Οι Πελασγοί στη Βόρεια Ευρώπη. Ελληνικά και αλβανικά γλωσσικά στοιχεία στη γλώσσα και τη μυθολογία των Φινλανδών

Share

ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΗ ΒΟΡΕΙΑ ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ Ο ΜΥΘΟΣ ΤΩΝ ΙΝΔΟΕΥΡΩΠΑΙΩΝ

ΚΕΛΤΕΣ-ΥΠΕΡΒΟΡΕΙΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΛΑΣΓΟΙ ΤΗΣ ΦΙΝΛΑΝΔΙΑΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΑΙ ΑΛΒΑΝΙΚΑ ΓΛΩΣΣΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΣΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΦΙΝΛΑΝΔΩΝ

 

Σύμφωνα με τις συμβατικές απόψεις της επίσημης αρχαιολογίας και γλωσσολογίας οι Έλληνες έφθασαν στον ελλαδικό χώρο περί το 2000 π.Χ. αποσπασθέντες από την ινδοευρωπαϊκή ομοεθνία λαών, η κοιτίδα των οποίων αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα αινίγματα της προϊστορικής αρχαιολογίας. Στα επίσημα ιστορικά βιβλία αναφέρεται ότι ο πρώτος αποικισμός των Ελλήνων αρχίζει περί το 1000 π.Χ., ενώ η αποικιακή δραστηριότητα των Μυκηναίων και των Μινωιτών (οι τελευταίοι θεωρούνται προελληνικά φύλα αγνώστου προέλευσης!) γράφεται στα “ψιλά” της ιστορίας, ή το πολύ-πολύ γίνεται αποδεκτό ότι ίδρυσαν κάποια “εμπορεία” σε παραθαλάσσιες περιοχές της Μεσογείου, αλλά όχι στα ενδότερα της Ευρώπης, τα οποία κατά συνέπεια έμειναν ανέπαφα από οποιαδήποτε ελληνική επίδραση. Αυτό το ιστορικό ψεύδος ασφαλώς δίνει ένα ισχυρό άλλοθι στην ινδοευρωπαϊκή θεωρία.

Στην εργασία αυτή θα περιοριστώ στην προϊστορική εξάπλωση των Ελλήνων στη Βόρεια Ευρώπη, στις χώρες που κατοικούσαν οι Κέλτες, από όπου θα αποδειχθεί ότι όχι κάθοδος αλλά άνοδος των Ελλήνων υπήρξε. Οι αρχαίες ελληνικές μαρτυρίες, τα αρχαιολογικά, ανθρωπολογικά και γλωσσολογικά δεδομένα θα σταθούν πολύτιμοι αρωγοί στο ταξίδι αυτό στα βάθη της προϊστορίας. Η ελληνοπελασγική προέλευση της γλώσσας και της μυθολογίας των Φινλανδών, του μόνου μη ινδοευρωπαϊκού λαού στην Ευρώπη, αποτελεί απόδειξη της προϊστορικής εξάπλωσης των Ελλήνων στον βορρά, διότι η ομοιότητα του πολιτισμού των Φινλανδών με τον ελληνικό πολιτισμό δεν μπορεί να ερμηνευθεί βάσει της ινδοευρωπαϊκής θεωρίας, εφόσον οι Φινλανδοί δεν ανήκουν στην ινδοευρωπαϊκή ομοεθνία. Στα Φινλανδικά ανιχνεύω και αρκετά αλβανικά γλωσσικά στοιχεία, γεγονός που συνηγορεί υπέρ της άποψής μου ότι οι Πελασγοί ήταν ομιλητές της Ελληνικής και της Αλβανικής και αυτές τις γλώσσες μετέφεραν κατά τις μεταναστεύσεις ή τα ταξίδια τους.

 

Το αίνιγμα των Υπερβορείων

Από την αρχαιότητα ώς σήμερα υπάρχει διαφωνία για το ποια ήταν η κοιτίδα των Υπερβορείων, ενώ ελάχιστοι ήταν αυτοί – μεταξύ των οποίων και ο Στράβων (VII 295) – που αμφισβήτησαν την ύπαρξη συγκεκριμένου λαού φέροντος το όνομα αυτό. Η δυσπιστία όμως αυτή του Στράβωνα δεν πρέπει να μας οδηγήσει σε αμφοισβήτηση της ύπαρξής τους, δεδομένου ότι όλοι οι αρχαίοι συγγραφείς ομιλούν γι’ αυτούς ως κάτι το δεδομένο και το μη επιδεχόμενο αμφισβήτηση. Ο Διόδωρος Σικελιώτης μεταφέροντας τις απόψεις του γεωγράφου Εκαταίου γράφει: «Οι Υπερβόρειοι έχουν μια ιδιαίτερη διάλεκτο (ενν. της ελληνικής γλώσσας) και τρέφουν φιλικά αισθήματα προς τους Έλληνες και ιδιαίτερα προς τους Αθηναίους και τους Δηλίους, μια φιλία που κληρονόμησαν από τα παλιά χρόνια. Η παράδοση λέει ότι επισκέφθηκαν τους Υπερβόρειους και μερικοί Έλληνες και άφησαν πίσω τους αφιερώματα με ελληνικές επιγραφές» (Β 47). Ο Πίνδαρος σε ένα από τα ποιήματά του αναφέρει τους Υπερβορείους: «Στα λαμπρά έργα σου χιλιάδες ανοίχτηκαν ολόφαρδοι, που συνέχεια μας πάνε από του Νείλου εκεί τις πηγές και από τη χώρα των Υπερβορείων» (Ισθμιονίκαι, VI 22). Ομοίως και ο Λουκιανός δεν αμφιβάλλει για την ύπαρξή τους: «Ο Πύθιος Απόλλων όχι μόνο ό, τι καλό παράγεται στην Ελλάδα μάς παρέχει, αλλά όσα καλά γίνονται στους Φρύγες, τους Λυδούς, τους Πέρσες, τους Ασσύριους, τους Φοίνικες, τους Ιταλιώτες και τους Υπερβορείους, όλα στους Δελφούς μεταφέρει» (Φάλαρις Β, 205). Γιατί λοιπόν οι Υπερβόρειοι να θεωρηθούν ανύπαρκτοι, όταν η ύπαρξη των Φρυγών, των Λυδών, των Περσών, των Ασσυρίων, των Φοινίκων και των Ιταλιωτών είναι ιστορικά εξακριβωμένη.

