Αρχαίοι Έλληνες και Αρμένιοι: Προϊστορικές κοινές φυλετικές και γλωσσικές ρίζες

Share

Οι γλωσσολόγοι παρατηρούν εκπληκτικές ομοιότητες μεταξύ Ελληνικής και Αρμενικής γλώσσας που δεν δικαιολογούνται απλώς και μόνο λόγω κοινής ινδοευρωπαϊκής προέλευσης, αλλά προϋποθέτουν κοινή συμβίωση Ελλήνων και Αρμενίων. Το «αίνιγμα» αυτό λύνουν τα αρχαία Ελληνικά κείμενα που μιλούν για μετανάστευση του Άρμενου από τη Θεσσαλία μαζί με τον Ιάσονα και άλλους Αργοναύτες στην περιοχή της σημερινής Αρμενίας. Επίσης τα αρχαία κείμενα μιλούν για μετανάστευση Φρυγών, ενός ελληνοπελασγικού φύλου στην Αρμενία. Αυτό σημαίνει ότι γενάρχης των Αρμενίων ήταν ένας Έλληνας Αχαιός, ο Άρμενος, που μαζί με άλλους Αχαιούς-Μυκηναίους εποίκησε την περιοχή της Αρμενίας. Μετά από αυτόν, την περιοχή αυτή εποίκησαν και άλλοι Ελληνοπελασγοί, οι Φρύγες. Η βάση της Αρμενικής γλώσσας λοιπόν ήταν η μυκηναϊκή γλώσσα των Ελλήνων, και στη συνέχεια δέχθηκε και φρυγικά στοιχεία και, όπως θα δείξουμε σε αυτό το άρθρο, η Φρυγική ήταν ένα πανάρχαιο ελληνικό ιδίωμα. Στη συνέχεια η Αρμενική δέχθηκε επιρροές από την Ιρανική γλώσσα. Επομένως Έλληνες και Αρμένιοι έχουν πανάρχαια γλωσσική (και ως ένα μικρό βαθμό φυλετική) συγγένεια και κοινές ιστορικές ρίζες.

 

 

Η ΣΥΓΓΕΝΕΙΑ ΕΛΗΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΡΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ Γ. ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ

Ο καθηγητής γλωσσολογίας Γεώργιος Μπαμπινιώτης, γνωστός για τις αντιεπιστημονικές του θεωρίες περί ινδοευρωπαϊκής καταγωγής των Ελλήνων, στο βιβλίο του «Συνοπτική Ιστορία της Ελληνικής γλώσσας» στο κεφάλαιο για την αρμενική γλώσσα γράφει:

«Ενδιαφέρον είναι ότι τόσο η δομή όσο και το λεξιλόγιο της Αρμενικής εμφανίζουν στενότερη συγγένεια προς την Ελληνική:

                          κίων            -  sium

                          αίξ               -  aits

                          αρνέομαι     - uranam

                          έφερε          - eber

 

Έτσι λ.χ. η μεταβολή s –> h (στην αρχή της λέξεως) και αργότερα h –> 0 (μεταξύ φωνηέντων στο μέσο λέξεως) από όλες τις ΙΕ γλώσσες απαντά μόνο στην Ελληνική και στην Αρμενική: *septm > ελλ. επτά, αρμ. ewthn, αλλά λατ. Septem, σανσκρ. sapta.

Η στενότερη αυτή συγγένεια των δύο γλωσσών παραμένει πρόβλημα, καθ’ όσον δεν έχει αποδειχθεί ιστορικώς ότι Έλληνες και Αρμένιοι συνέζησαν σε ορισμένο χώρο και ότι διεσπάσθησαν αργότερα».

Πρόβλημα δεν είναι αυτό που γράφει ο καθηγητής Μπαμπινιώτης. Πρόβλημα είναι που η Ελλάδα τον ανακήρυξε ως τον «γλωσσολόγο του έθνους» και ότι κατείχε την έδρα γλωσσολογίας στην Ελλάδα. Μην θεωρηθεί ως προσωπική εμπάθεια, λόγω του ότι είμαι και εγώ γλωσσολόγος και μάλιστα υπήρξε καθηγητής μου. Εκτός από ινδοευρωπαϊστής ο εν λόγω καθηγητής είναι και φανατικός βυζαντινολάγνος και είχε χαρακτηρίσει την στροφή προς την πατρώα Ελληνική θρησκεία ως «γελοιότητες»!!! Σε αυτό το άρθρο θα δείξω αυτό που επανειλημμένα έλεγα από τα φοιτητικά μου χρόνια, ότι ο άνθρωπος είναι άσχετος από ιστορικοσυγκριτική γλωσσολογία και αρχαιολογία. Τι απορεί ο Μπαμπινιώτης για την στενή συγγένεια Ελληνικής και Αρμενικής; Αυτά τα έχει εξηγήσει εδώ και 100 περίπου χρόνια ο μέγας ιστορικός Παύλος Καρολίδης στο βιβλίο του «Μικρασιανή Αρία Ομοφυλία». Ο Καρολίδης ήταν  μικρασιάτης καταγόμενος από την Καππαδοκία και τον ενδιέφερε αρκετά το θέμα της καταγωγής των λαών της Μικράς Ασίας. Εκτός από τον Καρολίδη, και ο μέγας πελασγολόγος Ιάκωβος Θωμόπουλος στο περίφημο βιβλίο του «Πελασγικά», το οποίο εκδόθηκε το 1912, έχει εξηγήσει την σχέση των Αρμενίων με τους αρχαίους Έλληνες. Αλήθεια, ο καθηγητής Μπαμπινιώτης δεν διάβασε καλά το «μάθημά του» και την διεθνή και ελληνική βιβλιογραφία πριν γράψει το βιβλίο του; Και δεν πρόκειται περί κοινής συμβιώσεως, όπως γράφει ο Μπαμπινιώτης, επηρεασμένος από την ινδοευρωπαϊκή θεωρία.

 

ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΕΤΙΣΤΗ CAVALLI-SFORZA ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ, ΑΛΒΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΑΡΜΕΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

