Η γενετική επιβεβαιώνει την κοινή καταγωγή Ελλήνων και Αλβανών του Κοσόβου!

Written by Μάριος Δημόπουλος
Share

Η γενετική επιβεβαιώνει την κοινή καταγωγή Ελλήνων και Αλβανών του Κοσόβου!
Οι Κοσοβάροι απόγονοι των αρχαίων Δαρδάνων της Πελοποννήσου!

Είναι γνωστό πως όλοι οι άνθρωποι έχουν κοινό το 99% του DNA τους, αλλά οι μικρές διαφορές στο υπόλοιπο 1% αρκούν για να δημιουργήσουν τις σημαντικές διαφορές που παρατηρούμε σ' αυτούς, όπως π.χ. στο χρώμα των ματιών, τη διαμόρφωση των χαρακτηριστικών του προσώπου τους κ.α., αλλά και να μας δώσουν ασφαλείς πληροφορίες για την γενετική προέλευσή τους. Κι αυτο γιατί, όπως είναι επίσης γνωστό, ο καθένας από εμάς έχει κληρονομήσει το γενετικό υλικό των προγόνων του. Κι αυτό το γενετικό υλικό μπορεί κανείς να το αξιοποιήσει για να βρεί είτε την χρονικά "πρόσφατη" καταγωγή του η ακόμη και την χρονικά "απώτερη". Οι έλεγχοι πατρότητας μέσω της εξέτασης γενετικού υλικού (DNA) είναι το απλούστερο και συνηθέστερο παράδειγμα στο οποίο το γενετικό υλικό χρησιμοποιείται για να αποδείξει την απ' ευθείας σχέση γονέα-παιδιού.



Εκτός φυσικά από την χρονικά "πρόσφατη" καταγωγή μας τα "περιεχόμενα" του γενετικού υλικού που έχουμε κληρονομήσει από τους προγόνους μας μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για να ανιχνευθεί και η "απώτερη" καταγωγή μας. Κι ένας τρόπος για να γίνει αυτό είναι η παρουσία στο γενετικό μας υλικό ορισμένων στοιχείων που προέρχονται από μεταλλάξεις, δηλαδή αλλαγές, που συνέβησαν σ' αυτό στο παρελθόν και κληρονομήθηκαν στην συνέχεια μέχρι τις μέρες μας.
Στην γενετική επιστήμη ο όρος μετάλλαξη χαρακτηρίζει γενικά οποιαδήποτε μεταβολή μπορεί να συμβεί στα επιμέρους στοιχεία του γενετικού υλικού ενός ζωντανού οργανισμού, όπως ενός ανθρώπου. Σε κάθε περίπτωση, μία μετάλλαξη δημιουργεί νέο γενετικό υλικό, διαφορετικό σε κάποιο βαθμό από τα αρχικό από το οποίο προήλθε. Και επιπλέον, κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, αυτό το μεταλλαγμένο γενετικό υλικό μπορεί στην συνέχεια να κληρονομηθεί και στους απογόνους του ανθρώπου στον οποίο πρωτοεμφανίσθηκε.

Οι γενετικές μεταλλάξεις μπορεί να είναι "καλές" ή "κακές". Μπορεί δηλαδή, για παράδειγμα, μέσα από την μετάλλαξη του γενετικού υλικού ενός ατόμου να δημιουργηθούν στοιχεία που αυξάνουν την αντοχή του στους ιούς η τις ασθένειες, δίνοντας του, με τον τρόπο αυτό, γενετικό "πλεονέκτημα" σε σχέση με τους υπόλοιπους. Στην αντίθετη περίπτωση μία "κακή" μετάλλαξη μπορεί να δημιουργήσει γενετικό υλικό με "προβλήματα". Μία τέτοια περίπτωση (αλλά όχι η μόνη) για παράδειγμα είναι κι η περίπτωση της μεσογειακής αναιμίας.

Από την στιγμή που ένα μεταλλαγμένο στοιχείο δημιουργηθεί, και εφόσον μπορεί να κληρονομηθεί, οι φορείς του μπορεί να αυξηθούν με την πάροδο των χρόνων. Αν π.χ. υποθέσουμε πως ο αρχικός φορέας έχει δύο απογόνους που έχουν κληρονομήσει αυτό το στοιχείο κι εκείνοι με την σειρά τους έχουν από δύο απογόνους ο κάθε ένας, οι οποίοι επίσης έχουν κληρονομήσει αυτό το στοιχείο, τότε μέσα σε τρείς γενιές (περίπου 100 χρόνια) θα υπάρχουν τουλάχιστον 4 φορείς του τροποποιημένου στοιχείου. Αν υποθέσουμε πως αυτό επαναλαμβάνεται για άλλα 100 χρόνια τότε, μετά από 200 χρόνια από την αρχική μετάλλαξη, οι φορείς του τροποποιημένου στοιχείου θα έχουν αυξηθεί στους 16 κ.ο.κ.

