Η επί χιλιετίες αδιάκοπη ανθρωπολογική συνέχεια των Ελλήνων και το παραμύθι του Φαλμεράιερ

User Rating:  / 0
PoorBest 
Share

 

Η θεωρία του Φαλμεράιερ

Ο Φαλμεράιερ έζησε το 1790-1861, την εποχή του ελληνικού αγώνος της ανεξαρτησίας, και εντελώς δογματικά, χωρίς δηλαδή να προηγηθεί σοβαρή επιστημονική έρευνα, και ως εκ τούτου αντιεπιστημονικά προσπάθησε να υποστηρίξει τη θεωρία του εκσλαβισμού της Ελλάδας. Αυτό που δεν είναι εντελώς κατανοητό από όλους τους Έλληνες, είναι ότι ο Φαλμεράιερ ασχολήθηκε μόνο με την καταγωγή των κατοίκων της Στερεάς Ελλάδας και της Πελοποννήσου, δηλαδή με τους κατοίκους που ζούσαν στα όρια του νεοδημιουργηθέντος ελληνικού κράτους. Ο σκοπός του ήταν εμφανής. Να διαλύσει το φιλελληνικό ρεύμα που υπήρχε εκείνη την εποχή υπέρ της Ελλάδας. Άγνωστο είναι επίσης ότι ενώ αρχικώς ο Φαλμεράιερ υποστήριξε ότι οι Έλληνες είναι σλαβικής καταγωγής, στη συνέχεια αναθεώρησε την άποψή του και υποστήριξε ότι οι Αλβανοί κατέβηκαν στην κυρίως Ελλάδα τον 14ο αιώνα, έδιωξαν τους Σλάβους, οπότε οι Έλληνες δεν είναι Σλάβοι αλλά Αλβανοί! Φυσικά ο Φαλμεράιερ θεωρούσε τους Αλβανούς ως έναν λαό εντελώς ξένο προς τους Έλληνες, διότι ο κύριος σκοπός του ήταν η απόδειξη της θέσης περί βιολογικού αφανισμού των Ελλήνων. Βέβαια δεν είναι οι Έλληνες τάχα Αλβανοί, αλλά αντιθέτως στις φλέβες των Αλβανών τότε έρρεαν μυριάδες τόνοι αρχαιοελληνικού αίματος και οι τότε Αλβανοί δεν είχαν ξεχωριστή εθνική συνείδηση, αλλά αποτελούσαν αναπόσπαστο μέρος της ελληνικής φυλής, γι’ αυτό και ο βυζαντινός χρονογράφος Χαλκοκονδύλης έγραφε ότι : «Αρχήν δ’ εγώ ουδέ προσίεμαι τον λόγον, ως είησαν Ιλλυριών γένος οι Αλβανοί. Αλβανούς γαρ έγωγε μάλλον τε τοις Μακεδόσι προστίθεσθαι αν λέγοιμι ή άλλω τινί των κατά την οικουμένην εθνών. Ουδενί τε γαρ συμφέρονται, ότι μη τω Μακεδόνων γένει» (βιβλ. Β’, σελ. 532, εκδ. Βόννης). Δηλαδή ο Χαλκοκονδύλης θεωρούσε τους Αλβανούς απογόνους των αρχαίων Μακεδόνων και όχι των Ιλλυριών, όπως τους θεωρούσαν οι άλλοι βυζαντινοί συγγραφείς, δηλαδή θεωρούσε τους Αλβανούς ακόμα περισσότερο κοντά στον ελληνισμό, ώστε να τους θεωρεί απογόνους της ένδοξης φυλής των Ελλήνων Μακεδόνων και του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

            Συγκεκριμένα ο Φαλμεράιερ υποστήριξε ότι οι Σλάβοι είχαν επιτεθεί το έτος 589 κατά της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, είχαν καταλάβει την Ελλάδα, είχαν κατασφάξει ολόκληρο τον πληθυσμό της, με αποτέλεσμα η χώρα να «σκλαβωθεί» (λέξη προερχόμενη από το Σκλαβήνοι, όπως απεκαλούντο τότε οι Σλάβοι), δηλαδή να γίνει σλαβική. Πάνω από 200 χρόνια κυριάρχησαν οι Σλάβοι στην Ελλάδα, ενώ η Αθήνα λεηλατηθείσα παρέμεινε έρημη επί 400 ολόκληρα χρόνια. Οι θέσεις αυτές είχαν επιφέρει πολλές αντιδράσεις από Έλληνες κυρίως και Γερμανούς ιστορικούς και γλωσσολόγους. Την πιο τεκμηριωμένη ιστορική απάντηση κατά των θεωριών του Φαλμεράιερ έδωσε από ελληνικής πλευράς ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος και από γερμανικής πλευράς ο ιστορικός Karl Hopf. Από εθνολογικής πλευράς, το 1843 ο καθηγητής Αναστάσιος Γεωργιάδης-Λευκία παρουσίασε σειρά ελληνικών εθίμων, τα οποία από την αρχαιότητα διατηρούνται μέχρι σήμερα, και αναρρωτιόταν, αν οι Έλληνες εξαφανίσθηκαν από τους Σλάβους, πώς διασώθηκαν αυτά τα πανάρχαια έθιμα στον λαό (Λευκίας Γεωργιάδης Α., Ανατροπή, 1843).

Το έργο του Φαλμεράιερ είχε τεράστια λάθη και ασάφειες, τα οποία εντοπίστηκαν από τους ιστορικούς της εποχής. Για παράδειγμα, το 1832 ο Τσινκάιζεν επισήμανε γλωσσικά σφάλματα στις ερμηνείες του Φαλμεράιερ για σλαβικά τοπωνύμια στην Ελλάδα. Στη θεωρία του ο Φαλμεράιερ δεν μνημονεύει τη διείσδυση σλαβικών όχλων (Βινδών) στην Ελλάδα κατά τον 8ο και 9ο αιώνα, η οποία υπήρξες γεγονός, αλλά μνημονεύει την επίθεση των Αντών του 6ου αιώνα στη Θράκη που είχε αποκρουσθεί. Ο Φαλμεράιερ ανέφερε ότι κατά τον χρονογράφο Προκόπιο είχαν εγκατασταθεί Σλάβοι στη Θεσσαλονίκη και την Λάρισα τον 6ο αιώνα, πράγμα που ο Προκόπιος δεν αναφέρει. Ο Φαλμεράιερ αγόρασε στην Αθήνα κάποιο μοναστηριακό χειρόγραφο, το Αναργύριο, που υποτίθεται ότι αποδείκνυε ότι η Αθήνα είχε λεηλατηθεί από Σλάβους και είχε ερημώσει επί 400 χρόνια. Ο Παπαρρηγόπουλος απέδειξε ότι το χειρόγραφο ήταν πολύ νεότερο (του 1651) και ότι η Αθήνα μετά τη λεηλασία από κλέφτες είχε μείνει κενή επί τριετία μόνο. Ομοίως και ο Karl Hopf απέδειξε την πλαστότητα του εν λόγω χειρογράφου.

 

Ανθρωπολογικές και εθνολογικές αποδείξεις που ανατρέπουν τη θεωρία του Φαλμεράιερ

Η καταγωγή διαπιστώνεται ασφαλέστερα μελετώντας άμεσα τα στοιχεία της κληρονομικότητας, δηλαδή το DNA. Ωστόσο, μιας και τα γονίδια επηρεάζουν τα βιολογικά χαρακτηριστικά, μπορούμε να εξάγουμε συμπεράσματα για την βιολογική σύνθεση ενός πληθυσμού βασιζόμενοι σε φαινοτυπικές παρατηρήσεις. Η βιολογική ανθρωπολογία απ' όσους μελέτησαν τους αρχαίους και του σύγχρονους Έλληνες καταδεικνύει τη στενή τους σχέση.

Το 1939 ο Αμερικανός ανθρωπολόγος Carleton Coon στο βιβλίο του “The Races of Europe” είχε επισημάνει ότι «είναι ανακριβές να λέγεται ότι οι σύγχρονοι Έλληνες είναι διαφορετικοί σωματικά από τους αρχαίους Έλληνες. Μια τέτοια δήλωση βασίζεται στην άγνοια του Ελληνικού εθνικού χαρακτήρα. Είναι η προσωπική μου αντίδραση στους ζωντανούς Έλληνες ότι η συνέχειά τους με τους προγόνους τους του αρχαίου κόσμου είναι αξιοσημείωτη παρά το αντίθετο».

Η πληρέστερη μελέτη του Ελληνικού οστεολογικού υλικού από τη Νεολιθική έως και τη σύγχρονη εποχή έγινε από τον Αμερικανό ανθρωπολόγο Τζ. Λώρενς Έηντζελ ο οποίος συμπέρανε πως κατά την πρώιμη εποχή η φυλετική ποικιλομορφία στην Ελλάδα ήταν 7% πάνω από το μέσο όρο, υποδηλώνοντας πως οι Έλληνες είχαν πολλαπλές προελεύσεις στα πλαίσια της Ευρπαιοειδούς φυλετικής οικογένειας. Ο Έηντζελ σημείωσε πως από τις παλιότερες εποχές έως και σήμερα «η φυλετική συνέχεια στην Ελλάδα είναι εμφανής». Ο Μπάξτον ο οποίος είχε προηγουμένως μελετήσει αρχαιοελληνικούς σκελετούς και είχε μετρήσει Νεοέλληνες και ειδικότερα Κυπρίους, αποφαίνεται πως οι Νεοέλληνες «παρουσιάζουν χαρακτηριστικά που δεν διαφέρουν ουσιαστικά από αυτά των αρχαίων Ελλήνων».