Πριν όμως παρουσιάσουμε τα κείμενα του Θωμόπουλου και του Καρολίδη, ας παρουσιάσουμε κάτι πιο καινούργιο, που ασφαλώς δεν το γνώριζε ο Μπαμπινιώτης, διότι κυκλοφόρησε μια περίπου δεκαετία μετά το βιβλίο του. Πρόκειται για το βιβλίο του διάσημου γενετιστή LuigiLucaCavalli-Sforzaμε τίτλο «Genes, Peoples, andLanguages» (Γονίδια, Άνθρωποι και Γλώσσες), το οποίο εκδόθηκε το 2000. Στησελίδα 163 τουβιβλίουτουοSforza γράφει: «It reasonable to think that isolated languages like Albanian and Armenian (and with less evidence Greek) originated the first wave of Neolithic farmers from Turkey. Their greater age with respect to other families is responsible for their early position in the tree. They are also geographically closest to Turkey». Για να καταλάβουμε τι μας λέει εδώ ο Sforza, πρέπει να γνωρίζουμε ποια είναι η θεωρία του. Η θεωρία του μεταξύ άλλων είναι ότι οι ινδοευρωπαϊκές γλώσσες έχουν νεολιθική προέλευση από τη Μικρά Ασία. Οι πρώτοι γεωργοί μετέφεραν την ινδοευρωπαϊκή λαλιά τους σε όλη την Ευρασία έχοντας κοιτίδα τη Μικρά Ασία. Είναι ουσιαστικά ίδια άποψη με αυτήν του Βρετανού αρχαιολόγου ColinRenfrew, όπως αυτή έχει εκφραστεί στο βιβλίο του ArcheologyandLanguage. Έτσι στο συγκεκριμένο απόσπασμα του βιβλίου του ο Sforzaμας λέει ότι η Αλβανική, η Αρμενική και η Ελληνική είναι από τις αρχαιότερες ινδοευρωπαϊκές γλώσσες, όπως φαίνεται από το γλωσσικό του δένδρο, και ότι έχουν κοινή γεωγραφική αφετηρία τη σημερινή περιοχή της Τουρκίας. Προφανώς ο Sforzaδέχεται ότι οι Έλληνες και οι Αλβανοί μετανάστευσαν από τη Μικρά Ασία στα Βαλκάνια γύρω στο 7.000 π.Χ., ενώ οι Αρμένιοι κατευθύνθηκαν εκεί που ζουν σήμερα. Έτσι λύνεται η απορία του καθηγητή Μπαμπινιώτη. Έλληνες, Αρμένιοι και Αλβανοί είχαν συμβιώσει μαζί, εξού και η στενή συγγένεια Ελληνικής και Αρμενικής. Αλλά αν αυτό είναι αλήθεια, γιατί η Αλβανική θεωρείται από τους γλωσσολόγους ως γλώσσα satem, που την ξεχωρίζει δήθεν από τα Ελληνικά που θεωρούνται γλώσσα centum, όπως υποστηρίζει ο Μπαμπινιώτης; Και επειδή ο αναγνώστης που δεν ξέρει ιστορικοσυγκριτική γλωσσολογία ίσως μπερδεύτηκε, ας κάνουμε μια μικρή εξήγηση: Οι ινδοευρωπαϊστές υποστηρίζουν ότι οι ινδοευρωπαϊκές γλώσσες διακρίνονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες βάσει του πώς λένε το εκατό. Στη δυτική ομάδα γλωσσών centumπου χρησιμοποιούν το κ για τη λέξη εκατό, και στην ανατολική ομάδα γλωσσών satemπου χρησιμοποιούν το s ή tsαντί του κ για το εκατό (Π.χ. Οι Αλβανοί λένε τσιντ το εκατό). Στη δυτική ομάδα ανήκουν η Ελληνική, η Ιταλική, η Ιλλυρική, η Κελτική, η Βενετική, η Γερμανική κ.λπ., ενώ στην ανατολική ομάδα ανήκουν η Αρμενική, η Αλβανική, η Ινδική, η Θρακική, η Φρυγική, η Ιρανική, οι Σλαβικές και οι Βαλτικές γλώσσες. Φυσικά, όλα αυτά είναι αστειότητες. Ο διαχωρισμός των γλωσσών centum/satemείναι αντιεπιστημονικός.             Εδώ δεν γνωρίζουμε καλά-καλά τη γλώσσα ήταν η Θρακική και η Ιλλυρική, και οι ινδοευρωαπαϊστές γλωσσολόγοι κατέταξαν την Ιλλυρική στις centumγλώσσες και τη Θρακική στις satemγλώσσες. Και οι Φρύγες που ζούσαν στον Ελλάδικό χώρο μιλούσαν τη ανατολική ομάδα γλωσσών!!! Και όμως αυτοί οι κομπογιαννίτες ινδοευρωπαϊστές γλωσσολόγοι που τις θεωρίες τους ούτε μικρά παιδιά δεν θα τις δεχόντουσαν, θεωρούνται οι καθ’ ύλην αρμόδιοι να μιλούν για τα ινδοευρωπαϊκά φληναφήματά τους. Γιατί λοιπόν ο Μπαμπινιώτης δέχεται ότι η Αρμενική που ανήκει σε διαφορετική ομάδα ινδοευρωπαϊκών γλωσσών (satem) έχει στενή συγγένεια με την Ελληνική που ανήκει στην ομάδα centum; Όλα αυτά δεν έχουν νόημα, αφού η όλη ινδοευρωπαϊκή θεωρία είναι εσφαλμένη.

Όπως υποστηρίζω σε αυτή τη σελίδα (και θα παρουσιάσω με περισσότερες λεπτομέρειες σε επόμενα δημοσιεύματά μου) η Αλβανική σχετίζεται με την Ελληνική, πολύ περισσότερο από ό, τι η Αρμενική με την Ελληνική. Η Αλβανική είναι ουσιαστικά οιωνεί Ελληνική διάλεκτος. Η Αρμενική δεν είναι Ελληνική διάλεκτος. Είναι σωστό αυτό που γράφει ο Μπαμπινιώτης για τη συγγένεια Ελληνικής και Αρμενικής, αλλά αυτό δεν οφείλεται σε κοινή συμβίωση. Ούτε φυσικά ευσταθεί η άποψη του Cavali-Sforzaγια προέλευση Ελληνικής, Αλβανικής και Αρμενικής από τη Μικρά Ασία. Οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς έχουν ξεκάθαρα γράψει ποια είναι η συγγένεια Ελλήνων και Αρμενίων, αλλά κανείς σήμερα δεν διαβάζει αρχαία γραμματεία, αλλά αναμασούν παρωχημένες θεωρίες περί κοινής ινδοευρωπαϊκής καταγωγής.

 

ΑΡΧΑΙΕΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΑΡΜΕΝΙΩΝ

Ας δούμε όμως τι γράφει ο Ιάκωβος Θωμόπουλος για την καταγωγή των Αρμενίων: «Εντεύθεν η παράδοσις του Ηροδότου (VII 73), ότι οι Αρμένιοι ήσαν Φρυγών άποικοι, του Ευδόξου (παρά Στεφ. Βυζ. εν. λ. Αρμενία) ‘Αρμένιοι δε το μεν γένος εκ Φρυγίας και τη φωνή πολλά φρυγίζουσι’ και η παρά Στράβωνι (ΙΑ 503. 530) αναγραφομένη των δύο αδελφών Θεσσαλών Κυρσίλου του εκ Φαρσάλων και Μηδίου του εκ Λαρίσης των μετά του Αλεξάνδρου του Μεγάλου εις Αρμενίαν συνεκστρατευσάντων, βεβαίως δε εκ της ομοιότητος της τότε Αρμενικής προς την πολλαχού της Θεσσαλίας λαλουμένην έτι Πελασγικήν προελθούσα παράδοσις, ότι οι Αρμένιοι κατήγοντο από Αρμένου, επωνύμου ήρωος της μεταξύ Φερών και Λαρίσης παρά Βοίβην λίμνην Θεσσαλικής πόλεως Αρμενίου, όστις συνεκστράτευσε μετά Ιάσονος εις Αρμενίαν. Εντεύθεν η ομοιότης των ονομάτων Άρμενος, Αρμένιον, Αράξης (ο Πηνειός ποταμός) εν Θεσσαλία και εν Αρμενία, Αρμένη λιμήν παρά Σινώπην, Αρμένιον όρος κατά τας πηγάς του Άλυος ποταμού. Πολύ βραδύτερον, ως απέδειξε ο Hubschmann (Z. f. vergl. Spr. 23, 1 εξ.) εισήχθησαν εις την Αρμενικήν γλώσσαν στοιχεία Ιρανικά» (Πελασγικά, σελ. 630-631).

