριοι. Ο Θωμόπουλος υποστηρίζει ότι το θέμα βρίσκεται στα αλβανικά κάρπε-α, κάρμε-α, σκρέπ-ι, σκάμbι ‘πέτρα, βράχος’.

Από όλα αυτά φαίνεται ότι οι Αλβανοί και οι Αχαιοί του Καυκάσου ήταν πανάρχαια Ελληνοπελασγικά φύλα, τα οποία είχαν μεταναστεύσει σε αυτές τις περιοχές από την Βαλκανική κατά την προϊστορική περίοδο.

Άσχετος με την ιστορία της ελληνικής γλώσσας ο Ευαγγελίδης

Στο κεφάλαιο Πελασγική θεωρία ο Ευαγγελίδης δείχνει την ασχετοσύνη του. Γράφει: «Αυτές οι περίεργες επικλήσεις της πελασγικής καταγωγής αναπαράχθηκαν λίγο αργότερα (1831) από έναν άλλο Σικελό Ιταλοαρβανίτη Ουνιάτη ιερέα και συγγραφέα, τον Τζιουζέπε Κρίσπι (Giuseppe Crispi, 1781-1859), στο βιβλίο του Μνήμη για την Αλβανική γλώσσα. Ούτε λίγο ούτε πολύ ο Κρίσπι ισχυριζόταν ότι…η αρχαία Αλβανική είναι στενά συγγενής με την Πελασγική, την Φρυγική, την Μακεδονική και την Πρωτο-Αιολική, επομένως είναι παλιότερη γλώσσα της Ελληνικής, η οποία έχασε τα αρχαϊκά χαρακτηριστικά της και διαφοροποιήθηκε στη διάρκεια των χιλιετιών! Πώς όμως αυτή η αρχαία Αλβανική παρέμεινε αναλλοίωτη ανά τους αιώνες μέχρι σήμερα, δεν επιχειρήθηκε να εξηγηθεί από τον Κρίσπι και τους θιασώτες αυτής της θεωρίας, υποθέτω για προφανείς λόγους».

Τι να πει κανείς γι’ αυτόν τον γραφικό ιχθυολόγο Ευαγγελίδη; Είναι να εξοργίζεται κανείς με την ημιμάθειά του ή μάλλον με την σκόπιμη προπαγάνδα του. Αναρρωτιέται ο άσχετος πώς η αρχαία Αλβανική παρέμεινε αναλλοίωτη ανά τους αιώνες μέχρι σήμερα!!! Πώς βρε κατακαημένε Ευαγγελίδη, η Τσακωνική παρ’εμεινε αναλοίωτη τόσες χιλιετίες μέχρι σήμερα, εφ’ όσον η Τσακωνική είναι η κατ’ ευθείαν απόογονος της αρχαίας λακωνικής, ενώ η ελληνική γλώσσα αποτελεί συνέχεια της ελληνιστικής μέσα από το Βυζάντιο και όλες τις εξελίξεις που υπέστη κατά την πάροδο 2 χιλιετιών μετά την ελληνιστική περίοδο. Όπως λοιπόν διατηρήθηκε η τσακωνική-λακωνική, έτσι διατηρήθηκε σχεδόν αναλλοίωτη και η γλώσσα των ορεσίβιων Ιλλυριών, που λόγω της απομόνωσής τους στα όρη και στα βουνά ήταν συντηρητικοί και δεν έρχονταν σε επαφή με τον πολιτισμό, απαραίτητη προϋπόθεση για την αλλαγή και εξέλιξη μιας γλώσσας. Αν είχε διασωθεί σήμερα η ιλλυρική γλώσσα των παραθαλάσσιων Ιλλυριών, θα ήταν φυσικό να είχε υποστεί τεράστιες αλλαγές, όπως υπέστη και η αττική ελληνική κατά την αλεξανδρινή περίοδο.

Ύπουλη και κακοήθης επίθεση κατά του Αριστείδη Κόλλια

Το πιο μελανό σημείο του βιβλίο του Ευαγγελίδη, που δείχνει την κακοήθεια και κακεντρέχειά του είναι ότι επιτίθεται κατά του Αριστείδη Κόλλια παρουσιάζοντας μαρτυρίες ανώνυμων σχολιαστών σε blogsτου ίντερνετ. Αν είναι δυνατόν σε ένα επιστημονικό σύγγραμμα να παρουσιάζονται ανώνυμες μαρτυρίες. Και για μένα σε μια ιστοσελίδα του πολιτικού κόμματος του φίλου και συνεργάτη Ιφικράτη Αμυρά ένας ανώνυμος έγραψε ότι παρουσιάζω τους Αλβανούς και τους Τούρκους ως Έλληνες με σκοπό να δημιουργήσω μια Νέο-Οθωμανική αυτοκρατορία και ότι δικά μου είναι όλα τα ανθελληνικά αλβανικά, σκοπιανά και τουρκικά blogsκαι ανέφεραν ότι επί χρόνια παρακολουθούν το υποχθόνιο ανθελληνικό μου έργο για τη διάλυση της Ελλάδας!!! Ευτυχώς που βγήκε ένας άλλος ανώνυμος να με υποστηρίξει!!! Αν είναι δυνατόν να στηριζόμαστε σε ανώνυμα σχόλια του ίντερνετ. Και όμως αυτό κάνει ο Ευαγγελίδης με την περίπτωση του Κόλλια!!! Φανταστείτε το σοβαρός άνθρωπος είναι ο Ευαγγελίδης!!!

Ας δούμε το γράφει ο Ευαγγελίδης:

«Κλείνουμε το θέμα με την παράθεση ορισμένων στοιχείων γύρω από τον αμφιλεγόμενο, μακαρίτη πια, Αριστείδη Κόλλια (1944-2000), έναν δικηγόρο στο επάγγελμα από το Λεοντάρι (Κασκαβέλι) Θηβών, οι θεωρίες του οποίου, αλλά και οι ενέργειές του είχαν αναστατώσει τους αρβανιτόφωνους Έλληνες την δεκαετία του 1980.

Ο Κόλλιας, άτομο μάλλον χαμηλού μορφωτικού επιπέδου (τα γραπτά του βρίθουν ορθογραφικών λαθών), με πλήρη άγνοια βασικών αρχών γλωσσολογίας, εθνολογίας, αρχαιολογίας και ιστορίας, επανέφερε στο προσκήνιο την ανυπόληπτη και εντελώς ξεπερασμένη πλέον υπόθεση περί Ελληνοπελασγών με το παραληρηματικό βιβλίο του Αρβανίτες και η καταγωγή των Ελλήνων.

Το 1997 ξεκινάει την έκδοση του περιοδικού Άρβανον, με το οποίο επιχειρεί να παρέμβει σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και να προβάλει τις γραφικές απόψεις του σε διάφορα θέματα. Χαρακτηριστική είναι η αρθογραφία του, αλλά και τα σχόλια του περιοδικού όπου προβάλλονται απροκάλυπτα οι αλβανικές θέσεις και η προπαγάνδα υπέρ των Κοσοβάρων, οι οποίοι αποκαλούνται το γηγενές και αυτόχθον ελληνοπελασγικό φύλο των Κοσοβάρων-Δαρδάνων.

Οι ελάχιστα σοβαρές θεωρίες και φαντασιώσεις του εν λόγω, πολύ λίγους θα απασχολούσαν εάν περιορίζονταν σε επίπεδο φιλολογικών συζητήσεων.