Η σημαντικότερη ανθρωπολογική μελέτη για την καταγωγή των Ελλήνων έχει γίνει από τον Άρη Πουλιανό. Το 1961 ο Άρης Πουλιανός παρουσίασε τη διδακτορική του διατριβή για την προέλευση των Ελλήνων στην αίθουσα του Ανθρωπολογικού Ινστιτούτου της Μόσχας. Πάνω από 150 Ρώσοι επιστήμονες της Ακαδημίας Επιστημών της τότε Σοβιετικής Ένωσης καταχειροκρότησαν τον Πουλιανό και στην ψηφοφορία που έγινε το Επιστημονικό Συμβούλιο του Ανθρωπολογικού Ινστιτούτου της Μόσχας ψήφισε παμψηφεί να δοθεί στον Πουλιανό ο τίτλος του διδάκτορα της Βιολογίας του Πανεπιστημίου της Μόσχας.

Ας δούμε τι είπε ένα από τα μέλη του Επιστημονικού Συμβουλίου για την εργασία του Πουλιανού. Ο δρ. Σ.Α. Τόκαρεφ, διευθυντής της έδρας της Εθνογραφίας του Πανεπιστημίου της Μόσχας και διευθυντής του Τμήματος της Εθνογραφίας των λαών της Ευρώπης στο Ινστιτούτο Εθνογραφίας της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ, στην ομιλία του είπε τα εξής:

«Η εργασία του Άρη Ν. Πουλιανού…παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον και για την Εθνογραφική Επιστήμη…Ως τώρα για το ζήτημα αυτό (σ.σ. της καταγωγής του Ελληνικού λαού) στην επιστήμη είχε γίνει γενικά δεκτή η άποψη (Φαλμεράυερ) ότι οι σύγχρονοι Έλληνες ιστορικά έχουν πολύ λίγα κοινά με τους αρχαίους Έλληνες, ιδρυτές του αρχαίου πολιτισμού, ότι οι σύγχρονοι Έλληνες στο μεγαλύτερο μέρος τους αντιπροσωπεύουν απογόνους Σλάβων, Αλβανών και άλλων λαών, που μετοίκησαν στην Ελλάδα και συγχωνεύτηκαν με τους Έλληνες της Βυζαντινής εποχής. Αντίθετα, ο συγγραφέας της παρούσας εργασίας, αρκετά πειστικά και στηριγμένος σε ανάλογο υλικό, δείχνει ότι όποια κι αν ήταν η επίδραση των Σλάβων και των άλλων λαών που ήρθαν σε επαφή με τους Έλληνες, ο λαός της σύγχρονης Ελλάδας είναι βασικά απόγονος του αρχαίου πληθυσμού της Βαλκανικής και των νήσων του Αιγαίου. Δεν επήλθε σημαντική αλλαγή στον πληθυσμό της χώρας ακόμα και στην περίοδο των μεγάλων μετακινήσεων των λαών, στην αρχή του Μεσαίωνα. Αυτό το συμπέρασμα του Α.Ν. Πουλιανού υποστηρίζεται από σοβαρό υλικό και έχει βεβαίως ουσιαστική σημασία».

Ο Πουλιανός, για να κάνει τη διδακτορική του διατριβή, μελέτησε ανθρωπολογικά περισσότερους από 3000 κατοίκους της Ελλάδας και το συμπέρασμά του ήταν ότι ο πληθυσμός της Ελλάδας είναι αυτόχθων και ότι οι σύγχρονοι Έλληνες είναι απόγονοι των αρχαίων λαών που έζησαν στον Ελλαδικό χώρο. Θεμελίωσε επιστημονικά την άποψη ότι υπάρχει αδιάκοπη φυλετική ενότητα των Ελλήνων τουλάχιστον από τη Νεολιθική εποχή. Απέδειξε επίσης ότι οι Βλάχοι (βλαχόφωνοι) και οι Σλαβομακεδόνες (σλαβόφωνοι) είναι στην πλειοψηφία τους απόγονοι αυτόχθονος πληθυσμού. Υποστήριξε δηλαδή ότι αδιακρίτως της γλωσσικής διαφοράς των σλαβοφώνων και βλαχοφώνων από τους Έλληνες, και οι δύο αυτές κατηγορίες ανήκουν στους Ελληνικούς Ανθρωπολογικούς τύπους και επομένως είναι και αυτοί αναπόσπαστα μέλη της Ελληνικής οικογένειας.

Η επιστημονική εθνογενετική έρευνα του Πουλιανού αναγνωρίζει ότι ο λαός της συγχρόνου Ελλάδας είναι βασικά απόγονος του αρχαίου πληθυσμού της Βαλκανικής και των νησιών του Αιγαίου και δεν επήλθε καμμιά σημαντική αλλαγή στον πληθυσμό τον ελληνικό ακόμα και κατά την περίοδο των μεγάλων μετακινήσεων των λαών στην αρχή του μεσαίωνα. Αντικρούει δηλαδή τη δογματική θεωρία του Γερμανού ιστορικού Φαλμεράιερ. Πολλοί βεβαίως, και Έλληνες και ξένοι, αντέκρουσαν τη θεωρία του Φαλμεράιερ με ιστορικά και εθνολογικά στοιχεία, αλλά κανείς βιολόγος-ανθρωπολόγος δεν βάσισε τα συμπεράσματά του στην επιστημονική ανθρωπολογική έρευνα. Ο Πουλιανός μελέτησε περισσότερους από 3000 κατοίκους της Ελλάδας για να απαντήσει στα ακόλουθα ερωτήματα: ποιοι ανθρωπολογικοί τύποι ανταποκρίνονται στον σύγχρονο πληθυσμό της Ελλάδας, ποια είναι η επίδραση των ανατολικών και βόρειων ανθρωπολογικών τύπων στον σχηματισμό των ανθρωπολογικών τύπων της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, ποιος είναι ο βαθμός ομοιότητας μεταξύ των τύπων που απαντώνται στην ανθρωπολογική σύνθεση των Ελλήνων και των άλλων που δεν μιλούν ελληνικά, τι αλλαγές επέρχονται στους ανθρωπολογικούς τύπους με τις μεταναστεύσεις.

Ότι πάντα και στην Ελλάδα, ακόμα και πριν από τη λεγόμενη αρχαιότητα και ίσως περισσότερο τότε γίνονταν μεταναστεύσεις  πληθυσμών, το παραδέχεται και ο Θουκυδίδης: «Φαίνεται γαρ η νυν Ελλάς καλουμένη ου πάλαι βεβαίως οικουμένη, αλλά μεταναστεύσεις τε ούσαι τα πρότερα και ραδίως έκαστοι των εαυτών απολείποντες βιαζόμενοι υπό τινών αεί πλειόνων». Το ότι γίνονταν μεταναστεύσεις δεν ήταν λόγος να πιστέψει κανείς ότι το παλαιότερο στοιχείο χανόταν. Απλούστατα είτε υποτασσόταν και ζούσε στα χώματά του  είτε άλλαζε τόπο. Και ο ελληνικός χώρος με το πλήθος των βουνών, τις θάλασσες και το πλήθος των νησιών είναι ο κατ’ εξοχήν πρόσφορος να σώσει τον ντόπιο πληθυσμό του με τις μετακινήσεις αυτές σε περιπτώσεις επιδρομών. Βέβαια οι μεταναστεύσεις αυτές στην προκλασσική Ελλάδα γίνονταν κατά βάση από ομόφυλους πελασγικούς λαούς της Βαλκανικής και της Μ. Ασίας. Αλλά ούτε οι μεταγενέστερες εισβολές αλλοφύλων κατάφεραν να αλλοιώσουν τους αρχικούς ανθρωπολογικούς τύπους της Ελλάδας. Η διάσωση άλλωστε και μόνο της ελληνικής γλώσσας παρά την εξέλιξή της είναι αρκετά πειστικό στοιχείο για τη βιολογική συνέχεια του πληθυσμού της χώρας. Βέβαια οι υποστηρικτές της θεωρίας του Φαλμεράιερ ισχυρίζονται ότι οι Σλάβοι αφάνισαν τους γηγενείς Έλληνες και ότι στη συνέχεια έμαθαν τα ελληνικά από την κεντρική βυζαντινή εξουσία και την τότε Εκκλησία. Βέβαια η θεωρία αυτή φαντάζει ως σενάριο επιστημονικής φαντασίας, και δείχνει άγνοια της πολυποικιλότητας των μεσαιωνικών ελληνικών διαλέκτων. Η ελληνική γλώσσα αποτελεί φυσική συνέχεια της ελληνιστικής εποχής, δεν είναι μια τεχνητή γλώσσα που διδάχτηκε μέσα από τα σχολεία και την εκκλησία.