Η ελληνικότητα των Υπερβορείων φαίνεται από το γεγονός ότι τα ονόματα των Υπερβορείων παρθένων, της Λαοδίκης και της Υπερόχης, που ήρθαν από την πατρίδα τους στη Δήλο, για να προσφέρουν στους θεούς τους πρώτους καρπούς της σοδειάς τους, είναι ελληνικά (Ηρόδοτος, Δ. 34). Ομοίως στη Δήλο είχαν έρθει από τη χώρα των Υπερβορείων η Άργη και η Ώπις, οι οποίες μάλιστα δεν επέστρεψαν στη χώρα τους, αλλά ετάφησαν εκεί. Λείψανα του τάφου τους βρέθηκαν στη νότια πλευρά της στοάς του Αντιγόνου κατά τις γενόμενες ανασκαφές (BulletindeCorespondanceHellenigne, 1924, 218-263), κάτι που πιστοποιεί τις πληροφορίες των αρχαίων συγγραφέων για τους Υπερβόρειους. Ο Παυσανίας παραδίδει έναν διαφορετικό τρόπο διά του οποίου οι Υπερβόρειοι έφερναν τις απαρχές της σοδειάς τους στη Δήλο: «Στις Πρασιές της Αττικής (στη σημερινή Ραφήνα), όπου υπήρχε ναός του Απόλλωνα, λεγόταν ότι έρχονται οι εκ των Υπερβορείων απαρχές. Παρέδιδαν αυτές οι Υπερβόρειοι στους Αριμασπούς, οι δε Αριμασποί στους Ισσηδόνες, από αυτούς οι Σκύθες τις μετέφεραν στη Σινώπη (πόλη της Παφλαγονίας στον Εύξεινο) και από κει μεταφέρονταν από τους Έλληνες στις Πρασιές. Αθηναίοι ήταν αυτοί που μετέφεραν τις απαρχές στη Δήλο» (I, 31, 2).

Πού κατοικούσαν όμως οι Υπερβόρειοι; Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης μας πληροφορεί: «Ο Εκαταίος και μερικοί άλλοι λένε ότι στους αντίπερα τόπους της χώρας των Κελτών προς την πλευρά του Ωκεανού είναι νήσος όχι μικρότερη της Σικελίας. Αυτή βρίσκεται προς βορρά. Υπάρχει και τέμενος του Απόλλωνα μεγαλοπρεπές στη νήσο και αξιόλογος ναός» (Β. 47). Σίγουρα πάντως κατοικούσαν κοντά στον βόρειο παγωμένο Ωκεανό, αφού ο Ηρόδοτος μας πληροφορεί ότι «όταν περάσει κανείς τους Υπερβόρειους, βρίσκει άλλους ανθρώπους, οι οποίοι κοιμούνται έξι μήνες» (Δ. 25). Εννοεί προφανώς ότι στις περιοχές αυτές η νύχτα διαρκεί έξι μήνες. Στα Αργοναυτικά του Ορφέα αναφέρεται ότι η Αργώ περνώντας από τη χώρα των Υπερβορείων «έπεσε μέσα στον Ωκεανό. Αυτόν οι Υπερβόρειοι ονομάζουν νεκρή θάλασσα. Εμείς νομίζαμε ότι θα μπορέσουμε να διαφύγουμε την ολοσχερή καταστροφή, εάν ο Αγκαίος δεν κατηύθυνε το πλοίο, ώστε να έρθει στο δεξιό μέρος του αιγιαλού» (στ. 1085-1091).

Γεννάται όμως το ερώτημα: Οι Έλληνες ήρθαν από τη χώρα των Υπερβορείων ή οι Υπερβόρειοι ήταν απόγονοι πανάρχαιων Ελλήνων που είχαν εξαπλωθεί στη βόρεια Ευρώπη; Κοιτίδα των Υπερβορείων πρέπει να υπήρξε το Αιγαίο, διότι:

Α) Ο Υπερβόρειος Άβαρις, ο οποίος στην Σπάρτη και στην Κνωσό έκανε καθαρμό, εθήτευσε στον Απόλλωνα και έμαθε από αυτόν την μαντική. Άρα κέντρο της μαντικής τέχνης του Απόλλωνα ήταν οι Δελφοί.

Β) Η λατρεία του στο Αιγαίο θα πρέπει να ήταν πανάρχαια, αφού ο πρώτος ναός του ήταν κατασκευασμένος από δάφνες, ο δεύτερος ξύλινος ή κατασκευασμένος από φτερά ή δημιουργηθείς από μέλισσες, ενώ ο τρίτος ήταν χάλκινος. Άρα η λατρεία του προϋπήρχε της εποχής των μετάλλων, χιλιετίες δηλαδή πριν από την υποτιθέμενη κάθοδο των Ελλήνων. Το ότι οι μυθολογικές αυτές αναφορές έχουν ιστορική βάση επιβεβαιώνεται από την ελληνική γλώσσα, η οποία ερμηνευθείσα σωστά αποτελεί καθρέπτη της ιστορίας του Ελληνισμού. Η λέξη Δελφοί (ή Βελφοί) ετυμολογείται είτε από το Fηλ/Fελ και φάος, δηλαδή ηλιακό φως (ο Απόλλων ήταν ηλιακή θεότητα) είτε από το ρήμα βούλομαι, που στα θεσσαλικά είναι βέλλ-ομαι, στα βοιωτικά βείλ-ομαι και στα λακωνικά δείλ-ομαι ή δήλ-ομαι. Άρα οι Δελφοί θα σήμαινε τόπος βουλής του Απόλλωνα. Πιθανότερη ερμηνεία όμως είναι η πρώτη, διότι ο Πίνδαρος μας πληροφορεί ότι στον ναό έψελναν χρυσές Κηληδόνες, το όνομα των οποίων πιθανότατα σχετίζεται με τη λέξη κιλάριος, που κατά τον Ησύχιο σημαίνει τον ήλιο. Στο λεξικό του Ησυχίου απαντάται η λέξη δελία, που σημαίνει δάφνη. Άρα η λέξη δελ-ία είναι ομόρριζη της λέξης Δελ-φοί και δηλώνει το υλικό από το οποίο ήταν κατασκευασμένος ο πρώτος ναός των Δελφών, την δάφνη. Σύμφωνα πάντα με το λεξικό του Ησυχίου η λέξη δέλλιθες σημαίνει σφήκες ή ζώο όμοιο με μέλισσα, ενώ η λέξη δελλίδια σημαίνει την κηρήθρα. Άρα η λέξη δέλλ-ιθες και δελλ-ίδια είναι ομόρριζες και υστερογενείς της λέξης Δελ-φοί, δηλώνοντας τον τρόπο κατασκευής του δεύτερου ναού (από μέλισσες). Σύμφωνα όμως με μια άλλη παράδοση ο ναός είχε κατασκευαστεί από φτερά και κατασκευαστής του ήταν κάτοικος των Δελφών ονομαζόμενος Πταράς. Σημειωτέον ότι Παταρεύς ήταν επίθετο του Απόλλωνα. Ο γιος του Απόλλωνα Πάταρος έκτισε μαντείο ισάξιο στη φήμη προς τον δελφικό ναό στην πόλη Πάταρα της Λυκίας, κάτι που αποτελεί ένδειξη της ελληνικότητας των Λυκίων.