Εκείνο όμως που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και αντιπαραθέσεις ήταν το γεγονός ότι αυτές οι απαράδεκτες, ακόμα και ύποπτες, θεωρίες περί ταυτίσεως των αρβανιτόφωνων Ελλήνων με τους σύγχρονους Αλβανούς, έγιναν εργαλεία προώθησης πολιτικών συμφερόντων και επιδιώξεων ξένων κέντρων.

Παραθέτω ορισμένα σχόλια από το Διαδίκτυο, με αυτούσια την ορθογραφία και την σύνταξή τους, από ανθρώπους που ως φαίνεται γνώριζαν καλά πρόσωπα και πράγματα, οι οποίοι μεταφέρουν τις απόψεις τους ανώνυμα, επομένως δεν μασάν τα λόγια τους, για να γίνει αντιληπτός ο ρόλος του Κόλλια».

Ποιος παραληρεί λοιπόν, ο Κόλλιας ή ο Ευαγγελίδης; Μάλλον ο Ευαγγελίδης. Λέει ότι ο Κόλλιας είναι αγράμματος, επειδή στο βιβλίο του υπάρχου πολλά ορθογραφικά λάθη!!! Τι γελοιότητες γράφει ο Ευαγγελίδης!!! Την εποχή του Κόλλια οι άνθρωποι δεν είχαν κομπιούτερ και έγραφαν τα βιβλία τους χειρόγραφα. Τα χειρόγραφα στέλνονταν στον εκδοτικό οίκο, ο εκδότης έδινε τα χειρόγραφα σε κάποιον για πληκτρολόγηση, και αυτός ο κάποιος έδινε το εκτυπωμένο αποτέλεσμα σε έναν διορθωτή. Άρα τα ορθογραφικά λάθη βαραίνουν όχι τον συγγραφέα, αλλά τον διορθωτή, εκτός και αν ο συγγραφέας κάνει τον τελικό έλεγχο του βιβλίου. Είχα δουλέψει και εγώ ως διορθωτής στο περιοδικό Δαυλός και μου ξέφευγαν και μένα ορθογραφικά λάθη από απροσεξία. Μπορεί ο αρθρογράφος να έγραφε σωστά τις λέξεις, αυτός που το πληκτορολόγησε να έκανε λάθος και εγώ που έκανα τη διόρωση να παρέβλεψα αυτό το λάθος. Μάλιστα το πρώτο μου βιβλίο το 2004 για τον καρκίνο που εξέδωσε ο εκδοτικός οίκος Εύανδρος ήταν γεμάτο λάθη και λατινικά γράμματα αντί για τα αντίστοιχα ελληνικά. Δυστυχώς δεν μπόρεσα να το δω πριν την εκτύπωση, και όσοι τα διάβαζαν έλεγαν: «Καλά, πώς είναι δυνατόν ο Δημόπουλος που έχει σπουδάσει και φιλολογία να κάνει τόσα ορθογραφικά λάθη;». Τι να πει λοιπόν κανείς με τον προπαγανδιστή και κιντρινολόγο Ευαγγελίδη. Άπαιχτος ο άνθρωπος!!! Του αρέσει να εξαπατά το αναγνωστικό του κοινό με ψέματα. Χαμηλού μορφωτικού επιπέδου και ανορθόγραφος ένας δικηγόρος; Δεν νομίζετε ότι είναι λίγο οξύμωρο; Λέει επίσης ο Ευαγγελίδης ότι ο Κόλλιας είχε πλήρη άγνοια βασικών αρχών γλωσσολογίας και αρχαιολογίας. Ναι, την ίδια άγνοια έχει και ο Ευαγγελίδης, αφού δεν είναι ειδικός επιστήμονας γλωσσολόγος ή αρχαιολόγος. Τον πειράζουν επίσης οι θέσεις του Κόλλια για το Κόσοβο. Θα έπρεπε να υποστηρίζει δηλαδή τις ελληνοχριστιανικές γελοιότητες ότι το Κόσοβο είναι Σερβικό, επειδή οι Σέρβοι είναι ορθόδοξοι και αδέρφια μας και η σερβικότητα της περιοχής αποδεικνύεται από την ύπαρξη σερβικών εκκλησιών!!! Μα με το ίδιο επιχείρημα, θα μππορούσαμε να πούμε ότι η Μακεδονία (η Αιγαιακή εννοώ) είναι Βουλγαρική, επειδή στη Μακεδονία υπήρχαν ένα σωρό Βουλγαρικές εκκλησίες. Αλλά με τον Ευαγγελίδη δεν μπορώ να βγάλω άκρη. Σηκώνω ψηλά τα χέρια!!!

Αυτό που προφανώς ενοχλεί τον Ευαγγελίδη είναι ότι ο Κόλλιας ήταν εναντίον της ινδοευρωπαϊκής θεωρίας και δεν ήταν Χριστιανός αλλά Έλληνας με τα όλα του, ενώ ο Ευαγγελίδης είναι φανατικός οπαδός της ινδοευρωπαϊκής μπουρδολογίας και χριστιανοεθνισιστής, κρατικοεθνικιστής. Ε, τέτοια ελληνικότητα να την βράσω!!! Προτιμώ τον φιλοαλβανισμό του Κόλλια!!!

Γράφει ο Κόλλιας στο βιβλίο του «Η γλώσσα των Θεών»:

«Στο σημείο αυτό θα πρέπει να δώσω μια εξήγηση, αφού έρχομαι σε αντίθεση με την τόσο – απόλυτα ίσως – επικρατούσα γνώμη περί Ινδοευρωπαίων:

Μαρτυρίες, θρύλους, παραδόσεις, λεξιλόγιο, μνημεία για Πελασγούς έχουμε από την Ιβηρική ώς τις Ινδίες, όχι για Ινδοευρωπαίους.

Η ινδοευρωπαϊκή θεωρία είναι πλάσμα της επιστημονικής φαντασίας που στηρίχτηκε ακριβώς στην κοινότητα γλωσσικών ριζών από την Ευρώπη ώς τις Ινδίες. Αλλ’ αυτή η κοινότητα ερμηνεύεται άριστα με την πελασγική θεωρία. Το ότι από την Ευρώπη ώς τις Ινδίες, ίσως και σε ευρύτερο χώρο, υπάρχει κοινότητα γλωσσικών στοιχείων ερμηνεύεται από τις μεμαρτηρημένες εποικήσεις των Πελασγών».

Ας δούμε όμως και την ελληνικότητα του Κόλλια:

«Παράλληλα η έρευνα αυτή έρχεται να τονίσει τη σοφία και τις μεγάλες αλήθειες αυτής της πελασγικής θρησκείας, που καθώς είπαμε στηρίζεται στη λογική παρατήρηση του εξωτερικού και εσωτερικού κόσμου και που βέβαια αφάνισε και κατέστρεψε ο ανατολίτικος φανατισμός με θεωρητικό όπλο τη χριστιανική θρησκεία και εκτελεστικό όργανο το λεγόμενο Βυζάντιο».