Κατά τις αρχαίες παραδόσεις λοιπόν οι Αρμένιοι κατάγονται είτε από τους Φρύγες είτε από τον Άρμενο της Θεσσαλίας που συνεκστράτευσε με τον Ιάσονα στην Αρμενία. Αυτό φαίνεται και από τα κοινά τοπωνύμια που βρίσκουμε στην Ελλάδα και στην Αρμενία. Και επειδή δεν υπάρχει καμιά παράδοση ότι οι αρχαίοι Αρμένιοι μετανάστευσαν στην Ελλάδα, είμαστε υποχρεωμένοι να αποδεχθούμε τις αναφορές των αρχαίων συγγραφέων για καταγωγή των Αρμενίων από τη Θεσσαλία. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι οι Αρμένιοι είναι Ελληνικής καταγωγής. Απλώς κάποιοι αρχαίοι Έλληνες της προϊστορικής περιόδου με αρχηγό τον Άρμενο μετανάστευσαν στην περιοχή της Αρμενίας, δίδοντας στην περιοχή το όνομα Αρμενία και μεταδίδοντας την Ελληνική γλώσσα τους. Η Ελληνική γλώσσα τους αναμείχθηκε με τις γλώσσες των αυτοχθόνων της Αρμενίας και αργότερα επηρεάστηκε από την Ιρανική, γι’ αυτό και σήμερα η Αρμενική φαίνεται διαφορετική από την αρχαία Ελληνική. Πιθανόν να έχει ισχύ και η άλλη αρχαία παράδοση, ότι οι Αρμένιοι κατάγονταν από τους Φρύγες λόγω της ομοιότητας της Αρμενικής με τη Φρυγική. Οι Φρύγες δεν ήταν άσχετοι φυλετικά με τους αρχαίους Έλληνες και σύμφωνα με τον Ηρόδοτο μετανάστευσαν από την κυρίως Ελλάδα στη Μικρά Ασία. Ένα κομμάτι των Φρυγών μετανάστευσε και στην περιοχή της Αρμενίας. Άρα γενάρχης των Αρμενίων ήταν ο Έλλην Αρμένιος από τη Θεσσαλία. Επομένως οι Αρμένιοι από φυλετική άποψη επηρεάστηκαν από τους Έλληνες της Θεσσαλίας και από τους Φρύγες. Η παράδοση αυτή του Στράβωνα για την μετανάστευση Θεσσαλών μαζί με τον Ιάσονα στην Αρμενία ταιριάζει με την παράδοση του Τάκιτου (Tacit. Annal. 6, 34) ότι Αλβανοί μαζί με τον Ιάσονα μετανάστευσαν από τη Θεσσαλία στην περιοχή του Καυκάσου. Έτσι δικαιολογείται και η ύπαρξη Αλβανών και Αχαιών στον Καύκασο, και επομένως οι απόψεις ότι οι Αλβανοί ήρθαν στα Βαλκάνια τον μεσαίωνα από τον Καύκασο στερούνται σοβαρότητας και δείχνουν έλλειψη ιστορικής γνώσης. Να λοιπόν ποια ήταν η σχέση Ελλήνων, Αλβανών και Αρμενίων, η κοινή τους καταγωγή από Θεσσαλία και όχι η ανύπαρκτη κοινή «ινδοευρωπαϊκή» καταγωγή τους από τις ρωσικές στέπες το 3.000 π.Χ. κατά τον Μπαμπινιώτη ή από τη Μικρά Ασία το 7.000 π.Χ. κατά τον Cavalli-Sforza. Η μόνη διαφορά είναι ότι οι Αλβανοί είναι περισσότερο φυλετικά Έλληνες από ό, τι οι Αρμένιοι και η γλώσσα τους πιο κοντά στην Ελληνική από ό, τι η Αρμενική.

 

ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΡΟΛΙΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΑΡΜΕΝΙΩΝ

Ο Παύλος Καρολίδης γράφει στο βιβλίο του «Μικρασιανή Αρία Ομοφυλία» για την καταγωγή των Αρμενίων τα εξής:

«Εν ταις πολλαίς σκοτειναίς και συγκεχυμέναις αρχαίαις παραδόσεσι περί της καταγωγής και των προς αλλήλους σχέσεις των διαφόρων της Μικράς Ασίας λαών το μόνον φωτεινόν σημείον είναι η ρητή και σαφής παράδοσις περί της στενής συγγενείας των Φρυγών προς τους Αρμενίους, μαρτυρουμένης και εκ της ομοιότητος των γλωσσών. Καθ’ Ηρόδοτον (Ιστορίαι 7, 73) οι Αρμένιοι ήσαν άποικοι των Φρυγών, κατά δε τον Εύδοξον ‘το μεν γένος ήσαν εκ Φρυγίας, και τη φωνή πολλά εφρύγιζον (οι Αρμένιοι)’ (Στέφανος Βυζάντιος, εν λ. Αρμένιος)».

Και ενώ τα αρχαία κείμενα είναι ξεκάθαρα για την Αιγαιακή καταγωγή των Αρμενίων, ο Καρολίδης εγκλωβισμένος στις ινδοευρωπαϊκές ψευδοθεωρίες προσπαθεί να αντιστρέψει τις αρχαίες παραδόσεις. Γράφει:

«Εν τη Αρμενία άρα πρέπει να ζητηθή ο κύριος σταθμός και η σχετικώς αρχική κοιτίς των αρίων λαών της Μικράς Ασίας και των εντεύθεν εις την απέναντι χερσόνησον μεταβάντων αρίων λαών. Το ότι δε μετά τοσούτους αιώνας, μετά τοσαύτην εν τη χώρα εκείνη της Αρμενίας κατά διαφόρους εποχάς γινομένην συμφόρησιν ποικίλης καταγωγής λαών, ιδίως δε από των από βορρά και ανατολών τουρανικών, από νότου δε σημιτικών φυλών, διετηρήθη εν τη χώρα ταύτη και διατηρείται έτι και νυν σπουδαίον στοιχείον αρίας εθνικής καταγωγής, συγγενές κατά την γλώσσαν προς πάντας μεν τους Αρίους, ιδία δε προς το ελληνικόν, είναι μέγα τεκμήριον της άλλως γεωγραφικώς εικαζομένης και ιστορικώς παρά των αρχαίων ήδη μαρτυρουμένης αληθείας, ότι ενταύθα, εν Αρμενία, πρέπει να ζητηθώσιν οι πρόγονοι των Φρυγών. Εάν δε η αρχαία παράδοσις η παριστώσα τους Αρμενίους ως απγόνους των Φρυγών μετέτρεψε ή μάλλον ανέτρεψε την σχέσιν των προγόνων εις την των αποίκων και απογόνων, τούτο αποδοτέον ένθεν μεν εις το παρ’ Έλλησι κρατούν έθος του θεωρείν εαυτούς τε και τους περί αυτόν λαούς ως κέντρα, τους δε μακρότερον οικούντας βαρβάρους και δι’ οιασδήποτε πραγματικής ή φαινομένης συγγενείας προς τους Έλληνας συνδεομένους ως από του κέντρου εκείνου του ελληνικού ορμωμένους, ένθεν δε, διότι ως εκ της κατά τους ιστορικούς χρόνους επικρατούσης παραδόσεως, ότι οι Φρύγες ήσαν πανάρχαιος λαός και αυτόχθονες κάτοικοι της απ’ αυτών εν ιστορικοίς χρόνοις Φρυγίας ωνομασμένης χώρας, εν τη αρχαία παραδόσει εγένετο σύγχυσις της ιστορικής χώρας των Φρυγών προς την προϊστορικήν αυτών πατρίδα».  

