Η αλήθεια για το Κόσοβο και οι φαντασιώσεις των Ελλήνων περί ελληνοσερβικής φιλίας

Share

«Από το 1918 ώς το 1998 οι Σέρβοι έπαιζαν στη Γιουγκοσλαβία τον ρόλο που έπαιζαν οι Ρώσοι στη Σοβιετική Ένωση. Ήταν συνεπώς αναμενόμενο ότι, μόλις το επέτρεπαν οι συνθήκες, οι διάφορες εθνότητες της πρώην Γιουγκοσλαβίας θα ζητούσαν την ανεξαρτησία τους. Αλλά και ότι θα προέκυπτε ζήτημα μειονοτήτων. Ήταν δύσκολο να προβλέψει κανείς την προκλητική βαρβαρότητα και θηριωδία της σερβικής μειονότητας στην Κροατία. Εκεί η σερβική μειονότητα οπλισμένη από τον σερβικό στρατό ισοπέδωσε το Βούκοβαρ, κατέστρεψε με βομβαρδισμούς την ιστορική πόλη του Ντουμπρόβνικ (μια μικρή Βενετία) και άλλα πολλά. Και όταν η Βοσνία μετά από δημοψήφισμα διακήρυξε την ανεξαρτησία της, η φανατική εθνικιστική μερίδα της εκεί σερβικής μειονότητας, ωθούμενη και βοηθούμενη από τον Μιλόσεβιτς, επεδόθη σε βαρβαρότητες και θηριωδίες πολύ μεγαλύτερης έκτασης και πολύ ανώτερης ποιότητας, αν μπορώ να πω: φόνοι και μαρτύρια αμάχων, ομαδικοί βιασμοί μουσουλμανίδων γυναικών, στρατόπεδα συγκεντρώσεως κ.λπ. Όλα αυτά είναι διαπιστωμένα, διαβεβαιωμένα συνεχώς από τον διεθνή τύπο…Πράγματι, απ’ ό, τι έχω αντιληφθεί, όλα αυτά αποκρύπτονται σχεδόν τελείως στην Ελλάδα από μια αναιδή, συνεχή ψευδολογία και προπαγάνδα, που παρουσιάζει τους ‘αδερφούς μας Σέρβους’ ως θύματα των ραδιουργιών του Βατικανού, των Γερμανών κ.λπ. Στα μάτια μου οι Έλληνες πολιτικοί, δημοσιογράφοι, άνθρωποι των μέσων ενημέρωσης και άλλοι υπεύθυνοι αυτής της παραπληροφόρησης είναι ηθικοί συνεργοί των σερβικών εγκλημάτων στην Κροατία και στη Βοσνία»

Κορνήλιος Καστοριάδης, Έλληνας φιλόσοφος, 1994

 

 ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΟΣΟΒΟ ΤΟ ΛΙΚΝΟ ΤΟΥ ΣΕΡΒΙΚΟΥ ΛΑΟΥ;

Η προπαγάνδα των Σέρβων ότι το Κόσοβο είναι το λίκνο του σερβικού λαού, την οποία έχουν πιστέψει οι περισσότεροι Έλληνες, αποτελεί πλήρη αντιστροφή της ιστορίας, και είναι τόσο αληθινή σαν να υποστηρίξει κάποιος ότι η Θεσσαλονίκη είναι το λίκνο του βουλγαρικού λαού και ότι η Μακεδονία δεν ήταν ποτέ ελληνική. Οι Σλάβοι, αφού ήρθαν χιλιάδες χρόνια μεταγενέστερα από τους Έλληνες και τους Αλβανούς, προσπαθούν να αντιστρέψουν την ιστορική πραγματικότητα. Όσον αφορά στους Σέρβους και στο Κόσοβο, αξίζει να σημειωθεί ότι οι Σέρβοι εμφανίζονται στη βαλκανική τον 7ο αιώνα μ.Χ. επί του βυζαντινού αυτοκράτορα Ηρακλείτου. Η πρώτη εγκατάστασή τους εντοπίζεται στη βορειοδυτική πλευρά της σημερινής Σερβίας. Μετά τον 11ο αιώνα μ.Χ., το σερβικό κράτος αποκτά αξιόλογη δύναμη και επεκτείνει τα όριά του και μετά τον 12ο αιώνα μ.Χ. σταθεροποιούνται τα ανθρωπολογικά χαρακτηριστικά του σερβικού λαού, σύμφωνα με Σέρβους ανθρωπολόγους, όπως αναφέρει ο Σέρβος επιστήμονας Ljubomir Maksimovic σε μελέτη του με τίτλο «Η εθνογένεση των Σέρβων στο Μεσαίωνα». Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι από τον 7ο αιώνα έως τον 12ο αιώνα, οι Σέρβοι είναι εγκατεστημένοι σε περιοχές στις οποίες κατοικούσε από αιώνων ένας άλλος λαός. Ο λαός αυτός ήταν οι Δάρδανοι και οι Ιλλυριοί. 

Ο γλωσσικός εκσλαβισμός του πληθυσμού αυτού ακολούθησε μια μακρόχρονη διαδρομή και τελικά επιτεύχθηκε κατά μέγα μέρος στην περιοχή της σύγχρονης Γιουγκοσλαβίας. Τα κρανία όμως είναι πιο ανθεκτικά από τη γλώσσα γι’ αυτό και μέχρι τον 12ο αιώνα δεν έχει αποκρυσταλλωθεί ο ανθρωπολογικός χαρακτήρας των Σέρβων. Μερικοί πιστεύουν ότι ο ανθρωπολογικός χαρακτήρας των Σέρβων σταθεροποιήθηκε, όταν ιδρύθηκε συμπαγές και συγκροτημένο κράτος εντός των ορίων του οποίου επικρατεί πλέον το σερβικό στοιχείο εκδιώκοντας το παλαιότερο. Οι Σέρβοι οριστικοποίησαν το κράτος τους εντός των ορίων της Β. Δαρδανίας, αναγκάζοντας σε εκπατρισμό τον γηγενή πληθυσμό, ο οποίος εγκαταστάθηκε στην περιοχή του Κοσόβου και Σκοπίων, δηλαδή της Νότιας Δαρδανίας. Αυτοί δεν είναι άλλοι από τους λεγόμενους σήμερα Αλβανούς του Κοσόβου και των Σκοπίων. Βέβαια, οι αρχαίοι Αλβανοί εκπατριζόμενοι από τις εστίες τους λόγω των Σέρβων και κατευθυνόμενοι στη νότια Δαρδανία και στα Σκόπια, θα συνάντησαν εκεί και άλλα ιλλυρικά, δαρδανικά και θρακικά φύλα, κάτι που σημαίνει ότι το Κόσοβο και τα Σκόπια ήταν αλβανικότατα από την προϊστορική περίοδο. Επίσης δεν πιστεύω ότι όλοι οι Δάρδανοι εγκατέλειψαν τις βόρειες εστίες τους λόγω της πίεσης των Σέρβων, αλλά πολλοί παρέμειναν στις πατρογονικές τους εστίες, κάτι που σημαίνει ότι θα υπάρχει και κάποιο ποσοστό αλβανικού DNA στον σερβικό λαό. Δεν φτάνω βέβαια ώς το σημείο να ισχυριστώ ότι οι Σέρβοι είναι γλωσσικά εκσλαβισμένοι, όπως ισχύει για τους Μαυροβούνιους. Ο διάσημος Αμερικανός ανθρωπολόγος Carleton Coon έχει αποδείξει εδώ και 90 χρόνια ότι οι Μαυροβούνιοι είναι εκσλαβισμένοι γλωσσικά Αλβανοί, ενώ νεότερες γενετικές μελέτες δείχνουν ότι το ίδιο ισχύει σε κάποιο βαθμό και με τους Βόσνιους. Επομένως τα εγκλήματα των Σέρβων κατά των Βοσνίων μπορούν να θεωρηθούν ως εγκλήματα κατά σλαβόφωνων Αλβανών. Κατ’ ουσίαν οι Σέρβοι κατέσφαζαν αλβανόφωνους Αλβανούς (Κοσοβάρους) και σλαβόφωνους Αλβανούς (Βόσνιους)!

Οι Σέρβοι βέβαια τυφλωμένοι από έναν τεράστιο εθνικισμό θεωρούσαν (και θεωρούν ακόμα) και τους Μαυροβούνιους και τους Βόσνιους και τους Σκοπιανούς και πολλούς άλλους λαούς της πρώην Γιουγκοσλαβίας σαν Σέρβους και νόμιζαν ότι αυτή η παράλογη πεποίθησή τους τούς έδινε το δικαίωμα να τους καθυποτάξουν με τη δύναμη των όπλων. Οι Σέρβοι όμως δεν είναι τίποτα άλλο παρά επήλυδες του 7ου αιώνα μ.Χ. που έχουν επικαθήσει σε ένα προγενέστερο γηγενές ελληνοπελασγικό υπόστρωμα.

Τι ήταν όμως οι Δάρδανοι και ποια η σχέση τους με τους Κοσοβάρους Αλβανούς; Οι αντικειμενικοί ιστορικοί και επιστήμονες θεωρούν τους Κοσοβάρους Αλβανούς ως απογόνους των αρχαίων Δαρδάνων, ενός θρακοϊλλυριακού ελληνοπελασγικού φύλου. Ο καθηγητής G. R. Jansen του πανεπιστημίου του Colorado στη μελέτη του με τίτλο «Αλβανοί και Σέρβοι στο Κόσοβο. Μια συνοπτική ιστορία. Ένα άνοιγμα για την ισλαμική τζιχάντ στην Ευρώπη» που δημοσιεύτηκε το 1999, αν και δεν είναι τόσο φιλικά προσκείμενος λόγω του ότι οι Κοσοβάροι είναι μουσουλμάνοι, και αυτός διακατέχεται από τον γνωστό αμερικανικό αντιμουσουλμανισμό, κάτι που φαίνεται και από τον υπότιτλο της μελέτης του, γράφει: «Οι παλιότεροι γνωστοί κάτοικοι του Κοσόβου ονομάστηκαν Ιλλυριοί και από τους αρχαίους Έλληνες και από τους Ρωμαίους. Οι Αλβανοί σήμερα ισχυρίζονται ότι είναι οι απευθείας απόγονοι των Ιλλυριών. Οι Σέρβοι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι οι Αλβανοί εμφανίστηκαν στο προσκήνιο τον πρώιμο μεσαίωνα ως αποτέλεσμα επιγαμίας μεταξύ νομαδικών βοσκών και μη εκρωμαϊσμένων απομειναριών Ιλλυριών και Δαρδάνων από τη Θράκη. Η ιχνηλάτηση της καταγωγής είναι δύσκολη, αλλά οι άνθρωποι που ζουν στην περιοχή πριν την άφιξη των Σέρβων από τον βορρά είναι πιθανό να έχουν κάποια γενετική σχέση με τους Αλβανούς. Η περιοχή κατελήφθη από τον Μέγα Αλέξανδρο 300 χρόνια προ του Χριστού και έγινε τμήμα της ρωμαϊκής επαρχίας της Δαρδανίας τον 4ο αιώνα μ.Χ. Οι Σλάβοι διέσχισαν τον Δούναβη και μετακόμισαν στα Βαλκάνια από τον 6ο αιώνα μ.Χ. Αυτές οι μεταναστεύσεις αποδυνάμωσαν τη Βυζαντινή αυτοκρατορία αρκετά, με αποτέλεσμα οι ιλλυριόφωνοι πληθυσμοί, γνωστοί στους γείτονές τους ως Αλβανοί, να κινηθούν ανατολικά προς την Αδριατική στην περιοχή του Κοσόβου. Η γλώσσα τους έγινε γνωστή ως αλβανική. Οι Σλάβοι που μετανάστευσαν στα Βαλκάνια χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες: Σλοβένοι, Κροάτες και Σέρβοι, κάτι που εξακολουθεί να ισχύει και σήμερα. Τον 12ο αιώνα σχεδόν το σύνολο των αροτραίων εκτάσεων στην περιοχή που τώρα είναι γνωστή ως Βόρεια Αλβανία και Κοσσυφοπέδιο ήταν σε σλαβικά χέρια». Άρα αυτό σημαίνει ότι οι Σλάβοι κατέλαβαν τα εδάφη των Αλβανών, και σήμερα ισχυρίζονται ότι δήθεν ποτέ δεν ήταν αλβανικά, όπως ακριβώς κάνουν και με την περιοχή της ελληνικής Μακεδονίας που τη θεωρούν σλαβική.

Ο ρουμανιστής-βαλκανολόγος δρ. Αχιλλεύς Λαζάρου θεωρεί τους Αλβανούς ως Δαρδάνους και την πρωταρχική κοιτίδα τους τη Δαρδανία, δηλαδή το Κόσοβο! Γράφει στο βιβλίο του «Ελληνισμός και λαοί νοτιοανατολικής Ευρώπης» (εκδ. 2010, 4ος τόμος, σελ. 620): «Οι Skok, Tagliavini, Georgiev ορίζουν ως αρχική κοιτίδα των Αλβανών τη Δαρδανία. Οι Δάρδανοι λοιπόν και μετέπειτα – κατά Skok – Σκυπιτάροι προσεγγίζοντας βαθμιαία τα βόρεια παραμεθόρια της Βορείου Ηπείρου, όπου κείνται και τα Άρβανα, προσκτώνται νέο εθνικό όνομα, Αρβανίτης, Αρβανός-Αλβανός, αλλά ταυτόχρονα εμβολιάζουν τους αυτόχθονες με το γλωσσικό όργανό τους, τους εκδαρδανίζουν». Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή που συμμερίζεται και ο Λαζάρου, η γλώσσα των Δαρδάνων ήταν η Αλβανική. Οι Δάρδανοι-Αλβανοί κατέβηκαν πολύ μεταγενέστερα στη σημερινή περιοχή που κατοικούν σήμερα και εξαλβάνισαν γλωσσικά τους Βορειοηπειρώτες Έλληνες, και έτσι δημιουργήθηκαν αυτό που αποκαλούμε Αρβανίτες. Όταν ήρθαν εδώ οι Δάρδανοι πήραν το όνομα Αρβανοί-Αλβανοί από τους εδώ Έλληνες της περιοχής. Από πού όμως προήλθε το εθνικό τους όνομα Σκιπτάρ; Κατά τους Skok και Λαζάρου οι Δάρδανοι φεύγοντας από την αρχική τους κοιτίδα, τη Δαρδανία, εγκαταστάθηκαν για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα στην πόλη Σκόπια (τη γνωστή νυν πρωτεύουσα των Σκοπίων) και από την πόλη αυτή πήραν το όνομά τους. Παρέφθειραν το θέμα Σκοπ- σε Σκιπ, και πρόσθεσαν την χαρακτηριστική κατάληξη της αλβανικής ταρ, και έτσι σχηματίστηκε το εθνικό τους όνομα Σκιπτάρ. Ερχόμενοι στη σημερινή περιοχή της Αλβανίας δανείστηκαν το όνομα Αρβανοί-Αλβανοί, αλλά ποτέ τους δεν χρησιμοποιούν αυτό το όνομα μεταξύ τους, αλλά μόνο το Σκιπτάρ.