Ο Απόλλων ήταν Πελασγικός θεός (δηλαδή Ελληνοαλβανοσουμεριακός) και ιδού η ετυμολογική σύνδεση του ονόματος του Απόλλωνα με σουμεριακές λέξεις, κάτι που αποδεικνύει πανηγυρικά τη θέση μου ότι οι Σουμέριοι ήταν Πελασγοί που κατοικούσαν στο Αιγαίο. Η λέξη Απόλλων ή Απέλλων είναι σύνθετη από το α και πόλλων/πέλλων. Το α είναι επιτατικό, δηλαδή έχει τη σημασία του πολύ. Το δεύτερο συνθετικό πόλλων/πέλλων έχει θέμα πελ, το οποίο είναι όμοιο με το σουμερικό bilpil) που σημαίνει φλέγω. Άρα η σουμερική μας βοηθά να κατανοήσουμε ότι ο Απόλλων ήταν ο θεός του πυρός. Στην ίδια ελληνοσουμερική ρίζα πελ/bilανήκει και το λατινικό ful-geoπου σημαίνει φλέγω.

Δ) Όλες οι αρχαίες παραδόσεις αναφέρονται σε άνοδο Ελλήνων στη Βόρεια Ευρώπη, ουδέποτε σε κάθοδο.

 

Οι βορειοευρωπαϊκές παραδόσεις για τη μετανάστευση των προϊστορικών Ελλήνων στην Ιρλανδία και τη Μ. Βρετανία

Οι βορειοευρωπαϊκές παραδόσεις διασώζουν τις αντιλήψεις των κατοίκων της, ότι έλκουν την καταγωγή τους από τους αρχαίους Έλληνες. Τα ιρλανδικά κείμενα “LaborGabolaEren” (Βιβλίο Εισβολών στην Ιρλανδία), “LebornaHuidres” (Βιβλίο του Ντυν Κάου), το βιβλίο του Λένστερ κ.λπ. – τα οποία διασώθηκαν σε χειρόγραφα του 11ου αιώνα μ.Χ. – αναφέρουν ότι στην Ιρλανδία έφθασαν πρώτα κάτοικοι του Αιγαίου με αρχηγό τον Παρθολώνα, εν συνεχεία αποίκισαν το νησί Δαναοί και τέλος Μιλήσιοι. Ο διάσημος ιστορικός W. Durantστην “Παγκόσμια ιστορία του Πολιτισμού” (τόμ. Δ, σελ. 103) γράφει: «Οι Ιρλανδοί πιστεύουν, και δεν έχουμε καμμιά πρόθεσιν να τους αντικρούσωμε, ότι η νήσος κατοικείτο κατ’ αρχάς από Έλληνας και Σκύθας 1000 ίσως και περισσότερα έτη π.Χ.».

Στον εποικισμό της Ιρλανδίας από τον Παρθολώνα αναφέρεται ο Τζιράλυτους ντε Μπαρ (1147-1223 μ.Χ.), ο οποίος στο βιβλίο του “Ιστορία και τοπογραφία της Ιρλανδίας” διέσωσε αρχαίες ιρλανδικές παραδόσεις. Γράφει σχετικά: «Στο τριακοστό έτος μετά τον κατακλυσμό ο Παρθολών ήρθε στις ακτές της Ιρλανδίας. Ο Παρθολών, οι γιοί του και οι απόγονοί τους ήταν τυχεροί όχι μόνο στα υλικά τους επιτεύγματα αλλά και στην αύξηση της φυλής τους». Μετά την εγκατάστασή τους «ο βασιλιάς των Ελλήνων», όπως αναφέρεται σε ορισμένους κώδικες του χειρογράφου των “Εισβολών”, τους έστειλε δώρα. Συνεπώς η άφιξη των Ελλήνων στη Β. Ευρώπη δεν έγινε τυχαία, αλλά υπήρχε στενή επαφή των Ελλήνων αποίκων της Ιρλανδίας με τη μητροπολιτική Ελλάδα.

Ο Όγκυ Ο Κάρρυ στο βιβλίο του “Ήθη και έθιμα των αρχαίων Ιρλανδών” (εκδ. 1873, Δουβλίνο) γράφει: «Οι πιο αρχαίοι συγγραφείς μάς κατέγραψαν ότι ο Παρθολώνας ήρθε στην Ιρλανδία μετά τον κατακλυσμό. Λέγεται ότι ξεκίνησε από τη Μακεδονία ή Μέση Ελλάδα με μια μικρή ομάδα ανθρώπων, ανάμεσα στους οποίους ήταν τρεις Δρυίδες ονομαζόμενοι Φίος, Αίολος και Φομόρης, δηλαδή αν θελήσουμε να ψάξουμε την ετυμολογική σημασία των λέξεων, Νόηση, Γνώση και Έρευνα». Μετέδωσαν δηλαδή τη γνώση και τη σοφία στη Β. Ευρώπη. Κάτοχοι αυτής της γνώσης ήταν οι Δρυίδες.

Οι Έλληνες πολύ αργότερα ξαναεποίκησαν την Ιρλανδία. Στο βιβλίο “Αρχαίες Ιρλανδικές Ιστορίες”, που εκδόθηκε πρώτη φορά το 1936 στο Δουβλίνο, αναφέρεται ότι «οι Δαναοί ήρθαν με ένα μεγάλο στόλο στην Ιρλανδία». Ο RobertGravesαναφέρει ότι «κατά την αρχαιολογικώς αποδεκτή ιρλανδική παράδοση του Βιβλίου των Εισβολών οι Τουάθα ντε Νταναάν οδηγήθηκαν προς τα βόρεια από την Ελλάδα. Τελικά κατέκτησαν την Ιρλανδία μέσω της Δανίας – την οποία ονομάτισαν με το όνομά τους “Βασίλειο των Ντανάαν” – και Βόρειας Βρετανίας. Οι πενήντα Δαναΐδες εμφανίζονται και στην ιστορία της πρώιμης Βρετανίας» (Λευκή Θεά, σελ. 60, 81).

Το βιβλίο του Λένστερ που σώθηκε σε χειρόγραφο του 11ου αι. περιγράφει την Τρίτη εισβολή των Ελλήνων στην Ιρλανδία: «Ήταν Πέμπτη, Πρωτομαγιά και 17η μέρα του φεγγαριού, όταν οι Μιλήσιοι έφθασαν στην Ιρλανδία». Ο R. Gravesπαραδέχεται ότι «οι Μιλήσιοι του ιρλανδικού μύθου λέγεται ότι έλκουν την καταγωγή τους από την Ελλάδα των αρχών της δευτέρας χιλιετίας π.Χ. Οι Μιλήσιοι του ελληνικού μύθου ισχυρίζονταν ότι ήταν απόγονοι του Μιλήτου, γιου του Απόλλωνα, ο οποίος μετοίκησε από την Κρήτη στην Καρία τα πανάρχαια χρόνια, όπου οικοδόμησε την πόλη της Μιλήτου. Ομώνυμη πόλη υπήρχε και στην Κρήτη. Οι Ιρλανδοί Μιλήσιοι έλεγαν ότι και εκείνοι είχαν περάσει από την Κρήτη και από εκεί είχαν διαπεραιωθεί στη Συρία, απ’ όπου μέσω Καρήνης της Μικράς Ασίας έφθασαν στη Γαιτουλία της Βόρειας Αφρικής, στο λιμάνι Μπαέλο κοντά στα Γάδειρα και στο Βιργάντιο (σήμερα Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα) στη βορειοδυτική Ισπανία. Μεταξύ των προπατόρων τους συγκαταλέγονταν ο Γκάντελ – θεότητα ίσως του ποταμού Γαδύλου που εκβάλλει στις νότιες ακτές της Μαύρης Θάλασσας πλάι στην Τραπεζούντα – , ο Νηολούς του Άργους, ο Κέκρωψ των Αθηνών και η Σκότα, θυγατέρα του βασιλιά της Αιγύπτου. Η Σκότα, η οποία στους ιρλανδικούς μύθους συγχέεται με τον προπάτορα των Κοττίων, προφανώς είναι η Σκοτία, η σκοτεινή, πασίγνωστη ελληνική επωνυμία της θάλασσας-θεάς της Κύπρου» (Λευκή Θεά, σελ. 165-166).