Ε αυτοί είναι Έλληνες, έστω και αλβανόφιλοι η αλβανόπληκτοι!!! Και θα έρθουν τώρα κάποιοι χριστιανοβυζαντινόπληκτοι Αρβανίτες που από κόμπλεξ της αλβανικής τους καταγωγής κατηγορούν και υβρίζουν τον Κόλλια; Με τον Κόλλια είχα γνωριστεί και εγώ έναν χρόνο περίπου πριν πεθάνει. Ήταν τότε που είχα αρχίσει να ασχολούμαι με το αλβανικό ζήτημα. Είχαμε συζητήσει αρκετή ώρα, και η συνάντηση έγινε με αφορμή μια τηλεοπτική εκπομπή, στην οποία υποστήριξα τον Κόλλια δημόσια. Προσωπικά δεν γνωρίζω τι νταραβέρια είχε με την Αλβανία και αλαβανικούς πολιτικούς κύκλους, αλλά αν κρίνω από τις μπαρούφες που λένε οι αντιαλβανοί της Ελλάδας εναντίον μου (ένας διέδιδε ότι έχω σπουδάσει σε αλβανικό γυμνάσιο, ότι το πραγματικό μου όνομα είναι αλβανικό και ότι το Μάριος Δημόπουλος είναι ψευδώνυμο!!!), αμφιβάλλω αν τίποτα από αυτά για τον οποίο καταλογίζουν τον Κόλλια έχει καμμιά βαρύτητα.

Οι γελοιότητες του Ευαγγελίδη για την δήθεν ελληνική καταγωγή του Σκεντέρμπεη

Ο Ευαγγελίδης ξεπέρασε τα όρια της εθνικιστικής προπαγάνδας, υποστηρίζοντας στο βιβλίο του ότι ο Γεώργιος Καστριώτης Σκεντέρμπεης ήταν Έλληνας από την Καστοριά!!! Μου αρέσει που ο Ευαγγελίδης είναι υποστηρικτής των συμβατικών θεωριών, και υποστηρίζει την περιθωριακή αντισυμβατική άποψη ότι ο Καστριώτης ήταν Έλληνας!!!

Ας δούμε τι η διεθνής επιστημονική κοινότητα υποστηρίζει για τον Καστριώτη:

1. Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη-Πυρσός:

 «Σκεντέρμπεης ή Γεώργιος Καστριώτης. Ο εθνικός ήρως των Αλβανών. Ανήκον εις την επιφανή οικογένειαν των Καστριωτών, εγεννήθη δε τω 1403 ή 1404 (ή 1414) εκ πατρός Ιωάννου Καστριώτου, άρχοντος της εν Αλβανία Κρόιας και της Μιρδιτίας, και μητρός Βαϊσάβας, Σέρβιδος το γένος».

 Η Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, που θεωρείται η πιο έγκυρη Ελληνική εγκυκλοπαίδεια λέει ότι ο Καστριώτης ήταν Έλληνας. Λέει ότι ο πατέρας του ήταν Αλβανός από τη βόρεια Αλβανία κα ότιι η μητέρα του ήταν Σέρβα.

2. Εγκυκλοπαίδεια Υδρία:

 «Ο Γεώργιος Καστριώτης, γνωστός και ως Σκεντέρμπεης, είναι ο εθνικός ήρωας της Αλβανίας. Γεννήθηκε το 1405 στην πόλη Ντίμπρα της Αλβανίας και πατέρας του ήταν ο Αλβανός φεουδάρχης Ιωάννης Καστριώτης».
Πουθενά δε λέει η Υδρία ότι ο Καστριώτης ήταν Έλληνας και ότι γεννήθηκε στην Καστοριά.

3. Εγκυκλοπαίδια Ήλιος

Διαβλαζοντας τη βιογραφία του Καστριώτη από πουθενά δεν συνάγεται ότι ήταν Έλληνας ούτε κάτι τέτοιο αναφέρει η εγκυκλοπαίδεια Ήλιος, αντίθετα τον παρουσιάζει ως Αλβανό ήρωα.

4. Ο. Μ. Δημίτσας ο συγγραφέας των Μακεδονικών και καθηγητής της ιστορίας στο Αρσακείω, αντικρούοντας τον Κ. Παπαρρηγόπουλο ο οποίος είχε υποστηρίξει ότι ο Καστριώτης ήταν Σλάβος, απέδειξε με πειστικά επιχειρήματα ότι ο Καστριώτης ήταν Αλβανικής καταγωγής. Άρα ούτε ο Παπαρρηγόπουλος έλεγε ότι ο Καστριώτης ήταν Έλληνας. Έλεγε ότι ήταν Σλάβος και ο Δημίτσας τον αντέκρουσε και απέδειξε ότι ο Καστριώτης ήταν Αλβανός.

5. Ο Ιάκωβος Φαλμεράυερ γράφει: «Η οικογένεια των Καστριωτών ήταν Αλβανική, και επομένως ο Ιωάννης Καστριώτης ήταν καθαρός Αλβανός, και ο υιός αυτού Γεώργιος Καστριώτης ο Σκεντέρμπεης ήταν καθαρότατος Αλβανός Γκέκας και ήρωας εθνικός». Ο Φαλμεράυερ, αν και πανσλαβιστής, δεν υποστηρίζει ότι ο Καστριώτης ήταν Σλάβος, αλλά λέει ότι ήταν Αλβανός. Και φυσικά δε λέει ότι ήταν Έλληνας.

6. Ο Φραγκίσκος Βλάγχος, επίσκοπος Σαππών της Αλβανίας, ο οποίος έγραψε βιογραφία του Σκεντέρμπεη, που εκδόθηκε το 1636 στη Βενετία λέει ότι οι Καστριώτες κατάγονται από ορεινό χωριό της περιοχής Ας της Αλβανίας, που ονομάζεται Καστράτος.  Στο χωριό αυτό κατοικούσε η αλβανική φυλή Καστράτοι και εκείνη την εποχή υπήρχε εκεί ομώνυμη οικογένεια, η οποία διακρίθηκε στους πολέμους κατά των Τούρκων. Από αυτή την οικογένεια κατάγονταν οι Καστριώτες. Αυτά λέει Φραγκίσκος Βλάγχος που έγραψε βιογραφία του Καστριώτη, και φυσικά δεν λέει ότι ο Καστριώτης ήταν Έλληνας από την Καστοριά.

Αν ο Σκεντέρμπεης ήταν Έλληνας γιατί στην Ελλάδα δεν έχουμε κανένα μνημείο του, γιατί δεν μας είπαν κάτι στο σχολείο για αυτόν, γιατί δεν διαμαρτύρεται το ελληνικό κράτος για κλοπή ήρωα από τους Αλβανούς; Διότι κανένας σοβαρός Έλληνας επιστήμονας δεν αποδέχεται τις γελοιότητες ότι ο Καστριώτης ήταν Έλληνας, και όσοι το κάνουν, το κάνουν για να κάνουν αντιαλβανική προπαγάνδα.

 

Το παραμύθι του Ευαγγελίδη για την μη σχέση Αρβανιτών και Αλβανών

Ο Ευαγγελίδης στο βιβλίο του υποστηρίζει την κρατικοεθνικιστική ελληνική προπαγάνδα, σύμφωνα με την οποία οι Αρβανίτες δεν έχουν καμμιά φυλετική σχέση με τους Αλβανούς, και ότι οι Αρβανίτες είναι αρβανιτόφωνοι Έλληνες Ηπειρώτες. Για να καταλήξει σε αυτό το συμπέρασμα φτάνει να υποστηρίξει ότι όλοι οι νότιοι Αλβανοί, οι Τόσκηδες, είναι αλβανοφωνήσαντες Έλληνες, ενώ οι βόρειοι Αλβανοί είναι οι πραγματικοί Αλβανοί από τη Δακία!!! Ο Ευαγγελίδης ασφαλώς αγνοεί ότι οι Αρβανίτες που κατέβηκαν στην κυρίως Ελλάδα δεν ήταν μόνο Τόσκηδες αλλά και Γκέγκηδες, αφού πολλά ονόματα Αρβανιτών προέρχονται από βόρειες γκέγκικες αλβανικές φάρες.

