Η πανάρχαια καταγωγή των κατοίκων της Κρήτης

User Rating:  / 0
PoorBest 
Share

 

ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΩΝ ΜΙΝΩΙΤΩΝ ΟΙ ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ ΚΡΗΤΕΣ. 14.000 ΧΡΟΝΙΑ ΑΔΙΑΚΟΠΗ ΦΥΛΕΤΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Ομάδα ερευνητών με επικεφαλής τον καθηγητή Ιατρικής και Επιστημών Γονιδιώματος του Πανεπιστημιου Washington κύριο Γεώργιο Σταματογιαννόπουλο ανέλυσε δείγματα DNA από σκελετούς που βρέθηκαν σε σπηλιά στο οροπέδιο Λασιθίου στην Κρήτη τα οποία συνέκρινε με δείγματα από άλλους 135 σύγχρονους και αρχαίους ανθρώπινους πληθυσμούς. Όπως αναφέρουν οι ερευνητές στο άρθρο τους που δημοσιεύεται σε τεύχος της επιθεώρησης «Nature Communications», ο Μινωικός πολιτισμός αναπτύχθηκε κατά την Εποχή του Χαλκού από αυτόχθονες κατοίκους της Κρήτης, οι οποίοι ήταν απόγονοι των πρώτων ανθρώπων που αποίκισαν το νησί, 9.000 χρόνια περίπου πριν από σήμερα. Έτσι ανατρέπεται η παλιά άποψη του αρχαιολόγου Arthur Evans ότι οι Μινωίτες ήταν απόγονοι των αρχαίων Αιγυπτίων ή άλλες νεότερες απόψεις που θέλουν τους αρχαίους Μινωίτες ως απόγονους Βερβέρων της Αφρικής.

Για τη μελέτη χρησιμοποιήθηκε το μιτοχονδριακό DNA, δηλαδή το DNA που υπάρχει στα κυτταρικά οργανίδια που ονομάζονται μιτοχόνδρια και τα οποία αποτελούν τα εργοστάσια παραγωγής ενέργειας του κυττάρου. Τα μιτοχόνδρια μεταβιβάζονται στους απογόνους μέσω της μητέρας. Διαπιστώθηκε ότι το μιτοχονδριακό DNA των Μινωιτών δεν έφερε ομοιότητες με αυτό των Αιγυπτίων ή των άλλων αφρικανικών πληθυσμών. Αντίθετα, εντοπίστηκαν μεγάλες γενετικές ομοιότητες με τους σύγχρονους και αρχαίους ευρωπαϊκούς πληθυσμούς. Τέλος, η ανάλυση έδειξε το υψηλότερο ποσοστό συγγένειας των Μινωιτών με τον σύγχρονο πληθυσμό της Κρήτης αλλά και σύγχρονων Ελλήνων από την υπόλοιπη χώρα.  

Σύμφωνα με τον κ Σταματογιαννόπουλο το σενάριο της καταγωγής των Μινωιτών έχει ως εξής: «Πριν από περίπου 9.000 χρόνια, υπήρξε εκτεταμένη μετανάστευση ανθρώπων της Νεολιθικής Εποχής από περιοχές της Ανατολίας που αντιστοιχούν σήμερα σε μέρη της Τουρκίας και της Μέσης Ανατολής. Τότε έφτασαν στην Κρήτη και οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού. Η ανάλυση μιτοχονδριακού DNA που πραγματοποιήσαμε και η σύγκριση με άλλους πληθυσμούς, δείχνει ότι οι Μινωίτες έχουν την ισχυρότερη γενετική συσχέτιση με πληθυσμούς της Νεολιθικής Εποχής καθώς και με αρχαίους αλλά και σύγχρονους Ευρωπαίους και ιδιαίτερα με τον πληθυσμό της Κρήτης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματά μας, ο Μινωικός πληθυσμός αναπτύχθηκε πριν από 5.000 χρόνια στην Κρήτη από προγόνους που κατοικούσαν στο νησί ήδη και είχαν φτάσει εκεί 4.000 χρόνια νωρίτερα».

Ο έλληνας καθηγητής σημείωσε επίσης ότι «οι γενετικές αναλύσεις παίζουν έναν ολοένα και πιο σημαντικό ρόλο στην πρόβλεψη και στην προστασία της υγείας του ανθρώπου. Η μελέτη μας υπογραμμίζει το γεγονός ότι η ανάλυση του DNA μπορεί να μας βοηθήσει όχι μόνο να έχουμε ένα πιο υγιές μέλλον αλλά να κατανοήσουμε και την ιστορία μας. Παρόμοιες έρευνες  θα μας βοηθήσουν να ανακαλύψουμε τις γενετικές σχέσεις μεταξύ Μινωιτών και Μυκηναίων και μεταξύ των ελληνικών φυλών της Κλασσικής Ελλάδας».

Η εργασία είναι καρπός μιας πολυπληθούς ομάδας επιστημόνων διαφορετικών ειδικοτήτων. Υπεύθυνοι για τη στατιστική ανάλυση των δεδομένων η οποία βασίστηκε σε εξαιρετικά προηγμένους αλγορίθμους είναι η κυρίαΠεριστέρα Πάσχου, επίκουρη Καθηγήτρια στο Τμήμα Μοριακής Βιολογίας και Γενετικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, και ο κ. Πέτρος Δρινέας, καθηγητής στο Τμήμα Επιστήμης Υπολογιστών του Πανεπιστημίου Rensselaer στις ΗΠΑ.

Ο κ. Μανώλης Μιχαλοδημητράκης, καθηγητής Ιατροδικαστικής και Τοξικολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης  συντόνισε την αναγνώριση και συλλογή των αρχαίων οστών που χρησιμοποιήθηκαν για την εξαγωγή του DNA. Ο αρχαιολόγος δρ. Βασιλάκηςκαι η ανθρωπολόγος δρ McGeorge παρείχαν τα οστά που αποτέλεσαν το αντικείμενο της έρευνας. Μεγάλη ήταν η συμβολή του εκλιπόντος αρχαιολόγου Νίκου Παπαδάκη, ο οποίος ως διευθυντής της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας Αγίου Νικολάου υπήρξε θερμός υποστηρικτής της μελέτης, η οποία ξεκίνησε πριν από δέκα και πλέον χρόνια.