Ο Πουλιανός μελέτησε τα εξής ανθρωπολογικά γνωρίσματα των τύπων που μελέτησε:

1. Τα χρώματα των οφθαλμών, τριχών και δέρματος.

2. Σχήμα τριχών.

3. Βαθμός ανάπτυξης τριχώματος του στήθους.

4. Βαθμός ανάπτυξης της γενειάδας.

5. Σχήμα μύτης.

6. Ύψος μύτης.

7. Κεφαλικός δείκτης.

8. Πλάτος προσώπου.

9. Πλάτος μύτης καθορισμένο από την εξόγκωση των ρουθουνιών.

10. Το ανθρωπομετρικό πάχος των χειλιών, σε συνδυασμό με τη σωματοσκοπική περιγραφή του κάτω χείλους.

            Με βάση τα γνωρίσματα αυτά ξεχωρίζουν στην Ελλάδα κατά την έρευνα των 3000 και πλέον ανθρώπων οι εξής ανθρωπολογικοί τύποι:

1. Ο Κεντροελλαδικός ανθρωπολογικός τύπος, ο οποίος διακρίνεται από χρωματισμό αρκετά σκούρο, λείο ή κυματιστό σχήμα τριχών, ίσια ή γαμψή μύτη και μέσου βαθμού ανάπτυξη τριχώματος στήθους. Ποικιλίες του τύπου αυτού είναι η Θεσσαλική και Ρουμελιώτικη, αλλά πολύ κοντά της βρίσκεται και ο Νοτιοελλαδικός τύπος (Πελοποννησιακός).

2. Ο Ηπειρωτικός ή Βορειοδυτικός τύπος με χρώμα πιο σκούρο από τον Κεντροελλαδικό, αδύνατο τρίχωμα στήθους, μέτρια ανάπτυξη γενειάδας, υπερβραχυκεφαλία, σχήμα μύτης γαμψό, σπανιότερα ευθύ πάχος χειλιών πλέον του μετρίου, κλίση μετώπου κάθετη, ανάστημα – σε ελλαδική κλίμακα – υψηλό.

3. Θρακικός ή Βορειοανατολικός τύπος με χαρακτηριστικά: Οφθαλμοί μαύροι, αλλά με μεγάλο ποσοστό ανάμεικτων αποχρώσεων, δέρμα ανοικτού χρώματος, χρώμα τριχών μαύρο, σχήμα τριχών λείο ή κυματιστό, κάτω του μετρίου, ανάπτυξη τριχώματος στήθους, γενειάδα πάνω από μέτρια. Αντίθετα από τον Ηπειρωτικό, ο Θρακικός τύπος είναι ο πιο μεσοκεφαλικός  και λεπτοπρόσωπος από όλους τους τύπους του Νοτιοανατολικού κλάδου της Ευρωπαϊκής φυλής. Ο Θρακικός τύπος ξαπλώνεται και στην Ανατολική Μακεδονία, Τουρκική Θράκη, Δυτική Μ. Ασία και εν μέρει στα νησιά του Αιγαίου.

4. Ο Μακεδονικός ή Βορειοελλαδικός τύπος με αναμεμειγμένες αποχρώσεις οφθαλμών, σκούρο-καστανό χρώμα τριχών, μέτρια ανάπτυξη τριχώματος στήθους, σχήμα μύτης ευθύ χαμηλό.

5. Ο Δυτικομακεδονικός τύπος (Βορείου Πίνδου) ο πιο ανοιχτόχρωμος όλης της Ελλάδας, με ίσο ποσοστό μαύρων και μεικτών οφθαλμών, αρκετά ανοιχτό δέρμα, σκούρα καστανά μαλλιά, πρόσωπο λεπτό ή μέτριο και κεφάλι υπερβραχυκεφαλικό. Ο τύπος αυτός είναι διαδεδομένος εκτός από τη Δυτική Μακεδονία κατά ένα μέρος στη Βόρειο Θεσσαλία και Ανατολική Ήπειρο.

6. Ο Αιγαιακός τύπος, ο πιο υψηλός από όλες τις ομάδες της Ελλάδας, με ίσια ή κυματιστά μαλλιά, χρώμα αρκετά σκούρο, δυνατή γενειάδα, μέτρια ανάπτυξη τριχώματος του στήθους και σχήμα μύτης ίσιο.

7. Ο Προσθιασιατικός τύπος (Προσθίας Ασίας) με πιο σκούρο χρωματισμό των τριχών και του δέρματος, τρίχες πιο κυματιστές, τρίχωμα γενικά πιο ανεπτυγμένο στο στήθος και τη γενειάδα και πιο γαμψή μύτη. Ο τύπος αυτός περιλαμβάνει τους Έλληνες της Τραπεζούντας, Ερζερούμ, Γεωργίας και Δυτικής Μ. Ασίας.

            Ο Πουλιανός κατέληξε στο γενικό συμπέρασμα με βάση τις ανθρωπολογικές του μετρήσεις ότι ο πληθυσμός της Ελλάδας είναι κατά βάσιν αυτόχθων. Ομοίως και οι βλαχόφωνοι και σλαβόφωνοι της Μακεδονίας είναι αυτόχθονες και ανήκουν στους ίδιους ανθρωπολογικούς τύπους με τους ελληνόφωνους των περιοχών. Οι επιδρομές των βαρβάρων άλλαξαν τη γλώσσα, αλλά άφησαν άθικτο τον κορμό. Σύμφωνα με τα ανθρωπολογικά δεδομένα η διάδοση των σλαβικών γλωσσών δεν συνοδευόταν από μαζικές μετακινήσεις λαών. Μεταδόθηκε δηλαδή απλώς η σλαβική γλώσσα σε ξένους αλλόγλωσσους λαούς. Η άποψη του Πουλιανού και άλλων ανθρωπολόγων περί της διάδοσης των σλαβικών γλωσσών είναι ορθότητη και ενισχύεται και από άλλα παραδείγματα. Χαρακτηριστική η περίπτωση των Βουλγάρων. Η γλώσσα τους είναι σλαβική και δεν έχει καμμιά σχέση με την αρχική τουρκοταταρική, την οποίαν είχαν όταν εξόρμησαν από τις στέπες του Βόλγα. Οι Ρωμαίοι μετέδωσαν τη λατινική στη Γαλλία, την Ιβηρική χερσόνησο, τη Γαλατική Βόρειο Ιταλία, στη Ρουμανία και αλλού, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι αυτοί οι λαοί κατάγονται από τους Ρωμαίους. Οι Άραβες κατά την εξόρμησή τους στη Βόρεια Αφρική και στην Ισπανία μέχρι και των Πυρηναίων δεν ακολουθούνταν ασφαλώς από όγκους αραβικού λαού, που άλλωστε ήταν ανύπαρκτοι.

            Η επιστήμη της εθνολογίας δέχεται την ύπαρξη «ισχυρών γλωσσών», που έχουν τη δυνατότητα να διαβαίνουν τα σύνορα λαών υπό κατάλληλες συνθήκες και να επικρατούν σε έθνη διαφορετικά, και «γλωσσών ασθενών», που μένουν πάντοτε προσκολλημένες στους λαούς που τις γέννησαν. Είναι ποικίλοι οι λόγοι που κάνουν τις διάφορες γλώσσες ισχυρές ή ασθενείς. Φαίνεται ότι οι γλώσσες με πολύπλοκη γραμματική, δηλαδή οι αρχαιότερες γλώσσες, αντιδρούν «ασθενώς» στη συνύπαρξη με άλλες γλώσσες απλούστερες, οι οποίες τελικά επικρατούν. Δεύτερον, λαοί με υψηλή εθνική επίγνωση και υψηλό πολιτισμό δεν αλλάζουν εύκολα γλώσσα. Τρίτος λόγος είναι ασφαλώς οι δημιουργούμενες επιγαμίες με ξένο λαό, αφού χωρίς ανάμειξη οικογενειών δεν έχει ποτέ πρόσβαση η ξένη γλώσσα για να εισχωρήσει. Η σλαβική υπήρξε μια γλώσσα ιδιαίτερη ισχυρή, διότι οι περισσότεροι γειτονικοί στο λίκνο των Σέρβων λαοί ήταν πνευματικά και πολιτιστικά αρκετά καθυστερημένοι και την αποδέχθηκαν με ευχέρεια. Ο ρουμανικός όμως λαός δεν εκσλαβίστηκε. Το ίδιο και ο ελληνικός λαός. Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι οι Ρουμάνοι είναι Σλάβοι. Πώς είναι λοιπόν δυνατόν να ισχυρίζονται κάποιοι ότι οι Έλληνες είναι Σλάβοι στην καταγωγή; Οι βόρειοι Βαλκανικοί λαοί (στη Μακεδονία, Βουλγαρία, Μαυροβούνιο, Βοσνία κ.λπ.) εκσλαβίστηκαν, διότι οι λαοί τους ήταν πολιτισμικά καθυστερημένοι σε σύγκριση με τους Έλληνες του νότου. Όμως οι ανθρωπολογικές μελέτες δείχνουν ότι ούτε και αυτοί οι σλαβόφωνοι λαοί είναι φυλετικά Σλάβοι. Αν ούτε οι κατεξοχήν νότιοι Σλάβοι δεν είναι πραγματικά Σλάβοι στην καταγωγή, θα είναι οι Έλληνες που διατήρησαν τη γλώσσα τους;