Στην ιστοσελίδα μου αυτή έχω γράψει δύο άρθρα από όπου φαίνεται ότι οι Αρβανίτες του 19ου αιώνα παραδέχονταν ότι έχουν αλβανική καταγωγή, χωρίς να αρνούνταν ότι είναι και Έλληνες. http://www.greeks-albanians.com/top-greeks-albanians/gr-m-ga-arb/384-19 Παρέθεσα μάλιστα και την προκήρυξη των Αρβανιτών του 1899, του Σέχου, Μπότσαρη και Τζαβέλλα του Αρβανίτικου Συνδέσμου, οι οποίοι ξεκάθα λένε ότι οι Αρβανίτες της Ελλάδος είναι Αλβανοί και ζητούσαν από τους Αλβανούς εκτός Ελλάδας να ενωθούν με την Ελλάδα ως μια Ελληνο-αρβανίτικη ομοσπονδία. http://www.greeks-albanians.com/top-greeks-albanians/gr-m-ga-arb/383-1897 Το κείμενο αυτό παρέθεσα ως απάντηση στο ιστολόγιο των εκδόσεων Ινφογνώμων, που εξέδωσαν το βιβλίο του Ευαγγελίδη, αλλά συνεχώς οι διαχειριστές διέγραφαν το σχόλιό μου που παρέθετα την προκήρυξη, χωρίς να δίνουν σοβαρή αιτία αυτής της πράξης τους. Ασφαλώς αυτή η πράξη τους ήταν φασιστική λογοκρισία και ο λόγος είναι ότι η προκήρυξη αυτή ανατρέπει τα όσα ψέματα γράφει ο Ευαγγελίδης στο βιβλίο του. Παραθέτω τα δύο αυτά άρθρα μου που αποδεικνύουν την αλβανική καταγωγή των Αρβανιτών.

Οι Αρβανίτες τον 19ο αιώνα παραδέχονταν και καυχώντο για την αλβανική τους καταγωγή

Η ΑΛΒΑΝΙΚΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΑΡΒΑΝΙΤΩΝ. ΤΑ ΨΕΥΔΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΘΝΙΚΟΚΡΑΤΙΚΙΣΤΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΤΑΡΡΕΟΥΝ!!!

Ο Αρβανίτης πολιτευτής Μιχαήλ Λαμπρυνίδης στο βιβλίο του «Οι Αλβανοί κατά την κυρίως Ελλάδα και την Πελοπόννησον» πραγματεύεται την καταγωγή των Αρβανιτών. Το βιβλίο του χρηματοδοτήθηκε από τον Σύνδεσμο Σπετσιωτών, δηλαδή από τους ίδιους τους Αρβανίτες. Ας δούμε τι γράφει το Διοικητικό Συμβούλιο Σπετσιωτών: «Ευτυχείς λογιζόμεθα δημοσιεύοντες την περί Αλβανών πραγματείαν του εγκρίτου πολιτευτού Ναυπλίας κ.Μιχαήλ Λαμπρυνίδου, ευγενώς παραχωρηθείσαν τω ημετέρω Συνδέσμω προς δημοσίευσιν παρά του Συγγραφέως. Η δημοσίευσις του λίαν ενδιαφέροντος ιστορικού τούτου δοκιμίου θέλει τα μάλιστα συντελέσει εις την διαφώτισιν του πολλού κοινού και ιδιαίτατα των Αλβανογενών Ελλήνων περί της εθνολογικής αυτών καταγωγής. Ο Σύνδεσμος ημών ανέλαβε την δημοσίευσιν τούτου πεπεισμένος ότι ασμένως θέλει επικροτηθή παρά του κοινού.

Εν Πειραιεί τη 3 Ιανουαρίου 1907

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΤΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΣΠΕΤΣΙΩΤΩΝ».

Το κείμενο είναι αποκαλυπτικό. Οι ίδιοι οι Αρβανίτες αναλαμβάνουν την έκδοση του βιβλίου του Λαμπρυνίδη, δίοτι, όπως λένε, το βιβλίο αυτό θα συντελέσει στη διαφώτιση «των Αλβανογενών Ελλήνων περί της εθνολογικής αυτών καταγωγής». Ο Λαμπρυνίδης υποστήριζε ότι οι Αρβανίτες ήταν αλβανικής καταγωγής. Μα αν οι Αρβανίτες πίστευαν ότι δεν ήταν Αλβανοί, θα ξεσηκώνονταν με ένα τέτοιο βιβλίο. Και όμως όχι μόνο δεν ξεσηκώθηκαν, αλλά το χρηματοδότησαν. Θα έγραφε ο Λαμπρυνίδης ένα βιβλίο που θα ξεσήκωνε τους ψηφοφόρους εναντίον του; Ασφαλώς και όχι.

Ο Λαμπρυνίδης στη σελίδα 5 του βιβλίου του λέει ότι οι Αλβανοί που εισέβαλαν στην κυρίως Ελλάδα τον μεσαίωνα ήταν Σκιπετάρ. Ας δούμε το κείμενο: «Οι Αλβανοί, Σκιπετάρ, ως ωνομάζετο ο φερέοικος ούτος λαός, εισέβαλλον τότε εις την θεσσαλικήν γην, το πρώτον μεν αραιώς επί σκοπώ διαρπαγής ή όπως εύρωσιν εργασίαν, βραδύτερον δε και κατά πυκνωτέρας ομάδας, όπως μονίμως εγκατασταθώσι». Ο Λαμπρυνίδης στις σελίδες 11 και 12 του βιβλίου του παραθέτει αποσπάσματα από τα έργα του Φραντζή και άλλων συγγραφέων από όπου φαίνεται ότι ο όρος Αλβανίται χρησιμοποιείτο για τους Αλβανούς που εισήλθαν στην Ελλάδα. Οι Αλβανοί/Αλβανίτες/Αρβανίτες ονομάζονταν επίσης και Ιλλυριοί. Άρα έχουμε πλήρη ταύτιση των όρων. Οι Αρβανίτες ήταν Αλβανοί/Ιλλυριοί. Ας δούμε τι γράφει ο Λαμπρυνίδης: «Υπερμεσούντως του ΙΕου αιώνος οι Αλβανοί της Πελοποννήσου, αριθμούντες ήδη υπέρ τους τριακοντακισχιλίους άνδρας των όπλων, είτε καταπλαγέντες εκ των τελευταίων οθωμανικών τροπαίων ή και πιεζόμενοι υπό των Βυζαντινών Δεσποτών και Αρχόντων και κατ' εξοχήν υπό του Άρχοντος Μουχλίου Δημητρίου Ασάνη και του Άρχοντος Λιγουρίου, Δαμαλά και Φαναρίου Ιωάννου Σπανιόλου, έχοντες δ' αρχηγούς τον Πέτρον Μπούαν και τον Μανουήλ Καντακουζηνόν σπουδαίως συνεταράχθησαν, αρνηθέντες την καταβολήν του κεκανονισμένου γεωμόρου εις τους κυρίους της γης. ''Τω αυτώ δε φθινοπώρω'', γράφει ο Φραντζής, ''του sιξβ έτους (6962 ήτοι 1454) δηλονότι επανεστάτησαν οι της Πελοποννήσου Αλβανίται κατά των Δεσποτών και των Αυθεντών αυτών». Άρα εδώ ξεκάθαρα ο Φραντζής αποκαλεί τους Αλβανούς της Πελοποννήσου Αλβανίτες.