Η νεότερη αυτή γενετική μελέτη έρχεται σε συμφωνία με την παλιά ανθρωπολογική μελέτη του ανθρωπολόγου Άρη Πουλιανού στους κατοίκους της Κρήτης. Τον Απρίλιο του 1966 ο Πουλιανός ανακοίνωσε στο Δ. Κρητολογικό Συνέδριο που έγινε στα Χανιά τα πορίσματά του που προέκυψαν με τη χρησιμοποίηση ηλεκτρονικού εγκεφάλου της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας από τις ανθρωπολογικές εξετάσεις άνω των 1200 κατοίκων όλων των περιοχών της Κρήτης. Οι εξετάσεις αυτές είχαν γίνει κατά τους πρώτους μήνες του 1965 υπό ειδικού συνεργείου διευθυνομένου υπό του Πουλιανού με σκοπό την εξακρίβωση της ανθρωπολογικής σύνθεσης του πληθυσμού της Κρήτης.

            Επί τη βάσει των προαναφερθέντων εξετάσεων 1200 κατοίκων της Κρήτης, εκ των οποίων 200 ήταν γυναίκες, ο Πουλιανός υποστήριξε στο συνέδριο ότι η πλειονότητα του σημερινού πληθυσμού της Κρήτης είναι αυτόχθονες καταγωγής τουλάχιστον από της Νεολιθικής εποχής, σημείωσε δε ορισμένες μεταναστευτικές επιδράσεις οι οποίες δεν αλλοίωσαν σε μεγάλο βαθμό την πανάρχαια καταγωγή των Κρητών.

            Ο Πουλιανός είχε εξετάσει 1200 Κρητικούς καταμετρώντας κατά το 1965, φωτογραφίζοντας και καταγράφοντας δια του ειδικού συνεργείου του 53 ανθρωπολογικά στοιχεία εκάστου ατόμου. Από την επεξεργασία του ανθρωπολογικού υλικού της Κρήτης προέκυψαν για το θέμα που ανέπτυξε ο Πουλιανός στο Κρητολογικό Συνέδριο 24 ανθρωπολογικοί χάρτες, 3 γραφικές παραστάσεις και 4 πίνακες, ώς και 2.000 φωτογραφίες. Για κάθε ανθρωπολογικό γνώρισμα ο Πουλιανός κατήρτισε ιδιαίτερο γεωγραφικό χάρτη κατανομής αυτού στα διάφορα σημεία της Κρήτης. Όπου τα γνωρίσματα παρουσιάζονται με μεγαλύτερη πυκνότητα έχουμε έμμεση ένδειξη περί της αρχαιότητας του δηλωμένου γνωρίσματος στη θέση αυτή. Συμβαίνει δε και το αντίστροφο στα μέρη όπου το γνώρισμα παρουσιάζεται σε πολύ μικρό ποσοστό.

            Με βάση τους ιδιαίτερους χάρτες καταρτίστηκε συνθετικός χάρτης των 53 ανθρωπολογικών γνωρισμάτων του σημερινού πληθυσμού της Κρήτης, προκύπτει δε από αυτόν ότι σε όλη τη μεγαλόνησο υπάρχει ως υπόστρωμα ένα αρχαιότατο ομοιογενές βασικό στοιχείο, επί του οποίου διακρίνονται διάφορες μεταγενέστερες επιδράσεις ορισμένων ανθρωπολογικών τύπων. Οι επιδράσεις όμως αυτές δεν είναι τόσο μεγάλες, ώστε να δυσκολευόμαστε να γνωρίσουμε ποιος είναι ο πρωταρχικός τύπος που είχε κατοικήσει προ πολλών ετών στην Κρήτη.

            Από την έρευνα του Πουλιανού προέκυψε μεταξύ άλλων ότι στην Κρήτη υπάρχει ακόμα πανάρχαιος ανθρωπολογικός τύπος που είχε διαμορφωθεί κατά τη νεότερη Παλαιολιθική εποχή. Διαπιστώθηκε επίσης ότι και σήμερα επικρατεί ο ίδιος φυσικός τύπος ανθρώπου, ο λεγόμενος Καυκασομεσογειακός, από του Καυκάσου μέχρι της Κρήτης, στον ίδιο δε ανήκουν και οι κάτοικοι των νησιών του Αιγαίου που βρίσκονται νοτιότερα της Λέσβου. Οπωσδήποτε κατά τον Πουλιανό είναι καταπληκτική η ομοιότητα του ανθρωπολογικού τύπου από της Κρήτης μέχρι του Καυκάσου συμπεριλαμβανομένου.

            Με βάση τα ανθρωπολογικά αυτά δεδομένα αποκρούεται εντελώς η θεωρία του Εβραίου αρχαιολόγου C. Gordon περί σημιτικής καταγωγής των Κρητών της Μινωικής εποχής, ο οποίος συμμετείχε και στο συγκεκριμένο Κρητολογικό συνέδριο. Αποκρούονται επίσης και οι παλαιότεροι ισχυρισμοί περί καταγωγής των Κρητών της Μινωικής εποχής από τη Λιβύη της Αφρικής. Ο Πουλιανός δεν βρήκε κανένα ανθρωπολογικό δεδομένο για να παραδεχθεί ότι η πλειοψηφία των παλαιών κατοίκων της Κρήτης προερχόταν από αυτά τα μέρη. Ελάχιστες είναι οι ανθρωπολογικές επιδράσεις στην Κρήτη από τη Μέση Ανατολή και τη βόρεια Αφρική.

            Η ανακοίνωση αυτή του Πουλιανού έκανε ιδιαίτερη αίσθηση εκείνη την εποχή και η εφημερίδα The New York Times στις 17 Απριλίου του 1966 αφιέρωσε ειδικό άρθρο για τις μελέτες αυτές του Πουλιανού, γράφοντας: «14.000 year history. Origin of the inhabitants of Crete (cross) was traced by a Greek anthropologist. They are the direct descendants of the same pre-Greek race that lived on this island for the last 14.000 years, Aris Poulianos said at the second International congress», δηλαδή «14 χιλιάδεςχρόνιαιστορία. Η καταγωγή των κατοίκων της Κρήτης ανιχνεύθηκε από έναν Έλληνα ανθρωπολόγο. Οι Κρητικοί είναι απευθείας απόγονοι του ίδιου προελληνικού (=πρωτοελληνικού) φύλου που ζούσε στο νησί τα τελευταία 14 χιλιάδες χρόνια, ανέφερε ο Άρης Πουλιανός στο δεύτερο (σ.σ. τέταρτο πιο σωστά) Κρητολογικό συνέδριο».