Το ότι οι Μιλήσιοι που αναφέρονται στα ιρλανδικά κείμενα ήταν Έλληνες αποδεικνύεται από τα ονόματά τους τα οποία είναι ελληνικά (Αμεργίνος, Ίθος, Φίαλη που σημαίνει σεμνή κ.λπ.). Επίσης το “Βιβλίο των Εισβολών” αποδίδει σε έναν ήρωα των αποίκων, τον Αμεργίνο, ποίημα που μοιάζει με τη Θεογονία του Ησιόδου, όπως παραδέχεται ο Ντ Αρμπούα Ζιμπενβίγ στο βιβλίο του “Ιρλανδικός Μυθολογικός κύκλος”. Παρουσίαση, ανάλυση και συσχετισμό του ποιήματος αυτού με την ελληνική μυθολογία επιχειρεί ο R. Gravesστο δωδέκατο κεφάλαιο του προαναφερθέντος βιβλίου του.

Ο Ρ. Μόργκαν στο βιβλίο του “Η Βρετανική Καμβρία” (εκδ. 1857, Λονδίνο) αναφέρεται στην καταγωγή του βρετανικού λαού, αντλώντας τα στοιχεία από αρχαίες ελληνικές πηγές και από τις διασωθείσες αρχαίες βρετανικές παραδόσεις, και γράφει τα εξής: «Η καταγωγή του βρετανικού λαού από την Τροία και τους Τρώες ποτέ δεν αμφισβητήθηκε εδώ και δεκαπέντε αιώνες. Το “Νησί του Βρούτου” ήταν το συνηθισμένο όνομα της νήσου στους αρχαίους καιρούς. Η λέξη tan  είναι ο αρχαίος βρετανικός ή ιαπετικός όρος για τη χώρα και Brutannia (προφερόμενο ως Μπριτάνια, αφού το βρετανικό u ακούγεται σαν ι) είναι η “Χώρα του Βρούτου”. Τα μόνα δύο εθνικά ονόματα που αναγνωρίζονταν από τους αρχαίους Βρετανούς ήταν Kymry και YlinTroja (φυλή της Τροίας). Η τρωική προέλευση εξηγεί όλες τις ιδιαιτερότητες της βρετανικής νομοθεσίας, που αλλιώς θα ήταν ανεξήγητες».

Αφού παραθέτει ο συγγραφέας όλα τα στοιχεία που οδήγησαν στον Τρωικό πόλεμο, αποδεικνύοντας ότι οι Τρώες ήταν Έλληνες και ότι ουσιαστικά τα Τρωικά δεν ήταν παρά μια εμφύλια διαμάχη, αναφέρεται στην προσπάθεια του Βρούτου, ανιψιού του Αινεία, να δημιουργήσει τη «Νέα Τροία» μετά την άλωση της μικρασιατικής Τροίας από τους Μυκηναίους. Γράφει στη συνέχεια: «Έπειτα πέρασαν (ο Βρούτος και οι Τρώες) μέσα από τα στενά του Λίβυου Ηρακλή, το σημερινό Γιβραλτάρ, και ανοίχτηκαν στον Ατλαντικό. Στις νότιες ακτές της Ισπανίας συνάντησαν τέσσερεις τρωικές αποικίες που κυβερνώντο από τον Τράνιο. Οι άποικοι πρόθυμα δέχθηκαν να ενωθούν μαζί τους. Έτσι όλοι μαζί έπλευσαν βόρεια και αύξησαν τον αριθμό τους με μερικούς από τους Έλληνες μιας κρητικής αποικίας, κάτω από την αρχηγία του Τεύκρου. Οι τρεις ειρηνικές φυλές της Βρετανίας καλωσόρισαν τους ομογενείς τους από την Ανατολή (σ.σ. συνεπώς προ του Βρούτου είχαν αποικίσει τη Βρετανία οι Έλληνες). Οι τρεις γιοι του Βρούτου, γεννημένοι μετά την έλευσή του στη Βρετανία, πήραν το όνομά τους από τις τρεις ειρηνικές φυλές: Λοκρίνος, Κάμβειρος και Αλβάνακτος. (σ.σ. Τα ονόματα αυτά είναι ελληνικά). Ο Βρούτος αξυμνείται από τις Τριάδες των Βάρδων σαν ένας από τους μεγάλους μεταρρυθμιστές της Βρετανίας. Η διακυβέρνηση της Βρετανίας ήταν ίδια με της Σπάρτης στην Ελλάδα και της Ρώμης στην Ιταλία. Κάθε υπήκοος απολάμβανε την ίδια ελευθερία με τον βασιλιά. Δεν υπήρχαν σκλάβοι. Οι πρώτοι σκλάβοι στα μετέπειτα χρόνια ήταν οι Caethion ή αιχμάλωτοι πολέμων».

 

Οι αρχαιοελληνικές παραδόσεις για την άφιξη των προϊστορικών Ελλήνων στη Βόρεια Ευρώπη