Ο Λαμπρυνίδης θεωρούσε όμως τους Αλβανούς συγγενικό φύλο με τους Έλληνες. Γράφει: «Οι Αλβανοί οι εκ της αυτής μετά των Ελλήνων εθνολογικής ρίζης, των Πελασγών, προερχόμενοι, απετέλουν απλούν γένος της αυτής ομοφυλίας, τας αυτάς έχοντες παραδόσεις και τους αυτούς εθνικούς πόθους, απλώς διακρινόμενοι εκ της επιχωριαζούσης αυτοίς μητρικής διαλέκτου» (σελ. 76).

Να προσεχθεί ότι ο Λαμπρυνίδης λέει ότι οι Αλβανοί μιλούσαν τοπική διάλεκτο, όχι γλώσσα!!! Και καταλήγει: «Εκ της εθνολογικής ταύτης των Ελλήνων και των Αλβανών συγκράσεως προήλθεν η νεωτέρα Ελληνική γενεά, ήτις αρχομένου του ΙΘ' αιώνος τοσαύτας επλήρωσε λαμπράς σελίδας εν τοις δέλτοις της παγκοσμίου Ιστορίας».

Ο Αρβανίτης Φ. Βιρβιλης στο άρθρο του ''Αλβανοί και Έλληνες'' που δημοσιεύτηκε το 1899 στο έγκριτο πατριωτικό περιοδικό Ελληνισμός γράφει: «Αίμα Αλβανικόν μυριάκις ανανεωθέν ρέει εις τας φλέβας πλείστων Ελλήνων από των Κεραυνίων μέχρι του Μαλέα. Και όταν γίνεται λόγος περί Αλβανίας και Αλβανών, πώς να μη αισθανθώμεν ότι περί ημών ομιλούσιν; Υπάρχουν μάλιστα μεταξύ ημών πολλοί εν αυτή τη καρδιά της Ελλάδος, οι οποίοι έχομεν το Αλβανικόν αίμα τόσον γνήσιον, τόσο καθαρόν, όσον και οι ουδέποτε καταλιπόντες τας παρά τον Δρίνον Ιλλυρικάς φωλέας των, αδελφοί ημών. Το Αλβανικόν ζήτημα λοιπόν δεν είναι δι’ ημάς ξένον, αλλά συνέχεται με αυτήν την ίδίαν ημών ύπαρξιν. Σήμερον είναι πλέον ή βέβαιον ότι τόσον οι πρώτοι (οι Αλβανοί)  όσον και οι δεύτεροι (οι Έλληνες) είναι αυτόχθονα έθνη εν τη Ιλλυρική. Η ιστορία των πλειστάκις συνταυτίζεται εις τοιούτον βαθμόν, ώστε επί μακρούς χρόνους Έλληνες και Αλβανοί είναι εν σώμα πολιτικώς, αλλά και εθνολογικώς και εθνογραφικώς. Από των Κεραυνίων και από της κοιλάδος του Δρίνου μέχρι του Αιγαίου τίποτε το ιδιάζον δεν χωρίζει τους Έλληνας και Αλβανούς και εάν η θρησκεία δεν ενεφιλοχώρει, όπως μεταβάλη τους μεν των Αλβανών εις Μωαμεθανούς, τους δε εις καθολικούς, Έλληνες και Αλβανοί θ’ απετέλουν δίγλωσσον οικογένειαν».

Στο τεύχος του περιοδικού Ελληνισμός, όπου δημοσιεύτηκε η προκήρυξη του Αρβανίτικου Συνδέσμου Αθηνών, γράφτηκε ως πρόλογος ένα ενδιαφέρον κείμενο με τίτλο ''Ελλάς και Αλβανία'', στο οποίο ξεκάθαρα αναφέρεται η Αλβανική καταγωγή των Αρβανιτών και τονίζεται η συνεισφορά της Αλβανικής φυλής στην Επανάσταση του 1821. Ας δούμε τι λέει το κείμενο αυτό: «Η Ελληνική Παλιγγενεσία επετεύχθη διά των εθνικών του Ελληνισμού δυνάμεων, αλλ’ ουκ ολίγον συνετέλεσεν  εις την αποπεράτωσιν του αγώνος η μεθ’ ημών συνεργασία της φυλής εκείνης, ήτις ηγωνίσθη εν τη πρώτη γραμμή και κατά ξηράν και κατά θάλασσαν. Η φυλή αύτη είναι η Αλβανική, από παλαιοτάτου χρόνου συγγενής προς την Ελληνική. Οι Έλληνες μετά δυσκολίας ήθελον τολμήση κατά τας αρχάς του αιώνος τούτου να αποσείσωσι τα δεσμά τυραννικής εξουσίας, αν δεν εγνώριζον εκ των προτέρων, ότι θα είχον συμπράκτορας και συναγωνιστάς τους Αλβανούς. Από του Σουλίου και της λοιπής Ηπειροαλβανίας, από των νήσων της Ύδρας και των Σπετσών, ο Ελληνισμός έλαβε τους γενναιοτάτους των κατά ξηράν και θάλασσαν προμάχων. Ήσαν ούτοι Αλβανοί συγχρόνως και Έλληνες, διότι εκ των ιστορικών αυτών παραδόσεων εγνώριζον άνευ των δεδομένων της επιστήμης, ότι κατήγοντο από των αυτών προγόνων». Το κείμενο αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό, γιατί δεν γράφτηκε από Αρβανίτες, αλλά από Έλληνες επιστήμονες. Εκδότης του περιοδικού Ελληνισμός ήταν ο Ν. Καζάζης που είχε ιδρύσει την εταιρεία Ελληνισμός, που αγωνιζόταν για τα εθνικά θέματα του Ελληνισμού.

Ο διαπρεπής Αρβανίτης φιλόλογος Π. Κουπιτώρης στο βιβλίο του ''Αλβανικαί Μελέται'' που δημοσιεύτηκε το 1879 γράφει: «Οι ορθόδοξοι Αλβανοί συνέπραξαν προς κοινήν ανεξαρτησίαν μετά των Ελλήνων. Η επανάστασις ήτο σχεδόν εξίσου Αλβανική όσον και Ελληνική. Και κατά το τρίτον τουλάχιστον μέρος του Ελληνικού βασιλείου οι Αλβανοί εισίν υπεράριθμοι των Ελλήνων. Οι εν Ελλάδι Αλβανοί ουδέποτε αντεποιήθησαν της αλβανικής εαυτών ιδιότητος ουδ’ εχώρισαν ή διέκριναν εαυτούς από των Ελλήνων, αλλά και αυτός ο Μάρκος Μπότσαρης και ο Μιαούλης επίστευον εαυτούς Έλληνας».

Η προκήρυξη των Αρβανιτων του 1897. Οι Μπότσαρης, Σέχος και Τζαβελλας ομολογούν ότι οι Αρβανίτες είναι Αλβανικής καταγωγής

ΟΙ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ ΗΤΑΝ ΑΛΒΑΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ ΗΤΑΝ Ο ΙΔΙΟΣ ΛΑΟΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΤΩΝ ΑΡΒΑΝΙΤΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΤΟ 1897

Όλοι αυτοί οι πλαστογράφοι της Αρβανίτικης ιστορίας θα λάβουν την απάντηση από το στόμα των ίδιων των Αρβανιτών, των εγγονών των Αρβανιτών επαναστατών του ’21. Από τον Σέχο, τον Μπότσαρη και τον Τζαβέλλα, οι οποίοι ήξεραν καλύτερα από κάθε σύγχρονο την καταγωγή τους και την καταγωγή των παππούδων τους. Θα παρουσιάσουμε λοιπόν την Προκήρυξη του Αρβανίτικου Συνδέσμου της Ελλάδος, που συντάχθηκε το 1899 από τους Σέχο, Μπότσαρη και Τζαβέλλα. Η Προκήρυξη δημοσιεύτηκε το Μάιο του 1899 από το περιοδικό Ελληνισμός που εξέδιδε η εθνική εταιρεια Ελληνισμός και επανεκδόθηκε το 1995 από τον Αριστείδη Κόλλια. Παραθέτουμε την προκήρυξη με τη γλωσσική μορφή και την ορθογραφία στην οποία γράφτηκε.

ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ ΑΡΒΑΝΙΤΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΔΕΡΦΟΥΣ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ ΤΗΣ ΑΡΒΑΝΙΤΙΑΣ

ΑΔΕΡΦΙΑ! Σας λέγομε και σας ονομάζομε αδέρφια, γιατί όσο κι αν μας χωρίζουν ο τόπος κι η θρησκεία, δεν παύομε να είμεστε αδέρφια, επειδή όλοι οι αρβανίτες, όπου και αν βρισκομέστε σήμερα, είμαστε απόγονοι των Πελασγών. Σήμερα βρισκόμεστε σ' εποχή που αναγεννιούνται τα έθνη. Κυττάξετε τους Έλληνες! Ήταν σκλάβοι και δούλευαν κάτω από τον Τουρκικό ζυγό. Ξύπνησαν μια μέρα στη φωνή του Ρήγα τους, και σηκώθηκαν, έσπασαν τα σίδερα της σκλαβιάς, έδιωξαν τον τύραννο από το χώμα τους και γίνηκαν βασίλειο. Κυττάξετε τους Σέρβους! Επαναστάτησαν κι ελευτερώθηκαν!  Κυττάξετε τους Μαυροβουνιώτες!...Ημείς μονάχα οι Αρβανίτες, είμεστε ακόμα στον ύπνο, κι οι εχτροί μας μας περικυκλώνουν και θέλουν να μας καταξεσκίσουν και να μας κατακομματιάσουν!  Η Αυστρία έχει το μάτι καρφωμένο στην Αρβανιτιά μας. Η Ιταλία θέλει τον Αυλώνα μας. Το Μαυροβούνι θέλει τη Σκόντρα μας, η Σερβία, η Βουλγαρία κι η Βλαχία αντιμάχονται για τα Μπιτώλιά μας, για το Ντουράτσο μας, την Πρισρένη μας, και για την Κρόιά μας, την πόλη που χρησίμεψε ως πρωτεύουσα του Σκεντέρ μπεή μας! Όλα τα έθνη που είχε πατήσει η Τουρκιά πιο λίγο, πιο πολύ ελευτερώθηκαν κι ημείς, οι αρβανίτες, βρισκόμεστε χωρίς δική μας λευτεριά, και το χειρότερο που χάσαμε την εθνική μας ύπαρξη, και λογαριαζόμαστε από τον κόσμο ως τούρκοι, ενώ δεν είμεστε καθόλου τούρκοι αλλά καθαροί αρβανίτες, απόγονοι των Πελασγών.

Παρατήρηση δική μου: Ποιά είναι η Αρβανιτιά που όλοι οι λαοί την επιβουλεύνται; Ποιοί είναι αυτοί οι Αρβανίτες που θεωρούνται Τούρκοι; Οι Τουρκαλβανοί!!! Αντικαταστήστε στην προκήρυξη τη λέξη Αρβανίτης με τη λέξη Αλβανός και τη λέξη Αρβανιτιά με τη λέξη Αλβανία και θα βγάλετε νόημα. Οι Αρβανίτες ήταν λοιπόν Αλβανοί! Οι Αρβανίτες (=Αλβανοί) της Ελλάδας (Σέχος, Μπότσαρης, Τζαβέλλας)  απευθύνονται με αυτή την προκήρυξη στους αδελφούς τους Αρβανίτες (=Αλβανούς) της Αρβανιτιάς (=Αλβανίας). Ας δούμε όμως τι άλλα λένε οι Αρβανίτες στην προκήρυξη αυτή:

Ημείς οι αρβανίτες είμασταν πάντοτε οι στήλοι της Τουρκίας. Το αίμα το αρβανίτικο τετρακόσια τόσα χρόνια έτρεξε και τρέχει σαν ποτάμι για τη ζωή της Τουρκίας. Αν ελείπαμε ημείς, η Τουρκία από πολλά χρόνια θα είταν φευγάτη από την Ευρώπη. Και όμως η Τουρκία δεν εννοεί να μας δώσει τη λευτεριά μας.

Παρατήρηση δική μου: Οι Αρβανίτες στήλοι της Τουρκίας; Άρα οι Αρβανίτες ήταν Αλβανοί, οι λεγόμενοι Τουρκαλβανοί!!! Αλλά για να δούμε παρακάτω το κείμενο:

Ήρθε, αδέρφια, ο καιρός που πρέπει όλοι οι Αρβανίτες νάχωμε μια γνώμη. Πρέπει να αφήσωμε την έχτρα που μας γέννησαν η Τουρκιά κι οι θρησκείες. Την Τουρκιά και τες θρησκείες πρέπει να τες αφήσωμε κατά μέρος. Η Τουρκιά είναι ξένο σώμα και πρέπει να τη πετάξωμε πέρα, η θρησκεία είναι για τον καθένα χωριστά και πρέπει ο καθένας να την βαστάξει όπως την ηύρε. Θα ήταν καλό να είμασταν οι αρβανίτες όλοι μωαμεθανοί ή όλοι χριστιανοί, αλλά αφού βρισκόμεστε σε διάφορες θρησκείες: μωαμεθανοί και χριστιανοί, και σε διάφορες αιρέσεις: ορθόδοξοι, παπιστάνοι, μουσουλμάνοι, μπεκτασλίδες, ρουφαΐδες καλόν είναι να αφήσωμεν τες θρησκείες και τες αιρέσεις κατά μέρος.

Παρατήρηση δική μου: Ποιοί είναι αυτοί οι Αρβανίτες που είναι Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι και ανήκουν σε όλες αυτές τις αιρέσεις; Μα ασφαλώς οι Αλβανοί!!! Ας δούμε όμως τη συνέχεια της προκήρυξης:

Είπαμαν ότι είμεστε περικυκλωμένοι από εχτρούς. Το μόνο κράτος απ’ όλα όσα ξεφύτρωσαν από τες στάχτες, κι από τα χαλάσματα της Τουρκίας που έχει εγγυημένη την ύπαρξή του απ’ όλη την Ευρώπη είναι η Ελλάδα. Επίτηδες σας λογαριάσαμαν την Ελλάδα σαν εχτρό μας, γιατί η όψη των πραγμάτων έτσι τη δείχνει.  Αλλ' αν βαθύνουμε λίγο στην ουσία, αν συμβουλευτούμε λίγο την ιστορία, αν εξετάσωμε το πράγμα καλά, θα ιδούμε ότι η Ελλάδα δεν έχει καμμιά έχτρα μ' εμάς.