            Βασική διαπίστωση των ανθρωπολογικών αυτών ερευνών του Πουλιανού είναι ότι η πλειονότητα του σημερινού πληθυσμού της Κρήτης είναι καταγωγής αρχαιότερης των χρόνων που χαρακτηρίζονται από την εμφάνιση των Αχαιών, το ίδιο δε συμβαίνει και με τον σημερινό πληθυσμό της υπόλοιπης Ελλάδας. Αποδεικνύεται λοιπόν ότι όχι μόνο στην Κρήτη αλλά και σε ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο υπάρχει μια αδιάλειπτη ανθρωπολογική και φυλετική συνέχεια από τη νεολιθική ή και την παλαιολιθική εποχή, δηλαδή πάνω από 10.000 χρόνια. Η ελληνική φυλή συνεπώς δεν εμφανίστηκε το 2000 π.Χ. ερχόμενη ως κλάδος των Ινδοευρωπαίων από τον παγωμένο βορρά, όπως μας διδάσκουν στα σχολικά βιβλία, ούτε η ελληνική φυλή εξαφανίστηκε τον μεσαίωνα από τις καθόδους των Σλάβων και των Αλβανών, όπως υπεστήριξε ο Φαλμεράυερ και υποστηρίζουν μέχρι σήμερα ορισμένοι ανθέλληνες εντός ή εκτός συνόρων.

            Η ανθρωπολογική του αυτή έρευνα δημοσιεύθηκε σε βιβλίο το 1970 με τον τίτλο «Η Καταγωγή των Κρητών». Η δεύτερη έκδοση του βιβλίου του έγινε το 1996, στην οποία παρουσιάστηκαν νέα πορίσματα των ανθρωπολογικών του ερευνών. «Κείνο που λύθηκε για μας στα χρόνια που πέρασαν είναι ότι η Κρήτη κατοικήθηκε όχι από τη Μεσολιθική εποχή, όπως γράφομε παλαιά, αλλά από την Κατώτερη Παλαιολιθική, δηλαδή πριν μερικά εκατομμύρια χρόνια. Το μαρτυρούν κυρίως τα λίθινα εργαλεία των πρώτων ανθρώπων που κατοικούσαν σ’ όλο το Αιγαίο ακόμη από τον Ανώτερο Μειόκαινο. Υπάρχουν όμως και οστά των κατοίκων της Κρήτης που χρονολογούνται από τη Μέση Παλαιολιθική εποχή. Η Κρήτη ποτέ δεν ερημώθηκε ολοκληρωτικά από κατοίκους. Ούτε και κατά τη μεγάλη καταστροφή που δημιούργησε η έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης. Παλαιοανθρωπολογικές ανασκαφές έφεραν στο φως ανθρώπινους σκελετούς όλων των περιόδων και εποχών. Οι ανθρωπομετρήσεις όμως που παρουσιάζουμε εδώ ισχύουν πάντα και δύσκολα θα αλλοιωθούν», γράφει στον πρόλογο του βιβλίου του ο Άρης Πουλιανός.

            Ο Πουλιανός εξάγει έμμεσα το συμπέρασμα από τα ανθρωπολογικά δεδομένα ότι η γλώσσα των Κρητών ήταν πάντοτε η ελληνική: «Κλειδί για την κατανόηση αυτών των εξελίξεων στάθηκε ο Μινωικός Μικροκέφαλος που βρήκαμε τυχαία στα υπόγεια του Αρχαιολογικού Μουσείου Ηρακλείου. Ο Μικροκέφαλος, πέραν από την ενδογαμία των Μινώων, μαρτυρεί και τη βιολογική εξέλιξη του ανθρωπίνου είδους που είχε ήδη αρχίσει από εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια πριν. Μα κυρίως αποδεικνύει το αυτόχθον του Αιγαιακού Τύπου, που έχει την ίδια ηλικία με τον Ηπειρωτικό. Το ίδιο και η γλώσσα των Κρητών ήταν ανέκαθεν ελληνική. Βέβαια, μπορεί να υπήρχαν παραλλαγές της Ελληνικής που δημιουργούνται με τη μακροχρόνια απομόνωση σ’ έναν τόπο, ακόμη και διαφορές προφοράς. Αλλά η ελληνική ήταν η κυρίαρχη γλώσσα σ’ όλη τη Βαλκανική και την Ανατολική Μεσόγειο, τουλάχιστον από τη Μέση Παλαιολιθική».

            Η άποψη αυτή του Πουλιανού έχει ιδιαίτερη σημασία, διότι η συμβατική γλωσσολογία και αρχαιολογία υποστηρίζει ότι τα πρώτα ελληνικά φύλα (οι Αχαιοί) έφτασαν στην Κρήτη στα μέσα της 2ης χιλιετίας π.Χ., όπου βρήκαν μη ελληνόφωνα φύλα, τους Μινωίτες. Αφού η μυκηναϊκή γραφή, δηλαδή η Γραμμική Γραφή Β, έχει αποκρυπτογραφηθεί ως ελληνική από τον Michael Ventris, ενώ η Μινωική γραφή, η Γραμμική Γραφή Α, δεν έχει ακόμα αποκρυπτογραφηθεί, οι συμβατικοί γλωσσολόγοι και αρχαιολόγοι συμπεραίνουν ότι η Γραμμική Γραφή Α δεν είναι γραμμένη σε ελληνική γλώσσα, και συνεπώς οι Μινωίτες δεν ήταν Έλληνες. Η άποψη αυτή έρχεται σε αντίκρουση με τα αρχαία ελληνικά κείμενα που θεωρούν τους Μινωίτες ως Έλληνες Πελασγούς. (Σημειωτέον, ότι προ της αποκρυπτογράφησης της Γραμμικής Γραφής Β, όλοι σχεδόν οι τότε επιστήμονες απέκλειαν το ενδεχόμενο οι Αχαιοί να ήταν Έλληνες, και τους θεωρούσαν Προέλληνες, παρά το γεγονός ότι τα αρχαία ελληνικά κείμενα θεωρούσαν τους Αχαιούς ως Έλληνες). Ο διαπρεπής Γάλλος αρχαιολόγος Πωλ Φωρ (Η Ζωή στη Μινωική Κρήτη, εκδ. Παπαδήμα) παρατηρεί ότι «οι αρχαίοι συγγραφείς δεν θεώρησαν ποτέ τις μινωικές μοναρχίες τελείως διαφορετικές από εκείνες του Ομηρικού κόσμου. Και κάτι ακόμη, θεωρούσαν πάντα τον Μίνωα, τον Ραδάμανθυ και τον Σαρπηδόνα, σαν Έλληνες ηγεμόνες και τους διαδόχους του σαν ομοαίματους κληρονόμους, που ανέβηκαν στον θρόνο χωρίς σύγκρουση ή χωρίς διακοπή». Χαρακτηριστικά είναι τα παρακάτω αποσπάσματα αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων που συνηγορούν υπέρ της ελληνικότητας των Μινωιτών:

«Κρήτες δε πρώτοι Ελλήνων νόμους έσχον Μίνωος θεμένου» (Ηρόδοτος Α. 65)

(Οι Κρήτες πρώτοι μεταξύ των Ελλήνων είχαν νόμους, τους οποίους έθεσε ο Μίνωας).