Ένα τροποποιημένο γενετικό στοιχείο που μπορεί να κληρονομηθεί, μπορεί επίσης να εξαπλωθεί γεωγραφικά. Αν υποθέσουμε πως ένας από τους φορείς του νέου στοιχείου μεταναστεύσει σε έναν νέο τόπο κι αποκτήσει εκεί απογόνους τότε οι φορείς του στοιχείου αυτού στον νέο τόπο θα αυξηθούν με την πάροδο των χρόνων με τον ίδιο τρόπο που αναφέρθηκε παραπάνω.

Για καλή μας η κακή μας τύχη (ανάλογα πως το βλέπει κανείς) κάποια στιγμή μία τέτοια μετάλλαξη δημιούργησε το γενετικό στοιχείο E-V13. Το στοιχείο αυτό έχει την ιδιότητα, από την στιγμή που πρωτο-δημιουργήθηκε, να κληρονομείται σε όλους τους αρσενικούς απογόνους του αρχικού φορέα. Και το στοιχείο αυτό έχει και μία δεύτερη ιδιότητα που σχετίζεται με την γεωγραφική κατανομή του: εμφανίζεται σε μεγάλη συχνότητα ανάμεσα στους Έλληνες και στους Σκυπετάρους. Στους δεύτερους μάλιστα εμφανίζεται σε πολύ μεγάλη συχνότητα. Κι αυτό θα πρέπει να έφερε σε κάπως άβολη θέση τον "πατριώτη γενετιστή" Διηνέκη Ποντικό ο οποίος προσπαθεί να εξηγήσει τα ανεξήγητα σ' αυτήν εδώ την ανάρτηση:

http://dienekes.blogspot.gr/2008/07/expansion-of-e-v13-explained.html

Ακριβώς όπως λοιπόν γράφει ο Διηνέκης το στοιχείο E-V13 έχει αρχαία προέλευση και έχει χρησιμοποιηθεί από τους επιστήμονες της γενετικής για να πιστοποιήσουν τον Ελληνικό αποικισμό της νότιας Ιταλίας και να πιστοποιήσουν την "Ρωμαϊκή" αποίκηση της Βρετανίας στους Ρωμαϊκούς χρόνους. Ο λόγος γι' αυτό είναι το γεγονός πως αυτό ακριβώς το γενετικό στοιχείο μπορεί να συσχετισθεί άμεσα με τους αρχαίους κατοίκους των Βαλκανίων. Εκείνους δηλαδή που κατοικούσαν στα Βαλκάνια πριν από την Σλαβική κάθοδο.

Όπως είπαμε παραπάνω, αυτό που έφερε σε "άβολη" θέση τον Διηνέκη Ποντικό είναι το γεγονός πως το στοιχείο αυτό (το οποίο μπορεί σίγουρα να "σχετισθεί", ακριβώς όπως ο ίδιος περιγράφει, με την γενετική κληρονομιά των αρχαίων Ελλήνων), εμφανίζεται, εκτός από τους σύγχρονους Έλληνες, σε εξαιρετικά μεγάλη συχνότητα ανάμεσα στους Σκυπετάρους, κι ειδικότερα εκείνους του Κοσόβου. Η γεωγραφική διασπορά του στοιχείου E-V13 φαίνεται στις φιγούρες 7 και 8 της παρακάτω εικόνας η οποία προέρχεται από την μελέτη του Βρετανού επιστήμονα Steven C. Bird με τον τίτλο “Haplogroup E3b1a2 as a Possible Indicator of Settlement in Roman Britain by Soldiers of Balkan Origin” στην οποία ο S. Bird εξετάζει το Βαλκανικό γενετικό αποτύπωμα στους σύγχρονους κατοίκους της Βρετανίας.