Στα Αργοναυτικά του Ορφέα αναφέρεται ότι ο Αγκαίος, ήρωας της Αργοναυτικής εκστρατείας, «κινούσε με τέχνη τα πηδάλια και παρέπλεε στη νήσο Ιερνίδα» (στ. 1185). Η νήσος Ιερνίδα είναι η Ιρλανδία, όπως επιβεβαιώνει ο Στράβων: «Πέριξ της Βρετανικής υπάρχουν και άλλα μικρά νησιά, μεγάλη είναι η Ιέρνη εκτεινομένη προς βορρά αυτής, η οποία έχει σχήμα επίμηκες και λιγότερο πλάτος» (c 200). Ο Αγκαίος πρέπει να βρήκε εγκατεστημένους Έλληνες Δαναούς και Μιλήσιους ή να άφησε κάποιους στρατιώτες του, αφού, όπως γράφει ο Στράβων, «πλησίον της Βρετανικής υπάρχει νήσος στην οποία γίνονται ιεροτελεστίες προς τιμήν της Δήμητρας και της Κόρης όμοιες προς τις τελούμενες στη Σαμοθράκη». Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης γράφει: «Οι Κέλτες που κατοικούν στα παράλια του Ωκεανού σέβονται από όλους τους θεούς, τους Διόσκουρους» (τ. II). Ο ίδιος συγγραφέας αναφερόμενος στη Μ. Βρετανία γράφει: «Η Βρετανική κατοικείται από φυλές αυτόχθονες, που διατηρούν τον παλαιό τρόπο ζωής. Στους πολέμους χρησιμοποιούσαν άρματα, όπως κατά την παράδοση χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Έλληνες στον Τρωικό» (Ε, 21). Αυτό επιβεβαιώνει τις βορειοευρωπαϊκές παραδόσεις , σύμφωνα με τις οποίες Τρώες και Έλληνες ήταν οι πρώτοι κάτοικοι της Βρετανίας. Ο Διονύσιος ο Περιηγητής στο έργο του «Οικουμένης Περιήγησις» αναφέρει ότι οι αρχαίοι Έλληνες είχαν κάνει αποικία στη Βρετανία και ότι λάτρευαν τον Διόνυσο στεφανωμένο με κισσό.

Ο Λατίνος ιστορικός Τάκιτος μας δίνει μια σημαντική πληροφορία, από την οποία φαίνεται ότι Έλληνες της εποχής των Τρωικών είχαν ξεπεράσει τις στήλες του Γιβραλτάρ (Ηράκλειες Στήλες) και είχαν αποικίσει τη Β. Ευρώπη. Γράφει ο Τάκιτος συγκεκριμένα: «Ο Οδυσσέας στη μακρινή εκείνη περιπλάνησή του, αφού έφθασε στον Ατλαντικό ωκεανό, ήλθε και στις χώρες της Γερμανίας. Λέγεται ακόμη λοτι βρέθηκε κάποτε στον ίδιο τόπο βωμός αφιερωμένος στον Οδυσσέα μαζί με το όνομα του πατέρα του Λαέρτη και ότι στα σύνορα Γερμανίας και Ραιτίας σώζονται μέχρι σήμερα μνημεία και κάποιοι τύμβοι ενεπίγραφοι με ελληνικά γράμματα» (DeoriginesitumoribusacpopulisGermanorum, κεφ. 3). Αυτό επιβεβαιώνεται και από τον Σαλίνο Ιούλιο (SolinusC. Iulius): «Ο ομηρικός Οδυσσέας έφθασε μέχρι τη Σκωτία. Κοντά στις θερμές πηγές είχε το ναό της κι εκεί λατρευόταν η θεά Αθηνά και στον ναό της ουδέποτε έσβηνε το φως» (CollectaneaRerumMemorabibium, 22, 1-12). Επομένως το ταξίδι του Οδυσσέα δεν έγινε στη Μεσόγειο.

Με τους Υπερβόρειος συνδέονται στενά και οι Σκύθες. Ο Αριστέας, ποιητής του 6ου π.Χ. αιώνα που έγραψε τα Αριμάσπεια Έπη σε τρία βιβλία αναφέρει ότι «παραπάνω από τους Ισηδόνες κατοικούν οι μονόφθαλμοι Αριμασποί πέρα από αυτούς οι γρύπες που φυλάσσουν τον χρυσό και τέλος πέρα από αυτούς οι Υπερβόρειοι, οι οποίοι φθάνουν ώς τη θάλασσα». Ο ποιητής όμως Αντίμαχος αναφέρει ότι και οι Αριμασποί, έθνος σκυθικό, ήταν Υπερβόρειοι, ο δε Στέφανος Βυζάντιος και ο σχολιαστής του Καλλιμάχου ονομάζουν τους Αριμασπούς λαό των Υπερβορείων. Οι Αριμασποί μάλιστα ονομάζονται “Ευεργέτες”, διότι διέσωσαν το σκάφος των Αργοναυτών από χειμερινή τρικυμία (Στέφανος Βυζάντιος). Στα Αργοναυτικά του Ορφέα αναφέρεται ότι οι Αργοναύτες είχαν φθάσει «στους φέροντες τα τόξα Σκύθες» (στ. 1077).

Εφ’ όσον οι Σκύθες συνδέονται με τους Υπερβόρειους, πρέπει να έχουν ως ένα βαθμό βέβαια ελληνικές ρίζες. Ο Ηρόδοτος διασώζει την παράδοση ότι «από τον Σκύθη, τον γιο του Ηρακλή, λένε ότι κατάγονται πάντα αυτοί που γίνονται βασιλείς των Σκυθών» (IV, 10). Κατά τον ίδιο ιστορικό οι Σκύθες «γιορτάζουν προς τιμή του Διονύσου γιορτές κάθε τρία χρόνια που παραδίδονται σε βακχικές τελετές. Οι Γελωνοί κατάγονται από προγόνους Έλληνες, η γλώσσα που μεταχειρίζονται είναι εν μέρει σκυθική, εν μέρει δε ελληνική» (Μελπομένη 108). Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης διασώζει μια διαφορετική παράδοση: «Οι Σκύθες μυθολογούν ότι γεννήθηκε σε αυτούς παρθένος από τη γη. Με αυτήν συνευρεθείς ο Δίας γέννησε γιο, που το όνομά του ήταν Σκύθης. Από το όνομά του τους λαούς ονόμασαν Σκύθες» (II, 43, 2). Γι’ αυτό και ο βασιλιάς των Σκυθών Ινδάθυρσος απαντώντας στον κήρυκα του Δαρείου είπε: «Ως κυρίαρχούς μου εγώ θεωρώ μόνο τον Δία πρόγονό μου και τη βασίλισσα των Σκυθών Εστία» (Ηρόδοτος, Δ 127).

 

Το κελτικό αλφάβητο δημιούργημα του Ηρακλή!

Ο RobertGraves, ένθερμος θιασώτης της άποψης ότι ο κελτικός (βορειοευρωπαϊκός) πολιτισμός έχει ρίζες ελληνικές, διατύπωσε τη θεωρία ότι το κελτικό (ογκαμικό) αλφάβητο προέρχεται από το ελληνικό αλφάβητο προέρχεται από το ελληνικό αλφάβητο της μυκηναϊκής περιόδου (κάτι που σημαίνει ότι το αλφάβητο δεν το πήραν οι Έλληνες από τους Φοίνικες τον 9ο αιώνα π.Χ.). Η επιχειρηματολογία του συνίσταται στα εξής:

Α) Το μυκηναϊκό αλφάβητο μεταφέρθηκε στην Ιρλανδία. Η επινόησή του αποδίδεται κατά το ιρλανδικό βιβλίο του Μπάλιμοτ του Μεσαίωνα, στο οποίο είναι καταγεγραμμένες αρχαίες ιρλανδικές παραδόσεις, στο Όγμα Ηλιοπρόσωπο, από τους πρώιμους θεούς των Γοϊδέλων. Ο Λουκιανός διασώζει την παράδοση των Κελτών για την άφιξη του Ηρακλή στη χώρα τους: «Τον Ηρακλή οι Κέλτες ονομάζουν στη γλώσσα τους Όγμιον. Επισκέφθηκε τη χώρα των Κελτών» (Δίκη Φωνηέντων, παρ. 83).