«Κτήσασθαι δε και δύναμιν ναυτικήν μεγάλην και των νήσων τας πλείστας καταστρέψασθαι και πρώτον των Ελλήνων θαλασσοκρατλησαι» (Διόδωρος Σικελιώτης V, 78, 3)

(Απέκτησε και μεγάλη ναυτική δύναμη και υπέταξε τα περισσότερα νησιά και ήταν ο πρώτος μεταξύ των Ελλήνων που έγινε θαλασσοκράτορας).

            Το γεγονός ότι η Γραμμική Γραφή Α δεν έχει αποκρυπτογραφηθεί δεν σημαίνει ότι δεν είναι γραμμένη σε κάποια αρχαϊκή μορφή της ελληνικής γλώσσας. Στην πραγματικότητα υπάρχουν επιστήμονες που έχουν αποκρυπτογραφήσει τη Γραμμική Γραφή Α ως ελληνική. Ο Βούλγαρος γλωσσολόγος Vladimir Georgiev, καθηγητής του κρατικού Πανεπιστημίου της Σόφιας στο έργο του La Position du dialecte Cretois des inscriptions en Lineaire A (Η τάση της Κρητικής διαλέκτου των πινακίδων της Γραμμικής Α, Σόφια 1957) υποστήριξε ότι η Γραμμική Α είναι ελληνική, και μάλιστα προχώρησε στη διαλεκτική κατάταξή της, σημειώνοντας ότι δεν διαφέρει πολύ από τη διάλεκτο της Κνωσσού των πινακίδων της Γραμμικής Γραφής Β.

Το 2001 ο καθηγητής του πανεπιστημίου Κρήτης υποστήριξε σε ειδικό βιβλίο του ότι αποκρυπτογράφησε τη Γραμμική Γραφή Α ως ελληνική (Τσικριτσής Μ., Γραμμική Α. Συμβολή στην κατανόηση μιας αιγαιακής γραφής, Ηράκλειο 2001). Η εργασία του φαίνεται ότι είναι σοβαρή, αφού, όπως σημείωνει η επίκουρη καθηγήτρια Προϊστορικής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης Κατερίνα Κόπακα, «για τη βασική διαχείριση των δεδομένων του ο κ. Τσικριτσής προτείνει και χρησιμοποιεί έναν ενδιαφέροντα συνδυασμό εργαλείων και τεχνικών, δανεισμένο από τις θετικές επιστήμες (στατιστική, αλγόριθμοι και Η/Υ), τα οποία δοκιμάζει σε λήμματα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας (Thesaurus Linguae Greacae) και εφαρμόζει στα λίγα διαθέσιμα τεκμήρια του συστήματος της Γραμμικής Α. Προκύπτουν έτσι παρατηρήσεις στο επίπεδο της δομής και του περιεχομένου της γραφής, τα σύμβολά της μεταγράφονται και αποκτούν σημασίες, στο εσωτερικό των λέξεων και των κειμένων που συγκροτούν».

Κάνοντας μια σύγκριση μεταξύ των αποκρυπτογραφημένων λέξεων της Γραμμικής Β και της μεταγραφής της Γραμμικής Α εξάγονται συμπεράσματα εντυπωσιακών αντιστοιχιών. «Πραγματικά, από τα διαθέσιμα στατιστικά δεδομένα της Γραμμικής Β διαπιστώνεται ότι το 65% των λέξεων είναι κύρια ονόματα. Αν αυτό το ποσοστό αφαιρεθεί από το σύνολο των γνωστών λέξεων της Γραμμικής Β μένουν περίπου 1.000 λέξεις -δεν είναι κύρια ονόματα. Και απ’ αυτές μόνο το 1/3 (350) λέξεις είναι διαφορετικών τύπων κλιτές λέξεις. Από τα υπόλοιπα 2/3 (650 λέξεις), μόνο οι μισές ερμηνεύονται με αντίστοιχους ομηρικούς ή κλασικούς τύπους, με σχετική βεβαιότητα και με βάση το λογιστικό περιεχόμενο των πινακίδων και τη χρήση τους», γράφει ο Μηνάς Τσικριτσής.

Περίπου αντίστοιχα ποσοστά με ελάχιστες αποκλίσεις συναντώνται αναλογικά και στην εφαρμοζόμενη μεταγραφή της Γραμμικής Α. Συγκεκριμένα, ο συγγραφέας αναφέρει τα εξής στοιχεία: «Από ένα σύνολο, δηλαδή, περίπου 600 λέξεων, 420 είναι κύρια ονόματα και τοπωνύμια (ποσοστό=2/3). Από τις υπόλοιπες 180 λέξεις (ποσοστό=1/3), οι μισές αναγνωρίζονται με σχετική βεβαιότητα και με βάση ομηρικούς και κλασικούς τύπους, στους οποίους παραπέμπει από τη μια το περιεχόμενο των κειμένων και από την άλλη η λειτουργία -χρήση των ενεπίγραφων ευρημάτων. Οι υπόλοιπες 90 λέξεις που δεν αναγνωρίζονται, πιθανόν, να σχετίζονται με απολεσθείσες λέξεις ή με ξένα γλωσσικά δάνεια, κυρίως σε περιοχές όπως η ανατολική Κρήτη». Ο Τσικριτσής θεωρεί ότι, σύμφωνα με την ανάγνωση της συλλαβικής μινωικής γραφής που ο ίδιος πραγματοποίησε, στην εν λόγω γλώσσα βλέπουμε «χαρακτηριστικά μιας προ-αιολικής διαλέκτου, καθώς και ασυναίρετους τύπους μιας -θα μπορούσαμε να πούμε- προϊωνικής διαλέκτου, οι οποίοι οφείλονται, πιθανότατα, στις διαρκείς αλληλεπιδράσεις των φυλών που μιλούσαν ένα ελληνοπελασγικό γλωσσικό ιδίωμα. Το γλωσσικό δεδομένο των κοινών λέξεων και των τοπωνυμίων, με θέμα που λήγει σε -νθ ή σσ ή ττ (Κόρινθος, Παρνασσός, Απύρανθος κ.ά.), σε διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές, όπου κατοικούσαν ελληνικά φύλα, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι παραπάνω φυλές χρησιμοποιούσαν την ίδια γλώσσα, χωρισμένη σε διάφορες διαλέκτους, που ωστόσο δεν εμπόδιζαν τη μια περιοχή να κατανοεί εύκολα τη διάλεκτο της άλλης».