Η ύπαρξη σλαβικών τοπωνυμίων στον ελλαδικό χώρο δεν αποδεικνύει ότι οι Έλληνες είναι Σλάβοι στην καταγωγή, διότι εξίσου πολλά σλαβικά τοπωνύμια υπάρχουν και στην περιοχή της Αλβανίας. Οι Αλβανοί είναι ο μόνος λαός μαζί με τους Έλληνες που δεν εκσλαβίστηκαν γλωσσικά. Αν οι Αλβανοί είχαν εκσλαβιστεί, σήμερα θα μιλούσαν σλαβικά και όχι αλβανικά. Ούτε οι Αλβανοί ούτε οι Έλληνες μπορούν να θεωρηθούν σλαβικοί λαοί. Πάρα πολλά σλαβικά τοπωνύμια υπάρχουν και στην περιοχή της Ηπείρου. Όπως όμως έδειξε η ανθρωπολογική μελέτη του Πουλιανού, ο Ηπειρωτικός ή Βορειοδυτικός τύπος χαρακτηρίζεται από χρώμα πιο σκούρο από τον Κεντροελλαδικό ελληνικό τύπο, αδύνατο τρίχωμα στήθους, μέτρια ανάπτυξη γενειάδας, υπερβραχυκεφαλία, σχήμα μύτης γαμψό, σπανιότερα ευθύ πάχος χειλιών πλέον του μετρίου, κλίση μετώπου κάθετη. Αυτά τα ανθρωπολογικά χαρακτηριστικά είναι τελείως διαφορετικά από τους ανθρωπολογικούς τύπους που χαρακτηρίζουν τους Σλάβους. Άρα οι Ηπειρώτες είναι αυτόχθονες και δεν έχουν καμμιά φυλετική σχέση με Σλάβους. Η υποστηριζόμενη από κάποιους ότι οι Ηπειρώτες είναι εξελληνισμένοι γλωσσικά Σλάβοι δεν έχει την παραμικρή επιστημονική βάση. Ο Γερμανός ιστορικός KarlHopf τονίζει ότι μόνο το 1/40 των γεωγραφικών ονομάτων της Πελοποννήσου έχει σλαβική προέλευση (HopfK., Griechenlandgeographisch, geschichtlichundculture-historischdargestellt, 1870, ελλην. Μεταφρ. 1872). Ο καθηγητής Π. Γιαννόπουλος τονίζει: «Τα σλαβικά τοπωνύμια περιορίζονται εις ασημάντους σήμερον οικισμούς ή εις μη κατωκημένους χώρους. Ουδέν αξιόλογον πόλισμα φέρει σλαβικής προελεύσεως όνομα. Τέλος, τα σλαβικής προελεύσεως τοπωνύμια δεν απαντώνται πρακτικώς εις τα ευφόρους ή εντόνως καλλιεργουμένας περιοχάς. Το γεγονός αυτό ενισχύει την άποψιν περί νομαδικού και ποιμενικού χαρακτήρος των πρώτων Σλάβων της Πελοποννήσου» (Γιαννόπουλος Π., Η Ηλεία κατά την μεσοβυζαντινήν περίοδον εις Επετηρίδα Ηλειακών Μελετών, 1982). Έχει δίκιο λοιπόν ο KarlHopf, όταν λέει ότι: «Οπουδήποτε εγκατεστάθησαν οι Σλάβοι, μέσα σε λίγες γενεές απερρόφησαν τα πάντα (σ.σ. γλωσσικώς κυρίως παρά φυλετικώς), ακόμη και τα επικρατούντα στοιχεία, αν δεν ήσαν πολυάριθμα και υπερέχοντα. Εφ’ όσον λοιπόν αυτό δεν συνέβη στην Ελλάδα, πρέπει να υποθέσουμε ότι οι Σλάβοι έποικοι δεν ήσαν πιο πολυάριθμοι των Ελλήνων ούτε επλημμύρισαν ή εκυρίευσαν την χώρα».

Δεν πρέπει να μας φαίνεται παράξενο πώς στη Βαλκανική υπάρχουν τόσα σλαβικά τοπωνύμια, και τόσοι Βαλκανικοί λαοί έχουν εκσλαβιστεί γλωσσικά, χωρίς να είναι σλαβικής καταγωγής. Ο Μέγας Αλέξανδρος με μια σύντομη εκστρατεία διέδωσε δεκάδες ελληνικά πολιτισμικά στοιχεία στις περιοχές που κυρίευσε, και πολλές πόλεις στις ανατολικές αυτές περιοχές είχαν ελληνικά ονόματα. Είναι επίσης γνωστό ότι οι Σελτζούκιδες και οι Οσμανίδες ήταν ελάχιστοι στον αριθμό και ενσωματώνοντας διαδοχικά τους λαούς της Μικράς Ασίας δημιούργησαν την Οθωμανική αυτοκρατορία. Δηλαδή ολόκληρη η περιοχή της Μικράς Ασίας και της ενδοχώρας εκτουρκίσθηκε, παρά το ότι οι πρωταρχικοί Τούρκοι-Μογγόλοι ήταν ελάχιστοι στον αριθμό. Έχουμε όμως και άλλα ιστορικά παραδείγματα. Πέντε ώς δέκα χιλιάδες Άραβες ενσωματώνοντας διαδοχικά τους κυριευμένους λαούς, επεκτάθηκαν από την Ισπανία μέχρι την Περσία και τις Ινδίες. Αν αυτά λάμβαναν χώρα σε άλλη εποχή ή σε άλλο απομακρυσμένο χώρο, θα νομιζόταν σήμερα ότι αλλεπάλληλα κύματα Αράβων είχαν εκχυθεί και κατακλύσει όλες εκείνες τις χώρες. Γνωρίζουμε επίσης ότι ολόκληρο το Βυζάντιο κινδύνευσε από μια δράκα Καταλανών μισθοφόρων, και ότι μια άλλη δράκα πειρατών και μισθοφόρων Νορμανδών κατέλαβε προς στιγμήν ολόκληρη σχεδόν την Ιταλική χερσόνησο και έθεσε υπό σοβαρότατο κίνδυνο και ολόκληρη τη Βυζαντινή αυτοκρατορία.

Ας δούμε τι αναφέρει ο Ξέρξης Λίβας στο βραβευθέν από την Ελληνική Ανθρωπολογική Εταιρεία βιβλίο του «Η Αιγηίς, κοιτίς των Αρίων και του Ελληνισμού», Αθήνα 1963:

«Οι επιδρομείς-λησταί ούτοι, κατ’ αρχήν ολιγάριθμοι (μέγα πλήθος δεν δύναται να μετακινήται ευκόλως), όπου εύρισκον ευνοϊκάς συνθήκας εγκαθίσταντο, ότε κυριαρχικώς ότε ως μισθοφόροι, δημιουργούντες είδος κέντρων ασφαλείας, περί τα οποία, ενσωματούμενοι διοικητικώς, εξησφαλίζοντο οι περιοικούντες, κατά επιδρομών άλλων ομοτέχνων. Αναλόγωςτων τοπικών συνθηκών και εξ αιτίας συμπτωματικών κατά το πλείστον περιστατικών, ασχέτως αριθμού και πλήθους, οι επιδρομείς ούτοι άλλοτε αφωμοιούντο γλωσσικώς προς το περιβάλλον (ως η εκ των Σκανδιναβών Ρως δυναστεία του Κιέβου, οι Βησιγότθοι, οι Βάνδαλοι και άλλοι), άλλοτε επέβαλλον την ιδικήν των γλώσσαν (ως οι Οσμανίδαι Τούρκοι, οι Μαγυάροι κ.λπ.).

            Η άρτι δοθείσα εικών των δυνατών πλανών περί την διακίνησιν λαών και εισβολέων, έχει καθολικήν αξίαν και καθοδηγεί ασφαλώς εις πάσαν μη καλώς ηλεγμένην περίπτωσιν. Υπό αυτό το πνεύμα πρόκειται να εξετασθή και να συζητηθή εν τοις περαιτέρω η σταδιοδρομία και η όλη η υπόθεσις των Σλάβων της Βαλκανικής. Οι Σλάβοι αυτοί, ως σήμερον παρουσιάζονται, δεν αποτελούν ιδιαιτέραν ούτε ιδίαν φυλετικήν ή εθνικήν οντότητα, αλλά προέκυψαν εκ του σλαβοφωνήσαντος αυτόχθονος πληθυσμού των παλαιών υπηκόων του Βυζαντίου, ανηκόντων εις την Πελασγικήν-Αρχαιοελληνικήν ομοφυλίαν, κατά μέγα δε μέρος και εις την Ελληνικήν εθνότητα, και ότι οι φορείς της μεταμορφώσεως ταύτης ήσαν ολιγάριθμοι Σλάβοι οροφύλακες αμελητέας φυλετικής-ανθρωπολογικής ποσότητος.