Β) Ο Ρόντερικ Ο Φλάχερτι, ο οποίος είχε πρόσβαση σε παλιά αρχεία, επειδή ήταν έμπιστος του λόγιου αρχαιοδίφη Ντόναλντ Μακφίρμπις, τον 17ο αιώνα στην Ωγυγία του παρουσίασε τις ονομασίες των γραμμάτων του Κελτικού αλφαβήτου BLFBLN = Μπεθ-Λουίς-Νίον) αλλά και του αλφαβήτου Μπόιμπελ-Λωθ. Ο RobertGravesερμηνεύει-ετυμολογεί τις ονομασίες των γραμμάτων του αλφαβήτου Μπόιμπελ-Λωθ μέσω της ελληνικής μυθολογίας και δη της μυθολογίας σχετικά με τον Ηρακλή.

«Εάν παρατηρήσει – γράφει ο Gravesκάποιος προσεκτικά για άλλη μια φορά τα ονόματα των δεκαπέντε συμφώνων του αλφαβήτου Μπόιμπελ-Λωθ, θα σημειώσει σαφείς αντιστοιχίες με ελληνικούς μύθους. Όχι μόνο του Ταλιέσιν με τον Τάλω και του Ταΐλμον με τον Τελαμώνα, αλλά και του Μοΐρια με τις τρεις Μοίρες, του Καΐλεπ με την Καλυψώ, κόρη του Άτλαντα, της οποίας το νησί Ωγυγία ο Πλούταρχος το τοποθετεί στη θάλασσα της Ιρλανδίας. Τα σύμφωνα σχηματίζουν την οικεία ιστορία του Ηρακλή σε τρία κεφάλαια των πέντε γραμμών το καθένα:

1. BOIBEL Β βούβαλις

2. LOTHLλωτός

3. FORRANFφερόμενος

4. SALIASσαλεύομαι

5. NEIGADONNνεηγενής (νεογέννητος)

6. UIRIAUούριος

7. DAIBHAITHDδαΐζω (σχίζω δαδιά)

8. TEILMONT τελεμών ή τλήμων

9. CAOIC καίομαι

10. CAILEPCC καλύπτομαι

11. MOIRIAM μοιρώ

12. GATHG γαθέω (αγάλλομαι)

13. NGOIMARNG γνώριμος

14. IDRAY ιδρύομαι

15. RHEAR ρέω.

Τα φωνήεντα δεν σχηματίζουν κάποια ιστορία, απλώς χαρακτηρίζουν την ανέλιξη του Ηρακλή μέσω των πέντε σταθμών του ενιαυτού, τους οποίους συμβολίζουν τα πεντε πέταλα του πεταλόσχημου λωτού: γέννηση, μύηση, γάμος, ανάπαυλα από τους άθλους και τους θανάτους» (Λευκή Θεά, σελ. 172-173).

Γ) Το ογκαμικό αλφάβητο BLNο Graves το θεωρεί δένδρο-αλφάβητο και ετήσιο ημερολόγιο. Τα δένδρα στην αλληλουχία έχουν τοποθετηθεί με εποχική διάταξη, που διαθέτει ισχυρή μυθολογική στήριξη: Κάθε γράμμα αντιπροσωπεύει ένα δένδρο το οποίο αντιπροσωπεύει μια συγκεκριμένη εποχή. Άρα είναι το αλφάβητο το οποίο επινόησε ο Όγμα ο Ηλιοπρόσωπος, ο Ηρακλής, ο θεός των τεσσάρων εποχών του έτους.

Ας δούμε όμως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, για να καταλογήσουμε τη συλλογιστική του Graves. Το τέταρτο γράμμα του ογκαμικού αλφαβήτου είναι το F (Fearn = βέαρν, ελληνιστί κλήθρα) και αντιπροσωπεύει την άνοιξη διότι το φυτό φύεται εκείνη την εποχή (μέσα Μαρτίου). Η ονομασία του γράμματος αυτού είναι ελληνική. Προέρχεται από το επίθετο Fεαρινεύς, που είναι άλλη ονομασία του Φορωνέα, του Άνοιξη-Θεού, προς τιμήν του οποίου τελούνταν ενιαύσιες θυσίες στον λόφο Κρόνιο της Ολυμπίας κατά την εαρινή ισημερία. Ο κελτικός θεός Βέαρν εμφανίζεται στους ελληνικούς μύθους ως βασιλιάς Φορωνέας που δέσποζε στην Πελοπόννησο Ο Παυσανίας στα Αργολικά του γράφει ότι ο Φορωνέας υπήρξε σύζυγος της Κερδούς και ότι ο ποταμός-θεός Ίναχος τον τεκνοποίησε με τη νύμφη Μελιά. Εφ’ όσον η κλήθρα έπεται της φλαμουριάς-μελιάς και φύεται στις όχθες των ποταμών (Ίναχος), η καταγωγή του αυτή ταιριάζει απόλυτα.

 

Ανθρωπολογικές και αρχαιολογικές αποδείξεις για την προϊστορική επέκταση των Ελλήνων στη Β. Ευρώπη

Η άνοδος των κατοίκων του Αιγαίου προς βορρά δεν πραγματοποιήθηκε μόνο μια φορά. Η ανάμνηση του γεγονότος αυτού διασώζεται στις κελτικές παραδόσεις, που, όπως είδαμε, μιλάνε για τρεις μεταναστεύσεις Ελλήνων. Η πρώτη μετανάστευση των Αιγαίων προς βορρά πιθανότατα έγινε κατά την Άνω Παλαιολιθική εποχή, ίσως και παλαιότερα. Ο Άρης Πουλιανός στο 8ο Διεθνές Συνέδριο Ανθρωπολογικών Επιστημών στο Τόκυο το 1968 ανακοίνωσε – και η θέση του έγινε δεκτή – ότι «πυρήνας των πληθυσμών της Ευρώπης, πρώτοι αυτόχθονες Ευρωπαίοι, καρδιά των κατοίκων της είναι οι Σαρακατσαναίοι». Στο βιβλίο του «Σαρακατσάνοι. Ο αρχαιότερος λαός της Ευρώπης» (σελ. 167-168) γράφει: «Η γλώσσα των Σαρακατσαναίων σύμφωνα με τα γλωσσολογικά δεδομένα ήταν και είναι μόνο η ελληνική. Προφανώς η ελληνική πρωτοπαρουσιάστηκε στα βουνά της Πίνδου (Άγραφα και Τζουμέρκα) πριν μερικές δεκάδες χιλιάδες χρόνια, επιβιώνει κοινωνικά μέσα από την κλειστή οικογενειακή παράδοση των πρώτων προμηθευτών τροφής της ανθρωπότητας, που γίνονταν πιο οργανωμένοι ποιμένες. Με τις μετακινήσεις των λαών αυτών προς Βορρά, Δύση και Ανατολή, οι γλώσσες τους δημιουργήθηκαν αρκετά ανεξάρτητα η μία από την άλλη, αλλά χωρίς να εξαφανισθεί ποτέ από τη δομή τους ο αρχικός πυρήνας της ευρωπαϊκής της Πίνδου δηλ. της πρωτοελληνικής. Οι γερμανικές θεωρίες περί καθόδου της γλώσσας μας και των ίδιων των Ελλήνων από τη Βόρεια Ευρώπη πρέπει να απορριφθούν παντελώς. Οι ξανθοί, προτού “ξανθίνουν” στο νέο τους γεωγραφικό περιβάλλον μίλαγαν κάποιο είδος προελληνικής ή και πρωτοελληνικής».