Αυτή τη θεώρηση ο συγγραφέας την εδράζει πάνω σε δύο κυρίως συμπεράσματα: στο γεγονός ότι η πικτογραφία (δι’ εικόνων γραφή – κρητικά ιερογλυφικά), που προϋπήρξε της Γραμμικής Α, ήταν σε σημαντικό βαθμό λεξισυλλαβική γραφή· καθώς και στο χαρακτηρισμό της Γραμμικής Α ως συλλαβολεξιγραφικής γραφής, επειδή στη γραφή αυτή διατηρείται ένα μικρό ποσοστό λεξιγραφημάτων, τα οποία, σε συνδυασμό με διαφορετικά κάθε φορά συλλαβικά σημεία, αποδίδουν διαφορετικές σημασίες λέξεων (π.χ. nau-si, nau-si-ni κ.ά.). Ο εντοπισμός στα αρχεία της Γραμμικής Α κάποιων λέξεων και ανθρωπωνύμιων μη ελληνικών οφείλεται, κατά πάσα πιθανότητα, σε εποίκους και γυναίκες δούλων που είχαν έρθει να εργαστούν στην Κρήτη. Οι γυναίκες ανελάμβαναν την ανατροφή των παιδιών.

Οι υποστηρικτές της μη ελληνικότητας των Μινωιτών αναφέρουν συχνά την ύπαρξη κάποιων επιγραφών, που ονομάζονται ετεοκρητικές, και αν και είναι γραμμένες με το ελληνικό αλφάβητο, δεν μπορούν να ερμηνευθούν μέσα από την ελληνική. Την απάντηση σε αυτό τον γρίφο έλυσε το 1912 ο ιατροφιλόσοφος και γλωσσολόγος Ιάκωβος Θωμόπουλος στο βιβλίο του Πελασγικά. Οι ετεοκρητικές επιγραφές τρεις τον αριθμό ανακαλύφθηκαν στην Κρήτη η μεν πρώτη το 1893, η δεύτερη το 1901 και η τρίτη το 1904. Ανήκοντας, όπως αποδεικνύεται από το σχήμα των γραμμάτων, στον 6ο και 4ο π.Χ. αιώνα είναι γραμμένες με το κοινό Ελληνικό αλφάβητο, σε γλώσσα όμως η οποία μένει μέχρι τώρα ακατάληπτη. Καλούνται ετεοκρητικές, διότι ανευρέθηκαν κατά τις ανασκαφές της αρχαίας Κρητικής πόλεως Πραισού, η οποία κατά τη ρητή ομολογία του Στράβωνα ήταν πολίχνη των Ετεοκρητών: «Σταφύλος (φησί)…το νότιον (της Κρήτης κατέχειν) Ετεόκρητας, ων είναι πολίχνιον Πράσον, όπου το του Δικταίου Διός ιερόν» (Στραβ. Χ 475). Τις επιγραφές αυτές κατάφερε ο Ιάκωβος Θωμόπουλος να ερμηνεύσει με τη βοήθεια της ελληνικής και της αλβανικής. Βλέποντας ότι οι λέξεις των ετεοκρητικών επιγραφών μοιάζουν με προομηρικές ελληνικές λέξεις αλλά και αρκετές αλβανικές, θεώρησε ότι οι επιγραφές αυτές ήταν γραμμένες σε γλώσσα ελληνοπελασγική, από την οποία προήλθε η ιλλυρική, συνέχεια της οποίας – παρά τεράστιες επιδράσεις που δέχθηκε από τα λατινικά και άλλες ξένες γλώσσες – είναι η σημερινή αλβανική. Γι’ αυτό και στον πρόλογο του βιβλίου του έγραψε: «Οι λίθοι ελάλησαν και εδίδαξαν ημίν την γλώσσαν των δίων Πελασγών. Αι ετεοκρητικαί επιγραφαί και η πελάσγική επιγραφή της Λήμνου εισί γεγραμμέναι εν τη αυτή Ελληνο-Πελασγική γλώσση, ομοία προς την σημερινήν Αλβανικήν, συγγενεστάτη δε προς την Χετιτικήν. Πελασγικαί γλώσσαι ήσαν και η Λυκική, Καρική και Ετρουσκική. Ο Μινωικός πολιτισμός της Κρήτης ως και ο Χετιτικός της Μ. Ασίας ήτο Πελασγικός. Οι Αλβανοί εισίν έθνος Ελληνο-Πελασγικόν». Ο Ιάκωβος Θωμόπουλος, πολύ πριν αποκρυπτογραφηθούν η Γραμμική Γραφή Β και οι χετιτικές επιγραφές, απέδειξε την ελληνικότητα του πολιτισμού των Αχαιών καθώς και το ότι η γλώσσα των Χετταίων ανήκε στην οικογένεια των ιαπετικών γλωσσών. Το βιβλίο του Θωμόπουλου είναι δυσεύρετο, αλλά οι κκ. Σταύρος Δωρικός και Κωνσταντίνος Χατζηγιαννάκης στις σελίδες 35-41 και 335-352 του βιβλίου τους «Ετρούσκοι. Οι Πελασγοί της Ιταλικής Χερσονήσου» που εκδόθηκε το 2007 από τον εκδοτικό οίκο Κάδμος παρουσιάζουν την αποκρυπτογράφηση της Πελασγικής επιγραφής της Λήμνου από τον Ιάκωβο Θωμόπουλο. «Τη στήλη αυτή (της Λήμνου) ερμήνευσε ο Ι. Θωμόπουλος βασισμένος στον πελασγικό χαρακτήρα της ελληνικής και αλβανικής γλώσσας. Παραθέτουμε στη συνέχεια την εργασία αυτή του Ι. Θωμόπουλου, επειδή τη θεωρούμε σημαντική ως επιστημονικό έργο που βοήθησε κι αυτό στην εξακρίβωση της προελεύσεως των Ετρούσκων», γράφουν οι Σ. Δωρικός και Κ. Χατζηγιαννάκης. Την ερμηνεία των ετεοκρητικών επιγραφών από τον Ιάκωβο Θωμόπουλο παρουσίασε η Άννα Δημητρίου στον πρώτο τόμο του βιβλίου της «Πελασγικά» (εκδ. Νέα Θέσις).