Ο Καρολίδης δίνει ρεσιτάλ παραληρήματος. Υποστηρίζει δηλαδή ότι οι αρχαίες παραδόσεις αντέστρεψαν την αλήθεια και οι Φρύγες είναι απόγονοι των Αρμενίων και όχι πρόγονοί τους!!! Πώς δικαιολογεί όμως ότι οι Αρμένιοι διατήρησαν την αρία εθνική καταγωγή τους και μάλιστα ότι η γλώσσα τους έχει συγγένεια με την Ελληνική περισσότερη από ό, τι με άλλες ινδοευρωπαϊκές γλώσσες, όπως ο ίδιος ομολογεί; Αυτά που γράφει δεν έχουν κανένα λογικό νόημα. Οι αρχαίοι Έλληνες τι συμφέρον είχαν να πουν ότι οι Αρμένιοι κατάγονταν από τους Φρύγες; Ίσα ίσα που πολλοί αρχαίοι Έλληνες ήταν αντιρατσιστές ιστορικοί, και μάλιστα υιοθετούσαν τα ιστορικά ψεύδη των ανατολικών λαών, όπως τάχα ότι ο Δαναός ήταν Αιγύπτιος ή ότι οι Δωριείς προήλθαν από την Αίγυπτο, όπως μαρτυρεί ο Ηρόδοτος.

Ας δούμε όμως το γράφει στη συνέχεια ο Καρολίδης για τους Φρύγες:

«Εξ άλλου οι Φρύγες, οι κατά την αρχαίαν παράδοσιν πρόγονοι ή απόγονοι των Αρμενίων, αποτελούσι μέγα κέντρον ομοφυλίας εθνών εν τη ελάσσονι Ασία. Πάσαι σχεδόν αι εις τους αρχαίους λαούς της χώρας ταύτης αναφερόμεναι παραδόσεις συγκεντρούνται περί το όνομα των Φρυγών…Η φρυγική γλώσσα δείκνυται συγγενής τη ελληνική…Το ευρύ εκείνο φρυγικόν οροπέδιον δύναται να θεωρηθή ως η κοιτίς του μεγάλου φρυγοελληνικού κλάδου της ινδογερμανικής φυλής».

Βέβαια ούτε «φρυγοελληνικός κλάδος» υπήρχε ούτε ινδοευρωπαϊκή φυλή υπήρχε. Αυτό που θέλει να μας πει ο Καρολίδης είναι ότι Έλληνες και Φρύγες είχαν στενή συγγένεια. Αλλά κατά τα άλλα η Ελληνική γλώσσα είναι centumκαι η Φρυγική satem, παρ’ ότι Ελληνικλη και Φρυγική ανήκουν στον «φρυγοελληνικό» κλαδο!!! Αυτό μου θυμίζει το αστείο εφεύρημα των γλωσσολόγων των περασμένων δεκαετιών, όπως του περίφημου Βούλγαρου Georgiev περί Θρακοιλλυριών, παρ’ ότι οι Ιλλυριοί μιλούσαν centumκαι οι Θράκες satem!!!

Συνεχίζει όμως ο Καρολίδης:

«Και, αληθώς, αν λάβωμεν υπ’ όψιν τας κατά το μάλλον ή ήττον ρητάς περί της συγγενείας των Φρυγών προς πλείστους λαούς της Μικράς Ασίας παραδόσεις, έτι δε την εν τη Μικρά Ασία αυτή μεγάλην γεωγραφικήν έκτασιν της υπ’ αυτών οικουμένης χώρας και την συγγένειαν αυτών προς τους εν Θράκη και Μακεδονία Βρύγας, διά της ούτω μαρτυρουμένης εθνολογικής ενότητος των από του αρμενικού οροπεδίου μέχρι των ορίων της Θεσσαλίας αρμενοφρυγικών λαών λύεται εκ των προτέρων το περί ομοφυλίας των αρίων λαών της Μικράς Ασίας ζήτημα. Αλλ’ αι αρχαίαι παραδόσεις την συνάφειαν ταύτην των λαών εκτείνουσιν έτι περαιτέρω. Κατά ταύτας η Αρμενία και το των Αρμενίων έθνος έλαβον το όνομα από Αρμένου του Θεσσαλού, ορμωμένου μεν εξ Αρμενίου, πόλεως των περί την Βοβηίδα λίμνην μεταξύ Φερρών και Λαρίσης, στρατευσάντος δε μετά Ιάσονος και των Αργοναυτών και οικίσαντος διά των μετ’ αυτού την Ακιλησηνήν και την Συσπιρίτιν (χώρας αρμενικάς) έως Καλαχήνης και Αδιαβηνής ‘και δη και την Αρμενίαν επώνυμον καταλιπόντος’ (Σρτράβωνος, Γεωγραφικά 11, 503). Υπήρχε δε και άλλη παράδοσις ότι ‘Αινειανών τινες οι μεν την Ουητίαν ώκησαν, οι δ’ ύπερθε των Αρμενίων υπέρ τον Άβον και τον Νίβαρον (μέρη δ’ εστί του Ταύρου ταύτα)’ και ότι των Θρακών τινες οι καλούμενοι Σαραπάραι, οίον κεφαλοτόμοι κατά Στράβωνα, ώκησαν υπέρ της Αρμενίας (Σρεάβωνος, Γεωγραφικά 11, 531). ‘Και την εσθήτα δε την Αρμενικήν Θετταλικήν φασιν, οίον τους βαθείς χιτώνας, ους καλούσιν Θετταλικούς εν ταις τραγωδίαις’ (Στράβωνος, Γεωγραφικά 11, 530). Η παράδοσις ιδίως περί της θρακικής καταγωγής των Σαραπαρών ήτοι κεφαλοτόμων παραβαλλόμενη προς ετέραν αξιοσημείωτον παράδοσιν, ότι οι Αμαζόνες ‘εχρώντο τη των Θρακών διαλέκτω’ (Σχολ. Απολλ. Ρόδιον, Αργον. 2, 918), ενισχύει έτι μάλλον την εικασίαν περί της συγγενείας των λαών των οικούντων το αρμενικόν οροπέδιον προς τους Θράκας, συγγενείας μαρτυρουμένης ήδη εμμέσως διά της των Φρυγών προς τε Αρμενίους και τους Θράκας και Μακεδόνας, παρ’ οις αναφέρονται και βασιλέων ονόματα φρυγικά εν ταις μυθικαίς ήδη παραδόσεσιν».

Ο Καρολίδης δηλαδή στο ανωτέρω απόσπασμα παραθέτει τις αρχαίες παραδόσεις για την εκ Θεσσαλίας προέλευση των Αρμενίων, ότι δηλαδή ο Αρμένιος μαζί με τον Ιάσονα και τους Αργοναύτες μετέβη στην Αρμενία και ίδρυσε το Αρμενικό κράτος και αναφέρει ότι η αρμενική εσθήτα αποκαλείτο στην αρχαιότητα θεσσαλική. Αναφέρει επίσης ότι κατά τον Στράβωνα και άλλα Βαλκανικά φύλα όπως οι Θράκες μετανάστευσαν στην Αρμενία. Άρα οι Αρμένιοι έλκουν την καταγωγή τους από τους Ελληνοπελασγούς, και συγκεκριμένα από τους Έλληνες, τους Θράκες και τους Φρύγες. Αξιοσημείωτο είναι το αρχαίο απόσπασμα που παραθέτει ο Καρολίδης, όπου αναφέρεται ότι οι Αμαζόνες μιλούσαν θρακική «διάλεκτο», όχι «γλώσσα». Ομοίως και ο Πολύβιος (XXVIII, 8, 9) αναφέρει ότι ο βασιλιάς της Μακεδονίας Περσεύς έστειλε στον βασιλιά της Ιλλυρίας Γένθιο πρέσβεις και έναν διερμηνέα, τον Ιλλυριόν Πλεύρατον «διά το την διάλεκτον ειδέναι την Ιλλυρίδα». Άρα τόσο η Ιλλυρική όσο και η Θρακική θεωρούνταν από τους αρχαίους Έλληνες «διάλεκτοι». Και αυτό ήταν στην πραγματικότητα η Ιλλυρική και η Θρακική, διάλεκτοι, όχι ξεχωριστές γλώσσες.