Παρατήρηση δική μου: Είναι σαφής η διάκριση που γίνεται στην προκήρυξη ανάμεσα στους Αρβανίτες και τους Έλληνες. Άρα άλλο Αρβανίτες, άλλο Έλληνες. Αλλά για να δούμε παρακάτω την προκήρυξη. Αυτά που λένε οι Αρβανίτες εδώ χαλάνε και την προπαγάνδα των σύγχρονων Ελλήνων και των Αλβανών:

Η Ιστορία μας λέγει ότι οι Έλληνες είναι απόγονοι των Πελασγών, των παππούδων μας, ότι Έλληνες κι Αρβανίτες, κατά τους βυζαντινούς χρόνους είχαν μια θρησκεία, ένα βασίλειο, και μια πατρίδα, κι ότι ο Σκεντέρμπεης μιλούσε κι Αρβανίτικα κι ελληνικά κι έγραφε την ελληνική γλώσσα σαν έλληνας, κι ότι η Ελλάδα η σημερινή είναι έργο αρβανίτικο κι ελληνικό.

Παρατήρηση δική μου: Άρα οι Έλληνες και οι Αλβανοί/Αρβανίτες είναι συγγενείς λαοί, αφού είναι απόγονοι των Πελασγών. Και όμως η σύγχρονη Ελληνική προπαγάνδα παρουσιάζει τους Πελασγούς ως Έλληνες και τους Αλβανούς ως μη Πελασγούς, ενώ η σύγχρονη Αλβανική προπαγάνδα παρουσιάζει τους Πελασγούς ως Αλβανούς και τους Έλληνες ως μη Πελασγούς!!! Και στην προκήρυξη φαίνεται ξεκάθαρα ότι ο Σκεντέρμπεης ήταν Αλβανός/Αρβανίτης και όχι Έλληνας, αφού, όπως το κείμενο λέει, ήξερε να γράφει και Ελληνικά σαν Έλληνας. Σαν Έλληνας, αφού ήταν Αρβανίτης/Αλβανός. Ας δούμε όμως τη συνέχεια της προκήρυξης:

Στον αγώνα του 1821, που έκαμε η Ελλάδα εναντίον της Τουρκίας αγωνίστηκε κι η δική μας φυλή, η αρβανίτικη, και με τη βοήθεια τη δική μας, την αρβανίτικη, ελευτερώθηκε η Ελλάδα. Ανάμεσα σε τόσους ήρωες που ανέδειξε η ελληνική επανάσταση του 1821 όλοι οι θαλασσινοί ήρωες, εξόν μόνον από τους Ψαριανούς, είταν Αρβανίτες. Οι πλειότεροι ήρωες της Στεριάς είταν αρβανίτες. Εξόν από τους χριστιανούς αρβανίτες είταν και τρεις - ήμισυ χιλιάδες αρβανίτες μωαμεθανοί που πολεμούσαν μαζί με τους Έλληνες εναντίον των Τούρκων, και αρχηγοί αυτωνών των αρβανιτών είταν ο Ταφίλ-Μπούζης, ο Γκιολέκας, ο Χόντος, και άλλοι φημισμένοι καπεταναραίοι αρβανίτες. Δεν θα πούμε κανένα ψέμα, αδέρφια, αν πούμε ότι οι Αρβανίτες ελευθέρωσαν την Ελλάδα!

Συμπερασμα: Στην επανάσταση του ’21  πολεμούσαν στο πλευρό των Ελλήνων και Αρβανίτες, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι. Και η επανάσταση ήταν Ελληνοαλβανική. Συνεχίζει η προκήρυξη:

Στην καρδιά του ελληνικού και του αρβανίτικου λαού είναι ριζωμένο το αίστημα της συγγένειας, που έχουν οι Έλληνες με τους Αρβανίτες. Ο Έλληνας πριν γείνει Έλληνας, είταν Αρβανίτης, δηλαδή Πελασγός. Έλληνας θα ειπή: Αρβανίτης πολιτισμένος.

Αφού οι Αρβανίτες στην προκήρυξη αυτή δείχνουν τη συγγένεια που έχουν με τους Έλληνες, εξηγούν στους Αλβανούς αδελφούς τους στην Αλβανία τους λόγους για τους οποίους πρέπει να ενωθούν με την Ελλάδα. Ας δούμε τη συνέχεια της προκήρυξης:

Ελλάδα χωρίς Αρβανιτιά και Αρβανιτιά χωρίς Ελλάδα είναι πράγματα μισά. Όταν η Ελλάδα κι η Αρβανιτιά σμίξουν, τότε θα γείνει μια μεγάλη Ελλάδα  και μια μεγάλη Αρβανιτιά. Τους Έλληνες τους γνωρίζομε και μας γνωρίζουν. Ζήσαμε χιλιάδες χρόνια με τους Έλληνες και ζούμε ακόμα σαν αδέρφια. Χιλιάδες Έλληνες ζούνε μέσα στην Αρβανιτιά και χιλιάδες Αρβανίτες ζούνε μέσα στην Ελλάδα και ποτέ ώς τα σήμερα δεν ήρθαν σε αμάχη, αλλά στην Αρβανιτιά οι Έλληνες με τους Αρβανίτες ζουν σαν αδέρφια και στην Ελλάδα οι Αρβανίτες με τους Έλληνες ζούνε σαν αδέρφια. Ό, τι είναι ελληνικό είναι κι αρβανίτικο κι ό, τι είναι αρβανίτικο είναι κι ελληνικό. Το αίμα νερό δε γένεται! Κυττάξετε, αδέλφια, πόσους μεγάλους λόγους έχομε να γείνωμε ένα με τους Έλληνες, ενώ δεν έχομε κανένα λόγο να ζυγώσωμε τους Ιταλούς, τους Αυστριακούς, τους Σέρβους και τους Βουλγάρους!!! Όταν λέγωμε να γείνωμε ένα με τους Έλληνες, δεν εννοούμε να σμίξωμε τες θρησκείες μας ή την κυβέρνησή μας. Τέτοια σμίξη δεν την εννοούμε, ούτε τη θέλομε! Ημείς θέλομε από την Ελλάδα ν’ ασφαλίσωμε τον τόπο μας, ν’ αναστήσωμε το εμπόριό μας, να φωτιστούμε από την παιδεία της. Ημείς εννοούμε η Ελλάδα να έχη ισχή ως κράτος στην Ελλάδα, κι η Αρβανιτιά στην Αρβανιτιά, και όχι η Αρβανιτιά να είναι υποκείμενη στην Ελλάδα. Εννοούμε την ένωση μόνο σε μια φανερή και συμφωνημένη συμμαχία κι επιμαχία, έχοντας τον ίδιο Βασιλιά, τον ίδιον υπουργό του Πολέμου, και να πολεμάη υποχρεωτικώς η Ελλάδα χάριν της Αρβανιτιάς κι η Αρβανιτιά χάριν της Ελλάδας, μ' ένα λόγο να έχωμε τους ίδιους φίλους και τους ίδιους εχτρούς. Εννοούμε η Αρβανιτιά να έχη ξεχωριστό στράτευμα, ξεχωριστή χωροφυλακή, ξεχωριστή αστυνομία, ξεχωριστή διοίκηση, ξεχωριστό ταμείο, ξεχωριστά δικαστήρια, ξεχωριστή παιδεία. Τέτοιο παράδειγμα έχομε την Αυστρία και την Ουγγαρία, όπου δεν υπάρχει κι η συγγένεια που υπάρχει ανάμεσα Ελλήνων κι Αρβανιτών. Εμπρός αδέρφια! Ελάτε να γείνωμε ένα Ελληνοαρβανίτικο Βασίλειο, και πρέπει να γείνωμε, γιατί έχομε ένα αίμα, μια Πατρίδα κι ένα Θεό!