Κατά την Μέση και Άνω Παλαιολιθική εποχή παρατηρούμε μια βαθμιαία αργή προώθηση πολιτιστικών στοιχείων από τη Μακεδονία προς βορρά, που συνεπάγεται και πληθυσμιακή μετακίνηση. Η Άνω Παλαιολιθική εποχή ξεκινά στο Αιγαίο το33000 π.Χ. (Ασπροχάλικο Ηπείρου, Φράγχθι Αργολίδας), ενώ στο Ricipeniτης Ρουμανίας και στο Δνείπερ της νοτίου Ρωσίας το 21700 π.Χ. περίπου. Οι παλαιολιθικοί κάτοικοι του Αιγαίου έφθασαν μέχρι και τη νότια Ιταλία (τότε μεταξύ Ηπείρου και Ιταλίας δεν υπήρχε θάλασσα), εφόσον στο Romanelliβρέθηκαν εργαλεία μικρολιθοτεχνίας ηλικίας 12000 χρόνων όμοια με αυτά του Ασπροχάλικου της Ηπείρου που χρονολογούνται στο 35000 π.Χ. (Α. Καψής, Θρακολογία, τόμ. 2).

Αλλά και κατά τη Μεσολιθική και Νεολιθική περίοδο οι Αιγαίοι ανέβαιναν προς βορρά αναζητώντας εύφορες κοιλάδες που είχαν πρωτοσχηματιστεί με το λιώσιμο των παγετώνων. Αυτό δεν είναι μια εικασία, αλλά στηρίζεται σε απτά ανθρωπολογικά (σκελετοί μεσογειακοί) και αρχαιολογικά (λίθινα εργαλεία) στοιχεία.

«Ο Μεσογειακός ανθρωπολογικός τύπος – υποστηρίζει ο παλαιονθρωπολόγος Γέλινικ – εμφανίζεται στη Νεολιθική εποχή παντού στην Ευρώπη. Τον βρίσκουμε τόσο στη βόρεια Ισπανία όσο και στη βόρεια Γαλλία, στη βόρεια Γερμανία, στην Πολωνία και στη Σοβιετική Ένωση. Αυτό το φαινόμενο στις βόρειες περιοχές θα προϋπόθετε αυθόρμητες μετακινήσεις του Μεσογειακού πληθυσμού σε όλα τα πλάτη της Ευρωπαϊκής ηπείρου» (DieRassengeschichtederMenschen, 1978).

Ο ColinRenfrew, καθηγητής του πανεπιστημίου του Καίμπριτζ, στο βιβλίο του ArcheologyandLanguageυποστηρίζει ότι γεωργικά φύλα από τα παράλια της Μ. Ασίας και την ηπειρωτική Ελλάδα μετανάστευσαν κατά την 7η χιλιετία προς βορρά μεταδίδοντας τον γεωργικό πολιτισμό τους και τη νεολιθική γλώσσα τους. Την οποία χαρακτηρίζει «πρωτοελληνική». Νεολιθικά εργαλεία αιγαιακού τύπου έχουν βρεθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη, κάτι που συνεπάγεται μαζική μετανάστευση Αιγαίων προς τις περιοχές αυτές. Αυτό επιβεβαιώνεται και από τον Άγγλο αρχαιολόγο G. Ghilde, ο οποίος υποστήριζε ότι η περιοχή της Βινίτσας, που αποτελεί κρίκο μεταξύ Αιγαίου και Κ. Ευρώπης, είναι κορεσμένη με αιγαιακά στοιχεία και ότι τα πήλινα αγγεία της είναι φτωχές παραλλαγές μαύρων πήλινων αιγαιακών αγγείων (Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια, τόμ. 5, σελ. 452). Οι Hammarstromκαι Marstander, μελετητές της γραφής Runarτων Κελτών, είχαν υποστηρίξει παλιότερα ότι «από πολύ παλιά πληθυσμιακές ομάδες, οι οποίες συγκρότησαν αργότερα τους Ετρούσκους, αναχώρησαν από τη Β. Ιταλία κατευθυνόμενες βορεινά και εγκαταστάθηκαν με τον καιρό σε όλο τον χώρο της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης». Παρότι δεν ομιλούν για Αιγηίδα, δέχθηκαν την επίθεση των ινδοευρωπαϊστών Pedersenκαι Berger, διότι η θεωρία τους ερχόταν σε αντιθεση με την ινδοευρωπαϊκή θεωρία περί καθόδου φυλών από βορρά προς νότο.

Η άποψη του ColinRenfrewπερί ανόδου νεολιθικών Αιγαίων προς βορρά έχει γίνει επισήμως αποδεκτή από τους αρχαιολογικούς κύκλους της Μ. Βρετανίας. Στο TimesAtlasofWorldHistoryυποστηρίζεται ότι κοιτίδα των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών υπήρξε το Αιγαίο και φορείς της ήταν οι Αιγαίοι γεωργοί της 7ης χιλιετίας. Αιγαιακές γλωσσικές ρίζες όμως δεν διαδόθηκαν για πρώτη φορά από τους γεωργούς αυτούς της Νεολιθικής περιόδου. Ήδη, σύμφωνα με τα συμπεράσματα του Ανθρωπολογικού Συνεδρίου στο Τόκυο που αναφερθήκαμε ανωτέρω, Σαρακατσαναίοι νομάδες κατά την Άνω Παλαιολιθική εποχή είχαν μεταναστεύσει σε κατοικήσιμες περιοχές του βορρά, και κάποια μορφή μονοσύλλαβης ίσως πρωτογλώσσας θα μιλούσαν.