Η ερμηνεία των ετεοκρητικών επιγραφών του Ιάκωβου Θωμόπουλου με τη βοήθεια της αρχαϊκής ελληνικής και αλβανικής μας βάζει στην υποψία μήπως οι βορειοαλβανοί Γκέγκηδες κατάγονται από πανάρχαιους Ετεοκρήτες, που μετά την καταστροφή του ηφαιστείου της Θήρας ή την έλευση των Αχαιών στην Κρήτη μετανάστευσαν στη βόρεια Αλβανία, δημιουργώντας τον βορειο-ιλλυρικό πολιτισμό. (Ο νοτιο-ιλλυρικός πολιτισμός είναι καθαρά έργο αρχαίων Ελλήνων Ηπειρωτών). Σε αυτό συνηγορεί η ταύτιση ορισμένων εθίμων των Κρητικών και των Γκέγκηδων, όπως η βεντέτα που παρουσιάζεται πανομοιότυπα στους δυο αυτούς λαούς. Αυτά τα κοινά έθιμα και κάποια ανθρωπολογικά δεδομένα είχαν παρασύρει τον παλιό Αμερικανό ανθρωπολόγο Carleton Coon στο βιβλίο του The Races of Europe(Οι φυλές της Ευρώπης) να θεωρήσει ότι οι Σφακιανοί κατάγονται από τους διναρικούς Γκέγκηδες Αλβανούς και Μαυροβούνιους (ο Carleton Coon θεωρούσε τους Γκέγκηδες εκσλαβισθέντες γλωσσικά Αλβανούς). Ένα κοινό ανθρωπολογικό γνώρισμα μεταξύ Σφακιανών και Γκέγκηδων είναι το ψηλό ανάστημα, που είναι διαφορετικό από το ανάστημα των υπόλοιπων Κρητικών ή Αλβανών. Ο Άρης Πουλιανός στο βιβλίο του «Η Καταγωγή των Κρητών» απέδειξε εσφαλμένη αυτή την άποψη του Coon. Γράφει ο Πουλιανός: «Στην εργασία του Coon, που αναφέραμε, ο συγγραφέας συγκρίνει τους Σφακιανούς με τους Μαυροβούνιους και τους κατατάσσει στη διναρική φυλή. Η άποψη αυτή δεν στέκει, σύμφωνα με τα στοιχεία που συγκεντρώσαμε στο Μαυροβούνιο, αμέσως μετά την έρευνα της Κρήτης, τον Μάιο 1965. Στους διναρικούς, εκτός από όλα τα άλλα γνωρίσματα, το ποσοστό αυτό της απόχρωσης του μαύρου χρώματος είναι ελάχιστο, και ούτε καν συγκρίσιμο με το μεγάλο ποσοστό των Σφακιανών. Μια πηγή συνδυασμού αυτού του χρωματισμού που παρατηρούμε στα Σφακιά είναι ο Καύκασος και τα παράλια της Μαύρης Θάλασσας, που φαίνεται να είναι η ζώνη επαφής βορείων και νοτίων στοιχείων» (Η Καταγωγή των Κρητών, σελ. 70). Ο Πουλιανός ανατρέπει επίσης και την άποψη του Άγγλου Χώυς ότι οι Σφακιανοί είναι απόγονοι Δωριέων. «Άλλο τόσο είναι δύσκολο να δεχτεί κανείς τη θέση του ότι οι Δωριείς κατέληξαν στα νοτιοδυτικά της Κρήτης, κι οι Σφακιανοί είναι απόγονοί τους. Ότι οι Σφακιανοί δέχτηκαν επιδράσεις και των Δωριέων δεν πρέπει να γεννά αμφιβολίες. Αλλά, αν δεχτούμε ότι οι Δωριείς κατέβηκαν γύρω στο 1200 π.Χ., ο βασικός πυρήνας των Σφακιανών, σύμφωνα με τη γεωγραφική κατανομή των γνωρισμάτων και την προέκτασή τους στα παλαιοανθρωπολογικά δεδομένα, υπήρχε τουλάχιστον μερικές εκατοντάδες χρόνια πριν από αυτή τη χρονολογία. Για να καθοριστεί ακριβώς πότε διαφοροποιείται η σημερινή ποικιλία των Σφακιών πρέπει σε μελλοντικές έρευνες να λυθούν δύο προβλήματα: πότε αρχίζει η βραχυκεφαλοποίηση στα Σφακιά, και πότε αρχίζει το ανάστημα των Σφακιανών να γίνεται μεγαλύτερο από το ανάστημα των άλλων Κρητών. Τότε θα έχουμε αποκαταστήσει πλήρως τη φυλετική τους ιστορία. Για την ώρα, με βάση τα λοιπά γνωρίσματα, σημειώνουμε την αρχή του σχηματισμού της ποικιλίας αυτής, γι’ αυτό και λέμε ότι οι Σφακιανοί είναι στην απόλυτη πλειοψηφία τους προδωρικό τμήμα του λαού της Κρήτης» (Η Καταγωγή των Κρητών, σελ. 141).

Μια άλλη εσφαλμένη άποψη για την καταγωγή των Κρητικών είναι ότι πολλοί από τους σύγχρονους κατοίκους της Κρήτης είναι απόγονοι Αράβων Σαρακηνών. Ο Πουλιανός ελέγχει ως εσφαλμένη την άποψη αυτή. «Όπως είναι γνωστό, οι Άραβες “Σαρακηνοί πειραταί” ήσαν κύριοι του νησιού από το 826 ώς το 961 μ.Χ. Σύμφωνα με τα ιστορικά δεδομένα αυτοί οι Άραβες είχαν εκπατρισθεί από την Κόρδοβα της Ανδαλουσίας της Ισπανίας και κατέλαβαν την Αλεξάνδρεια. Από κει πάλι εκδιώχθηκαν και κατέφυγαν στην Κρήτη ώς την εποχή του Νικηφόρου Φωκά. Κατά την αραβοκρατία στην Ισπανία πολλοί Ισπανοί είχαν εξαραβιστεί. Δεν αποκλείεται λοιπόν ένα ποσοστό από τους “Σαρακηνούς” της Κρήτης να ήσαν Ισπανοί στην καταγωγή, γι’ αυτό και η “αραβική” επίδραση να μη γίνεται πλήρως αντιληπτή σήμερα με τα ανθρωπολογικά δεδομένα» (Η Καταγωγή των Κρητών, σελ. 136-137)

Ούτε όμως από την Αφρική έχουν δεχθεί σοβαρές φυλετικές επιδράσεις οι Κρητικοί. «Η Κρήτη δεν κατοικήθηκε από πληθυσμούς που προήλθαν από την Αφρική ούτε και μερικώς από το δέλτα του Νείλου, όπως γράφει ο Έβανς. Η ανθρωπολογική επίδραση στην Αίγυπτο της παλιάς εποχής είναι εξ ίσου ανύπαρκτη. Τα μινωικά κρανία είναι αρκετά ομοιογενή. Είναι γενικά μικρότερα από τα προδυναστικά και δυναστικά της Αιγύπτου και κλίνουν περισσότερο προς την κατεύθυνση των κρανίων του Αλισσάρ, της περιόδου του Χαλκού, και άλλων περιόδων της Εγγύς Ανατολής. Η Αφρική λοιπόν αποκλείεται από τη συμμετοχή στη σύνθεση του λαού της Κρήτης, εκτός από μια ελάχιστη επίδραση που παρουσιάζεται κατά κύριο λόγο στη βυζαντινή περίοδο» (Η Καταγωγή των Κρητών, σελ. 137).