Και έτσι να είναι, όπως υποστηρίζει ο Λαζάρου (που δεν είναι), και πάλι οι Αλβανοί αποδεικνύονται πανάρχαιος λαός στα Βαλκάνια. Σε μια τηλεοπτική εκπομπή, ένας τηλεθεατής ρώτησε τον Α. Λαζάρου αν οι Αλβανοί σύμφωνα με τη θεωρία περί δαρδανικής τους προέλευσης μπορούν να θεωρηθούν ελληνικό φύλο. Ο Λαζάρου απάντησε «Όχι», αλλά αμέσως μετά είπε «βέβαια, αν ψάξετε στις αρχαίες ελληνικές παραδόσεις θα δείτε ότι οι Δάρδανοι σχετίζονταν με τους αρχαίους Έλληνες. Στη  πραγματικότητα όχι απλώς σχετίζονταν, αλλά ήταν ένα πρωτοελληνικό φύλο που ξεκίνησε από την Πελοπόννησο και εγκαταστάθηκε στην Δαρδανία. Άρα και Δάρδανοι να είναι οι Αλβανοί αποδεικνύονται γνησιότατοι Έλληνες! Αλλά ας δούμε τι λένε οι αρχαίες ιστορικές πηγές για τους Δαρδάνους.

Ο Κυριάκος Κάσσης στο βιβλίο του «Προϊστορία της Μεσογείου. Ατλαντίδα, αρχαίοι λαοί και Ελληνισμός» (σελ. 91) γράφει για τους Δαρδάνους: «Οι Δάρδανοι ήταν λαός αρκαδικής ή κρητικής καταγωγής που με την αιγίδα-αρχηγία του γενάρχη ή ηγεμόνα τους, του Δαρδάνου (αν ήταν Αρκάδες) ή του Ιδαίου Διός (αν ήταν Κρήτες) αποίκησαν την Αιγηίδα  στις εκβολές του Αξιού (Β. Ελλάδα) πριν τον καταποντισμό της περιοχής του Δευκαλίωνος. Η αποικία τους καταποντίσθηκε (και η περιοχή της αναπροσχώθηκε από τον Αξιό), με αποτέλεσμα η πρώτη αποικία να χαθεί. Οι κάτοικοι-άποικοι όμως τράβηξαν ο ένας κλάδος βόρεια στη Δαρδανία (περιοχή σημερινών Σκοπίων) όπου και κατοικούσαν κατά τους κλασσικούς χρόνους και απ’ όπου σαν Δάρδανοι συγκρητισμένοι και με γείτονες Ιλλυριούς προεκτάθηκαν βόρεια. Ο άλλος κλάδος των Δαρδάνων έφθασε στην Τρωάδα και Σαμοθράκη. Στην τελευταία αυτή με άλλους διασωθέντες Παλαιοέλληνες, ίδρυσαν τα Καβείρια Μυστήρια. Από τον Δάρδανο τον ίδιο χτίστηκε η Τρωάδα του Ομήρου». Επομένως οι Δάρδανοι ήταν πανάρχαιοι Έλληνες. Και ως καταγόμενος από την Αρκαδία της Πελοποννήσου, με συμφέρει να αποδεχτώ την παράδοση ότι εμείς οι Αρκάδες είμασταν οι πρώτοι Πελασγοί και από εμάς κατάγονται οι Ρωμαίοι, οι Κύπριοι, μέχρι και οι σύγχρονοι Κοσοβάροι Αλβανοί!!! Κατά τα άλλα κάποιοι κουφιοκέφαλοι ανιστόρητοι ταλιμπανορθόδοξοι ψευτοέλληνες χάριζαν την ελληνικότατη περιοχή του Κοσόβου στους Σλάβους Σέρβους.

Στην εγκυκλοπαίδεια Ήλιος (τόμος Ζ, σελ. 630) διαβάζουμε: «Ο Δάρδανος και ο Ιασίων ήσαν υιοί της θυγατρός του βασιλέως της Αρκαδίας Ηλέκτρας και του Διός…Τότε ο Δάρδανος, ο υιός του Ιδαίος και ο αδερφός του Ιασίων, παραλαβόντες και πολλούς άλλους Αρκάδας, διεπεραιώθησαν εις την Σαμοθράκην, όπου και εγκατεστάθησαν, ιδρύσαντες και ναόν των μεγάλων θεών. Κατά την παραμονήν των εις την Σαμοθράκην επεχείρησεν ο Ισίων να πλησιάση με αθέμιτους σκοπούς την θεάν Δήμητρα, τότε δε ο Ζευς εξοργισθείς τον κατεκεραύνωσε. Περίλυπος διά την απώλειαν του αδερφού του διεπεραιώθη ο Δάρδανος μετά του υιού του Ιδαίου και των άλλων Αρκάδων εις την απέναντι μικρασιατικήν ακτήν όπου εβασίλευεν ο Τεύκρος, υιός του ποταμού Σκαμάνδρου και της νύμφης Ιδαίας. Ούτος υπεδέχθη τους Αρκάδας ευμενώς, έδωσε δε και την θυγατέρα του Βάττιαν ή Αρίσβην ως σύζυγον εις τον Δάρδανον…Ο Δάρδανος έκτισεν εκεί πόλιν η οποία έλαβε το όνομα Δάρδανος ή Δαρδανίς, ιδρύσας τον ναόν της Αθηνάς, εντός του οποίου έκτισε τα Παλλάδια…Μετά τον θάνατον του Τεύκρου περιήλθεν η όλη χώρα ονομασθείσα Δαρδανία ή Δαρδανίς. Εκ της Βαττίας ή Αρίσβης απέκτησεν ο Δάρδανος δύο υιούς, τον Ίλον που απέθανε άτεκνος, και τον Εριχθόνιον, ο οποίος και διεδέχθη τον πατέρα του. Κατά κάποιον υπολογισμόν, ο Δάρδανος εβασίλευσεν επί 31 έτη, απέθανε δε περί το 1451 π.Χ. Περί του Δαρδάνου υπάρχουν και πολλαί άλλαι παραδόσεις, εκ των οποίων μία αναφέρει ότι ούτος προήλθεν από την Ιταλίαν, άλλη από την Κρήτην και άλλη άλλοθεν. Το πιθανώτερον είναι εν τούτοις ότι διά του μύθου του Δαρδάνου ως Αρκάδος συμβολίζεται η προς την Μικράν Ασίαν άγνωστον εκ ποίας αιτίας γενομένη μετανάστευσις Πελασγών εξ Αρκαδίας. Η μετανάστευσις αύτη, γενομένη εις προϊστορικούς χρόνους, επιβεβαιούται και από τα ήθη και έθιμα, όπως και από άλλα δεδομένα περιελθόντα μέχρις ημών από τα ομηρικά έπη και άλλας περιγραφάς».

Η άποψη του Λαζάρου ότι οι Αλβανοί έλαβαν το εθνικό τους όνομα Σκιπτάρ από την πόλη Σκόπια είναι μια υποθετική εικασία. Οι Δάρδανοι δεν κατοικούσαν μόνο στη σημερινή περιοχή του Κοσόβου αλλά και σε ένα κομμάτι των σημερινών Σκοπίων, επομένως δεν έφυγαν από τις αρχικές εστίες τους, για να μετακινηθούν και να εγκατασταθούν στα Σκόπια και από εκεί να πάρουν το σημερινό εθνικό τους όνομα Σκιπτάρ, αφού κατοικούσαν ανέκαθεν εκεί. Αξιοσημείωτο είναι ότι το όνομα Δαρδανία κατά όλους τους σοβαρούς επιστήμονες που έχουν ασχοληθεί με το θέμα ετυμολογείται από την αλβανική λέξη δάρδα που σημαίνει αχλάδι. Επομένως η Δαρδανία σήμαινε η περιοχή των Αχλαδιών, με παρόμοιο τρόπο που εμείς οι Αρκάδες ονομάζουμε Αχλαδόκαμπο μια περιοχή της Πελοποννήσου. Αυτό αποτελεί πανηγυρική επιβεβαίωση ότι η γλώσσα των Δαρδάνων ήταν η αλβανική και επομένως οι Δάρδανοι ήταν πρόγονοι των Κοσοβάρων και πολλών κατοίκων του κρατιδίου των Σκοπίων. Έχει λάθος βέβαια ο Λαζάρου, όταν για προπαγανδιστικούς λόγους θεωρεί ότι πρόγονοι των Αλβανών ήταν μόνο οι Δάρδανοι και αρχική τους κοιτίδα το Κόσοβο, για να υποστηρίξει ότι οι Ιλλυριοί ήταν άσχετοι με τους Ιλλυριούς. Αλλά αν ήταν έτσι γεννάται το ερώτημα ποια ήταν η μητρική γλώσσα των Ιλλυριών; Στο ερώτημα αυτό φυσικά δεν δίνει κάποια απάντηση ο Λαζάρου. Πρόγονοι των Αλβανών ήταν και οι Ιλλυριοί και οι Δάρδανοι, και τα δύο συγγενή ελληνοπελασγικά φύλα. 

Το αστείο με τους νεοέλληνες ιστορικούς είναι ότι θεωρούν τους Δάρδανους ως μη Έλληνες με το αιτιολογικό ότι αυτοί ήταν εχθροί με τους Μακεδόνες στα χρόνια της ακμής των τελευταίων. Αλλά αυτό δεν είναι αποδεικτικό διαφορετικής φυλετικής καταγωγής. Αλλά πρόκειται για εμφύλιες διαμάχες παρόμοιες με αυτές των Αθηναίων με τους Σπαρτιάτες και τους Θηβαίους. Επίσης πολλοί νεοέλληνες χρησιμοποιούν μια αρχαία φράση «τρις του βίου λέλουται ώσπερ Δάρδανος» (τρεις φορές στη ζωή του έχει πλυθεί σαν να είναι Δάρδανος), για να υποβιβάσουν και να υποτιμήσουν τους Δάρδανους. Αλλά αυτοί οι νεοέλληνες είναι παντελώς άσχετοι και ανιστόρητοι. Πρώτον, διότι οι πανάρχαιοι Έλληνες Σελλοί ήταν «ανυπόπτοδες» και κοιμόντουσαν στρωματσάδα στο χώμα και κάθε άλλο παρά καθαροί ήταν. Αλλά με το επιχείρημα της μη καθαρότητας τους Σελλούς τους θεωρούν Έλληνες, τους δε Δαρδάνους μη Έλληνες! Δεύτερον, αυτή η παροιμιώδης φράση της κλασσικής αρχαιότητας («τρεις φορές στη ζωή του έχει πλυθεί σαν να είναι Δάρδανος») δεν είχε να κάνει με κανένα στοιχείο ακαθαρσίας των Δαρδάνων. Απλώς οι περισσότεροι από αυτούς ασχολούνταν με τη μεταλλουργία κάτι που τους καθιστούσε διαρκώς μαυρισμένους, όπως είναι σήμερα οι σιδεράδες. Όπως είδαμε, όλες οι αρχαίες παραδόσεις δείχνουν ότι οι Δάρδανοι ήταν ένα πανάρχαιο ελληνικό φύλο. Ο καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Αθηνών Νικόλαος Μουτσόπουλος στο βιβλίο του «Τα γεωγραφικά όρια της Μακεδονίας και μια άλλη περίμετρος του προβλήματος» (εκδ. 1995, σελ. 19-20) πολύ καλύτερα πληροφορημένος από τους άλλους συναδέλφους του γράφει: «Τον πυρήνα της Δαρδανίας αποτελούσε τμήμα της Άνω Μοισίας, βόρεια του Σκάδρου. Η υπόλοιπη χώρα ήταν Παιονικό τμήμα το οποίο κατέλαβαν οι Δάρδανοι και το αποτελούσαν οι σημερινές περιοχές των Σκοπίων, του Κουμανόβου και του Τετόβου. Αρχαία πρωτεύουσα της περιοχής ήταν οι Σκούποι (Σκόπια)…Και οι Δάρδανοι ήταν ελληνική φυλή, όπως φαίνεται από τη μορφολογία των ονομάτων: Δάρδας. Δάρδανος πόλις, Δαρδανέλλια στον Ελλήσποντο».

Ο Οικονόμος εξ Οικονόμων σε ένα παλαιό βιβλίο των μέσων του 19ου αιώνα με τίτλο «Δοκίμιον περί της πλησιεστάτης συγγενείας της Σλαβονο-Ρωσσικής γλώσσης προς την Ελληνικήν (εκδ. 1828, σελ. 76, 80) γράφει τα εξής ενδιαφέροντα: «Θρακών συγγενείς ήσαν και οι αρχαίοι Ιλλυριοί…Εις δε τους Ιλλυριούς ανάγονται Δαλμάται και Δάρδανοι και Παννόνιοι και Παίονες (άποικοι των εκ Τροίας Τευκρών) και Σικελοί και Ιάπυγες. Και άλλα έθνη Θρακικής ή Πελασγικής αρχής. Και αυτό δε της Ιλλυρίας το όνομα έχει την αυτήν αρχήν με το Ίλιον (Τρωάδα) παρά το Ίλος, και αιολικώς Ίλυς, Ίλυρ καθώς πάλιν η της Ιλλυρίας διακρινόμενη Υλλική χερσόνησος λέγεται μεν από του Ύλλου του Ηρακλέους, είχε δε και πόλιν Ύλλην ή Ύλην, συνώνυμον της εν Βοιωτία Ύλης. Και ο Σκύμνος τους της Υλλικής κατοίκους Ύλλους ονομάζει διαρρήδην, Έλληνες εκβαρβαρωθέντας τω χρόνω…Και αυτή δε η σημερινή Αλβανική, παραφυάς τις ούσα της αρχαίας Ιλλυρικής, φαίνεται τις ημιελληνική, περιέχουσα πλέον ή το εν τρίτον Ελληνικά και μάλιστα Αιολικά ονόματα». Από το απόσπασμα αυτό φαίνεται ότι οι Δάρδανοι ήταν Ιλλυριοί και σχετίζονταν με τους Θράκες. Αξιοσημείωτη μάλιστα είναι η παρατήρηση ότι το όνομα Ιλλυριοί σχετίζεται με το Ίλιον (Τρωάδα), προερχόμενο από το Ίλος. Επίσης κατά τον Οικονόμο το εν τρίτο της Αλβανικής γλώσσας έχει αιολική προέλευση. 