Όπως μπορεί να δεί κανείς στην παραπάνω εικόνα το στοιχείο E-V13 είναι κυρίαρχο ανάμεσα στους Ελληνικούς και τους Σκυπετάρικους πληθυσμούς. Εμφανίζεται όμως με μεγαλύτερη συχνότητα στους Σκυπετάρους του Κοσόβου, με τιμές μεγαλύτερες, σε ορισμένες περιπτώσεις, κι από 40% (μια εξαιρετικά μεγάλη συχνότητα). Η εμφάνιση αυτού του μεγάλου ποσοστού στο Κόσοβο ίσως να σημαίνει πως σχεδόν οι μισοί Κοσοβάροι έχουν έναν κοινό πρόγονο. Το ίδιο συμβαίνει και σε μερικές περιοχές της Πελοποννήσου, όπου το στοιχείο αυτό εμφανίζεται περίπου με την ίδια συχνότητα με εκείνη του Κοσόβου (μεγαλύτερη από 40%), όμως η παρουσίαση χρησιμοποιείται στην παραπάνω εικόνα (δηλαδή με χρήση χρήση μέσου όρου τιμών), "εξαφανίζει" αυτήν την πληροφορία.

Όπως μπορεί κανείς να διαβάσει στην ανάρτηση του Διηνέκη Ποντικού για το θέμα αυτό, εκείνος, προσπαθώντας να εξηγήσει το, αρχικά ανεξήγητο, γεγονός της γεωγραφικής διασποράς του στοιχείου E-V13 στην Αλβανία και το Κόσοβο, υιοθετεί μία μάλλον παράδοξη κι αστήρικτη ιστορικά εξήγηση. Αποδίδει δηλαδή το γεγονός της μεγάλης συχνότητας του στοιχείου E-V13 στις περιοχές αυτές σε κάποιον υποθετικό αποικισμό τους από Ηπειρωτικούς πληθυσμούς. Πρόκειται για μία "τραβηγμένη από τα μαλλιά" εξήγηση που φυσικά δεν επιβεβαιώνεται από κανένα ιστορικό στοιχείο.

Ποια είναι λοιπόν η πιθανότερη και μάλλον πιο λογική εξήγηση; Το μάλλον σίγουρο είναι πως, τόσο οι σύγχρονοι Έλληνες, όσο κι οι σύγχρονοι Σκυπετάροι, προέρχονται από κοινούς Βαλκανικούς γενετικούς προγόνους. Με άλλα λόγια, όσο δύσκολο κι αν είναι να το δεχθεί κανείς, οι σύγχρονοι Έλληνες κι οι σύγχρονοι Σκυπετάροι προέρχονται από από την ίδια γενετική "φυλή" η οποία κάποια στιγμή διαχωρίσθηκε και κάθε τμήμα της ακολούθησε διαφορετικές διαδρομές. Αυτό όμως δεν λέει όλη την αλήθεια.

                                    

Δείτε τα άρθρα μου

Οι Έλληνες Δάρδανοι και οι απόγονοί τους Κοσοβάροι!

 

Δείτε επίσης το άρθρο του Διηνεκή Ποντικού http://dienekes.blogspot.gr/2008/07/expansion-of-e-v13-explained.html

 

Expansion of E-V13 explained

 

E-V13 is the main European clade of haplogroup E. It has been variously interpreted as a signature of early Balkan Bronze Age, or Mesolithic, the Greek colonization of Southern Italy, Greek ancestry in some Pakistanis, or Roman soldiers of Balkan origin in Britain. A proper understanding of its age would help resolve the problem of its origins.

Age, of course, depends on a proper choice of mutation rate, and as I have argued (part I and part II), the proper effective mutation rate is near the germline rate and not 3.6x slower as argued by Zhivotovsky, Underhill, and Feldman (2006). This is especially true for a relatively young haplogroup (very low STR variance compared to other lineages), which is also quite frequent in its area of origin, while much reduced away from it, giving a definite impression of a sudden and relatively recent expansion.

In my previous post, I estimated a Late Bronze Age for E-V13 in Greece and areas affected by historical Greek colonization. I now used Ken Nordtvedt's Generations2 program to obtain estimates of the age of E-V13 in three different datasets: the King set, 12-marker data from the E-M35 Phylogeny Project (Haplozone), as well as E-M78 data -most of which should be E-V13- from Bosch et al. (2006). In the latter set, I used two marker sets: all 12 markers common between Generations2 and Bosch, as well as 8 markers common between them, but excluding markers after DYS392 (in the Generations2/FTDNA order).

  N       Age (25y/gen) Age (30y/gen)
Nea Nikomedeia 8   149   1725 BC 2470 BC
Sesklo/Dimini 20   71   225 AD 130 BC
Lerna Franchthi 20   120   1000 BC 1600 BC
Crete 13   68   300 AD 40 BC
Haplozone 103   134   1350 BC 2020 BC
Aromuns (12) 32   71   225 AD 130 BC
Aromuns (8) 32   73   175 AD 190 BC
Slavomacedonians (12) 13   51   725 AD 470 AD
Slavomacedonians (8) 13   59   525 AD 230 AD
Albanians (12) 9   70   250 AD 100 BC
Albanians (8) 9   59   525 AD 230 AD


Both the King et al. E-V13 data, as well as the diverse, mostly European Haplozone E-V13 agree in placing the expansion of this haplogroup squarely in the Aegean Bronze Age.