Η πανάρχαια αυτοχθονία των Κρητών αποδεικνύεται και από την ομοιότητα των ανθρωπολογικών γνωρισμάτων των Κρητικών με άλλους λαούς. Γράφει ο Πουλιανός:

 «Πέρα από τη λεκάνη του Αιγαίου οι Κρητικοί μοιάζουν επίσης με ορισμένες εθνότητες του Καυκάσου. Μα ιδιαίτερα είναι πολύ κοντά στους Αντιγκαίους που ζουν στα βορειοανατολικά της Μαύρης Θάλασσας και στην περιοχή του Κουμπάν. Αυτούς και εμελέτησε ο Γεωργιανός ανθρωπολόγος Μ.Γ. Αμπντουσελισβίλλι με την ίδια μέθοδο, όπως και εμείς τους Κρητικούς. Τα στοιχεία είναι τελείως συγκρίσιμα γι’ αυτό και απέδωσαν. Η ομοιότητα Κρητικών και Αντιγκαίων παρατηρείται στο ανάστημα, στο μήκος και πλάτος της κεφαλής, στο πλάτος του προσώπου, στο μορφολογικό ύψος και στο ύψος μύτης, στον κεφαλικό δείκτη, στην ανάπτυξη τριχώματος στον χρωματισμό κ.α.

Άλλος λαός στη Μαύρη Θάλασσα που μοιάζει με τους Κρητικούς και Αντιγκαίους είναι οι Αμπχάζιοι της Γάγκρας και λιγότερο οι Αρμένιοι της ίδιας περιοχής. Ακολουθούν σε ομοιότητα οι γεωργιανές ομάδες των Καρταληνίων, Καχετίνων και Μιγκρέλλων. Η σχετική ομοιότητα του ανθρωπολογικού τύπου από τον Καύκασο ώς την Ανατολική Ελλάδα που παρακολουθείται δια μέσου της Μικράς Ασίας, προϋποθέτει κοινή καταγωγή τουλάχιστο με τον σχηματισμό του Homo Sapiens. Με την εξάπλωσή του ο άνθρωπος στα νησιά του Αιγαίου αποκτά με την πάροδο των αιώνων σχετική διαφοροποίηση που κατέληξε στον τύπο που περιγράψαμε – τον αιγαιακό.

Η κοινή καταγωγή των Αιγαίων και Καυκασίων, στην Άνω Παλαιολιθική εποχή τουλάχιστον, δεν γεννά αμφιβολίες. Αλλά η μεγάλη ομοιότητα των Κρητών και Αντιγκαίων θεωρούμε ότι θέτει προβλήματα στους ιστορικούς. Δεν πρέπει να αποκλείεται η μετανάστευση από την Κρήτη στη Μαύρη Θάλασσα ενός τμήματος του λαού της που διατηρήθηκε μέχρι σήμερα, και μιλάει φυσικά άλλη γλώσσα» (Η Καταγωγή των Κρητών, σελ. 134-135).

Με λίγα λόγια τα κοινά στοιχεία μεταξύ Κρητών και Αμπχάζιων και η σχετική ομοιότητα του ανθρωπολογικού τύπου από τον Καύκασο ώς την Ανατολική Ελλάδα προϋποθέτει κοινή καταγωγή από πανάρχαιους χρόνους με τον σχηματισμό του Homo Sapiens. Αντίθετα η ομοιότητα Κρητών και Αντιγκαίων μας κάνει να υποθέσουμε ότι υπήρξε μετανάστευση από την Κρήτη στη Μαύρη Θάλασσα ενός τμήματος των κατοίκων της Κρήτης. Στο κεφάλαιο για την καταγωγή των Βουλγάρων, θα δούμε ότι σύμφωνα με τις ανθρωπολογικές μελέτες του Πουλιανού στον πληθυσμό της Βουλγαρίας που παρουσιάστηκαν στο 1ο Διεθνές Συνέδριο Βαλκανικών Σπουδών της Σόφιας υπάρχει καταπληκτική σύμπτωση ανθρωπολογικών γνωρισμάτων της Κεντρικής Βουλγαρίας και της Κρήτης. Το γεγονός αυτό μιλάει αφ’ εαυτού για την πανάρχαια αυτοχθονία των Βουλγάρων και Κρητών. Ως γνωστόν, ούτε οι Κρητικοί μετανάστευσαν στη Βουλγαρία, ούτε οι Βούλγαροι στην Κρήτη, οπότε τα ανθρωπολογικά αυτά γνωρίσματα προϋποθέτουν κοινή νεολιθική καταγωγή Κρητών και Βουλγάρων, και κατά συνέπεια οι σημερινοί Βούλγαροι είναι σε μεγάλο ποσοστό προβουλγαρικής (θρακικής) καταγωγής. Ο ανθρωπολόγος Νίκος Πουλιανός, γιος του Άρη Πουλιανού, υποψιάζεται ότι τα κοινά αυτά ανθρωπολογικά γνωρίσματα Κρήτης και κεντρικής Βουλγαρίας ίσως σημαίνουν ότι ένα μεγάλο ποσοστό των Βουλγάρων κατάγεται από Τρώες που μετακινήθηκαν στη  κεντρική Βουλγαρία μετά την πτώση της Τροίας. Ως γνωστόν, οι Τρώες ήταν Θράκες στην καταγωγή.