Από όλα αυτά φαίνεται ότι το Κοσσυφοπέδιο είναι το λίκνο των Αλβανών-Δαρδάνων και όχι φυσικά των Σέρβων, οι οποίοι έφτασαν στην περιοχή πολλές χιλιετίες αργότερα. Δεν είναι λοιπόν το Κοσσυφοπέδιο «λίκνον», αλλά «λεία πειρατική» των Σέρβων!

Δυστυχώς πριν λίγα χρόνια, όταν είχε ξεσπάσει το θέμα του Κοσόβου, ακούγαμε από «μεγαλόσχημους» Έλληνες καθηγητάδες και δημοσιογραφίσκους να λένε ότι το Κόσοβο ήταν Σερβικό, επειδή εκεί υπήρχαν σερβικές χριστιανικές εκκλησίες! Μα με το ίδιο επιχείρημα, θα έπρεπε να ισχυριστούν ότι η Μακεδονία δεν είναι ελληνική αλλά βουλγαρική, επειδή στη Μακεδονία υπήρχαν ένα σωρό βουλγαρικές εκκλησίες. Πλην τούτου, η πλειοψηφία του πληθυσμού στο Κόσοβο ήταν πάντα οι Αλβανοί, αλλά και γι’ αυτό οι ελληναράδες βρήκαν την απάντηση: «Δεν είναι Αλβανοί, αλλά Τούρκοι που τους έβαλαν οι Τούρκοι, για να αλλοιώσουν το ορθόδοξο στοιχείο της περιοχής»! Τι να πει και τι να απαντήσει κανείς στο παραλήρημα και την αμάθεια. Οι Αλβανοί του Κοσόβου ήταν Χριστιανοί που εκμουσουλμανίστηκαν, και απόδειξη τούτου είναι ότι οι πρώτες εκκλησίες της περιοχής δεν ήταν σερβικές, αλλά αλβανικές, αφού τα γράμματα στις τοιχογραφίες είναι με ελληνικό και όχι κυριλλικό αλφάβητο, και φυσικά οι Σλάβοι ποτέ δεν χρησιμοποίησαν ελληνικό αλφάβητο. Οι μόνοι που χρησιμοποιούσαν το ελληνικό αλφάβητο πλην των Ελλήνων ήταν οι Αλβανοί, αφού πολλά γραπτά τους κείμενα πριν την υιοθέτηση του επίσημου λατινογενούς αλφαβήτου τους ήταν γραμμένα με το ελληνικό αλφάβητο. Απόδειξη της αλβανικότητας των πρώτων εκκλησιών στο Κόσοβο είναι ότι στις τοιχογραφίες οι άγιοι ζωγραφίζονταν με το χαρακτηριστικό αλβανικό καπελάκι. Τι άλλο θέλουν οι ημιμαθείς νεοέλληνες, για να αποδεχθούν την ιστορική πραγματικότητα;

Η μόνη σχέση των Σέρβων με το Κοσσυφοπέδιο είναι ότι εκεί δόθηκαν ορισμένες από τις πλέον σημαντικές μάχες κατά των Τούρκων και ενώ μεν υπερτονίζεται η μάχη του 1389, όπου οι Σέρβοι μαζί με τους Αλβανούς, Ούγγρους, Βόσνιους, Βούλγαρους, Βλάχους και Πολωνούς νικήθηκαν από τους Τούρκους, αποσιωπάται συνήθως η μάχη του 1449, όπου οι Σέρβοι στο πλευρό των Τούρκων, πολεμούν εναντίον των συνασπισμένων δυνάμεων του Σκεντέρμπεη της Αλβανίας, του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου της Πελοποννήσου και του Ουνιάδη της Ουγγαρίας.

Τα πράγματα αυτά ήταν γνωστά στους Έλληνες πολιτικούς και ιστορικούς του 19ου αιώνα, αφού, όπως μας πληροφορεί ο V. Berard στο έργο του «Μακεδονία και Ελληνισμός» (σελ. 274) καλούσαν τους Σέρβους να μην κάνουν ούτε σκέψη δικαιωμάτων επί του Κοσσυφοπεδίου, επειδή η περιοχή αυτή «κατοικείται από Αλβανούς, αδελφούς και ομοπάτριους από τον Πελασγό, τον κοινό προπάτορα, συμμάχους αν όχι συμπατριώτες μας». Εκείνη την εποχή η Ελλάδα έφτανε ώς τη Λαμία.

Όμως ο Έλληνας διανούμενος Φ. Βιρβιλής το 1899 στο περιοδικό της πατριωτικής εταιρείας Ελληνισμός του Νεοκλή Καζάζη που αγωνιζόταν για την ελληνικότητα της Μακεδονίας και εναντίον του βουλγαρικού επεκτατισμού σε άρθρο του με τίτλο «Αλβανοί και Έλληνες» έγραφε: «Αίμα Αλβανικόν μυριάκις ανανεωθέν ρέει εις τας φλέβας πλείστων Ελλήνων από των Κεραυνίων μέχρι του Μαλέα. Και όταν γίνεται λόγος περί Αλβανίας και Αλβανών, πώς να μη αισθανθώμεν ότι περί ημών ομιλούσιν, ότι περί ημών τεκταίνονται καπηλίαι και σκευωρίαι και πολιτικαί κερδοσκοπίαι; Υπάρχουν μάλιστα μεταξύ ημών πολλοί εν αυτή τη καρδιά της Ελλάδος, οι οποίοι έχομεν το Αλβανικόν αίμα τόσο γνήσιον, τόσο καθαρόν, όσον και οι ουδέποτε καταλιπόντες τας παρά τον Δρίνον Ιλλυρικάς φωλέας των αδελφοί ημών. Το Αλβανικόν ζήτημα λοιπόν δεν είναι δι’ ημάς ξένον, αλά συνέχεται με αυτήν την ιδίαν ημών ύπαρξιν».

Δυστυχώς οι Έλληνες και οι Αλβανοί αντί να συνεργάζονται στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής, και συγκεκριμένα στο μακεδονικό ζήτημα και στο ζήτημα του Κοσόβου, έχουν αποφασίσει την οδό της φαγωμάρας.

 

 

ΗΤΑΝ Η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΟΙ ΣΕΡΒΟΙ ΣΤΟ ΚΟΣΟΒΟ;

Οι Σέρβοι υποστηρίζουν ότι μετά τον 6ο αιώνα μ.Χ. που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή που σήμερα κατοικούν ήταν το πλειοψηφούν πληθυσμιακό στοιχείο στο Κόσοβο. Και πώς δικαιολογούν το γεγονός ότι τον 20ο αιώνα οι Αλβανοί ήταν η πλειοψηφία; Υποστηρίζουν ότι οι Αλβανοί του Κοσόβου ήταν μουσουλμάνοι και γεννούσαν δέκα-δέκα τα παιδιά, και έτσι ενώ στην αρχή ήταν η μειοψηφία, σιγά σιγά έγιναν η πλειοψηφία στην περιοχή, με αποτέλεσμα να ζητήσουν αυτονομία και να «κλέψουν» την περιοχή από τους Σέρβους. Το περίεργο είναι ότι το ίδιο ισχυρίζονται ότι έκαναν και οι Βόσνιοι και άλλοι λαοί, που ήθελαν να αυτονομηθούν και να «κλέψουν» την υποτιθέμενη γη των Σέρβων. Πρώτον, να ξεκαθαρίσουμε ότι οι Βόσνιοι ζούσαν πάντα εκεί; Τότε πώς η Βοσνία είναι σερβική γη; Οι Σέρβοι βρήκαν το επιχείρημα: «Οι Βόσνιοι είναι Σέρβοι που έγιναν μουσουλμάνοι, και αρνούνται τώρα ότι είναι Σέρβοι, και θέλουν να κλέψουν τη γη μας». Έτσι με αυτό το χυδαίο ψέμα διέπραξαν μια από τις μεγαλύτερες γενοκτονίες της ανθρωπότητας. Για να δείτε πόσο παράλογη είναι η άποψή τους για τους Σέρβους, αρκεί να αναφέρω ότι θεωρούν ακόμα και τους Σκοπιανούς ως Σέρβους και παραστρατημένα αδέρφια τους! Για τους Αλβανούς Κοσοβάρους είπαν ότι αυτοί δεν ήταν αυτόχθονες, αλλά ήρθαν στην περιοχή μετά τους Σέρβους και σιγά σιγά πολλαπλασιάστηκαν, ιδιαίτερα όταν έγιναν μουσουλμάνοι, και τους έκλεψαν τη γη. Με αυτό το χυδαίο ψέμα διέπραξαν μια απίστευτη γενοκτονία κατά των Αλβανών του Κοσόβου.

Το λυπηρό όμως είναι ότι οι περισσότεροι Έλληνες πίστεψαν στην προπαγάνδα τους. Όλοι οι άλλοι έφταιγαν πλην των Σέρβων. Οι Σέρβοι ταύτισαν την πολυεθνική ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβία με τη Σερβία. Αλλά η Γιουγκοσλαβία δεν ήταν Σερβία. Οι Σέρβοι ήταν ένα μέρος της ομοσπονδίας. Γιουγκοσλαβία σημαίνει στα σλαβικά «νότιοι Σλάβοι». Αυτό έδωσε την ψευδαίσθηση ότι όλοι οι λαοί της ομοσπονδίας ήταν ομόφυλοι. Στην πραγματικότητα δεν ήταν ομόφυλοι, ούτε καν ομόεθνοι, αλλά απλώς ομόγλωσσοι. Το μόνο που του συνέδεε ήταν η σλαβική γλώσσα. Αλλά η γλώσσα δεν έχει να κάνει πάντα με τη φυλετική καταγωγή ενός λαού. Είναι αποδεδειγμένο ότι οι Μαυροβουνιώτες είναι εκσλαβισμένοι γλωσσικά Αλβανοί. Ακόμα και οι Σκοπιανοί που εμείς οι Έλληνες τους θεωρούμε Σλάβους, είναι εκσλαβισμένοι αυτόχθονες μακεδονικοί και θρακικοί πληθυσμοί, και άρα εν μέρει εκσλαβισμένοι Έλληνες. Είναι γνωστό ότι στην ελληνική περιοχή της Μακεδονίας υπάρχουν πολλοί σλαβόφωνοι που νιώθουν Έλληνες, όπως υπάρχουν και Σλαβόφωνοι που νιώθουν «Μακεδόνες». Η εθνική συνείδηση αλλάζει εύκολα ανάλογα με τις εξωτερικές επιδράσεις. Είναι βέβαιο ότι οι προπαππούδες τους ήταν Έλληνες Μακεδόνες. Ακόμα και ο πατέρας του προέδρου των Σκοπίων ήταν Έλληνας. Ο γενιταρισμός σε όλο του το μεγαλείο! Οι Μαυροβουνιώτες, οι Βόσνιοι και οι Κροάτες είναι κατ’ ουσίαν Ιλλυριοί. Δεν είναι τυχαίο ότι ο ιλλυρισμός ως φιλολογική κίνηση αναπτύχθηκε στην Κροατία στα μέσα του 19ου αιώνα. Γενάρχης του Ιλλυρισμού ήταν Κροάτης δημοσιογράφος Λουδοβίκος Γκάι. Στόχος του Γκάι ήταν η εθνική αφύπνιση των λαών που αποτέλεσαν στο παρελθόν πληθυσμιακά τμήματα της Ιλλυρίας. Το κίνημα του Ιλλυρισμού είχε απήχηση στις συνειδήσεις καλλιεργημένων Σλαβόφωνων, ιδίως στις περιοχές που τελούσαν υπό την εξάρτηση της Ουγγαρίας. Το 1843 ο Ούγγρος βασιλιάς Φερδινάνδος απαγόρευσε τη χρήση του όρου «Ιλλυριός» και επέβαλε τον όρο «Γιουγκοσλάβος». Από φιλολογική κίνηση ο Ιλλυρισμός εξελίχθηκε σε πολιτικό κίνημα, που οι ηγέτες του υπέστησαν πολλές διώξεις από τις αυστριακές και ουγγρικές αρχές. Ωστόσο το ιλλυρικό κόμμα που κατήλθε στις εκλογές το 1842 κατόρθωσε λίγα χρόνια μετά, το 1848, να πλειοψηφήσει στην Κροατία. Φυσικά αυτό το κίνημα ήταν μπερδεμένο με τον σλαβισμό, όπως μπερδεμένος είναι ο μακεδονισμός των Σκοπιανών. Πρόκειται για φυλετική υπόμνηση της ιλλυρικής καταγωγής των Κροατών και της ελληνομακεδονικής καταγωγής των Σκοπιανών με σλαβικό μανδύα! Τώρα ίσως μπορούμε να καταλάβουμε τα βαθύτερα υποσυνείδητα κίνητρα των Σέρβων που διέπραξαν γενοκτονίες κατά των Βοσνίων, των Αλβανών Κοσοβάρων και των Κροατών. Ο Μιλόσεβιτς χρησιμοποιούσε το πρόσχημα του θρησκευτικού πολέμου Ορθοδόξων (Σέρβων) κατά Μουσουλμάνων (Βοσνίων, Κοσοβάρων). Πώς δικαιολογούσε όμως τον πόλεμο κατά των Κροατών; Αν και υπήρξε λυκοφιλία μεταξύ Σέρβων και Κροατών, όταν μαζί κατέσφαξαν τους Βόσνιους, οι Σέρβοι διέπραξαν γενοκτονία και κατά των Κροατών. Αναμφίβολα τα κύρια αίτια δεν ήταν θρησκευτικά (οι Κροάτες είναι Καθολικοί Χριστιανοί και όχι Μουσουλμάνοι), αλλά πολιτικά και ιμπεριαλιστικά. Κάτω όμως από αυτά τα πολιτικά αίτια, υπάρχει μια βαθύτερη υποσυνείδητη φυλετική ψυχολογία. Πρόκειται για πόλεμο των Σλάβων (Σέρβων) εναντίον των Ιλλυριών (Αλβανών του Κοσόβου, Βοσνίων και Κροατών). Δηλαδή υπήρξε ένας πόλεμος μεταξύ Σλάβων (=Σέρβων) και Αλβανών (=Κοσοβάρων, Βοσνίων και Κροατών)! 