            Οι υπέρ της πανσλαβικής ιδέας συγγραφείς, τους οποίους ανυπόπτως ηκολούθησαν και τινες άλλοι εν τη αφελεία των, ερειδόμενοι εις συναξαριστικά τινα μυθεύματα και εις τινας άλλας γεωγραφικώς απροσδιορίστους και συγκεχυμένας υπερβολάς εν ταις ενεργηθείσαις ληστρικαίς επιδρομαίς του 6ου αιώνος, ως μας παραδίδονται όλα ταύτα υπό τινων Βυζαντινών χρονογράφων, υπεστήριξαν κατά καιρούς, ότι εξωλοθρεύθησαν δήθεν κατά τας επιδρομάς ταύτας οι κάτοικοι της Βαλκανικής και αντικατεστάθησαν υπό των επιδραμόντων Σλάβων ή επί το μετριοφρονέστερον, ότι υπήρξε τοιαύτη η ερήμωσις της χώρας, ώστε ηναγκάσθησαν μετά ταύτα οι Βυζαντινοί να προσκαλέσωσιν ή να δεχθώσιν ειρηνικώς διεισδύσαντας Σλάβους εποίκους κατά μάζας, επί Αυτοκράτορος Ηρακλείου (αρχαί του 7ου αιώνος) ιδία.

            Ενδιαφέρουν από της απόψεως ταύτης, εκ των κειμένων, το του Ευαγρίου εν πρώτοις, λέγοντος εν τη εκκλησιαστική του ιστορία (Migne, Patrol. Greaca, T. LXXXXVI, στ. 2860) ότι, όταν τα αυτοκρατορικά στρατεύματα ευρίσκοντο εις την Ανατολήν, “οι Άβαρες διελάσαντες, Σιγγιδόνα, Αγχίαλον τε και την Ελλάδα πάσαν” εξεπολιόρκησαν, εξηνδραπόδισαν και επυρπόλησαν κ.λπ., και το του Μενάνδρου, όστις, αναφερόμενος εις άλλας επιδρομάς, ομιλεί (Μενάνδρου Προτίκτορος, Προς Έθνη, ιστ’, εν Βόννης, σελ. 404-7) περί “κερα»ιζομένης (λεηλατουμένης και κατασφαζομένης) της Ελλάδος υπό Σκλαβηνών”, προερχομένων από της Σκλαβηνίας (Ρουμανίας). Καίτοι εκ των αντιστοίχων χωρίων, εν συνεκτιμήσει των τότε εν χρήσει γεωγραφικών όρων, δύναται ευκόλως να προκύψη ότι υπό τον όρον “Ελλάς” νοείται η Βόρειος Βαλκανική, εν τούτοις επεχειρήθη να συναχθή εντεύθεν, ότι κατήλθον και εγκατεστάθησαν δήθεν Σλάβοι εις την κυρίως Ελλάδα και εις Πελοπόννησον, εκ μεν του Μενάνδρου τω 578 δήθεν, εκ δε του Ευαγρίου τω 588-589, περί ου σιωπά όμως, απλούστατα διότι δεν έλαβε χώραν, ο περί τα πραγματικά γεγονότα των χρόνων εκείνων, λεπτομερώς γράψας Θεοφ. Σιμοκάττης. Εν τη πραγματικότητι, ως δύναται να προκύψη εκ της επιμελούς συγκριτικής μελέτης των κειμένων ούτε εις την Βόρειον Βαλκανικήν έλαβε χώραν τοιαύτη εγκατάστασις κατά τον 6ο αιώνα. Επρόκειτο απλώς περί ληστρικών καταδρομών, άνευ ευρυτέρας τινός σημασίας».

            Δεν μπορούμε ασφαλώς να παρουσιάσουμε όλα τα στοιχεία που παραθέτει ο συγγραφέας και αποδεικνύει τα σφάλματα και τις υπερβολές των βυζαντινών χρονογράφων, καθώς και την παραποίησή τους από τους πανσλαβιστές ιστορικούς, διότι κάτι τέτοιο θα απαιτούσε συγγραφή ξεχωριστού βιβλίου. Αυτό που θα πρέπει να προσέξετε από το παραπάνω απόσπασμα είναι ότι ο όρος «Ελλάς» τότε δεν σήμαινε αυτό που εννοούμε σήμερα εμείς, αλλά τη βόρεια Βαλκανική. Και όμως ακόμα και σήμερα ορισμένοι παρερμηνεύουν βυζαντινά χωρία του τύπου «πάσα η Ελλάς εσλαβώθη», για να υποστηρίξουν ότι δήθεν όλη η Ελλάδα είχε γίνει σλαβική, ενώ τα βυζαντινά κείμενα ομιλούν περί της βορείου Βαλκανικής. Σε μεταγενέστερα κείμενα, όπως στον «Θρήνο της Κωνσταντινουπόλεως», ο όρος Ελλάς σημαίνει Φθιώτιδα:

«Άρτα και τα Γιάννενα με την περιοχήν των

ευγάλλουν άνδρες τε καλούς χιλίους του πολέμου.

Τρίκαλλα με την Λάρισσαν, Φέρσαλα και Φανάρι,

Ζητούνι με τον Δομοκό, Σάλωνα, Λεβαδία,

Ελλάδα, Πάτρα, Άγραφα, Βελούχι και Πρωτόλιο

ευγάλλουν αυτά αληθινά (ει)κοσιπέντε χιλιάδες,

και ένι το περίγυρον της χαμηλής Βλαχίας».

            Ο Μ.Β. Λεφτσένκο στο βιβλίο του «Ιστορία του Βυζαντίου (σελ. 114, 1952), αναφέρει ότι τον 6ο αιώνα ένας «τεράστιος» όγκος Σλάβων, 100 χιλιάδες, πέρασαν τον Δούναβη, κατέκλυσαν τη Θράκη και λήστεψαν και κατέστρεψαν τη Μακεδονία και τη Θεσσαλία. Πέραν από το γεγονός ότι αυτός ο αριθμός είναι υπερβολικός, δεν είναι και τόσο τεράστιος, όπως νομίζει ο Λεφτσένκο, ούτε αυτός ο αριθμός Σλάβων θα μπορούσε να αλλάξει τη φυλετική σύνθεση του ελλαδικού χώρου. Κατά τον 6ο μ.Χ. αιώνα ζούσαν στη Θράκη, στη Μακεδονία και στη Θεσσαλία περισσότεροι από 2 εκατομμύρια κάτοικοι. Άρα οι κατελθόντες Σλάβοι ανέρχονταν στο 1/20 ή στο 5% του συνολικού πληθυσμού αυτών των γεωγραφικών περιφερειών, οπότε δεν μπορούν να εκληφθούν ως τεράστιος όγκος.

            Υπάρχει επίσης η άποψη ότι τα σλαβικά τοπωνύμια δεν τα έφεραν στην Ελλάδα Σλάβοι. Ο πρώτος που διατύπωσε την άποψη αυτή ήταν ο Κωνσταντίνος Σάθας. Ο Σάθας υποστήριξε ότι τα τοπωνύμια αυτά από Αλβανούς, οι οποίοι είχαν επηρεαστεί γλωσσικά από Σλάβους που είχαν εισέλθει στην Αλβανία. Υπάρχει όμως και η άποψη ότι οι λεγόμενοι Σλάβοι που κατέβηκαν στον ελλαδικό χώρο ήταν Βλάχοι. Την άποψη αυτή εξέφρασε μεταξύ άλλων ο Σπυρίδων Λάμπρος. Είναι βέβαιο ότι για ένα διάστημα οι Σλάβοι έζησαν ειρηνικά με όμορους λαούς και άρα με ήδη γλωσσικά εκλατινισμένους Μακεδόνες, Θράκες και Μοισούς, δηλαδή Βλάχους, οι οποίοι ασφαλώς και είχαν δανειστεί στο λεξιλόγιό τους και σλαβικές λέξεις. Οπότε με την κάθοδο των Σλάβων κατέρχονται και γλωσσικά εκλατινισμένοι Ηπειρώτες, Μακεδόνες, Θράκες και Μοισοί. Έτσι εξηγούνται τα σλαβογενή τοπωνύμια, συνήθως με καταλήξεις –οβα ή όβον και άλλες, σε βλαχοχώρια των ελληνικών χωρών. Ο Ξέρξης Λίβας υπεστήριξε μάλιστα ότι οι Μιληγγοί και οι Εζερίτες της Πελοποννήσου, που από τους περισσότερους θεωρούνται Σλάβοι, δεν ήταν Σλάβοι, αλλά εκτοπισθέντες σλαβοφωνήσαντες Βορειομακεδόνες ή Θράκες. Ό, τι και αν ήταν οι «Σλάβοι» που κατέβηκαν στον ελλαδικό χώρο, ο αριθμός τους ήταν μικρός και απορροφήθηκαν από τον πολυπληθέστερο ελληνικό πληθυσμό.