Αναφέρει ο Καρολίδης περί της συγγένειας της Ελληνικής και της Αρμενικής γλώσσας τα εξής:

«Αλλ’ αυτή μόνη η σύγκρισις της αρμενικής προς την ελληνικήν, και καθ’ην έτι έλαβε μορφήν η αρμενική γλώσσα τοσαύας υποστάσα επηρείας αλλοτρίων γλωσσών και τοσαύτα προσλαβούσα ξένα στοιχεία, τοιαύτα παρέχει αρήδιλα τεκμήρια ιδιαιτέρας προς την Ελληνικλην συγγενείας της γλώσσας εκείνης, ώστε μετά μεγίστης πιθανότητος δυνάμεθα να υποθέσωμεν ότι αι γλώσσαι αι μεσάζουσαι μεταξύ της αρμενικής και της ελληνικής ήτοι αι άριαι γλώσσαι της Μικράς Ασίας, και ιδίως η Φρυγική, ήσαν συγγενείς προς αμφοτέρας. Ενταύθα παραθέτομεν ολίγα παραδείγματα της ιδιαιτέρας συγγενείας της αρμενικής προς την ελληνικήν:

 

Λέξεις Αρμενικαί                                            Λέξεις Ελληνικαί

Agem =άγω                                                     Άγω

Ail= άλλος, ail = αλλά                                    Άλλοι, αλλά

Alam = αλέθω

Aig = αιξ                                                          Αιξ, αιγός

Arhn = ανήρ                                                     Ανήρ (ρ. ανρ.)

Airem = καίω                                                   Εύρος, εύω, αύω

Apa (αχώριστον μόριον) = προθ. από              Από, απαί

Avour = ημέρα                                                 Αύως, έως, ήρι, αύριον

Arhad = άφθονος                                             Αλδαίνω

Arhadanam = αυξάνομαι

Arn = αμνός                                                     Αμνός (αρνός)

Arnem = ποιώ, παρακ. arhari                          Αραρίσκω, παρακ, άρηρα, αρηρώς

Arhvest = τέχνη                                               Αρετή, Λατ. ars, artis

Arhnoum = λαμβάνω                                       Άρνυμαι

Adem = μισώ                                                   Οδύσσομαι, odi

Arad = σπίλος                                                  Άρδα

Arquem = κωλύω                                            Αρκέω

Arquasavor = λυσιτελής                                  Επαρκής

Artar = δίκαιος                                                 Άρτιος

Arten = ήδη, νυν, arti = παρών                        Άρτι, αρτίως

Ari = ανδρείος                                                 Αρείων, άριστος

Arioun = αίμα                                                  Έαρ, είαρ

Avedem = αγγέλλω                                         Αείδω, αοιδή

Pavem = αρκώ, επαρκώ                                  Παύω

Pern = φορτίο (εκ του perem = φέρω)            Φερνή

Korgem = εργάζομαι, Korg = έργον               Έρδω, κέρδος, έργον

Tas = τάξις, tasem = τάττω                             Τάσσω, τάξις

Yel, yelanel = έφοδος, εξέρχεσθαι                 (Ελεύθω) έπ-ηλυς, νέ-ηλυς

Yeγanim = γίνομαι, παρακ. γεγι                     Γίγνομαι, (η ρ. γεν.) Γέγαα

(προφ. yeghi)

Epem = έψω                                                    Έψω, άπ-εφθ-ος

Z-quoisch = προσεκτικός,                               Κεύθω, custodio

z-quouschanam = προσέχω, προφυλάττομαι

Ischhem = άρχω, Ischhan = άρχων                 Ισχύς, ισχυρός

Lav = αγαθός, καλός                                      Λώων, λώστος

Lavanam = καλλύνομαι

Laphadem = λυμαίνομαι, κατατρώγω           Αλαπάζω, αλαπαδνός

Laphem = λαφύσσω                                      Λαφύσσω

Louganem = λύω                                       Λύω

Lois = φως, lousanem = φλέγω                 Λεύσω = βλέπω, λευκός, λευκαίνω

Lovanam = λούω                                       Λούω, Λατ. Lavo

Liquanem = λείπω                                     Λείπω, Λατ. linquo, liquid

Ger = γέρων                                              Γέρων

Gin. πληθ. ganaik = γυνή, γυναίκες          Γυνή

Hodem = όζω                                            Όζω, όδυδα

Hour = πυρ                                                Πυρ (εν τη αρμενική το ελλ. π

                                                                   Ανταποκρίνεται προς το h)

Tzer = χειρ                                                Χειρ, χερεί

Tzioun = χιών                                           Χιών

Gaschem = γεύω                                       Γεύω

Gar = λόγος, garem = διηγούμαι              Γαρύω, γήρως

Mez = μέγας, mezanam = αυξάνω           Μέγας, μείζων

Metz = μέσον                                           Μέσος

Midem = ρέπω, mid = νους                     Μήδομαι, μέδων

med = ροπή

Mi = μη                                                    Μη

Mi = εις                                                    Μία

Mnam = μένω, menag = μόνος                Μένω, μόνος

(H) Aved = πάντοτε                                 Αιέν, αΐδιος, επ-ητεανός

(h) avidean = αιώνιος

Nay = υγρός                                             Νάμα, νάω, Ναϊάς

Nayem = βλέπω                                       Νεύω, λατ. numen (νους;)

Voki = πνεύμα, βουλή                             Εκών, αFέκων, έκητι

Vorp = ορφανός                                       Ορφανός

Ounim = κέκτημαι, ouvanor =                 Όναμαι, όνησις

 Πλούσιος

Para = παρά, προς, αχώριστον μόριον     Παρά

Skavarag = σκεύος                                  Σκεύος, σκεή

Vard = ρόδον                                           Βρόδον (Αιολ. = ρόδον)

Veh = υψηλός, άριστος                           Όχα, οχ’ άριστος

Ver = άνω, verai = υπεράνω, ύπερθεν    Μετ-έωρα, Αείρω

Vepem = λέγω, διηγούμαι                       Fέπος, είπον

Vrepem = κλίνω, σφάλλω                       Ρέπω, ροπή

vrep = σφάλμα

Darpam = ποθώ, έραμαι                          Τέρπομαι, ετάρπην

Des = όψις, desanem = ορώ                    Δέατο, δοάσσατο = εφάνη

desil = όραμα

Div = ημέρα, το φως της ημέρας            Δίος, ένδιος, ευδία

Phrgem = σώζω, αμύνω,                         Φάργνυμι, φράττω, φραγμός

Υπερασπίζομαι

Kail = βήμα, Kailem = βαδίζω                Κέλης, βου-κόλος, κέλευθος».

 

Αυτά έγραψε ο Καρολίδης πριν 100 περίπου χρόνια και είναι απορίας άξιον πώς ο έχων την έδρα γλωσσολογίας στο πανεπιστήμιο Αθηνών Γεώργιος Μπαμπινιώτης και υποτίθεται αρμόδιος επί γλωσσολογικών θεμάτων δεν τα διάβασε όλα αυτά και απορεί μάλιστα πώς μπορεί να αιτιολογηθεί η στενή συγγένεια μεταξύ Ελληνικής και Αρμενικής.