Για να επιστρέψουμε στα εθνολογικά ζητήματα, σε αντίθεση με τους Βόσνιους, τους Κροάτες και τους Μαυροβούνιους που εκσλαβίστηκαν γλωσσικά, οι Αλβανοί του Κοσόβου, του Τετόβου και της κυρίως Αλβανίας παρέμειναν στην πατροπαράδοτη γλώσσα τους. Επομένως οι Αλβανοί αυτών των περιοχών είναι οι μόνοι γνήσιο απόγονοι των Ιλλυριών, τόσο φυλετικά όσο και γλωσσολογικά.

Αυτό βέβαια από μόνο του δεν αποδεικνύει αν οι Κοσοβάροι Αλβανοί ήταν η πλειοψηφία ή η μειοψηφία στο Κοσσυφοπέδιο μετά την κατάληψη της περιοχής από τους Σέρβους. Αυτό που με σιγουριά μπορεί να υποστηριχθεί είναι ότι οι Αλβανοί προηγούνται των Σέρβων στο Κοσσυφοπέδιο. Δεν έχουμε επαρκή στοιχεία, για να ξέρουμε με ακρίβεια ποια ήταν η εθνολογική σύνθεση της περιοχής από τον 7ο αιώνα μ.Χ ώς και τον 19ο αιώνα. Σύμφωνα με μια τουρκική απογραφή του 1911 το σύνολο του πληθυσμού στο Κόσοβο ήταν 1.602.949 κάτοικοι. Από αυτούς τους κατοίκους, οι 959.175 ήταν Μουσουλμάνοι, οι Έλληνες ήταν 92.541, οι Βούλγαροι ήταν 531.453, οι Καθολικοί ήταν 14.887, οι Ιουδαίοι ήταν 3.287 και 1606 άλλοι κάτοικοι. Αν και οι οθωμανικές στατιστικές δεν είναι τόσο ακριβείς, αφού μπερδεύουν τις εθνικότητες με τις θρησκείες, ωστόσο είναι ενδεικτική. Οι Σέρβοι ήταν ορθόδοξοι και όχι καθολικοί ή μουσουλμάνοι. Επομένως η πλειοψηφία των κατοίκων του Κοσόβου το 1911 ήταν μουσουλμάνοι, δηλαδή Αλβανοί, διότι μόνο οι Αλβανοί ήταν μουσουλμάνοι στην περιοχή αυτή. Και πόσοι Σέρβοι ζούσαν στο Κόσοβο; Υποψιάζομαι ότι με τον όρο «Έλληνες», οι τουρκικές στατιστικές εννοούν τους Σέρβους, αφού οι Τούρκοι χρησιμοποιούσαν τον όρο Έλληνας ως ταυτόσημο του Ορθόδοξου. Και φυσικά Έλληνες γλωσσικά και εθνολογικά δεν ζούσαν στο Κοσσυφοπέδιο. Άρα, οι Σέρβοι στο Κοσσυφοπέδιο το 1911 ήταν μόλις 92.541 κάτοικοι. Προβληματικός είναι ο όρος Βούλγαροι της τουρκικής στατιστικής, αφού εξ όσων γνωρίζω δεν κατοικούσαν Βούλγαροι στο Κοσσυφοπέδιο. Συνήθως με τον όρο Βούλγαροι εννοούνταν όσοι ανήκαν στην βουλγαρική εξαρχία. Αλλά ακόμα και αν συναθροίσουμε τους δύο αυτούς αριθμούς (92.541 Έλληνες και 531.453 Βούλγαροι) και τους θεωρήσουμε ως Σλάβους, οι Μουσουλμάνοι Κοσοβάροι Αλβανοί ήταν πολύ περισσότεροι, 959.175 κάτοικοι. Παραθέτω επίσης πίνακα για το ποια ήταν η εθνολογική σύνθεση στο Κόσοβο το 1991. Η πλειοψηφία του αλβανικού στοιχείου είναι ξεκάθαρη.

Αυτό που οι περισσότεροι Έλληνες δεν γνωρίζουν είναι ότι οι Σέρβοι διέπραξαν γενοκτονία εις βάρος των Αλβανών το 1913 στο Κόσοβο. Ας δούμε τα όσα χαρακτηριστικά γράφει ο υποστράτηγος Ζάγκλης στο βιβλίο του «Η Μακεδονία του Αιγαίου και οι Γιουγκοσλάβοι» (εκδ. 1975): «Οι προσαρτησθέντες εις την Σερβίαν Αλβανοί το 1913 ανήρχοντο εις 500.000 της περιοχής Ράσκας, δηλαδή της Πριστίνης-Πρισρένης-Ουροσέβατς-Κοσσυφοπεδίου. Υπήρχον και οι εις τα βορειοδυτικά της Μακεδονίας (Καλκανδελέν κ.λπ.) οικούντες Αλβανοί υπερβαίνοντες τας 100.000. Το θέμα όπως βλέπετε είναι απλούν. Δι’ ενός στατιστικού πίνακος οι Τούρκοι της Γιουγκοσλαβίας μετεβλήθησαν από της μιας στιγμής εις την άλλην εις Σέρβους. Οι 700.000 Αλβανοί τότε γίνονται 441.740, αλλά πλην τούτου υπάρχει η μάχαιρα, η λόγχη, το πολυβόλον και η φωτιά. Και αν θέλετε παράδειγμα, ιδού τούτο: Ο Σέρβος σοσιαλιστής βουλευτής Kaskerovitch γράφει τον Σεπτέμβριον του 1913, μετά την κατάπνιξιν εις το αίμα της επαναστάσεως των προσαρτησθέντων εις την Σερβίαν Αλβανών: “Ο Σερβικός στρατός κατόπιν διαταγής της διοικήσεώς του, κατέκαυσε 35 Αλβανικά χωριά χωρίς να επιτρέψει εις τους κατοίκους αυτών να τα εγκαταλείψουν (ήτοι τους έκαυσαν ζωντανούς). Δεν θέλω να ομιλήσω διά τας γενομένας θηριωδίας κατά τας παλαιοτέρας συγκρούσεις μετά των Αλβανών. Ο Σερβικός στρατός κατ’ εντολήν της διοικήσεώς του κατέσφαξε 120.000 Αλβανούς”. Άλλος Σέρβος στρατιωτικός και ανταποκριτής της εφημερίδος “RadnitchkeNovice” περιγράφει ως εξής τας εντυπώσεις του από την καταστολήν της επαναστάσεως εις το φύλλον της 9/22 Οκτωβρίου 1913: “Δεν έχω τον καιρόν να σου γράψω δια μακρών. Αλλά μπορώ να σου πω ότι συμβαίνουν εδώ πράγματα φρικιαστικά. Είμαι τρομοκρατημένος και διερωτώμαι ακαταπαύστως πώς οι άνθρωποι μπορεί να είναι τόσο βάρβαροι διά να διαπράττουν τοιαύτας σκληρότητας. Είναι τρομερόν. Δεν τολμώ – εξ άλλου μου λείπει ο καιρός – να σου μιλήσω περισσότερον, αλλά μπορώ να είπω ότι οι Λούμια (αλβανική περιοχή κατά μήκος του ομώνυμου ποταμού) δεν υπάρχει πλέον. Το παν δεν είναι παρά πτώματα, στάχτη και κονιορτός. Υπάρχουν χωριά 50, 100, 200 οικιών που δεν υπάρχει πλέον ούτε ένας άνθρωπος, αλλά κυριολεκτικώς ούτε ένας. Τους συγκεντρώνουν κατά ομάδας από 40 έως 50 και κατόπιν τους τρυπούμε με τας λόγχας μας μέχρι του τελευταίου. Παντού κλέπτουν. Οι αξιωματικοί υποχρεώνουν τους στρατιώτας να μεταβαίνουν εις την Πρισρένην προς πώλησιν των κλοπιμαίων”. Η εφημερίς συνοδεύει την επιστολήν με την ακόλουθον σημείωσιν: “Ο φίλος μας διηγείται πράγματα ακόμη φρικιαστικώτερα. Αλλά είναι τόσον τρομερά και τόσον σπαρακτικά, που προτιμούμεν να μη τα δημοσιεύσωμεν”. Το 1920 εξ αφορμής νέας επαναστάσως των Αλβανών εις την περιφέρειαν Δίβρης, οι Σέρβοι κατέστρεψαν άλλα 30 Αλβανικά χωριά».

Δεν είναι λοιπόν μόνο η γενοκτονία των Αλβανών από τον Μιλόσεβιτς πριν δυο δεκαετίες περίπου. Ο ταλαίπωρος Αλβανικός λαός έχει υποφέρει τα μύρια από τους Σέρβους. Και ενώ οι Έλληνες έχουμε βιώσει τα εγκλήματα και τις γενοκτονίες εις βάρος μας από τους Τούρκους, δεν πήραμε το μέρος των Αλβανών στο Κόσοβο αλλά το μέρος των ύπουλων και εγκληματιών Σέρβων. Από το απόσπασμα αυτό του στρατηγού Ζάγκλη φαίνεται ποιοι ήταν αυτοί που προσπαθούσαν να σερβοποιήσουν την περιοχή. Οι Έλληνες επηρεασμένοι από τα ψεύδη που διαδίδουν κάποιοι φανατικοί εκκλησιαστικοί ελληνικοί κύκλοι νομίζουν ότι οι Αλβανοί του Κοσόβου δεν είναι Αλβανοί, αλλά Τούρκοι που έβαλαν σκόπιμα εκεί οι Οθωμανοί, για να αλλοιώσουν τη σύνθεση του χριστιανικού πληθυσμού του Κοσόβου. Μα αν είναι δυνατόν να γίνονται πιστευτά τέτοια γελοία επιχειρήματα! Είναι πασίγνωστο ότι οι Τούρκοι έκαναν βίαιους εξισλαμισμούς στην περιοχή του Κοσόβου και της βόρειας και κεντρικής Αλβανίας, όπως έγιναν εξισλαμισμοί των Βοσνίων. Βάσει αυτής της λογικής, μήπως και οι μουσουλμάνοι Αλβανοί της περιοχής της Αλβανίας και του Τετόβου, καθώς και οι Βόσνιοι είναι Τούρκοι;

 

ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΣΟΒΟ ΑΠΟ ΕΛΛΗΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥΣ

Είδαμε ποια είναι η πραγματικότητα σχετικά με το Κόσοβο. Παρ’ όλα αυτά οι περισσότεροι Έλληνες δημοσιογράφοι και ιστορικοί αποδέθηκαν τη σερβική άποψη για το Κόσοβο. Είναι λυπηρό που ακόμα και ο γνωστός φιλόλογος και ιστορικός Σαράντος Καργάκος στο βιβλίο του «Αλβανοί, Αρβανίτες, Έλληνες» διαστρεβλώνει την πραγματικότητα για το Κόσοβο. Ενώ το βιβλίο του αποτελεί μια μελέτη για την καταγωγή των Αλβανών, των Αρβανιτών και τις σχέσεις τους με τους Έλληνες, ξεκινά το βιβλίο του ως εξής:

«Τον τελευταίο καιρό πολλοί που έμαθαν την ιστορία από “σκονάκι” made in USA, ερμηνεύουν την καθολική συμπαράσταση του ελληνικού λαού προς τη δοκιμαζόμενη Σερβία σαν μια αποδοκιμασία των Αλβανών γενικά και όχι μόνο του Κοσσυφοπέδιου. Λες και το πρόβλημα για μας ήταν να επιλέξουμε ανάμεσα σε Σέρβους και Αλβανούς και όχι ανάμεσα στην ειρήνη και στους βομβαρδισμούς. Βρήκαν μάλιστα ευκαιρία κάποιοι αλβανιστές του γλυκού νερού να προσάψουν στους Έλληνες ρατσισμό, επειδή τάχα δεν φέρονται καλά στους Αλβανούς, ωσάν οι Αλβανοί που λυμαίνονται για εικοστή ίσως φορά την Ελλάδα να είναι λουλούδια για μύρισμα και ωσάν η Ελλάδα να είναι μια αχανής Σιβηρία που μπορεί να χωρέσει 600.000 φερέοικους και ανέστιους Αλβανούς που οι πλείστοι ωστόσο εξασφάλισαν και οικία και εργασία και αυτοκίνητο και σήμερα έχουν γίνει κράτος εν κράτει, ελέγχοντας σε μεγάλο βαθμό τους δρόμους από τους οποίους περνά το βρόμικο χρήμα. Βρήκαν ακόμα την ευκαιρία κάποιοι αυτοδίδακτοι αλβανιστές να μας θυμίσουν τους προαιώνιους δεσμούς που έχουμε με τους Αλβανούς και ακόμη να σπείρουν ζιζάνια στους αλβανόφωνους της Βοιωτίας και των Μεσογείων, τους γνωστούς Αρβανίτες και να τους παρουσιάσουν σαν εξελληνισμένους Αλβανούς!

Κοσσυφοπέδιο ακούμε και Κοσσυφοπέδιο δεν ξέρουμε. Ουσιαστικά το αγνοούμε και δεν κατανοούμε γιατί οι Σέρβοι το θεωρούν σαν κοιτίδα τους ή σαν ιερό τόπο τους και γιατί οι Αμερικανοί ενδιαφέρονται για τον έλεγχό του. Το Κοσσυφοπέδιο είναι ιερός τόπος για τους Σέρβους, γιατί εκεί έχουν γραφτεί οι πιο αιματηρές και πιο λαμπρές σελίδες της ιστορίας τους. Κατά πρώτον στο Κοσσυφοπέδιο έγινε η μεγάλη μάχη που έκρινε την ελευθερία όχι μόνο της Σερβίας αλλά ολόκληρης της Βαλκανικής. Σε νεότερη εποχή και συγκεκριμένα κατά τον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο του 1912 στο Κοσσυφοπέδιο έγινε μάχη ανάμεσα στην 3η Σερβική Στρατιά υπό τον στρατηγό Γιάγκοβιτς και στο 7ο Τουρκικό Σώμα Στρατού υπό τον Φερίκ Τεφίκ πασά. Οι Σέρβοι ενίκησαν και απελευθέρωσαν το Κοσσυφοπέδιο. Κατά τον Α’ Παγκόσμιο το Κοσσυφοπέδιο υπήρξε η έσχατη γραμμή αμύνης των Σέρβων στη συνδυασμένη επίθεση των Γερμανών, Αυστριακών και Βουλγάρων, την οποία επίθεση διεύθυνε ο ικανότατος Γερμανός στρατηγός Μάκενσεν. Οι Σέρβοι αντέστησαν ηρωικά αλλά τελικά υποχρεώθηκαν να υποχωρήσουν προς την Αλβανία (1915).