Ο Πουλιανός μετά τη διδακτορική του διατριβή που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα με τον τίτλο «Η Προέλευση των Ελλήνων» έκανε πάνω από 20.000 ανθρωπομετρήσεις και ανθρωποσκοπήσεις στον ευρωπαϊκό χώρο και ιδιαίτερα στα Βαλκάνια. Το συμπέρασμά του είναι ότι είμαστε απόγονοι ενός αρχαιότατου λαού που κατοικεί στη νοτιοανατολική άκρη της Βαλκανικής. Ενός λαού με δύο βασικούς τύπους ανθρώπων: τον Μεσογειακό και τον Ηπειρωτικό (Διναρικό). Και οι δύο ανθρωπολογικοί τύποι είναι αυτόχθονες. Ο Πουλιανός έκανε ανθρωπολογικές μελέτες στην Κρήτη και υποστήριξε ότι η πλειονότητα του σημερινού πληθυσμού της Κρήτης είναι αυτόχθονες καταγωγής τουλάχιστον από της Νεολιθικής εποχής. Αποκρούονται λοιπόν και οι ισχυρισμοί περί καταγωγής των Κρητών της Μινωικής εποχής από τη Λιβύη της Αφρικής. Βασική διαπίστωση των ανθρωπολογικών του ερευνών είναι ότι η πλειονότητα του σημερινού πληθυσμού της Κρήτης είναι καταγωγής αρχαιότερης των χρόνων που χαρακτηρίζονται από την εμφάνιση των Αχαιών. Ο Πουλιανός μελέτησε ανθρωπολογικά και τους Σαρακατσάνους. Το συμπέρασμά του είναι ότι οι Σαρακατσάνοι, οι οποίοι είναι Έλληνες, είναι ο αρχαιότερος λαός της Ευρώπης, ηλικίας 50.000 ετών. Οι Σαρακατσάνοι μιλούσαν πάντοτε και μιλούν Ελληνικά. Έτσι συμπέρανε ότι η Ελληνική γλώσσα είναι 50.000 ετών τουλάχιστον. Η θέση του ότι οι Σαρακατσάνοι είναι ο αρχαιότερος λαός της Ευρώπης παρουσιάστηκε στο 10ο Διεθνές Συνέδριο Ανθρωπολογικών και Εθνολογικών Επιστημών, το οποίο έγινε στο Σικάγο το 1973 και έγινε δεκτή. Οι Σαρακατσάνοι ανήκουν στον Ηπειρωτικό ανθρωπολογικό τύπο. Και οι έρευνές του αυτές δεν επιβεβαιώνουν τη θεωρία του Φαλμεράιερ ότι οι Έλληνες είναι ένας νεότερος λαός σλαβικής καταγωγής.

Ο ανθρωπολόγος Νικόλαος Ξηροτύρης έκανε μια επισκόπηση του ελληνικού οστεολογικού υλικού και μιας σειράς από γενετικές και ανθρωπομετρικές μελέτες για τους Νεοέλληνες. Τα συμπεράσματα του ήταν πως όπως και στην αρχαιότητα, το ελληνικό έδαφος υποβοηθάει την απομόνωση και οδήγησε στο σχηματισμό τοπικών τύπων μέσω της μικροεξέλιξης. Και αυτός συμπεραίνει φυλετική συνέχεια στην Ελλάδα, χωρίς να μπορεί να βρει σημαντικές αλλαγές του ελληνικού φυλετικού συμπλέγματος από την προϊστορία διαμέσου της κλασσικής και μεσαιωνικής εποχής έως και τη νεώτερη.

 

Γενετικές αποδείξεις που ανατρέπουν τη θεωρία του Φαλμεράιερ

Πρόσφατες μελέτες γενετιστών του πανεπιστημίου Στάνφορντ των ΗΠΑ και του πανεπιστημίου Παβίας της Ιταλίας και η έρευνα του καθηγητή Γενετικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνου Τριανταφυλλίδη (Τομέας Γενετικής Ανάπτυξης και Μοριακής Βιολογίας) έχουν φτάσει σε ανάλογα συμπεράσματα για την καταγωγή των Ελλήνων με αυτά του Άρη Πουλιανού, υποστηρίζουν δηλαδή ότι οι σύγχρονοι Έλληνες κατάγονται από τους νεολιθικούς κατοίκους του Ελλαδικού χώρου.

Στην έρευνα απομονώθηκε DNA από δείγματα αίματος ανδρών από την Ελλάδα, που ζουν σε κοινότητες στις οποίες υπάρχουν γνωστοί νεολιθικοί οικισμοί. Αυτά τα αποτελέσματα συγκρίθηκαν με παρόμοια ερευνητικά αποτελέσματα από διάφορες περιοχές της Ευρώπης, της Ανατολίας και της Αφρικής.

Από την έρευνα αυτή φάνηκαν τα εξής:

1. Οι Κρήτες κατάγονται από τους προγόνους του Μινωικού πολιτισμού και ο Μινωικός πολιτισμός δεν οφείλεται σε αποικισμό από την Αίγυπτο ή τη Λιβύη, όπως υποστήριζαν ορισμένοι.

2. Το DNA των σύγχρονων Ελλήνων κατάγεται από τη Νεολιθική εποχή και είναι σε άμεση συνέχεια με αυτό των αρχαίων Ελλήνων, χωρίς να έχει υποστεί ιδιαίτερες προσμίξεις. Έτσι ανατρέπεται τόσο η αφροκεντρική θεωρία σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα αποικίστηκε από νεγροειδείς κατοίκους της Αφρικής, από τους οποίους κατάγονται οι μετέπειτα Έλληνες, και σύμφωνα με την οποία δήθεν ο αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός είναι αντιγραφή των πολιτισμών της Αφρικής, όσο και η θεωρία ότι δήθεν οι σύγχρονοι Έλληνες δεν κατάγονται από τους αρχαίους Έλληνες. Στην πραγματικότητα κατάγονται από τους προγόνους των αρχαίων Ελλήνων, τους νεολιθικούς κατοίκους της Ελλάδας.

3. Το DNA των Ελλήνων είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό και είναι από τα αρχαιότερα της Ευρώπης.

4. Οι Έλληνες δεν επηρεάστηκαν γενετικά ούτε από τους Σλάβους ούτε από τους Τούρκους. Ανατρέπεται δηλαδή οριστικά η θεωρία του Φαλμεράυερ. Ο καθηγητής Τριανταφυλλίδης δήλωσε: «Όπως γνωρίζουμε, σε διάφορες περιόδους έχουν έρθει Σλάβοι στην Ελλάδα. Το DNA των Ελλήνων δεν έχει καμία γενετική σχέση με το DNA των Σλάβων. Όλα τα στοιχεία μας έδειξαν ότι η γενετική ομάδα που χαρακτηρίζει τους Σλάβους έχει μια συχνότητα 50% σε αυτούς και μια συχνότητα κάτω του 10% στους Έλληνες, όπως δηλαδή ισχύει σε όλη την εγγύς Ανατολή. Γεγονός που σημαίνει ότι η επιμειξία μεταξύ Ελλήνων και Σλάβων έγινε σε τόσο μικρή συχνότητα, ούτως ώστε να μη μπορεί να διαπιστωθεί σήμερα με τις μεθοδολογίες έρευνας DNA».

5. Το DNA των Ελλήνων δείχνει σε ποσοστό 99,5% ότι πρόκειται για καθαρά «Καυκάσια» (λευκή) φυλή. Αυτό σημαίνει ότι η συνεισφορά άλλων πληθυσμών εκτός από τη λευκή φυλή στη γενετική σύσταση των Ελλήνων είναι ελάχιστη (0,5%).

6. Οι Έλληνες όχι μόνο δεν επηρεάστηκαν γενετικά από άλλους λαούς, αλλά αντίθετα μετέδωσαν το DNA τους και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ο καθηγητής Τριανταφυλλίδης δήλωσε: «Βασικό συμπέρασμα της έρευνας είναι το εξής: Από τη νότια Βαλκανική, δηλαδή από τις πεδιάδες της Θεσσαλονίκης, της Κεντρικής Μακεδονίας και της Θεσσαλίας ξεκίνησε η μετακίνηση εποίκων, ακολουθώντας την κοιλάδα του Αξιού και κατόπιν του Δούναβη, και έφτασαν στις βόρειες περιοχές. Οι Έλληνες δηλαδή ξεκίνησαν και πήγαν στην Ευρώπη από τη Μακεδονία και άλλες περιοχές και μετέφεραν τον πολιτισμό τους και το DNA τους στη Δυτική Ευρώπη».

7. Η νότια Ιταλία κατοικείται από άτομα Ελληνικής καταγωγής. Ο καθηγητής Τριανταφυλλίδης δήλωσε: «Η σύγκριση του DNA των κατοίκων της Ελλάδας και ειδικότερα της Πελοποννήσου με το DNA των κατοίκων της Νότιας Ιταλίας (Απουλία, Καλαβρία κ.λπ.) σε μεγάλο ποσοστό έχουν το ίδιο DNA με τους Έλληνες. Είναι γνωστό ότι αυτές οι περιοχές της «Μεγάλης Ελλάδας» είχαν αποικιστεί στους ιστορικούς χρόνους από Έλληνες, π.χ. Πελοποννήσιους. Έτσι για άλλη μια φορά τεκμηριώνεται ότι η «Μεγάλη Ελλάδα» στη Νότια Ιταλία αποτελείται κυρίως από ελληνικούς πληθυσμούς και το γενετικό αποτύπωμα, η γενετική υπογραφή αυτών των Ελλήνων, εξακολουθεί να αποκαλύπτεται ύστερα από 2.500 χρόνια μετά πάλι στους κατοίκους της Νότιας Ιταλίας».