 

ΟΙ ΕΛΛΗΝΟΠΕΛΑΣΓΙΚΕΣ ΡΙΖΕΣ ΤΩΝ ΦΡΥΓΩΝ

Αφού λοιπόν οι Αρμένιοι έχουν (εκτός από μυκηναϊκές ρίζες εξ Ελλήνων της Θεσσαλίας) φρυγική καταγωγή, ας δούμε ποια ήταν η καταγωγή των Φρυγών και ποια η σχέση τους με τους Έλληνες. Ο Ηρόδοτος αναφέρει: «Οι Φρύγες αυτοί, όπως λένε οι Μακεδόνες, ονομάζονταν Βρίγες, όσο χρόνο παρέμεναν στην Ευρώπη και ήταν σύνοικοι των Μακεδόνων. Αφού όμως μετοίκησαν στην Ασία, μαζί με τη χώρα άλλαξαν και το όνομά τους σε Φρύγες» (7, 73). Ο Ηρόδοτος θεωρούσε τους Βρύγες θρακικό φύλο, αφού έγραφε: «Τον Μαρδόνιο και τους πεζούς στρατιώτες του, στρατοπεδευμένους στη Μακεδονία, χτύπησαν κάποια νύχτα οι Βρύγοι Θράκες και σκότωσαν πολλούς από αυτούς, πλήγωσαν μάλιστα και τον ίδιο τον Μαρδόνιο» 96, 45). Άρα οι Βρύγες ήταν ένα Θρακικό φύλο που κατοικούσε στα Βαλκάνια και μετανάστευσε στη Μικρά Ασία, μεταβάλλοντας το όνομά τους σε Φρύγες, με εναλλαγή του β σε φ, κάτι που συνέβαινε και στη Μακεδονική (π.χ. Φίλιππος-Βίλιππος). Σημειωτέον, ότι οι Θράκες δεν ήταν άσχετοι φυλετικά και εθνολογικά από τους Έλληνες, όπως πιστεύουν οι περισσότεροι ιστορικοί, αλλά ήταν ένα πρωτοϊωνικό φύλο, όπως ξεκάθαρα τονίζει και ο Ξενοφώντας.

Οι Φρύγες-Βρύγες συνδέονταν με τις ελληνικές παραδόσεις. Ο γενάρχης του Φρυγολυδικού έθνους θεωρείται ο Μάνης που είναι γιος του Διός και της Γης. Σύμφωνα με τις αρχαίες παραδόσεις οι Βρύγες κατά τον 7ο αιώνα π.Χ. προχώρησαν μέχρι Βορείου Ηπείρου, επεκτάθηκαν μέχρι Επιδάμνου και βόρειας Αδριατικής και έδωσαν το όνομά τους σε μια ομάδα νήσων («Βρυγηίδες νήσοι»). Σε μια από αυτές έκτισαν ναό της Αρτέμιδος, άρα πίστευαν και σε ελληνικές θεότητες.

Από τους Φρύγες οι Έλληνες πήραν τη μουσική αρμονία, που λέγεται «φρύγιος τρόπος». Ονομαστοί Φρύγες μουσικοί ήταν οι Ύαγνις, Μαρσύας, Όλυμπος, Κυβέλη, που είναι στενά συνδεδεμένοι με την ελληνική παράδοση. Επινόηση των Φρυγών ήταν ο αυλός που κατασκευαζόταν από πυξό. Ο Φρύγιος, ο Λύδιος και ο Δώριος «τρόπος» ήταν οι τρεις κυριότερες αρχαίες αρμονίες. Σύμφωνα με μια παράδοση που διασώζει ο Αθήναιος (14, 626a), το φρύγιο μέλος έφεραν στην Ελλάδα Φρύγες αυλητές συνοδοί του Πέλοπος, που έδωσε το όνομά του στην Πελοπόννησο. Όλα αυτά δείχνουν τη στενή φυλετική και εθνολογική συγγένεια Ελλήνων και Φρυγών. Οι Φρύγες στην ουσία ήταν ένα Ελληνοπελασγικό φύλο.

 

ΕΛΛΗΝΟΠΕΛΑΣΓΙΚΗ Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΦΡΥΓΩΝ

Τεκμήριο της ελληνικότητας των Φρυγών είναι και η γλώσσα τους. Για τη γλώσσα των Φρυγών ο Πλάτωνας λέει στον Κρατύλο (π. 410) ότι πολλά είχε όμοια προς την Ελληνική ή λίγα μόνο παρεκκλίνοντα, όπως το πυρ, το ύδωρ, τις κύνες και πολλά άλλα. Ο Ιάκωβος Θωμόπουλος επιβεβαιώνει τη μαρτυρία αυτή του Πλάτωνα γράφοντας: «Αι δε γνωσταί ήδη ημίν γενόμεναι παλαιαί και νεώτεραι Φρυγικαί επιγραφαί, ως και αι Φρυγικαί γλώσσαι, ου μόνον αποδεικνύουσιν αληθή την ομολογίαν ταύτην του Πλάτωνος, αλλά μαρτυρούσι και περί της στενής συγγενείας της Φρυγικής γλώσσης προς τε την Ελληνικήν και την Πελασγικήν» (Πελασγικά, σελ. 428).

Ας δούμε μια φρυγική δίγλωσση επιγραφή ρωμαϊκών χρόνων, την οποία δημοσίευσε ο W. M. Ramsayστην εργασία του “PhrygianInscriptionsoftheRomanPeriod” (1887). Το φρυγικό κείμενο έχει ως εξής:

Ι ος σα σορου κακε αδακετ, με Ζεμελω ετιττετικμένος ειτου

 

Το ελληνικό κείμενο που αποτελεί πιστή μετάφραση του φρυγικού έχει ως εξής:

Τις αν δε τούτω τω μνημείω κακών προσποιήσει, έστω τέκνων τέκνοις υποκατάρατος

 

Ας αναλύσουμε κάθε φρυγική λέξη ξεχωριστά:

Ι = αυτός. Η λέξη είναι ελληνική. Πρβλ. την λέξη ιν που σημαίνει αυτόν, αυτόν, την οποία διασώζει ο Ησύχιος.

ΟΣ = ο οποίος. Η λέξη είναι ελληνική αντωνυμία ος.

CA = σε αυτό (τούτω). Η λέξη είναι ελληνική. Οι Δωριείς έλεγαν σάμερον που σήμαινε αυτή την ημάρα. Στα Αττικά το σάμερον λεγόταν τήμερον. Άρα σα + ημέρα = σάμερον =  αυτή την ημέρα. Επίσης οι Δωριείς έλεγαν σάτες αντί του αττικού τήτες που σημαίνει αυτό το έτος. Αυτό το δωρικό σα είναι το φρυγικό CAτης επιγραφής αυτής. Αυτό το δωρικό σα διασώζεται και στην Αλβανική, που εμείς τη θεωρούμε γλώσσα ελληνική. Για παράδειγμα οι Αλβανοί λένε sotπου σημαίνει σήμερα. Αυτό το sotείναι σύντμηση των λέξεων soκαι diteδηλαδή αυτή την ημέρα (Σα δία θα έλεγαν οι Δωριείς της Κρήτης). Οι Αλβανοί λένε επίσης sonteπου σημαίνει απόψε, αυτή τη νύχτα. Το sonteείναι ουσιαστικά sonate, δηλαδή soκαι nateπου σημαίνει αυτή τη νύχτα. Οι αρχαίοι Έλληνες θα έλεγαν σα νυκτί. Κατά τα άλλα τα Αλβανικά είναι άσχετα από τα Ελληνικά και εκ Καυκάσου προερχόμενα!!!

CΟΡΟΥ = στον σορό. Πρόκειται για την ελληνική λέξη σορός που σημαίνει σκεύος προς υποδοχή πράγματος τινός, όπως κάλπη, τεφροδόχος, φέρετρο, νεκροθήκη. Από αυτή τη λέξη προέρχεται και η Αλβανική σούρι που σημαίνει στάχτη, άμμος.