Ανέφερα προηγουμένως την πιθανότητα οι βόρειοι Αλβανοί (Γκέγκηδες) να κατάγονται από τους αρχαίους Ετεοκρήτες. Σε αυτή την άποψη πέραν των ετεοκρητικών επιγραφών, συνηγορούν και μερικά γλωσσολογικά στοιχεία, και συγκεκριμένα η ομοιότητα αρχαίων κρητικών λέξεων με σύγχρονες αλβανικές, κάτι που σημαίνει ότι οι αλβανικές αυτές λέξεις έλκουν την καταγωγή τους από τα αρχαία κρητικά. Ο Ιάκωβος Θωμόπουλος στο βιβλίο του Πελασγικά (σελ. μα-μβ) συγκέντρωσε λέξεις από τις Κρητικές γλώσσες του Ησυχίου, από τις οποίες προέρχονται σύγχρονες αλβανικές. Ας δούμε μερικά παραδείγματα:

1. Στα αρχαιοκρητικά υπάρχει η λέξη άναιρον σημαίνει όνειρο. Στην τοσκική διάλεκτο της αλβανικής γλώσσας η λέξη όνειρο είναι έντερρε. Στα γκεγκικά όμως η λέξη όνειρο είναι άντερρε ή άνερρε. Η γκεγκική δηλαδή μορφή της λέξης όνειρο είναι πανομοιότυπη με την αρχαιοκρητική λέξη άναιρον.

2. Ο Ησύχιος παραδίδει την κρητική λέξη από-φλάσαι, με την έννοια του ρογχάσαι. Η λέξη αυτή έχει διασωθεί στη σημερινή αλβανική ως φλjε που σημαίνει κοιμάμαι.

3. Η λέξη αυτός στα αρχαία κρητικά ήταν αύς που προφερόταν ως αούς ή αΐς και όχι ως αφς. Στα αλβανικά το αυτός είναι αΐ.

4. Ο Ησύχιος διασώζει την κρητική λέξη βαλίας που σήμαινε κατάστικτος. Στα αλβανικά bαλjάς σημαίνει κατάστικτος.

5. Ο Ησύχιος διασώζει την κρητική λέξη κήρτεα που σήμαινε «κέρδη». Στα αλβανικά η κρητική αυτή λέξη διασώζεται σχεδόν πανομοιότυπη ως κjάρτε και με την ίδια σημασία.

Αυτό είναι ένα μικρό δείγμα λέξεων, από όπου φαίνεται ξεκάθαρα η αρχαιοκρητική καταγωγή της γκεγκικής (βορειοαλβανικής) διαλέκτου. Πολλές αρχαιοκρητικές λέξεις έχουν τόσο παραφθαρεί στην αλβανική, που είναι δύσκολο κάποιος να τις διακρίνει, αν δεν είναι πεπειραμένος γλωσσολόγος. Για παράδειγμα, η αρχαιοκρητική λέξη κυφήν που διασώζει ο Ησύχιος και σήμαινε το κεφάλι έχει παραφθαρεί στην αλβανική ως τσούπε-α. Το ελληνικό κ με τσιτακισμό στα αλβανικά προφέρεται τς, και έτσι έχουμε *τσυφήν. Το υ προφέρεται με πανάρχαια ελληνική προφορά ως ου, άρα έχουμε *τσουφήν. Το φ προφέρεται παχιά ως π (κάτι που συνέβαινε και στις προκλασσικές ελληνικές διαλέκτους), και έτσι έχουμε τον τύπο *τσουπήν. Και με προφορά του η ως ε (που και αυτή υπήρχε στην προκλασσική ελληνική γλώσσα), έχουμε τον τύπο τσουπέν, και άρα τσούπε-α, όπως διασώζεται στη σύγχρονη αλβανική. Η αλβανική λέξη τσούπε-α έχει αλλάξει λίγο σημασία, και αντί για κεφάλι σημαίνει κόμη, τρίχωμα κεφαλής. Η αρχαιοκρητική λέξη κοττάνα που σήμαινε παρθένος, διασώθηκε στη σύγχρονη αλβανική ως κότσε-α, που σημαίνει κόρη μέχρι 12 ετών, και άρα παρθένος.

            Ας δούμε τι έχουν δείξει άλλες γενετικές μελέτες για τη σύσταση του πληθυσμού της Κρήτης. Ο Martinez και οι συνεργάτες του (Martinez L., et al., Eur J Hum Genet, 15:485-493, 2007) ανέλυσαν αρκετούς δείκτες του χρωμοσώματος Υ σε άνδρες που προέρχονταν από το οροπέδιο του Λασιθίου και τους νομούς Ηρακλείου και Λασιθίου. Η στατιστική ανάλυση έδειξε στενή γενετική σχέση ανάμεσα στα πληθυσμιακά δείγματα των νομών Ηρακλείου και Λασιθίου. Αντίθετα, το πληθυσμιακό δείγμα από το οροπέδιο του Λασιθίου παρουσιάζει στενή γενετική σχέση με πληθυσμιακά δείγματα από την κεντρική και νοτιοδυτική Ευρώπη, όπως την κεντρική και βόρεια Ιταλία, τη Γαλλία και την Ισπανία. Ο ομότιμος καθηγητής γενετικής και γενετικής του ανθρώπου Κωνσταντίνος Τριανταφυλλίδης σημειώνει ότι η γενετική συγγένεια ανάμεσα στον πληθυσμό της Ιταλίας και εκείνον της Κρήτης μπορεί να οφείλεται: στα γενετικά ίχνη της εξάπλωσης του Μινωικού πολιτισμού στην Ιταλία ή εναλλακτικά να είναι γενετική κληρονομιά μεταναστεύσεων που συνέβησαν κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής εποχής ή της περιόδου της Ενετοκρατίας (1211-1669) από την Ιταλία στην Κρήτη ή να οφείλεται και στα δύο (Τριανταφυλλίδης Κ., Η Γενετική Ιστορία της Ελλάδας. Το DNA των Ελλήνων, σελ. 120, Θεσσαλονίκη, 2013-2014).

Add comment


Security code
Refresh

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ:

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση μέρους ή όλων των αναρτήσεων της ιστοσελίδας ΠΕΛΑΣΓΟΙ-ΕΛΛΗΝΕΣ-ΑΛΒΑΝΟΙ – www.greeks-albanians.com σε ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας με προϋπόθεση την αναφορά του αρθρογράφου και της ιστοσελίδας με ενεργό λινκ.

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους ή όλων των αναρτήσεων της ιστοσελίδας ΠΕΛΑΣΓΟΙ-ΕΛΛΗΝΕΣ-ΑΛΒΑΝΟΙ – www.greeks-albanians.com σε έντυπα μέσα χωρίς τη γραπτή άδεια του κατόχου αυτής της ιστοσελίδας Μάριου Δημόπουλου.

Tuesday the 23rd - . Thanks to Joomla 2.5 templates by FTS