Το Κοσσυφοπέδιο απελευθερώθηκε τρία χρόνια μετά (Οκτώβριος 1918), όταν η γερμανοβουλγαρική στρατιά υποχρεώθηκε να υπογράψει ανακωχή στη Μακεδονία. Συμμαχικά στρατεύματα προχώρησαν προς Β. και ανακατέλαβαν το Κοσσυφοπέδιο. Στην προέλαση συμμετείχε και η ΙΙΙ ελληνική μεραρχία, που ήταν εντεταγμένη στη γαλλική στρατιά της Ανατολής και η οποία μεραρχία έφθασε μέχρι την πόλη Νις, αρχαία Ναϊσό, που είναι γενέτειρα του Μ.Κωνσταντίνου.

Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Γερμανοί κατέλαβαν το 1941 το Κοσσυφοπέδιο, το οποίο πέρασε στα χέρια των Παρτιζάνων του Τίτο ύστερα από σκληρές μάχες το 1944.

Διερωτώμαι: τα ξέρει αυτά ο Κλίντον και η πολιτικοστρατιωτική του μαφία; Αυτά που θα γράψω παρακάτω τα κατανοεί και ο πιο απλός Έλληνας. Δύσκολα να το κατανοήσει Αμερικανός. Όπως είπαμε, στην Πεδιάδα των Κοτσυφιών (Κόσοβο πόλιε) το 1389 έγινε η πιο κρίσιμη μάχη ανάμεσα στους Σέρβους και τους Τούρκους. Πέρα από τα ιστορικά, στο Κοσσυφοπέδιο υπάρχουν τα σπουδαιότερα θρησκευτικά μνημεία».

Ευτυχώς που ο Κλίντον και οι Αμερικανοί δεν έμαθαν ιστορία από τον Καργάκο. Διότι αυτό δεν είναι ιστορία made in USA, αλλά ιστορία made in Russia και Serbia με σκονάκι που του έδωσε ο Ρώσος πρωθυπουργός! Αναρωτιέμαι, τα σοβαρολογεί στα αλήθεια αυτά που γράφει ο Καργάκος; Νομιζω ο αναγνώστης έχει αντιληφθεί την πραγματικότητα σχετικά με το Κόσοβο από όσα έχω γράψει σε αυτό το βιβλίο. Εδώ απλώς θα συμπληρώσω ότι ο Καργάκος ψεύδεται, όταν γράφει ότι το 1389 έγινε η πιο κρίσιμη μάχη ανάμεσα στους Σέρβους και στους Τούρκους. Ο Σπυρίδων Σφέτας σε εργασία του με τίτλο «Κόσοβο: Αφετηρία και κατάληξη της Γιουγκοσλαβικής κρίσης» που δημοσιεύθηκε στο συλλογικό βιβλίο «Το Κόσοβο και οι αλβανικοί πληθυσμοί της Βαλκανικής (Ίδρυμα Μελετών Χερσονήσου του Αίμου, Θεσσαλονίκη, 2000), αν και είναι κάπως σερβόφιλος, αναγκάζεται να παραδεχθεί ότι «Στη μάχη του Κοσσυφοπεδίου το 1389 οι Αλβανοί μαζί με τους Κροάτες, Βούλγαρους και Βλάχους, πολέμησαν στο πλευρό του Σέρβου ηγεμόνα Λάζαρ κατά των Τούρκων. Η μάχη του Κοσσυφοπεδίου ήταν μια μάχη όχι μονάχα των Σέρβων, αλλά γενικά των χριστιανών της Βαλκανικής». Επομένως ο Καργάκος διατρεβλώνει την ιστορία, όπως αποκρύπτει ότι οι Σέρβοι πολέμησαν μαζί με τους Τούρκους τον στρατό του Αλβανού ήρωα Σκεντέρμπεη. Από τη γνώμη του Καργάκου προτιμώ τη γνώμη της διάσημης Αγγλίδας περιηγήτριας Mary Edith Durham, η οποία επισκέφθηκε τη Βόρεια Αλβανία και έγραψε το βιβλίο “High Albania”. Η Durham είχε γράψει ότι ακόμα και ο πιο σερβόφιλος δεν μπορεί παρά να παραδεχθεί ότι το Κόσοβο είναι σερβικό.

Πολύ πιο αντικειμενικά από τον Καργάκο, ο Ευάγγελος Κώφος, διδάκτορας Ιστορίας του πανεπιστημίου του Λονδίνου, στο βιβλίο του «Το Κοσσυφοπέδιο και η αλβανική ολοκλήρωση» γράφει: «Για τους Σέρβους το Κοσσυφοπέδιο είναι ένα από τα πιο προσφιλή κέντρα της μεσαιωνικής τους αυτοκρατορίας. Είναι γεμάτο από σερβικά μνημεία και τόπους θρησκευτικής λατρείας (εκκλησίες και μοναστήρια), που δίνουν μια εικόνα του “ένδοξου σερβικού παρελθόντος”, υπενθυμίζοντας διαρκώς τη σερβική πολιτισμική και ιστορική κληρονομιά της περιοχής. Οι Αλβανοί από την πλευρά τους αρνούνται την “αρχαιότητα” των σερβικών τίτλων και προβάλλουν το δικό τους προβάδισμα διεκδικώντας στην απώτερη αρχαιότητα κάποιον ιλλυρικό δεσμό με την “Kosova”, η οποία κατέχει θέση κοιτίδας των Αλβανών “από τότε που υπάρχουν ως λαός”. Αν οι Σέρβοι επαίρονται για τις πολυάριθμες μεσαιωνικές εκκλησίες τους, οι Αλβανοί μιλούν για ερείπια ναών που χρονολογούνται πριν την άφιξη των Σέρβων. Επιπλέον, οι Αλβανοί επιχειρούν να υποσκάψουν το ιστορικό οικοδόμημα των Σέρβων, περιγράφοντάς το ως “επινοημένη ιστορία, πλάσμα κυρίως της φαντασίας, θρύλο, μύθο ή, ακριβέστερα, μύθο ως ιστορία”. Η αιχμή όμως του αλβανικού ιστορικού επιχειρήματος έχει πιο πρόσφατη καταγωγή, αν και αυτό διόλου δεν μειώνει τη σημασία του στα μάτια τους: η αλβανική εθνική αναγέννηση συνδέεται γενικά με τη σύσταση του “Αλβανικού Συνδέσμου” το 1878. Το γεγονός ότι ο Σύνδεσμος είχε την έδρα του στην Πρισρένη έχει αναγάγει το Κοσσυφοπέδιο σε λίκνο της αλβανικής εθνικής αναγέννησης. Σύμφωνα με τη διατύπωση σοβαρού Αλβανού ιστορικού, αν οι Σέρβοι βλέπουν τη δική τους Ιερουσαλήμ στο Kosovo, οι Αλβανοί θα μπορούσαν να διεκδικήσουν την Kosova τους ως το δικό τους Πεδεμόντιο, το εφαλτήριο και τον πυρήνα του κινήματός τους για εθνική ενοποίηση».

Αυτά ούτε που τα αναφέρει ο Καργάκος και μου αρέσει που γράφει ένα βιβλίο για να το διαβάσουν πλην των Ελλήνων και οι Αλβανοί της Ελλάδας. Αντί να φέρει τους Αλβανούς κοντά στην Ελλάδα με αυτά που γράφει, τους απομακρύνει. Νους και λογική δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Αλλά ο Καργάκος είναι ένας φανατικός χριστιανός και θέλει να υποστηρίξει τους ορθόδοξους Σέρβους. Το να λες ότι το Κοσσυφοπεδίου είναι το λίκνο του σερβικού λαού είναι σαν να λες ότι η Ιωνία είναι το λίκνο του τουρκικού λαού ή ότι η Μακεδονία είναι το λίκνο του βουλγαρικού λαού!

Επίσης αυτό που γράφει ο Καργάκος, ότι η καθολική συμπαράσταση του ελληνικού λαού προς τη δοκιμαζόμενη Σερβία της εποχής του Μιλόσεβιτς δεν ήταν μια αποδοκιμασία κατά των Αλβανών αλλά μια προτίμηση προς την ειρήνη αντί για τους τότε βομβαρδισμούς, είναι ένα ψέμα που ούτε μικρά παιδιά δεν μπορούν να το πιστέψουν. Δεν είδα οι Έλληνες να κόπτονται για τα χιλιάδες αθώα θύματα και γυναικόπαιδα βοσνιακής, αλβανικής και κροατικής καταγωγής που ο ημίτρελος Μιλόσεβιτς και Κάραζιτς κατέσφαζαν, αλλά τους πείραξαν όταν τα νατοϊκά αεροσκάφη βομβάρδιζαν τη Σερβία. Ξαφνικά στον νεοελληνικό λαό ξύπνησαν τα αντιαμερικανικά αισθήματα. Στο μυαλό των Ελλήνων οι κακοί Αμερικανοί και Ευρωπαίοι βομβάρδιζαν έναν αθώο λαό και κυνηγούσαν ένα αθώο πολιτικό και εθνικό ήρωα, τον Μιλόσεβιτς. Η Ελλάδα είχε γίνει ο περίγελος του δυτικού κόσμου. Οι Ευρωπαίοι δημοσιογράφοι απορούσαν: «Μα είναι καλά στα μυαλά τους οι Έλληνες; Υποστηρίζουν έναν χασάπη, τον Μιλόσεβιτς; Όταν ο σπουδαίος Έλληνας πολιτικός Ανδρέας Ανδριανόπουλος έβγαινε στην τηλεόραση και έλεγε το αυτονόητο, ότι τα νατοϊκά αεροσκάφη επενέβησαν για να επιφέρουν την ειρήνη στην περιοχή, οι δικοί μας Έλληνες πολιτικάντηδες από όλες τις ελληνικές παρατάξεις καθώς και οι δημοσιογράφοι τον κοίταζαν περίεργα. Δεν θα ξεχάσω που ένας σπουδαίος Έλληνας ηθοποιός, μακαρίτης σήμερα, ακούγοντας τις δηλώσεις του Ανδριανόπουλου, είπε με απορία: «Μα καλά, πουλημένος είναι;».

 

ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΕ ΤΟΥΣ ΣΕΡΒΟΥΣ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΚΟΣΟΒΟΥ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΒΟΣΝΙΟΥΣ;

Αντί επιλόγου παρουσιάζω ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Αριστείδη Κόλλια «Η Ελλάδα στην παγίδα των Σέρβων του Μιλόσεβιτς», με το οποίο συμφωνώ απόλυτα. Είναι σαν να έχω γράψει εγώ αυτό το κείμενο:

«Από τις αρχές του 1991 ώς τα μέσα του 1994, η βαλκανική πολιτική της Ελλάδας ήταν προσηλωμένη και προσαρμοσμένη στα σχέδια των Σέρβων και ειδικότερα του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, ηγέτη της λεγόμενης Μικρής Γιουγκοσλαβίας (Σερβία-Μαυροβούνιο). Όχι μόνο η κυβέρνηση αλλά όλα τα κόμματα – συνεπώς και όλος ο ελληνικός λαός – στο διάστημα αυτό, έκαναν ό, τι περνούσε από το χέρι τους, για να ενισχύσουν, να υποστηρίξουν και να συνηγορήσουν υπέρ των Σέρβων και της πολιτικής του κ. Μιλόσεβιτς.

Ασφαλώς η αγάπη αυτή δεν ήταν τόσο αυθόρμητη, όσο οι πρωτεργάτες ήθελαν να την παραστήσουν. Υπήρχε ο συγκεκριμένος λόγος και η καθοριστική αφορμή που ώθησε τους Έλληνες πολιτικούς σ’ αυτή την επιλογή. Τα περί δικαίου αγώνα των Σέρβων ή τα περί κοινού θρησκευτικού δόγματος, δεν ήσαν παρά τα πειστικά – τρόπος του λέγειν – άλλοθι, για να στοιχειοθετηθεί αυτή η πολιτική επιλογή, αυτή η πρωτοφανής σε εκδηλώσεις συμπαράσταση στους Σέρβους.

Η αιτία και η αφορμή ήταν η υπόσχεση που πήραν από τον κ. Μιλόσεβιτς οι Έλληνες πολιτικοί, ότι αυτός και μόνον αυτός, είναι σε θέση να απαλλάξει την Ελλάδα από το άγχος του Μακεδονικού ζητήματος, το οποίο την εποχή αυτή φάνταζε σαν ένας βρόγχος γύρω από τον λαιμό μας. Όλες οι θεωρίες που τότε είδαν το φως, όπως οι περί οθωμανικού τόξου, ορθόδοξης συνομποσπονδίας, αδελφικών σχέσεων με τους Σέρβους, επιτακτικής και απελπιστικής ανάγκης συμπαράστασης με τους Σέρβους δεν είχαν άλλο νόημα, παρά να ενισχύσουν επιχειρηματολογικά αυτή την επιλογή.

Αυτή η επιλογή όμως προϋπόθετε και ορισμένες αβαρίες εκ μέρους της Ελλάδας ή ας πούμε μια στάση έναντι των άλλων βαλκανίων γειτόνων μας, προσαρμοσμένη στα σχέδια της συμμάχου Σερβίας. Η πιο επώδυνη και ζημιογόνα για τα ελληνικά συμφέροντα αβαρία ήταν η στάση μας απέναντι στην Αλβανία. Μια στάση αντιπερισπασμού, για ενίσχυση των σερβικών θέσεων πάνω στο πρόβλημα του Κοσσυφοπεδίου.

Ο Τύπος με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις υπερθερμάτιζε στην επικρότηση της λαθεμένης αυτής επιλογής. Πέρσι λοιπόν (1994) που άρχισε να διαφαίνεται ότι ο κ. Μιλόσεβιτς ούτε ήθελε ούτε μπορούσε να δώσει λύση στο αγχώδες πρόβλημα του Μακεδονικού ζητήματος, έστειλα μιαν επιστολή στην Ελευθεροτυπία, παρακαλώντας να αρχίσει από την εφημερίδα ένας διάλογος επανεξέτασης αυτής της πολιτικής και ειδικά της στάσης μας απέναντι στην Αλβανία».