ΚΑΚΕ = κακό. Η λέξη είναι ελληνικότατη. Δεν πρέπει να μας ξενίζει ο τύπος κακε. Πανομοιότυπος τύπος υπάρχει στα Τσακωνικά. Οι Τσάκωνες λένε καλέ που σημαίνει το καλό.

ΑΔΑΚΕΤ ή ΑΔΔΑΚΕΤ ή ΑΔΔΑΚΕΤΤΙ. Θεωρείται σύνθετο από την πρόθεση ΑΔ (πρβλ. λατ. ad = προς) και ΔΑΚΕΤ. Αυτό το ΔΑΚΕΤ είναι αντί του τύπου θάκετ που είναι ουσιαστικά ο τύπος αορίστου θήκη του ελληνικού ρήματος θίημι (αντί του τίθημι) που σημαίνει κάνω. Αυτό το ρήμα σώζει ο Ησύχιος, γράφοντας: «θίημι = ποιώ, έθηκεν = εποίησεν, θείνει = ποιεί». Στην καππαδοκική ελληνική διάλεκτο σώζεται το ρήμα δάζω που σημαίνει κάνω. Όσον αφορά το πρόθεμα Α- του Α-ΔΑΚΕΤ πρβλ. τα ελληνικά ασπαίρω, αμείρομαι, ακούω, αντί σπαίρω, μείρομαι, κοέω. Ο τύπος ΑΔΔΑΚΕΤΤΙ είναι 3ο ενικό και κρατά και την κλίση των ελληνικών ρημάτων σε –μι, όπως τίθητι, αφίητι και δίδωτι.

ΜΕ = πρόθεση όμοια με την αλβανική πρόθεση meπου σημαίνει μαζί. Στα αρχαία ελληνικά χρησιμοποιούσαμε την πρόθεση προς, αλλά στα νέα Ελληνικά χρησιμοποιούμαι την πρόθεση με.

ΖΕΜΕΛΩ = Τύπος σε δοτική του ονόματος Σεμέλη.

ΕΤΙΤΤΕΤΙΚΜΕΝΟΣ = Πρόκειται για την ελληνική λέξη επιτετισμένος. Αλλά πώς το επι του επιτετισμένος έγινε ετι στο φρυγικό ετιττετικμένος; Στον Ησύχιο υπάρχει ο τύπος ετεστράφησαν που σήμαινε έκλιναν και χρησιμοποιείτο αντί του τύπου επεστράφησαν. Επίσης σε μια επιγραφή της Λάρισας υπάρχει ο τύπος εττοί παρεόντος αντί του επί του παρόντος. Άρα το επί μετατρεπόταν σε ετί και στην αρχαία Ελληνική. Το φρυγικό τετικμένος αντί του ελληνικού τετισμένος από το ρήμα τίνω, παρακείμενος τέτικα, και τέτισμαι, όπως λέμε και εμείς σήμερα κολασμένος, δηλαδή καταραμένος, επικατάρατος.

ΕΙΤΟΥ = Είναι το ελληνικό έστω (= ας είναι) σε δωρικό τύπο είτω.

 

Από την επιγραφή αυτή φαίνεται ξεκάθαρα ότι η δήθεν μη ελληνική Φρυγική satemγλώσσα είναι ελληνικότατη.

 

Θα πει κάποιος ότι αυτές είναι νεοφρυγικές επιγραφές, και ότι οι παλαιοφρυγικές επιγραφές δεν βγάζουν νόημα στην ελληνική. Και όμως βγάζουν. Αρχαϊκές επιγραφές του 7ου π.Χ. αιώνα δημοσίευσε ο Kretsshmer (NeuephrygisheInschriftenστο WienerfurdieKundedesMorgenlandesXIII, I, 1899, σελ. 352).

Ας δούμε μια τέτοια παλαιοφρυγική επιγραφή:

BBAIEIEFAKIT

ΑΛΑΡΑ

 

Το κείμενο διαβάζεται ως b(a)bajeieFakitAralaπου σημαίνει «στον πατέρα αυτό έκανε Αράλα». Ας εξετάσουμε κάθε μια λέξη της επιγραφής ξεχωριστά:

B(A)BAJEI= Είναι πανομοιότυπη με την αλβανική babaiπου σημαίνει ο πατέρας. Την χρησιμοποιούμαι και οι νεοέλληνες, αφού λέμε μπαμπάς. Οι ημιμαθείς γλωσσολόγοι λένε ότι εμείς οι Έλληνες και οι Αλβανοί δανειστήκαμε αυτή τη λέξη από τους Τούρκους και ότι συνεπώς η λέξη μπαμπάς είναι νεώτερη!!! Μα η λέξη μπαμπάς είναι αρχαία ελληνική των ιδιωμάτων της Μικράς Ασίας και διασώζεται σε αυτήν την φρυγική επιγραφή. Πλην τούτου στην αρχαιότητα υπήρχαν τα εξής ελληνικά ονόματα στη Μικρά Ασία: Βάβης, Βάβυς, Βαβόας, Βαβίων, και Παπάς, Παππάς. Από αυτά τα ονόματα προήλθε και το νεοελληνικό μπαμπάς. Πολλές ελληνοπελασγικές μικρασιατικές λέξεις πέρασαν στους Τούρκους και σήμερα εξ αμαθείας τις θεωρούμε τουρκικές!!!

Η λέξη babaεμφανίζεται και σε μια άλλη παλαιοφρυγική επιγραφή που διέσωσε ο Ramsay (ArchaicPhrygianInscriptionsστο JournaloftheRoyalAsiaticSociety, XV, 1883, σελ. 120). Στην επιγραφή αυτή με το όνομα baba(πατέρας) υπονοείται ο πατήρ Ζευς. Οι Φρύγες καλούσαν Πάπαν τον Δία και τον θεό Άττι (Ευσταθ. Σε Ομηρ. 565, 5). Επομένως ο τύπος ΠΑΠΑ θα λεγόταν και BABA (=ΜΠΑΜΠΑ), από όπου και το αλβανικό babaκαι το νεοελληνικό μπαμπάς. Το ότι το babaτης επιγραφής αυτής σήμαινε «πατέρας» επιβεβαιώνεται και από τη συνέχεια της επιγραφής. Η επιγραφή γράφει: bαbα μεμεFαϊς ΠροιταFος. Μετά το babaαυτό το μεμε (meme) σημαίνει μητέρα. Στα Αλβανικά η μητέρα είναι meme-a(μέμε-α), αλλά και εμείς οι νεοέλληνες λέμε μάμμα, μάμμη. Στην παρούσα επιγραφή υπονοείται η μητέρα των θεών Κυβέλη. Άρα σε αυτή τη φρυγική επιγραφή υπάρχει η αλβανική λέξη meme, αλλά κάποιοι επιμένουν να λένε ότι η Αλβανική ήρθε από τον Καύκασο τον μεσαίωνα και ότι είναι άσχετη με την αρχαία Ελληνική!!! Σε μια άλλη παλαιοφρυγική επιγραφή που διασώζει ο Ramsayυπάρχει η λέξη abaπου σήμαινε πατέρας και δεν είναι άλλη από την αρχαιελληνική λέξη άππας που σήμαινε τροφέας καθώς και την αρχαιοελληνική λέξη απφύς που σήμαινε πατέρας.

Ε = Είναι αιτιατική ενικού προσώπου της αντωνυμίας 3ου προσώπου, σημαινει «τούτο» και είναι πανομοιότυπο με το αλβανικό ε που σημαίνει «αυτό» και το αρχαίο ελληνικό ε.

FAKIT = ΒΑΚΙΤ. Αντίστοιχος τύπος υπάρχει και σε μια μυσική επιγραφή: ΠΑΚΙΤ. Πρέπει να σημαίνει «έκανε» και σχετίζεται με το ελληνικό ρήμα ποιώ ή το αλβανικό baj, bej, benj.