            Αναλυτική παρουσίαση των μελετών αυτών έγινε από τον καθηγητή Κωνσταντίνο Τριανταφυλλίδη σε ειδικό βιβλίο του με τίτλο«Η Γενετική Ιστορία της Ελλάδας. Το DNA των Ελλήνων» (Θεσσαλονίκη, 2013-2014).

            Ας παρουσιάσουμε όμως κάποιες συγκεκριμένες γενετικές μελέτες που ξεχωρίζουν τους Έλληνες από τους Σλάβους.

Το μιτοχονδριακό DNA (mtDNA) κληρονομειται από τη μητέρα και χρησιμοποιείται ευρέως για να διερευνήσει την μητρική σύνθεση των ανθρώπινων πληθυσμών. Μεταλλάξεις συσσωρεύονται στα ανθρώπινα μιτοχόνδρια με την πάροδο γενεών και αυτές ορίζουν διακριτούς κλάδους της μιτοχονδριακής φυλογένειας, οι οποίοι μπορούν να χρονολογηθούν χρησιμοποιώντας ένα μοριακό ρολόι. Έτσι, πληθυσμοί που συνδέονται μητρογραμμικά πρέπει να παρουσιάζουν τους ίδιους τύπους mtDNA σε συναφείς συχνότητες.

Μια πρόσφατη μελέτη mtDNA συγκέντρωσε στοιχεία από την υπάρχουσα βιβλιογραφία με σκοπό να μελετήσει το πρόβλημα της προέλευσης των Ετρούσκων (Achillietal. 2007). Αυτά τα δεδομένα όμως μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να δείξουν τις σχέσεις ανάμεσα σε πολλούς ανθρώπινους πληθυσμούς από τη Δυτική Ασία και την Ευρώπη. Η μελέτη περιελάμβανε ξεχωριστά δείγματα 155 Ελλήνων, 202 Κρητών, 60 Λημνίων, αι 42 Ροδίων. Το γράφημα των πρωτευόντων συνιστωσών παρουσιάζεται παρακάτω:

 

 

 

Όπως μπορούμε να δούμε τα Ελληνικά δείγματα βρίσκονται κοντά μεταξύ τους μαζί με αρκετούς Ιταλικούς πληθυσμούς στο μέσο του γραφήματος. Το μοναδικό Σλαβικό δείγμα σε αυτό το σύμπλεγμα είναι των Βουλγάρων, ενός Βαλκανικού πληθυσμού που είναι γεωγραφικά εγγύς στους Έλληνες. Όλοι οι άλλοι Σλάβοι από τη Ρωσία, τη Τσεχία, την Πολωνία, τη Σλοβακία, τη Βοσνία και τη Σλοβενία βρίσκονται μαζί στο πάνω αριστερά τεταρτημόριο του σχήματος. Στην δεξιά πλευρά βλέπουμε μια ομάδα πληθυσμών από τη Δυτική Ασία όπως Τούρκων, Αρμενίων, Κούρδων, Λιβανέζων και Ιρανών.

Μπορούμε να συμπεράνουμε πως η μητρική κληρονομιά των Ελλήνων είναι ξεχωριστή από αυτή των Σλάβων και συναφής με αυτή των Ιταλών, ενός πληθυσμού που δεν υπέστη σημαντική Σλαβική μετανάστευση. Άρα το mtDNA καταδεικνύει πως οι Έλληνες, και οι Σλαβόφωνοι Βούλγαροι, δεν επηρεάστηκαν σημαντικά από τους Σλάβους, αλλά έχουν μια κοινή Ελληνορωμαϊκή ή Ιταλο-Βαλκανική κληρονομιά αρχαιότερη των Σλάβων (Οι πληροφορίες και το ανωτέρω σχεδιάγραμμα για το μιτοχονδριακό DNA ελήφθησαν από την ιστοσελίδα περί γενετικών ερευνών Dienekes Pontikos (http://dienekes.awardspace.com/articles/fallmerayer/indexel.html) .

            Μια γενετική μελέτη που παρουσιάστηκε πριν λίγα χρόνια σε μια ειδική σελίδα περί γενετικών μελετών, έδειξε ότι από όλους τους Ευρωπαϊκούς λαούς, οι Έλληνες, οι Αλβανοί και στη συνέχεια οι Βούλγαροι είναι πιο κοντά γενετικά, και συνεπώς δεν έχουν καμμιά σχέση με σλαβικούς πληθυσμούς, όπως φαίνεται από το παρακάτω σχεδιάγραμμα:

 

 

                                                                                      

 

 

 

Το αποτέλεσμα αυτό ήταν αναμενόμενο, αφού οι Αλβανοί ως απόγονοι Ιλλυρικών και Ηπειρωτικών φυλών είναι πολύ κοντά γενετικά με τους Έλληνες, ενώ οι Βούλγαροι λόγω του ότι εν πολλοίς είναι απόγονοι θρακικών φυλών, μοιράζονται αρκετά κοινά γονίδια με τους Έλληνες.

            Μια άλλη γενετική μελέτη έδειξε ότι από όλους τους Ευρωπαϊκούς λαούς πιο κοντά γενετικά είναι οι Έλληνες και οι Αλβανοί, και συνεπώς οι δυο αυτοί λαοί δεν έχουν καμμιά γενετική σχέση με Σλάβους.

                                                                                       

 

                                                                                                                                                               

 

 

«Τα χρωματοσώματα Υ κληρονομούνται από τον πατέρα στο γιο και μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την ανίχνευση της πατρογραμμικής καταγωγής ενός πληθυσμού. Μια μελέτη της Ευρωπαϊκής ποικιλομορφίας των χρωματοσωμάτων Υ (Roeweretal. 2005) περιελάμβανε ένα δείγμα Ελλήνων και έτσι μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να καθοριστεί η θέση των Ελλήνων ανάμεσα στους άλλους Ευρωπαϊκούς πληθυσμούς. Το δενδρόγραμμα από αυτό το άρθρο φαίνεται παρακάτω:

 

 

 

Οι συγγραφείς εντοπίζουν δύο διακριτές συστάδες στην Ευρώπη: μια Δυτικοευρωπαϊκή συστάδα που περιλαμβάνει κυρίως πληθυσμούς από τον Ατλαντικό και μια Ανατολικοευρωπαϊκή συστάδα που περιλαμβάνει πληθυσμούς που ομιλούν γλώσσες από τη Σλαβική και Βαλτική οικογένεια. Οι Έλληνες δεν ομαδοποιούνται ούτε με τους Σλάβους ούτε με τους Αλβανούς, όπως θα περίμενε κανείς αν είχαν σημαντική εισροή στοιχείων από κάποιον από αυτούς τους δύο πληθυσμούς. Αντιθέτως ομαδοποιούνται με πληθυσμούς των Βαλκανίων: Ούγγρους, Ρουμάνους, και Βουλγάρους. Οι Ούγγροι αντιπροσωπεύουν έναν προ-Σλαβικό πληθυσμού του Βαλκανο-Δουναβικού συμπλέγματος που φαίνεται πως είχε μικρή μόνο συμμετοχή από τους ιστορικούς Μαγυάρους από την Ασία. Οι Ρουμάνοι είναι επίσης ένας Βαλκανικός πληθυσμός που διατήρησε την Ρωμανόφωνη γλώσσα του κατά τη διάρκεια των Σλαβικών επιδράσεων. Τέλος οι Βούλγαροι είναι γεωγραφικά εγγύς στους Έλληνες, κατοικούντες στην περιοχή των αρχαίων Θρακών και διαφέρουν από τους άλλους Σλάβους που εμπεριέχονται όλοι στην Ανατολική συστάδα. 

Στον πίνακα 2 αυτής της μελέτης, οι συγγραφείς παρουσιάζουν μιαν ανάλυση ψευδο-ανάμιξης, χωρίζοντας τους υπό μελέτη πληθυσμούς σε Δυτική, Ανατολική, και Άλλη συστάδα. Είναι αξιοσημείωτο πως οι Έλληνες έχουν 44% της Δυτικής και 27% της Ανατολικής συστάδας. Αντιθέτως οι Βούλγαροι έχουν 53% της Ανατολικής συστάδας και 28% της Δυτικής, οι Ρουμάνοι 57/24% και οι Αλβανοί 53/34%. Έτσι, φαίνεται πως οι Έλληνες διαφοροποιούνται από τους Βαλκανικούς γείτονες τους όντας λιγότερο "Ανατολικοί". Και μάλιστα η συμμετοχή της Ανατολικής συστάδας στους Έλληνες είναι παρόμοια με τους Δυτικούς Ιταλούς (20%) και τους Σικελούς (18%). Έτσι υπογραμμίζεται η περιορισμένη συμμετοχή δημογραφικών στοιχείων από τον βόρειο χώρο στη σύνθεση του Ελληνικού πληθυσμού».

            Η γενετική αυτή μελέτη έρχεται σε αντίθεση με άλλες γενετικές μελέτες που δείχνουν κοινή καταγωγή μεταξύ Ελλήνων και Αλβανών.