Με λίγα λόγια, ο Μιλόσεβιτς κοροΐδευε τον ελληνικό πολιτικό κόσμο. Σε άλλους έταζε ότι θα λύσει το μακεδονικό ζήτημα, στον Ανδρέα Παπανδρέου έλεγε ότι δήθεν η Ελλάδα και η Σερβία θα ενωθούν, για να αντιμετωπίσουν τον τουρκικό κίνδυνο, στα κομμουνιστικά κόμματα εμφανιζόταν με το κομμουνιστικό του προφίλ, ενώ στους θρησκευτικούς κύκλους της Ελλάδας εμφανιζόταν ως ο ορθόδοξος που μάχεται κατά των κακών μουσουλμάνων της Βοσνίας και του Κοσόβου. Τελικά κατάφερε να τους πάρει όλους με το μέρος του. Η πραγματικότητα όμως ήταν ότι τους έλεγε ψέματα και τους χρησιμοποιούσε, για να έχει την Ελλάδα με το μέρος του στα εγκλήματα που διέπραττε κατά των Βοσνίων και των Αλβανών του Κοσόβου.

Κλείνοντας, θα κάνω μια μικρή παρουσίαση σε ένα προσφάτως εκδοθέν βιβλίο (2014) του δημοσιογράφου Σταύρου Τζίμα με τίτλο «Η κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας και οι ελληνικές φαντασιώσεις. Ελλάς-Σερβία-Ορθοδοξία». Το βιβλίο προλογίζει ο γνωστός δημοσιογράφος Λεωνίδας Χατζηπροδρομίδης, ένας από τους ελάχιστους δημοσιογράφους, ο οποίος την εποχή που είχε ξεσπάσει το θέμα του Κοσόβου εξηγούσε με αρθρογραφία τι πραγματικά είχε συμβεί. Στο βιβλίο διαβάζουμε τα εξής: «Αρκετοί στην Ελλάδα, παρασυρμένοι από τον δικό τους εθνικισμό και την υστερία γύρω από το Μακεδονικό, ή και την παντελή άγνοια μερικοί, φαντασιώνονταν ότι θα μπορούσε να συγκροτηθεί μια ελληνοσερβική συμμαχία, βασισμένη στην κοινή θρησκεία (από εκεί και το σύνθημα Ελλάς-Σερβία-Ορθοδοξία). Σε αυτή τη βάση αρκετοί από τους σφαγείς του γιουγκοσλαβικού δράματος έγιναν ήρωες στην Ελλάδα. Αποθεώθηκαν από την πλειονότητα των Ελλήνων πολιτικών, ηρωοποιήθηκαν από τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης και τους παρασχέθηκαν διευκολύνσεις για κάθε είδους συναλλαγές. Αυτή η άκριτη εξύμνηση επεκτάθηκε και στους Έλληνες παραστρατιωτικούς “εθελοντές” που βρέθηκαν στη Βοσνία. Για τις πραγματικές διαστάσεις αυτού του φαινομένου, αρκετές πληροφορίες έρχονται στο φως της δημοσιότητας με το βιβλίο αυτό για πρώτη φορά».

 

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΟΣΕΡΒΙΚΗΣ ΦΙΛΙΑΣ

Το περίεργο με τους Έλληνες είναι ότι υποστηρίζουν τους Σέρβους και στρέφονται κατά των Αλβανών, παρά το ότι στα εθνικά ζητήματα οι Σέρβοι έβλαψαν περισσότερο την Ελλάδα παρά οι Αλβανοί. Οι Σέρβοι προσποιούνται τους φίλους των Ελλήνων, μόνο και μόνο για να τους έχουν ως συμμάχους τους κατά των Αλβανών που τόσο μισούν. Οι Έλληνες θεωρούν αδέρφια τους τους Σέρβους, επειδή είναι Ορθόδοξοι. Αλλά αυτό είναι ανοησία, διότι ορθόδοξοι είναι και οι Σκοπιανοί ή οι Βούλγαροι. Οι Σέρβοι είναι ένας λαός με μόνη κουλτούρα τη βυζαντινορθόδοξη παράδοση. Όσον αφορά στους Έλληνες, ο ρόλος τους ήταν ανθελληνικός, αφού προσπάθησαν να μας κλέψουν τη Μακεδονία μας, όπως είχαν προσπαθήσει να τη κλέψουν και οι Βούλγαροι. Επομένως με αυτό το άρθρο θα δουν οι Έλληνες ότι οι Σέρβοι δεν είναι αδέρφια μας (τι κοινό άραγε έχουμε με αυτούς, έναν Σλαβοορθόδοξο λαό;).

Με το θέμα των Σέρβων είχα ασχοληθεί το 1999, όταν ήταν στην επικαιρότητα το θέμα του Κοσόβου. Τότε είχα γράψει ένα άρθρο στο περιοδικό Δαυλός με τίτλο «Γιουγκοσλαβία. Η άλλη όψη». Ας δούμε μερικά από αυτά που είχα γράψει τότε:

«Οι Σέρβοι για μια ακόμα φορά αποκαλούνται αδερφοί μας, καθώς τα συνθήματα του τύπου ‘Ελλάς-Σερβία: Ορθοδοξία’ έγιναν ιδιαίτερα δημοφιλή. Οι Σέρβοι θεωρούνται φίλοι μας λόγω του ότι είμαστε ομόδοξοι λαοί. Λησμονείται ή αγνοείται πως οι Σέρβοι είχαν πάντοτε στραμμένα τα βλέμματά τους προς το Αιγαίο. Όνειρό τους είναι η ‘Μεγάλη Σερβία’. Άγριες ήταν οι σφαγές των Ελλήνων από τον Στέφανο Δουσάν, ο οποίος είχε φθάσει το Σερβικό κράτος ώς τα Φάρσαλα. Ο Συμεών Ουρέσης (1357) με σφαγές, φυλακίσεις και διωγμούς επιδίωξε τον εκσλαβισμό των Ελλήνων. Οι Έλληνες έπρεπε ή να εγκαταλείψουν τις εστίες τους ή να γίνουν Σέρβοι. Κατά τους δύο τελευταίους αιώνες οι Σέρβοι επιβουλεύονταν τη Μακεδονία μας, εξού και το δημοφιλέστατο τραγούδι τους NasSelaniki (Η Θεσσαλονίκη μας). Οι Σέρβοι εξάλλου, δημιουργοί του κρατιδίου των Σκοπίων, πρώτοι το αναγνώρισαν με το όνομα Μακεδονία. Τα ελληνικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης υιοθέτησαν το επιχείρημα των Σέρβων εθνικιστών ότι το Κοσσυφοπέδιο είναι το λίκνο του σερβικού λαού – κάτι που θυμίζει την προπαγάνδα του τουρκικού εθνικισμού ότι τα ελληνικότατα παράλια της Μικράς Ασίας είναι τουρκικά. Εμείς απλώς θα υπενθυμίσουμε ότι οι Σέρβοι εμφανίζονται μόλις τον 7ο αιώνα μ.Χ., οριστικοποίησαν το κράτος τους μόλις τον 12ο αιώνα, έχοντας επικαθήσει σε γηγενές ελληνοπελασγικό υπόστρωμα, οι δε αλβανόφωνοι Κοσσυφοπεδινοί είναι ως επί το πλείστον απόγονοι Δαρδάνων, ενός εκ των σημαντικότερων ελληνοπελασγικών λαών. Ο μεγάλος φιλόσοφος Κορνήλιος Καστοριάδης προ πενταετίας (1994) είχε καυτηριάσει τη φιλοσερβική ελληνική πολιτική και είχε καταγγείλει  τους μύθους περί «αγαθών» Σέρβων. Έλεγε σχετικά: “Από το 1918 ώς το 1998 οι Σέρβοι έπαιζαν στη Γιουγκοσλαβία τον ρόλο που έπαιζαν οι Ρώσοι στη Σοβιετική Ένωση. Ήταν συνεπώς αναμενόμενο ότι, μόλις το επέτρεπαν οι συνθήκες, οι διάφορες εθνότητες της πρώην Γιουγκοσλαβίας θα ζητούσαν την ανεξαρτησία τους. Αλλά και ότι θα προέκυπτε ζήτημα μειονοτήτων. Ήταν δύσκολο να προβλέψει κανείς την προκλητική βαρβαρότητα και θηριωδία της σερβικής μειονότητας στην Κροατία. Εκεί η σερβική μειονότητα οπλισμένη από τον σερβικό στρατό ισοπέδωσε το Βούκοβαρ, κατέστρεψε με βομβαρδισμούς την ιστορική πόλη του Ντουμπρόβνικ (μια μικρή Βενετία) και άλλα πολλά. Και όταν η Βοσνία μετά από δημοψήφισμα διακήρυξε την ανεξαρτησία της, η φανατική εθνικιστική μερίδα της εκεί σερβικής μειονότητας, ωθούμενη και βοηθούμενη από τον Μιλόσεβιτς, επεδόθη σε βαρβαρότητες και θηριωδίες πολύ μεγαλύτερης έκτασης και πολύ ανώτερης ποιότητας, αν μπορώ να πω: φόνοι και μαρτύρια αμάχων, ομαδικοί βιασμοί μουσουλμανίδων γυναικών, στρατόπεδα συγκεντρώσεως κ.λπ. Όλα αυτά είναι διαπιστωμένα, διαβεβαιωμένα συνεχώς από τον διεθνή τύπο…Πράγματι, απ’ ό, τι έχω αντιληφθεί, όλα αυτά αποκρύπτονται σχεδόν τελείως στην Ελλάδα από μια αναιδή, συνεχή ψευδολογία και προπαγάνδα, που παρουσιάζει τους ‘αδερφούς μας Σέρβους’ ως θύματα των ραδιουργιών του Βατικανού, των Γερμανών κ.λπ. Στα μάτια μου οι Έλληνες πολιτικοί, δημοσιογράφοι, άνθρωποι των μέσων ενημέρωσης και άλλοι υπεύθυνοι αυτής της παραπληροφόρησης είναι ηθικοί συνεργοί των σερβικών εγκλημάτων στην Κροατία και στη Βοσνία”. Ηθικοί συνεργοί των σερβικών εγκλημάτων και στο Κοσσυφοπέδιο, θα προσθέταμε εμείς στα όσα ανέφερε ο Καστοριάδης».

Αυτά και άλλα πολλά είχα γράψει το 1999 στο τεύχος 211 του περιοδικού Δαυλός.

Ας δούμε όμως γιατί ιστορικά δεν ευσταθεί η άποψη ότι οι Σέρβοι είναι αδερφοί και φίλοι μας. Ο στρατηγός Γεώργιος Α. Λεβέντης στο βιβλίο του «Η κατά της Μακεδονίας επιβουλή» γράφει τα εξής αποκαλυπτικά σχετικά με τους δήθεν φίλους μας τους Σέρβους και τον ανθελληνικό τους ρόλο στο Μακεδονικό ζήτημα: 

«Παρά την πολιτικήν ήτταν της (με τη Συνθήκη του Βερολίνου μετά το 1878), η Ρωσία δεν παραιτείται των προθέσεών της και αρχίζει έναν εντονότατο αγώνα διά τον εκσλαβισμόν της Νοτίως του Αίμου περιοχής. Από τότε αρχίζει το μαρτύριο του ελληνισμού της Μακεδονίας και της Ανατολικής Ρωμυλίας…(Σημ. Μάριου Δημόπουλου: Και όμως οι ανιστόρητοι σύγχρονοι Έλληνες λένε ότι οι Ρώσοι είναι αδέρφια μας, επειδή είναι Ορθόδοξοι!)».

Συνεχίζει ο στρατηγός:

 «Το 1912 η Ελλάς, η Σερβία, η Βουλγαρία, η Ρουμανία και το Μαυροβούνιο συνεμάχησαν και κήρυξαν τον πόλεμον εναντίον της Τουρκίας. Ο ελληνικός στρατός καταλαμβάνει τα Σέρβια, την Κοζάνη, την Θεσσαλονίκη και φθάνει μέχρι τας εκβολάς του Στρυμώνος. Ο Έλλην αρχιστράτηγος Αρχιστράτηγος αναγκάζεται να διαθέσει το σύνολο σχεδόν των δυνάμεών του προς την Θεσσαλονίκη. Έτσι λόγω ελλείψεως δυνάμεων, δεν δύναται να προχωρήσει προς την Ελληνικοτάτην περιοχήν του Μοναστηρίου-Κρουσόβου την οποίαν προλαμβάνουν να καταλάβουν οι Σέρβοι, εκεί που δεν υπήρχε σχεδόν κανέναςω Σέρβος.

Οι Βούλγαροι που έχουν τον ισχυρότερον στρατόν των Βαλκανίων, μετά την κατάληψιν των Σερρών, Δράμας, Καβάλας και Ανδριανουπόλεως (σημ. Μάριου Δημόπουλου: δηλαδή περιοχών καθαρά Ελληνικών) συνθηκολογούν με τους Τούρκους και στρέφονται εναντίον των πρώην συμμάχων τους, για να πραγματοποιήσουν το όνειρο της Μεγάλης Βουλγαρίας του Αγίου Στεφάνου. Η Ελλάς και η Σερβία αντιδρούν κατά των Βουλγάρων και στις 18 Ιουνίου 1913 ο Ελληνικός στρατός αντεπιτίθεται…Η Σερβία όμως την κρίσιμη αυτή στιγμήν συνθηκολογεί πρόωρα με τους Βουλγάρους».

Όπως βλέπουμε λοιπόν οι «φίλοι μας» οι Σέρβοι μας την έφεραν μπαμπέσικα. Αλλά μη νομίζετε ότι περιορίστηκαν σε αυτό. Για διαβάστε παρακάτω τι γράφει ο στρατηγός Λεβέντης: «Οι Σέρβοι μετά την λήξιν του πολέμου, αφού εγκατεστάθησαν στην περιοχή του Μοναστηρίου εξηνάγκασαν με οργανωμένες το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού πληθυσμού της περιοχής να εγκαταλείψει τις εστίες του και να καταφύγει στην Ελλάδα».

Άρα οι κύριοι υπαίτιοι για το ότι η Βόρεια Μακεδονία έπαψε να είναι ελληνική, είναι οι Σέρβοι, οι δήθεν φίλοι μας!

Συνεχίζει ο στρατηγός Λεβέντης:

 «Η Σερβική προσηλυτιστική εργασία μεταξύ των κυρίως Σλαβοφώνων κατοίκων της Μακεδονίας ήρχισεν μόνον από του 1887. Εν αρχή αύτη περιωρίσθη εις μεν το Βιλαέτιον του Κοσσυφοπεδίου βορείως της γραμμής Περλέπε-Κρουσόβου-Αχρίδος και εις το Βιλαέτιον Θεσσαλονίκης εις την κοιλάδα της Στρωμνίτσης. Αργότερον όμως η προσηλυτιστική προσπάθεια των Σέρβων επεξετάθη εις Μοναστήριον, αυτήν ταύτην την Θεσσαλονίκην, τας Σέρρας και εις τους Ελληνόφωνους της Χαλκιδικής.