ΑΡΑΛΑ = Ο τύπος αυτός διαβάζεται από τα δεξιά προς τα αριστερά και είναι κάποιο κύριο όνομα.

 

Τη συγγένεια της φρυγικής προς την ελληνική αποδεικνύουν και οι Φρυγικές γλώσσες του Ησυχίου. Ας δούμε μερικά παραδείγματα:

Η φρυγική λέξη Βαγαίος που αποδιδόταν στον Δία σχετίζεται με τη λακωνική λέξη βαγός που σημαίνει βασιλιάς, στρατηγός.

Η φρυγική λέξη γάνος που σημαίνει ύαινα σχετίζεται με την αρχαία ελληνική λέξη γλάνος που σημαίνει ύαινα (Αριστοτ. Ιστ. Ζ. 8, 5, 2).

Η φρυγική λέξη γέλαρος σημαίνει γυναίκα αδερφού. Σχετίζεται με το Ομηρικό γαλόως, αττικό γάλως που σημαίνει γυναίκα αδερφού. Έχω σκεφτεί όμως κάτι πιο πρωτοποριακό. Στα αλβανικά ο αδερφός λέγεται βελά και η νυφη ή σύζυγος λέγεται ρε. Για ενώστε τις δύο λέξεις μαζί; Βελαρε = αδερφού γυναίκα. Το βελαρε (ή βελαρος) είναι πανομοιότυπο με το φρυγικό γέλαρος, με μόνη διαφορά ότι οι Φρύγες αντί του β χρησιμοποίησαν το γ. Η εναλλαγή του β και γ είναι συχνή στην αρχαία ελληνική, π.χ. βλήχων αντί γλήχων, βλέφαρον και γλέχαρον, βέφυρα αντί γέφυρα κ.λπ. Αν η τελευταία άποψή μου ισχύει, αυτό σημαίνει ότι όντως τα Αλβανικά ομιλούντο από την αρχαιότητα στα Βαλκάνια και στη Μ. Ασία, αφού μια φρυγική λέξη ετυμολογείται μέσω της Αλβανικής, και ότι τα Αλβανικά και τα Φρυγικά αποτελούν ιδιώματα της αρχαίας Ελληνικής.

Η φρυγική λέξη ζεύμαν που σημαίνει πηγή σχετίζεται με την ελληνική λέξη δεύμα που σημαίνει υγρό από το ρήμα δεύω που σημαίνει βρέχω, ποτίζω.

Η φρυγική λέξη Μαζευς σημαίνει ο Ζευς. Πιθανότατα όμως σημαίνει μέγας και σχετίζεται με το αλβανικό μαδ που σημαίνει μεγάλος. Το αλβανικό μαδ προέρχεται από το ελληνικό μέγας. Η αλβανική πήρε την ελληνική λέξη μέγας, πέταξε την κατάληξη –ας και έτρεψε το γ σε δ. Η εναλλαγή των γραμμάτων γ και δ είναι συχνή στην ελληνική. Για παράδειγμα οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν δα αντί γη. Έτσι λοιπόν η ελληνική λέξη μέγας μετατράπηκε στην αλβανική ως μαδ (μεγας –> μεγ –> μεδ –> μαδ).

Η φρυγική λέξη Σαβάζιος ήταν επώνυμο του Διονύσου. Η λέξη σχετίζεται με το ελληνικό ρήμα σεβέω που σημαίνει ζω, αφού ο Διόνυσος ήταν ο θεός της ζωής, της ζωηρότητας.

 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Από όλα αυτά φαίνεται ξεκάθαρα ότι υπάρχουν πανάρχαιοι δεσμοί συγγένειας μεταξύ Ελλήνων και Αρμενίων. Αυτό είναι κάτι που σπάνια αναφέρεται στα σύγχρονα ιστορικά βιβλία. Αυτοί οι προϊστορικοί δεσμοί μεταξύ των λαών μας πρέπει να υπερτονισθούν, δεδομένου ότι αμφότεροι έχουμε κοινούς εχθρούς μας τους Τούρκους, οι οποίοι έχουν διαπράξει γενοκτονίες εναντίον των λαών μας (γενοκτονία Αρμενίων, γενοκτονία Ποντίων, ξεριζωμός Μικρασιατών Ελλήνων). Μια συμμαχία μεταξύ Ελλήνων και Αρμενίων είναι επιβεβλημένη για γεωστρατηγικούς λόγους.  Ωστόσο η ελληνική στάση απέναντι στους Τούρκους πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτική, διότι ναι μεν δεν λησμονούμε τις σκλαβωμένες πατρίδες, αλλά δεν λησμονούμε και τους χαμένους αδερφούς μας, και πολλοί Τούρκοι, ιδιαίτερα αυτοί που κατοικούν στη Δυτική Μικρά Ασία, έχουν ελληνική καταγωγή, αν και δεν το γνωρίζουν, όπως αποδεικνύεται στο άρθρο μου «Η ελληνική και αλβανική καταγωγή των Τούρκων της δυτικής Μικράς Ασίας. Ο μύθος της Τουρκικής φυλής». Δεν υπάρχει χαμένο αίμα, όπως μερικοί λένε, όπως δεν υπάρχουν και χαμένες πατρίδες. Ο επανελληνισμός των ελληνικής καταγωγής Τούρκων είναι επιβεβλημένος.

Μάριος Δημόπουλος

Γλωσσολόγος- Εθνολόγος

Κλινικός Διατροφολόγος

Μέλος του American Council of the Applied Clinical Nutrition

Add comment


Security code
Refresh

Comments  

 
0 #2 Samara 2017-12-03 18:55
I have noticed you don't monetize your blog, don't waste your traffic, you can earn extra bucks every month because you've
got hi quality content. If you want to know how to
make extra $$$, search for: Boorfe's tips best adsense alternative

Check out my web-site ... FirstFederico: https://10Vaughn.blogspot.se
Quote
 
 
0 #1 Alfredo 2017-07-05 23:45
Hello guys! Who wants to meet me? I have profile at HotBabesCams.co m, we can chat, you can watch me live for free, my nickname
is Anemonalove: https://3.bp.blogspot.com/-u5pGYuGNsSo/WVixiO8RBUI/AAAAAAAAAFA/JWa2LHHFI2AkHParQa3fwwHhVijolmq8QCLcBGAs/s1600/hottest%2Bwebcam%2Bgirl%2B-%2BAnemonalove.jpg , here is my pic:


https://3.bp.blogspot.com/-u5pGYuGNsSo/WVixiO8RBUI/AAAAAAAAAFA/JWa2LHHFI2AkHParQa3fwwHhVijolmq8QCLcBGAs/s1600/hottest%2Bwebcam%2Bgirl%2B-%2BAnemonalove.jpg
Quote
 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ:

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση μέρους ή όλων των αναρτήσεων της ιστοσελίδας ΠΕΛΑΣΓΟΙ-ΕΛΛΗΝΕΣ-ΑΛΒΑΝΟΙ – www.greeks-albanians.com σε ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας με προϋπόθεση την αναφορά του αρθρογράφου και της ιστοσελίδας με ενεργό λινκ.

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους ή όλων των αναρτήσεων της ιστοσελίδας ΠΕΛΑΣΓΟΙ-ΕΛΛΗΝΕΣ-ΑΛΒΑΝΟΙ – www.greeks-albanians.com σε έντυπα μέσα χωρίς τη γραπτή άδεια του κατόχου αυτής της ιστοσελίδας Μάριου Δημόπουλου.

Thursday the 14th - . Thanks to Joomla 2.5 templates by FTS