«Σε μια διαφορετική μελέτη, (Pericicetal. 2005), τα χρωματοσώματα Υ των Σλάβων από τα Βαλκάνια εξετάστηκαν, και οι συγγραφείς έφτασαν στο συμπέρασμα πως η σύγχρονη Σλαβική πατρική γενετική δεξαμενή “χαρακτηρίζεται κυρίως από την κυριαρχία των κλάδων R1a και I1b* (xM26) και τη σπανιότητα των E3b1”. Αντιθέτως, αναμεσα στους Έλληνες, η συχνότητα των απλοομάδων R1a και I είναι μόνο περί το 25% (Pontikos, 2007b) ενώ η απλοομάδα E3b1 φτάνει το 20%». Αξίζει να σημειωθεί ότι στην Πελοπόννησο (στον Μοριά δηλαδή), η οποία αποτέλεσε το επίκεντρο της μελέτης του Φαλμεράιερ, η συχνότητα της απλοομάδας Ε3b1 – που θεωρείται γενετική υπογραφή των Ελλήνων – προσεγγίζει το 47%, ενώ σύμφωνα με τη θεωρία του Φαλμεράιερ θα έπρεπε η απλοομάδα αυτή να χαρακτηρίζεται από πολύ χαμηλή συχνότητα. (Οι πληροφορίες και το ανωτέρω σχεδιάγραμμα για το χρωμόσωμα Υ ελήφθησαν από την ιστοσελίδα περί γενετικών ερευνών DienekesPontikos (http://dienekes.awardspace.com/articles/fallmerayer/indexel.html).

            Η πρόσφατη εξέταση 1774 ατόμων που προέρχονταν από 89 πληθυσμούς από την Ευρασία και την Αφρική με 270.000 απλούς νουκλεοτιδικούς δείκτες ότι οι Έλληνες γενετικά συγγενεύουν με Ιταλούς και Ισπανούς και όχι με Σλάβους, π.χ. Κροάτες, Ουκρανούς, Πολωνούς, Ρώσους και Λευκορώσους (BeharD.M., etal., HumanBiology, 2013).

            Σε μια μελέτη του 2009, οι γενετιστές δεν παρατήρησαν γενετικά μεταξύ Ελλήνων και ατόμων από την τέως Γιουγκοσλαβία, Ουγγαρία, Πολωνία και Ρουμανία (LuT.T., et al., Eur J Hum Genet, 17:967-975, 2009). Το στοιχείο αυτό δείχνει την απουσία σημαντικής επιμειξίας στους Έλληνες από Σλάβους.

            Ο καθηγητής γενετικής Κωνσταντίνος Τριανταφυλλίδης σημειώνει:

«Νέα στοιχεία στη σχέση Ελλήνων-Σλάβων προσθέτει η ανάλυση της γενετικής σύστασης ανδρών από την Πολωνία, τη Σλοβακία και την Λευκορωσία και άλλων 20 σλαβικών πληθυσμών χρησιμοποιώντας μικροδορυφορικούς δείκτες του χρωμοσώματος Υ. Οι ερευνητές εντόπισαν ως κοιτίδα των Σλάβων τη μέση λεκάνη απορροής του ποταμού Δνείπερου, ενώ άλλοι θεωρούν ως κοιτίδα των Σλάβων την περιοχή ανάμεσα στις κοιλάδες των ποταμών Βιστούλα και Όντερ. Επιπλέον, ορισμένοι λαοί της Νοτιο-Σλαβικής ομάδας, όπως είναι οι Βούλγαροι, Σέρβοι, Νότιοι Κροάτες και Σλάβοι της π.Γ.Δ.Μ., διαχωρίζονται γενετικά – σε κάποιο βαθμό – από τον στενό γενετικό όμιλο των υπόλοιπων σλαβικών λαών. Σύμφωνα με τους συντάκτες της εργασίας, το αποτέλεσμα αυτό εξηγείται από “τη συμβολή χρωμοσωμάτων Υ των πληθυσμών που ήταν εγκατεστημένοι σε αυτές τις Βαλκανικές γεωγραφικές περιοχές πριν από την εξάπλωση, τον 6ο αιώνα μ.Χ., των Σλάβων στη Βαλκανική”. Έτσι, ακόμη και οι σλαβικοί πληθυσμοί από τη Βαλκανική χερσόνησο είναι εν μέρει απόγονοι των προ-Σλαβικών πληθυσμών.

            Όταν λοιπόν διαφέρει σημαντικά από τον πυρήνα των σλαβικών λαών η γενετική σύσταση των κατοίκων των βορείων γειτονικών λαών της Ελλάδας, δημιουργείται το εύλογο ερώτημα πώς μπορούν Σλάβοι και Τούρκοι ιστορικοί και παλιότερα ο Φαλμεράγιερ να προτείνουν ολική Σλαβική γενετική διείσδυση στον Ελληνικό πληθυσμό. Θα πρέπει ίσως να διατυπωθεί εναλλακτική πρόταση, με βάση τα γενετικά στοιχεία, ότι δηλ. ορισμένοι λαοί της Νοτιο-Σλαβικής ομάδας, όπως είναι οι Βούλγαροι, οι Σέρβοι και οι Σλάβοι της π.Γ.Δ.Μ., διαχωρίζονται γενετικά, σε κάποιο βαθμό, από τον στενό γενετικό όμιλο των Βορείων Σλαβικών λαών, γιατί μέρος του πληθυσμού τους έχει γενετικές ρίζες που οφείλονται στη διείσδυση Ελληνικών πληθυσμιακών ομάδων σε αυτές τις γεωγραφικές περιοχές» (Η Γενετική Ιστορία της Ελλάδας. Το DNA των Ελλήνων, σελ. 318).

            Ο Τριανταφυλλίδης φτάνει στο συμπέρασμα που η ανθρωπολογική μελέτη του Πουλιανού και η δική μου εθνολογική μελέτη καταλήγει: στο ότι οι λεγόμενοι Σλάβοι της Βαλκανικής είναι σε μεγάλο ποσοστό προσλαβικής καταγωγής. Αδυνατώ όμως να κατανοήσω γιατί εξακολουθεί να τους αποκαλεί Σλάβους. Επίσης το υποστηριζόμενο υπό του Τριανταφυλλίδη ότι οι σλαβικοί λαοί της Βαλκανικής διαχωρίζονται ως ένα βαθμό από τους υπόλοιπους σλαβικούς λαούς, διότι μέρος του πληθυσμού τους έχει γενετικές ρίζες που οφείλονται στη διείσδυση ελληνικών πληθυσμιακών ομάδων σε αυτές τις γεωγραφικές περιοχές, δεν είναι απόλυτα ακριβές. Οι «σλαβικοί» (σλαβόφωνοι επί το ακριβέστερον) αυτοί λαοί διαφέρουν από τους υπόλοιπους σλαβικούς λαούς, διότι είναι εν πολλοίς απόγονοι θρακικών, μακεδονικών και ιλλυρικών φυλών, και όχι απλώς και μόνο επειδή δέχθηκαν γονιδιακές επιδράσεις από αποικίες ή μεταναστεύσεις νοτιοελλαδιτών στις περιοχές αυτές. Έλληνες, Ιλλυριοί και Θράκες αποτελούσαν έναν ενιαίο λαό, τους Πελασγούς, οπότε είχαν κοινή φυλετική καταγωγή.

 

Μάριος Δημόπουλος

Φιλόλογος-Γλωσσολόγος

Add comment


Security code
Refresh

Comments  

 
0 #4 Dinos 2016-05-14 21:32
jeg støtter albanere ikke grekere

Υποστηρίζω τις Αλβανοί δεν Ελλήνων
Quote
 
 
0 #3 Dinos 2016-05-14 10:18
αλλά υποστηρίζω οι Αλβανοί δεν Ελλήνων
Quote
 
 
0 #2 Dinos 2016-05-14 10:12
Ο Μέγας Αλέξανδρος δεν ήταν Έλληνας της Αλβανίας Έλληνες δείγματα κάνει αλβανική στους Έλληνες, αλλά Αλβανοί ποτέ δεν θα είναι Έλληνες !!!!! επειδή οι Αλβανοί προέρχονται από την Ιλλυρία
Quote
 
 
+1 #1 Antonios. 2015-11-15 16:35
Κατι ασχετο με το θεμα(δεν το διαβασα).Μπορει ς να γραψεις κατι για την συγκρουση Σερβων-Κροατων( ειδικα στον Β'ΠΠ),και τους λογους εχθρας,των Κροατων απεναντι στους Σερβους.Υπαρχει σ'αυτην την εχθρα αναμειξη του Βατικανου;Ευχαρ ιστω.
Quote
 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ:

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση μέρους ή όλων των αναρτήσεων της ιστοσελίδας ΠΕΛΑΣΓΟΙ-ΕΛΛΗΝΕΣ-ΑΛΒΑΝΟΙ – www.greeks-albanians.com σε ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας με προϋπόθεση την αναφορά του αρθρογράφου και της ιστοσελίδας με ενεργό λινκ.

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους ή όλων των αναρτήσεων της ιστοσελίδας ΠΕΛΑΣΓΟΙ-ΕΛΛΗΝΕΣ-ΑΛΒΑΝΟΙ – www.greeks-albanians.com σε έντυπα μέσα χωρίς τη γραπτή άδεια του κατόχου αυτής της ιστοσελίδας Μάριου Δημόπουλου.

Tuesday the 23rd - . Thanks to Joomla 2.5 templates by FTS