Η Ελληνική κυβέρνησις τότε διεμαρτυρήθη εις την Σερβικήν κυβέρνησιν η οποία εις απάντησιν την διαβεβαίωνε ότι ενδιαφέρεται μόνον διά τα βόρεια διαμερίσματα των Βιλαετίων Κοσσυφοπεδίου και Θεσσαλονίκης. Αντιστρόφως προς τας διαβεβαιώσεις ταύτας εις σχετικήν συζήτησιν εις την Σερβικήν Βουλήν το 1889 ο Σέρβος πρωθυπουργός Charachivine δήλωσε: “Η μητέρα πατρίς οφείλει να προπαρασκευάσει αυτά (εννοεί προσηλυτισμόν) μετά της αυτής αποφασιστικότητος είτε ζώσι εκεί μόνον Σέρβοι ή μόνον καθαροί Βούλγαροι ή Μογγόλοι ή Κινέζοι. Και θέλει το πράξει διότι το οφείλει και διότι είναι χρέος της”.

Την διεύθυνσιν του Σερβικού αγώνος εις Μακεδονίαν έχει αναλάβει ο Εθνικός Σύλλογος ‘Άγιος Σάββας’ εδρεύων εις Βελιγράδιον. Η εις βάρος του Σλαβόφωνου Ελληνισμού προπαγάνδα της Σερβίας εις Μακεδονίαν διεξάγεται κυρίως διά του διορισμού Σλαβοφώνων Διδασκάλων και Ιερέων και διά της παροτρύνσεως τελέσεως υπό των Σλαβοφώνων της λειτουργίας εις την Σλαβικήν, ενώ αντιθέτως ο Ελληνικός κλήρος και εις τα Σλαβόφωνα ακόμη χωριά ετέλει την λειτουργίαν εις την Ελληνικήν.

Ενδεικτικόν του μεγέθους της Σερβικής προσπαθείας διά εκσερβισμόν της Μακεδονίας είναι ότι μόνον το 1887 ενεγράφη εις το δημόσιον Σερβικόν προϋπολογισμόν το ποσόν των 4.000.000 χρυσών φράγκων διά έξοδα του Σερβικού Κομιτάτου Μακεδονίας.

Οι Σέρβοι και αυτοί καρπούνται των αγαθών της Τουρκικής εναντίον της Ελλάδος αγανακτήσεως μετά τον πόλεμον του 1897, οπότε κατόπιν πιέσεως της Ρωσίας ο Σουλτάνος προβαίνει εις παραχωρήσεις προς τους Σέρβους εις περιοχήν Αχρίδος-Μοναστηρίου αλλά και εις αυτήν ταύτην την Θεσσαλονίκην. Είναι λυπηρόν ότι ο τότε Πατριάρχης της Κωνσταντινουπόλεως Άνθιμος ο Ζ κατά το 1895 επηρεάσθη υπέρ των Σέρβων και επέτρεψεν να διδάσκεται η Σερβική γλώσσα εις Ελληνικά σχολεία Σλαβοφώνων Ελληνικών κοινοτήτων της Μακεδονίας. Προσπάθειαι των Σέρβων εγκρίσει του Πατριάρχου Ανθίμου να γίνηται λειτουργία Σερβιστί εις εκκλησίας Θεσσαλονίκης-Εδέσσης- Βερροίας-Πελαγωνίας απέτυχε λόγω αντιδράσεως των κατοίκων. Εις την περιοχήν όμως Πολυάνης Στρωμνίτσης η Σερβική προπαγάνδα έσχεν επιτυχίας. Πολλοί δε μαθηταί εστρατολογούντο εκείθεν διά να φοιτήσουν εις το νεοϊδρυθέν Σερβικόν σχολείον Θεσσαλονίκης.

Το 1896 τη ανοχή του Πατριαρχείου και παρά την αντίδρασιν της Ελληνικής παροικίας, κατέλαβον οι Σέρβοι τον μέγαν Ελληνικόν ναόν των Σκοπίων. Την ιδίαν δε εποχήν η Σερβική κυβέρνησις ηρνήθη να αναγνωρίσει τον νεοεκλεγέντα Έλληνα επίσκοπον Σκοπίων Αμβρόσιον.

Μετά την από του 1897 αύξουσαν πίεσιν των Βουλγαρικών κομιτάτων τόσον εναντίον των Ελλήνων όσον και των Σέρβων, άρχονται τον Μάρτιον του 1899 εν Αθήναις διαπραγματεύσεις μεταξύ Ελληνικής και Σερβικής κυβερνήσεως προς κοινήν αντιμετώπισιν των Βουλγάρων.

Μελετάται κατ’ αυτάς σχέδιον διά την κατανομήν των σφαιρών επιρροής Ελλάδος και Σερβίας εις Μακεδονίαν. Αι συνομιλίαι αρχίζουν με βάσιν το Ελληνικόν σχέδιον, καθ’ ό η μεν Ελληνική επιρροή θα εξικνείτο προς Βορράν μέχρι Νευροκοπίου, Μελενίκου, Περλεπέ, Κρουσόβου, Στρούγκας, η δε Σερβική προς Νότον μέχρι της γραμμής Ροδοβίτσα, Βελεσά, Δίβρη.

Η ελληνική κυβέρνησις αναλαμβάνει την υποχρέωσιν να μεσολαβήσει παρά τω Πατριαρχείω Κωνσταντινουπόλεως διά τον διορισμόν Σέρβων επισκόπων εις Σκόπια, Πρισρένη, Βελέσσα και Δίβρην. Εις αντιστάθμισμα η σερβική κυβέρνησις θα κατήργει τα προξενεία της εις Μεσημβρινήν Μακεδονίαν ιδίως των Σερρών, Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου. Αντιστοίχως δε θα έπαυον να λειτουργούν τα ελληνικά σχολεία εις την ζώνην επιρροής της Σερβίας και τα σερβικά εις την ελληνικήν τοιαύτην.

Αι ανωτέρω διαπραγματεύσεις είναι λίαν ενδεικτικαί των αντιλήψεων αίτινες επεκράτουν την εποχήν εκείνην ως προς τα βόρεια όρια του Ελληνισμού της Μακεδονίας.

Ενώ όμως αι διαπραγματεύσεις έβαινον καλώς και επέκειτο η υπογραφή συμφωνιών, η Σερβία επιτυγχάνει το θέρος του 1899 άνευ μεσολαβήσεως της Ελλάδος την αντικατάστασιν του Έλληνος επισκόπου Σκοπίων διά Σέρβου.

Την ίδιαν εποχήν δε τη παρεμβάσει της Ρωσίας επέρχεται προσέγγισις Σερβίας-Βουλγαρίας προς κοινήν προσπάθειαν εκσλαβισμού της Μακεδονίας».

Οι Σέρβοι λοιπόν παρόμοια με τους Βούλγαρους προσπαθούσαν να κλέψουν από την Ελλάδα την λεγόμενη «Αιγαιακή» Μακεδονία. Και παρουσίαζαν και ψεύτικες στατιστικές, για να υποστηρίξουν ότι η πλειοψηφία των κατοίκων της Μακεδονίας ήταν τάχα Σέρβοι. Ο στρατηγός Λεβέντης παρουσιάζει στατιστική του 1900 του Σέρβου εθνολόγου Coptchevitch για τα τρία βιλαέτια Θεσσαλονίκης, Μοναστηρίου και Κοσσυφοπεδίου, σύμφωνα με την οποία η πλειοψηφία των κατοίκων ήταν Σέρβοι!!! Ας δούμε την στατιστική:

Βούλγαροι 57.000

Έλληνες    212.000

Σέρβοι       2.048.000

Παρουσιάζει επίσης και στατιστική του 1900 του Βούλγαρου εθνολόγου V. Kantchoff για τα τρία αυτά βιλαέτια, σύμφωνα με την οποία η πλειοψηφία των κατοίκων ήταν Βούλγαροι!!! Ας δούμε τη στατιστική:

Βούλγαροι 1.184.036

Έλληνες    214.329

Σέρβοι       700

Και σχολιάζει ο στρατηγός Λεβέντης: «Εις τας ανωτέρω δύο στατιστικάς Σλάβων εθνολόγων, θεωρουμένου εκάστου εις την ιδιαιτέραν του πατρίδα ως αυθεντία, καταφαίνονται χαρακτηριστικώς αφ’ενός μεν η κατά του Ελληνισμού ψευδολογία των Σλάβων, αφ’ ετέρου δε η μεταξύ Σέρβων και Βουλγάρων αντιζηλία εν Μακεδονία».

Από όλα αυτά φαίνεται ότι η Σερβία όπως και η Βουλγαρία προσπαθούσαν να προσαρτήσουν τη Μακεδονία. Η διαφορά μεταξύ Βουλγάρων και Σέρβων ήταν ότι οι πρώτοι χρησιμοποιούσαν βία, ενώ οι δεύτεροι διπλωματία. Όπως και να έχει το πράγμα, οι Σέρβοι κάθε άλλο παρά φίλοι των Ελλήνων ήταν.

Παρόμοιες πληροφορίες για την ανθελληνική δράση των Σέρβων αποκαλύπτει ο υποστράτηγος Δ. Ζάγκλης στο βιβλίο του «Η Μακεδονία του Αιγαίου και οι Γιουγκοσλάβοι» (εκδ. 1975). Ας δούμε τι γράφει:

«Η συμπεριφορά της επισήμου Σερβίας υπήρξεν απιστεύτως αντιπολιτική και ανθελληνική μετά την Μικρασιατικήν καταστροφήν, γράφει ο ιστορικός Κ. Άμαντος (Κ.Ι. Άμαντος, «Ιστορικαί σχέσεις Ελλήνων, Σέρβων και Βουλγάρων», Αθήναι 1949, σελ.81) του 1922. Η Σερβία κατήγγειλε την δεκαετή ελληνοσερβικήν συμμαχίαν του 1913 (Παρά το 10ον άρθρον ότι δεν δύναται να καταγγελθεί προ της παρελεύσεως δεκαετίας κ.λπ.), εζήτησε να μην εγκατασταθούν Έλληνες πρόσφυγες εκ Μικράς Ασίας εις την περιφέρειαν Φλωρίνης, όπου κατοικούν πολλοί σλαβόφωνοι και την πραγματοποίησιν των υποσχεθέντων περί ελευθέρας Σερβικής ζώνης εις την Θεσσαλονίκην. Αι τελευταίαι απαιτήσεις κατήντησαν παράλογοι, διότι οι Σέρβοι εζήτησαν να έχουν ανεξάρτητον Σερβικήν ζώνην εν Θεσσαλονίκη. Η κυβέρνησις Παγκάλου θέλουσα να εξασφαλίσει την Σερβικήν φιλίαν ή ουδετερότητα εν περιπτώσει περιπετειών προς τους Τούρκους και Βουλγάρους, δεδομένου ότι τότε η πολιτική κατάστασις ήτο εξαιρετικά ανώμαλος και αι σχέσεις ημών μετά της Τουρκίας και Βουλγαρίας ευρίσκοντο εις έκρυθμον σημείον, τέλος δε δεν απεφεύχθη η σύγκρουσις μετά της Βουλγαρίας, έστω και τοπική (εισβολή VI Μεραρχίας εις την περιοχήν Πετριτσίου), εδέχθη το 1926 τας Σερβικάς αξιώσεις, αν και η Σερβική ζώνη Θεσσαλονίκης εξυπηρέτει μόνον το 3% του Σερβικού εμπορίου και την περιφέρειαν μόνον του Αξιού και όχι του Μοραβα. Η συμφωνία Παγκάλου επροκάλεσε τόσην αντίδρασιν, ώστε δεν επεκυρώθη εν Ελλάδι. Μετά την άνοδον του Ελ. Βενιζέλου εις την αρχήν το 1928, μετέβη ούτος εις Σερβίαν και επέτυχεν κατά την συνάντησιν αυτού μετά του βασιλέως Αλεξάνδρου εις Bled την ακύρωσιν των συμφωνιών του στρατηγού Παγκάλου.

Μετά την δημιουργηθείσαν αντίδρασιν εν Ελλάδι εκ των συμφωνιών της κυβερνήσεως Παγκάλου, και επομένως αι προσπάθειαι των Σέρβων προς απορρόφησιν της Θεσσαλονίκης απετύγχανον, η Σερβική προπαγάνδα ενετάθη εις βάρος ημών. Ούτω το περιοδικόν της εθνικής Γιουγκοσλαβικής οργανώσεως “Νοροντα Οντμπράνα”, της οποίας επίτιμος πρόεδρος ήτο ο βασιλεύς Αλέξανδρος, έγραφε το 1926 τα εξής: “Το εθνογραφικόν όριον του εθνικού ημών στοιχείου προς νότον είναι το Αιγαίον Πέλαγος από της εκβολής του ποταμού Αλιάκμονος δυτικώς της Θεσσαλονίκης και κατά μήκος τούτου και της δεξιάς γραμμής της διαχωρίσεως των υδάτων μέχρι των Αλβανικών συνόρων και της Ηπείρου. Εις ολόκληρον αυτήν την έκτασιν της Ελληνικής Μακεδονίας μέχρι των Βαλκανικών πολέμων δεν κατώκει ουδέ μια χιλιάς Ελλήνων την εθνικότητα, και εις την οποίαν ευρίσκοντο 310.000 ομοεθνείς ημών ως επικρατούν στοιχείων μευαξύ Τούρκων, Εβραίων, Τσιγγάνων κ.λπ.”. Οι Έλληνες δια να πραγματοποιήσουν όσον τον δυνατόν ευκολότερον τον εξελληνισμόν της Μακεδονίας έρριψαν εις αυτήν 700.-800.000 ψυχάς, τους πρόσφυγας αυτών εκ Μικράς Ασίας εν μέσω του πληθυσμού μας”». 