Aromuns (Vlachs) coalesce to the Roman era, consistent with the idea that they are Balkan natives who became Latinized linguistically at around that era.

Albanians also coalesce to Roman/Late Antique times, consistent with the idea that their high frequency of haplogroup E-V13 (which reaches very high numbers in e.g. Kosovars) is not associated with high diversity. Founder effects in that time frame are the reason for the high frequency of E-V13 in them.

Finally, Slavomacedonians from the former Yugoslav Republic of Macedonia coalesce well into AD times, at around the time of the first Slavic arrivals in the Balkans. This suggests that E-V13 in them is the result of local founders at around that time who adopted the Slavic language. However, Pericic et al. (2005) (see below) report high (but unspecified) diversity of E-M78α in "Macedonia", so it is possible that a larger number of earlier inhabitants were absorbed.

Pericic et al. (2005) give a 7.3kya estimate for the expansion of E-M78α (almost perfectly equivalent to E-V13) for Southeastern European populations north of Greece. Due to their use of the 3.6x slower mutation rate, this figure needs to be converted to equivalent years. The Nea Nikomedeia time depth was estimated as 9.2kya by King et al. Therefore, the equivalent age for the Pericic et al. (2005) expansion is (7.3/9.2) * 149 generations or 118 generations (1,540-950BC). They note that STR variance is higher in Greece, Macedonia, and Apulia, all areas with well-known historical Greek connections.

Cruciani et al. (2007) propose that E-V13 arrived in Europe from West Asia and underwent an expansion in Europe at 4-4.7 kya. This age is calculated using effective mutation rates that are 2.4 or 2.8 slower than the germline rate, which seems to suggest a Late Bronze Age or even later expansion with a rate closer to the germline one.

In the Balkans, it is fairly clear that E-V13 is mostly concentrated south of the Jirecek Line which separated native Greek from Latin speakers. In Italy, the highest frequencies are found in the south, the areas of historical Greek colonization. High frequencies are also attained in Cyprus. Cyprus also high STR diversity, consistent with an early arrival, suggestive of both early Mycenaean and later colonizations from the Aegean.

Conclusion

The age and distribution of E-V13 chromosomes suggest that expansions of the Greek world in the Bronze and later ages were the major causes of its diffusion.

Who was the E-V13 patriarch in Greece? He was perhaps one of the legendary figures of Greek mythology some of whom are said to have come from abroad. For whatever reason, his progeny grew, and were around to participate in the expansion of the Mycenaean world and the subsequent Greek colonization.

UPDATE (Aug. 1):

An additional piece of evidence is Y-chromosome distribution in Calabria, a Southern Italian region with well-known Greek connections. According to Semino et al. (2004) [Am. J. Hum. Genet. 74:1023–1034, 2004], the Calabrian sample has an E-M78 frequency of 16.3%, whereas "Calabria 2" representing the "Albanian community of the Cosenza province" has only 5.9%. This is consistent with the idea that E-V13 in modern Albanians is to a great degree due to Greek founders (Epirotes or ancient colonists).

 

                                                  

Add comment


Security code
Refresh

Comments  

 
0 #1 Kathi 2017-05-12 18:35
I do consider all of the concepts you have introduced to your
post. They are really convincing and can certainly work.
Nonetheless, the posts are very quick for novices.
Could you please lengthen them a bit from next time?

Thank you for the post.

Here is my blog :: pills generic - http://kewvineyards.com/: http://kewvineyards.com/pharmacy/himplasia -
Quote
 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ:

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση μέρους ή όλων των αναρτήσεων της ιστοσελίδας ΠΕΛΑΣΓΟΙ-ΕΛΛΗΝΕΣ-ΑΛΒΑΝΟΙ – www.greeks-albanians.com σε ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας με προϋπόθεση την αναφορά του αρθρογράφου και της ιστοσελίδας με ενεργό λινκ.

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους ή όλων των αναρτήσεων της ιστοσελίδας ΠΕΛΑΣΓΟΙ-ΕΛΛΗΝΕΣ-ΑΛΒΑΝΟΙ – www.greeks-albanians.com σε έντυπα μέσα χωρίς τη γραπτή άδεια του κατόχου αυτής της ιστοσελίδας Μάριου Δημόπουλου.

Friday the 20th - . Thanks to Joomla 2.5 templates by FTS