Αυτό ήταν το κείμενο της προκήρυξης που δεν αφήνει κανένα περιθώριο για παρερμηνείες. Οι Αρβανίτες συντάκτες της προκήρυξης Σέχος, Μπότσαρης και Τζαβέλλας θεωρούν τους Αρβανίτες Αλβανούς και απευθύνονται στους αδελφούς τους Αλβανούς της Αλβανίας. Θεωρούν όμως και τους Έλληνες συγγενείς τους, αφού και οι δύο, Έλληνες και Αρβανίτες/Αλβανοί, είναι Πελασγοί. Η προκήρυξη αυτή ανατρέπει τους ιστορικούς μύθους που επικρατούν για τους Αρβανίτες τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Αλβανία. Οι Αρβανίτες ήταν Αλβανοί και είναι και Έλληνες, επειδή ακριβώς είναι Αλβανοί. Και αυτό επειδή Έλληνες και Αλβανοί αποτελούν τον ίδιο και τον αυτό λαό, την ίδια και την αυτή φυλή. Το αίμα νερό δε γίνεται. Gjaku uj s' benet.

Επίλογος

Εδώ κάπου θα σταματήσω με το βιβλίο του Ευαγγελίδη. Αν συνέχιζα θα έπρεπε να γράψω ένα νέο ολόκληρο βιβλίο προς αναίρεση των ανακριβειών του. Κατά τα άλλα, ο εκδοτικός οίκος που εξέδωσε το βιβλίο του Εταγγελίδη υποστηρίζει ότι είναι το πιο ολοκληρωμένο βιβλίο που έχει ποτέ γραφτεί στην παγκόσμια βιβλιογραφία για την καταγωγή των Αλβανών. Συμφωνώ με μια διαφορά, ότι είναι το πιο ολοκληρωμένο, όχι από άποψη επιστημονικότητας, αλλά από άποψη προπαγάνδας.

Add comment


Security code
Refresh

Comments  

 
0 #9 Βας Παπ 2017-07-23 18:43
Οι Θεσπρωτοι, οι Χαονες και οι Ηπειρωτες ηταν "βάρβαροι" και Αλβανοι! Και νομίζεις εσυ βλάκα οτι διαφέρεις απο τον Βουλγαριζοντα! Λασπολογείς ρε Χάχα!
Quote
 
 
0 #8 Elmo 2017-05-22 20:48
Ni le bruit n'y parviendrait, ni la lumiere ni la chaleur n'y penetreraient,
quand meme cent personnes s'agiteraient dans le patio, ou
que le soleil au zenith darderait sur la terre ses rayons embrases.


massage lyon: http://www.elisacavanna.club
Quote
 
 
-1 #7 ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΗ 2017-03-05 13:25
Δεν ξέρω ποιός προήλθε από ποιόν..Οι Αρβανίτες ενδέχεται να ήταν ποιμενικός λαός όλων των Βαλκανίων που τελικά κατέληξαν στην Αλβανία ΚΑΙ στην Ελλάδα,άρα ανήκουν και στους δύο λαούς.
Quote
 
 
-1 #6 Ηπειρος 2015-04-06 13:27
Οι Θεσπρωτοί δεν ήταν Ιλλυρικό φύλο. Ατόπημα όσοι ασπάζονται την γνώμη του. Το ίδιο και για τους Πελάγονες.
Quote
 
 
+3 #5 bill84 2015-02-23 00:05
dhmopoule eisai ampalos k kanenas den se theorei episthmona oloi gelane me thn parth sou k eidika edo sto eksoteriko (giati ta leme ayta pou grafeis gia anekdota stous panepistimiakou s mas)...eisai hmimathis poly..re mhpos se plhronei kanenas gia na grafeis aytes tis malakies pou grafeis synexeia??mhn ginese allo rezili mazepsou...
Quote
 
 
-1 #4 Λίντα Ελένη 2015-02-07 20:13
Να είστε καλά, αναφέρεστε σε έγκυρες πηγές, μακρυά από προπαγάνδα και πολιτική (που τυφλώνουν όσους φανατίζονται και φέρνουν καταστροφικές συνέπειές...)Κα ι οι δυο λαοί είναι οι πιο παλαιοί στα Βαλκάνια, ανάμεικτοι και φιλική μεταξύ τους. Μιλώ πάντα ανεπηρέαστη από πολιτική. Πολλά κοινά. Μακάρι να ασπρίζονται αυτές οι ιστορικές αλήθειες από τους σημερινούς απογόνους των Πελασγίων, πολύ διαφορετικά και θετικά για όλους, με αγάπη και ειρήνη θα βλέπαμε πολλά γύρο μας. Το εύχομαι ολόψυχα!
Quote
 
 
0 #3 Marios Dimopoulos 2014-10-10 12:27
Quoting vangos:
signomi pou grafo sta kxena poli endiaferousa i erevna sas.Ean den empenan sti mesi ta politika simera 8a eimastan pragmatika dyo adelfikoi laii.Sto mono pou den simfono mazi sas einai oti i alithia einai panta sti mesi diladi oxi ola ellinika kai ennoite oxi ola alvanika .Prosopika ipostirizo ta legomena tou Hrodotou oti :poles lexis tis peirame apo tous pelasgous elege stous hellines gia auto min prospa8isete na ta exigisete giati den einai ellinikes.pantos prosopika ipoklinome stin ellhniki glossa giati meso autis eso8ikan 8isavri gia tin an8ropotita.Oloi prepi na eimaste iperifani gia auti tin klironomia i ellines pio polli ennoite .fantastite na min ipirxe ti 8a elegan simera i !!!!!!! paparies eimai iper tou "pan metron ariston" gia sas

Ευχαριστώ για το σχόλιό σου. Ενδιαφέροντα αυτά που μου έγραψες. Είσαι Έλληνας ή Αλβανός;
Quote
 
 
+1 #2 vangos 2014-10-08 18:59
signomi pou grafo sta kxena poli endiaferousa i erevna sas.Ean den empenan sti mesi ta politika simera 8a eimastan pragmatika dyo adelfikoi laii.Sto mono pou den simfono mazi sas einai oti i alithia einai panta sti mesi diladi oxi ola ellinika kai ennoite oxi ola alvanika .Prosopika ipostirizo ta legomena tou Hrodotou oti :poles lexis tis peirame apo tous pelasgous elege stous hellines gia auto min prospa8isete na ta exigisete giati den einai ellinikes.panto s prosopika ipoklinome stin ellhniki glossa giati meso autis eso8ikan 8isavri gia tin an8ropotita.Olo i prepi na eimaste iperifani gia auti tin klironomia i ellines pio polli ennoite .fantastite na min ipirxe ti 8a elegan simera i !!!!!!! paparies eimai iper tou "pan metron ariston" gia sas
Quote
 
 
0 #1 rexhep67 2014-04-07 15:53
nuk eshte e vertete jemi ilirei e jo nje hic sic thuhet me lart
Quote
 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ:

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση μέρους ή όλων των αναρτήσεων της ιστοσελίδας ΠΕΛΑΣΓΟΙ-ΕΛΛΗΝΕΣ-ΑΛΒΑΝΟΙ – www.greeks-albanians.com σε ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας με προϋπόθεση την αναφορά του αρθρογράφου και της ιστοσελίδας με ενεργό λινκ.

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους ή όλων των αναρτήσεων της ιστοσελίδας ΠΕΛΑΣΓΟΙ-ΕΛΛΗΝΕΣ-ΑΛΒΑΝΟΙ – www.greeks-albanians.com σε έντυπα μέσα χωρίς τη γραπτή άδεια του κατόχου αυτής της ιστοσελίδας Μάριου Δημόπουλου.

Friday the 18th - . Thanks to Joomla 2.5 templates by FTS