Δηλαδή με λίγα λόγια, οι Σέρβοι ισχυρίζονταν ότι στην Ελληνική Μακεδονία οι Έλληνες ήταν ελάχιστοι και η πλειοψηφία των κατοίκων ήταν οι Σέρβοι, και ότι εμείς κάναμε ελληνική την Μακεδονία μεταφέροντας πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία! Ιδού οι φίλοι των Ελλήνων Σέρβοι!!! Το ότι στην περιοχή της Μακεδονίας η πλειοψηφία των κατοίκων ήταν οι Έλληνες επιβεβαιώνεται από δύο στατιστικές, μια τουρκική στατιστική του 1905 και μια Ευρωπαϊκή στατιστική του 1904. Σύμφωνα με την τουρκική στατιστική του 1905 στα τρία βιλαέτια Θεσσαλονίκης, Μοναστηρίου και Κοσσυφοπεδίου κατοικούσαν 647.000 Έλληνες, 527.000 Βουλγαρίζοντες και 167.000 Σέρβοι. Και οι περισσότεροι Βουλγαρίζοντες ζούσαν στο βιλαέτιο του Κοσσυφοπεδίου, κάτι που σημαίνει ότι στα Βιλαέτια Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου  το πλειοψηφούν στοιχείο ήταν το ελληνικό. Το ίδιο επιβεβαιώνεται και από την άποψη της Ευρωπαϊκής Αστυνομίας 1904. Στα βιλαέτια Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου πλην των Αλβανικών επαρχιών Δίβρυς και Ελμπασάν ζούσαν 652.000 Έλληνες και μόνο 355.000 Βουλγαρίζοντες.

Ας δούμε όμως τι άλλα γράφει στη συνέχεια ο υποστράτηγος Ζάγκλης για την ανθελληνική δράση των Σέρβων:

«Το έτος 1926 υπήρξεν γονιμότατον εις σωβινιστικάς Σερβικάς εκδηλώσεις, αλλά και πολιτικάς πιέσεις κατά της Ελλάδος. Ήτο το τελευταίον έτος των πολιτικών ανωμαλιών εν Ελλάδι από του 1922 και έπρεπε να επωφεληθούν οι φίλοι και σύμμαχοι Σέρβοι. Πλην των διαφόρων δημοσιευμάτων και παράγοντες πνευματικής ηγεσίας των Σέρβων ανέλαβον διά διαλέξεων να καταστήσουν σαφείς τας ιμπεριαλιστικάς βλέψεις των Σέρβων. Ούτω ο Σέρβος καθηγητής του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου Milojevitch έκαμε μιαν διάλεξιν εις το πανεπιστήμιον του Βελιγραδίου, περίληψιν της οποίας εδημοσίευσεν η εφημερίς ‘Politika’ του Βελιγραδίου την 5ην Ιανουαρίου του 1926. Αλλά ας δώσωμεν τον λόγον εις τον ιστορικόν Κ. Άμαντον, ο οποίος εις το βιβλίον του ‘Ιστορικαί σχέσεις Ελλήνων, Σέρβων και Βουλγάρων’ (εκδ. 1949, σελ. 83) γράφει τα εξής: ‘Αργά περιήλθεν εις γνώσιν μου περίληψις διαλέξεως του καθηγητού Milojevitch ‘Περί των εν Μακεδονία Σέρβων’. Ο κ. Milojevitch θέλει να στηρίξει τας Σερβικάς αξιώσεις εις λόγους ανθρωπογεωγραφικούς και δι’ αυτό βλέπει ότι αι κοιλάδες του Μοραβα και του Αξιού αποτελούν γεωγραφικήν ενότητα. Της θεωρίας ταύτης το συμπέρασμα θα είναι ότι πρέπει και αι δυο κοιλάδες να ανήκουν εις το αυτό κράτος, την Σερβίαν δηλαδή. Την ενότητα Μοραβα-Αξιού υπεστήριξε κατά πρώτον ο γνωστός Σέρβος γεωγράφος Gvijitch λεπτομερέστερον εις το βιβλίον του LaPeninsuleBalkanique το 1918, όταν δηλαδή οι Σέρβοι ήρχισαν να σκέπτονται περί προσαρτήσεως της Θεσσαλονίκης. Η γενόμενη προπαγάνδα υπέρ της θεωρίας αυτής αποβλέπει να προσαρτήσει την Μακεδονίαν, να στρέψει δε τους Βούλγαρους προς τας Θρακικάς ακτάς. Αν οι Βούλγαροι αποδεχθούν την θεωρίαν, η σεβοβουλγαρική προσέγγισις θα συντελεσθεί’».

Συνεχίζει ο υποστράτηγος Ζάγκλης:

«Ο Milojevitch κατόρθωσε να πείσει το Συμβούλιον ‘Ομλαντίνα’, δηλαδή την εθνικήν οργάνωσιν της νεολαίας, όπως εις το Συνέδριον αυτής διακηρύξει ως επαρχίας Σερβικάς την Μακεδονίαν και την Βόρειον Αλβανίαν. Ιδού κατά ποιον πρωτότυπον τρόπον εδημιουργήθησαν αι πρώται κινήσεις των Σέρβων προες επέκτασιν της Σερβίας επί των εδαφών της Μακεδονίας και Αλβανίας. Πράγματι πρωτότυπος, γνήσιος σλαβικός!!! Το 1873 ο Milojevitch δημοσιεύει χάρτην, διά του οποίου επεκτείνει την Σερβίαν προς Δυσμάς μεν μέχρι της Αδριατικής, προς Νότον κατά μήκος του Δρίνου και των λιμνών της Μακεδονίας μέχρι του Ολύμπου, και προς Ανατολάς μέχρι του Πύργου επί του Ευξείνου Πόντου. Κατ’ αυτόν τον τρόπον τα 3/4 της Βαλκανικής γίνονται Σερβικά. Πολιτικώς και ιστορικώς ο χάρτης αυτός έχει την αυτήν ιστορικήν αξίαν όσην και οι Βουλγαρικοί και δη του Rozof οι οποίοι χαρακτηρίζουν ως Βουλγαρικά ομοίως τα 3/4 της Χερσονήσου».

Ενώ όμως οι Σέρβοι προσπαθούσαν να κλέψουν τα ελληνικά εδάφη της Μακεδονίας, τι υποστήριζαν οι Αλβανοί για την Μακεδονία; Ας δούμε τι γράφει το 1907 ο Ισμαήλ Κεμάλ, ο μετέπειτα ιδρυτής του Αλβανικού κράτους και πρώτος πρωθυπουργός της Αλβανίας, στην επίσημη εφημερίδα του Σωτηρία σε άπταιστα Ελληνικά: «Δεν επιτρέπεται ζήτημα Μακεδονικόν. Υπάρχει μεν Μακεδονία εν τη Ευρωπαϊκή Τουρκία ως υπάρχει εν τη Ασιατική Τουρκία Καρία, Παφλαγωνία ως υπάρχει εν Ελλάδι Λακεδαίμων και Βοιωτία, δεν υπάρχουν όμως Μακεδόνες. Κυρίως Μακεδονικόν ζήτημα δεν υπάρχει. Οι το Μακεδονικόν ζήτημα παρουσιάζοντες δεν αποβλέπουσι παρά εις τον σχηματισμόν της Μεγάλης Βουλγαρίας. Οι Έλληνες ουδόλως ζητούν να παραβιάσουν τα δικαιώματα των άλλων γενών, η στάσις των είναι απλώς αμυντική. Το Βουλγαρικόν στοιχείον όμως εμπνέεται από άλλων διαθέσεων, ζητεί δι’ όλων των μέσων να εξαπλωθεί επί βλάβη του Ελληνικού στοιχείου. Ανάγκη λοιπόν ή το σαλβικόν στοιχείον να στερηθεί της εξωτερικής του υποστηρίξεως ήτις το καθιστά επιθετικόν ή το Ελληνικό στοιχείον εξ ίσου να υποστηριχθεί, ώστε να δυνηθεί να διατηρήσει ό, τι θέλουν να του αποσπάσουν. Τοιαύτη είναι η αμοιβαία στάσις των Ελλήνων και Βουλγάρων εν τη Θράκη και Μακεδονία. Ενώ οι πρώτοι (οι Έλληνες) ζητούν να καθέξουν τας καθαρώς Ελληνικάς χώρας (της Μακεδονίας), οι Βούλγαροι κάμνουν ό, τι είναι δυνατόν διά να καταπατήσουν τας κτήσεις των άλλων εθνικοτήτων και προ πάντων τους ελληνικούς τόπους. Οι Έλληνες εν και μόνον  πράγμα επιθυμούν, να προφυλαχθούν κατά πάσης παραβιάσεως των ιστορικών και εθνολογικών δικαιωμάτων τους».

Με λίγα λόγια ο Ισμαήλ Κεμάλ υποστήριζε την Ελληνικότητα της Μακεδονίας και αντιτασσόταν προς τον σλαβικό επεκτατισμό κατά της Ελληνικής Μακεδονίας. Αντίθετα οι Σέρβοι της εποχής εκείνης προσπαθούσαν να κάνουν την Ελληνική Μακεδονία Σερβική επαρχία!

Άγνωστο είναι επίσης ότι το ότι η Μακεδονία ανήκει στους Έλληνες και όχι στους Βούλγαρους, το χρωστάμε σε έναν Αλβανό! Ο Αριστείδης Κόλλιας στο βιβλίο του «Η Ελλάδα στην παγίδα των Σέρβων» γράφει: «Οι Βούλγαροι βλέποντας ότι δεν μπορούν να αποσπάσουν ευθέως τη Μακεδονία, προωθούν μια αποσχιστική και αυτονομιστική τάση ανάμεσα στους Μακεδόνες και ειδικα στους Σλαβόφωνους. Το ίδιο ακριβώς κάνουν και οι Σέρβοι από την πλευρά τους με την ελπίδα ότι αν αυτονομηθεί η Μακεδονία, αν επιβληθεί το γλωσσικό ιδίωμα σαν κυρίαρχη γλώσσα κ.λπ., το κρατίδιο που θα δημιουργηθεί θα περιέλθει αργά ή γρήγορα στην επιρροή ή και στην επικράτεια ακόμα τη δική τους. Το ζητούμενο είναι να μην περιέλθει στην Ελλάδα, γιατί τότε καμία πρόσβαση στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο δεν θα υπάρχει. Καθώς είπαμε, τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά και το μεγαλύτερο μέρος της Μακεδονίας και όλο το μήκος των παραλίων του νότου περιήλθαν στην Ελλάδα με τον Α’ Βαλκανικό πόλεμο και η Θεσσαλονίκη κατελήφθη από τους Έλληνες και όχι από τους Βούλγαρους ή τους Σέρβους που είχαν καταφθάσει πριν τα ελληνικά στρατεύματα, επειδή ο επικεφαλής του τουρκικού στρατού της Θεσσαλινίκης, ο περίφημος Χασάν Ταχσίν Μεσαρέ, ήταν Αλβανός και κράτησε τη Θεσσαλονίκη και την παρέδωσε στους Έλληνες, παρά τις δελεαστικότατες προσφορές και υποσχέσεις των Βουλγάρων. Ο γιος του ήταν ζωγράφος και πέθανε πριν μερικά χρόνια. Τα εγγόνια του είναι αρχιτέκτονες και ζουν χαμένοι κάπου στην Αθήνα».

Κλείνοντας το άρθρο αυτό, αξίζει να παραθέσουμε απόσπασμα από το βιβλίο «Το Αλβανικόν Ζήτημα» του Λεοντίου Κ. Λεοντίου, δρ, στα Νομικά. Το βιβλίο αυτό γράφτηκε το 1897 και ήταν αφιερωμένο στον βασιλιά των Ελλήνων Γεώργιο Α’. Ας δούμε το γράφει ο Λεόντιος: «Ο νέος Ελληνισμός άνευ της βοηθείας και των εξισλαμισμένων Αλβανών δεν θα δυνηθή να περιορίση εντός των υπό της λογικής και του δικαίου διαγεγραμμένων ορίων τας παραλόγους και υπερφιάλους αξιώσεις Βουλγάρων, Σέρβων και Ρωμούνων. Την σύμπραξιν και την πολιτικήν ενότητα Ελλήνων και Αλβανών επιβάλλει αυτή αύτη αμφοτέρων των αδελφών λαών η αυτοσυντηρησία και διδάσκει το ιστορικόν μάθημα, όπερ δι’ αδράς δαπάνης έλαβον».

Από το απόσπασμα αυτό φαίνεται ότι όχι μόνο οι Βούλγαροι αλλά και οι Σέρβοι, τους οποίους Σέρβους ο σύγχρονος ανιστόρητος Ελληνικός λαός τους θεωρεί αδελφούς του, είχαν παράλογες και υπερφίαλες αξιώσεις που ιστορικά ανήκαν στον Ελληνισμό. Μάλιστα ως τρόπο αντιμετώπισης αυτών των παράλογων αξιώσεων προτείνει τη σύμπραξη Ελλήνων και Αλβανών.

Η «φιλία» των Σέρβων αποδείχθηκε πρόσφατα. Η Σερβία μαζί με τη Ρωσία υπήρξαν οι πρώτες χώρες που αναγνώρισαν το κρατίδιο των Σκοπίων ως Μακεδονία. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο νυν πρόεδρος της Σερβίας σε επίσημη δήλωσή του σε τηλεοπτικό σταθμό ανέφερε ότι αναγνωρίζει και την ύπαρξη ανεξάρτητου Μακεδονικού έθνους! Ιδού ποιοι είναι οι φίλοι μας. Υποστηρίζουν τους Σκοπιανούς, τους εχθρούς των Ελλήνων!

Η μόνη λύση κατά της σλαβικής προπαγάνδας στη Βαλκανική είναι η συμμαχία μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας. Οι Έλληνες και Αλβανοί πολιτικοί από πλήρη άγνοια ιστορίας και εξωτερικής πολιτικής έχουν κάνει αρκετά λάθη τον τελευταίο αιώνα. Η Ελλάδα πρέπει να αναγνωρίσει το κράτος του Κοσόβου και η Αλβανία να αίρει την αναγνώριση του κρατιδίου των Σκοπίων. Αυτή θα ήταν μια καλή αρχή.

 

                                                                                 

 

Add comment


Security code
Refresh

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ:

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση μέρους ή όλων των αναρτήσεων της ιστοσελίδας ΠΕΛΑΣΓΟΙ-ΕΛΛΗΝΕΣ-ΑΛΒΑΝΟΙ – www.greeks-albanians.com σε ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας με προϋπόθεση την αναφορά του αρθρογράφου και της ιστοσελίδας με ενεργό λινκ.

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους ή όλων των αναρτήσεων της ιστοσελίδας ΠΕΛΑΣΓΟΙ-ΕΛΛΗΝΕΣ-ΑΛΒΑΝΟΙ – www.greeks-albanians.com σε έντυπα μέσα χωρίς τη γραπτή άδεια του κατόχου αυτής της ιστοσελίδας Μάριου Δημόπουλου.

Tuesday the 17th - . Thanks to Joomla 2.5 templates by FTS