Η βόρεια Ευρώπη είχε δεχθεί επίσης Μινωίτες και Μυκηναίους μετανάστες, όπως σαφώς αναφέρεται στα Αργοναυτικά του Ορφέα και του Απολλώνιου του Ρόδιου. Είναι οι Δαναοί και Μιλήσιοι που κατά τις βορειοευρωπαϊκές παραδόσεις επισκέφθηκαν τις περιοχές αυτές. Αυτό επιβεβαιώνεται και από την αρχαιολογική σκαπάνη. Στην Αγγλία, στην Ιρλανδία και στη Γαλλία υπάρχουν προϊστορικά νεκροταφεία χρονολογούμενα στα 1600-1500 π.Χ., η αρχιτεκτονική των οποίων είναι ανάλογη με την αρχιτεκτονική των μινωικών και μυκηναϊκών τάφων. Ο καθηγητής αρχαιολογίας StuartPiggotγράφει ότι «στην πεδιάδα Salisburyένας φύλαρχος είχε ταφεί με ένα σκήπτρο ή με τη ράβδο του αξιώματος με εμπίεστα οστά σε σχήμα zig-zag, του ίδιου τύπου που βρέθηκε στον τάφο Iτου περιβόλου των λακκοειδών τάφων με κεραμική της τελευταίας Μεσοελλαδικής περιόδου, ανήκει δηλαδή στο 1600 π.Χ. περίπου (AncientEurope, 1965). Επίσης σε νεκροταφείο στο Penyltτης νότιας Καρνουάλης βρέθηκε εγχειρίδιο που κατά τον G. Ghildeείναι μυκηναϊκού τύπου (AlienFox, SouthWestEngland, 1964).

Πλην τούτων έχει βρεθεί και κύπελλο μυκηναϊκής τεχνοτροπίας. Γράφει για αυτό η AillenFox: «Το υπέροχο χρυσό κύπελλο που έχει ύψος 3 ¼ ίντσες, είναι μοναδικό. Οι οριζόντιες ραβδώσεις και η ταινιόσχημη λαβή του, που πλαισιώνεται από εγχάρακτες γραμμές και ενισχύεται από τρία καρφιά και από τρεις ραμβοειδείς μεταλλικούς δακτύλους είναι χαρακτηριστικά που συνδέουν αυτό με τα προϊόντα των μεταλλοτεχνιτών του Αιγαίου. Μοιάζει με ένα ζευγάρι μικρά χρυσά ραβδωτά κύπελλα του λακκοειδούς τάφου IV, εκτός από τους βασιλικούς τάφους του ταφικού περιβόλου των Μυκηνών, που χρονολογείται τον 16ο αιώνα» (SouthWestEngland, σελ. 170, εκδ. 1964). Η AillenFoxαναφέρεται και στην ύπαρξη διπλού πελέκεως στη Βρετανία: «Υπάρχει και ένας διπλός πέλεκυς 94% από χαλκό από το όρος Howe του Topsham στις εκβολές του Exe. Αυτός κατασκευάστηκε χωρίς αμφιβολία στο Αιγαίο» (ενθ. ανωτ. σελ. 84). Ο καθηγητής Ρέτζι Καλντ Ουιλλίαμσον βρήκε διάσπαρτα σε όλη την Αγγλία όπλα και κοσμήματα ελληνικής κατασκευής. Αλλά και ο Γερμανός αρχαιολόγος ManfredMoosauerανακάλυψε μυκηναϊκό θησαυρό, ο οποίος χρονολογείται στο 1600 π.Χ. στην κοιλάδα του ποταμού Άμπερ, επιβεβαιώνοντας έτσι την πληροφορία του ιστορικού Τάκιτου για παρουσία Αχαιών (του Οδυσσέα) στη Γερμανία.

            Το Νιούγκραντζ, κυκλικός τύμβος περιτριγυρισμένος από μεγαλίθους με περιφέρεια 400 μέτρων και ύψος 15 μέτρων, κτίστηκε κατά τον RobertGravesαπό Έλληνες αποίκους, τους Δαναούς των βορειοευρωπαϊκών παραδόσεων. Γράφει ο RobertGraves: «Η προέλευση του κυψελοειδούς τάφου δεν αποτελεί μυστήριο. Ήρθε στην Ιρλανδία από την Ανατολική Μεσόγειο μέσω Ισπανίας και Πορτογαλίας στα τέλη της τρίτης π.Χ. χιλιετίας. Οι οκτώ διπλές σπείρες όμως στην είσοδο μπορούν να παραλληλιστούν με αντίστοιχα μυκηναϊκά μοτίβα, γεγονός που δηλώνει ότι αυτά τα εγχάρακτα σχέδια έγιναν από Δαναούς…Οι περισσότεροι Ιρλανδοί αρχαιολόγοι σήμερα νομίζουν πλέον πως συμφωνούν ότι το Νιούγκρατζ οικοδομήθηκε από κάποιον μητριαρχικό λαό που κατασκεύαζε τάφους με διάδρομο, ο οποίος έφθασε στην Ιρλανδία περί το 2100 π.Χ. Πάνω σε κάποια από τις εξωτερικές πλάκες έχει λαξευτεί σύμβολο που θυμίζει κρητικό ιδεόγραμμα, που εμφανώς αναπαριστά πλοίο με ψηλή πλώρη, ψηλή πρύμνη και ένα μοναδικό μεγάλο ιστίο…Ο Δρ. Ρ.Σ. Μακάλιστερ στην “Αρχαία Ιρλανδία”του (1935) αποδέχεται μια καινοφανή θεώρηση του Νιούγκρατζ. Οικοδομήθηκε από τους Μιλήσιους, τους οποίους τοποθετεί περί το 1000 π.Χ. Πρόκειται για μια θεωρία την οποία κανείς άλλος αρχαιολόγος κύρους δεν προσυπογράφει» (Λευκή Θεά, σελ. 129-130). Το γεγονός όμως ότι οι Δαναοί έφθασαν από το Αιγαίο περί το 2100 π.Χ. στην Ιρλανδία, κλονίζει εκ βάθρων την κρατούσα άποψη των ινδοευρωπαϊστών περί καθόδου τους το 2000 π.Χ. Ο RobertGravesαναφέρεται σε μινωικές επιδράσεις στη Βόρεια Ευρώπη: «Ο δαιδαλώδης χορός φαίνεται ότι έφθασε στη Βρετανία από την Ανατολική Μεσόγειο με τους εισβολείς της Νεολιθικής εποχής κατά την Τρίτη π.Χ. χιλιετία, δεδομένου ότι οι αρχαίοι χονδροειδείς λίθινοι λαβύρινθοι του ίδιου τύπου με τους αγγλικούς βρέθηκαν στην Σκανδιναβία και στη Βορειοανατολική Ρωσία. Όλοι αυτοί οι λαβύρινθοι είναι του ίδιου τύπου με τον λαβύρινθο του Δαιδάλου που υπάρχει στα κρητικά νομίσματα» (Λευκή Θεά, σελ. 140).

            Ο Φερνάλ Νιελ στο έργο του «Τα Μυστήρια του Στόουνχετζ» και ο καθηγητής Νόρμαν Λόκνερ υποστήριξαν ότι η γνωστή μεγαλιθική κατασκευή του Στόουνχετζ που χρονολογείται μεταξύ του 2600 και 1600 π.Χ., έχει κτισθεί από τους αρχαίους Έλληνες. Στους λίθους της υπάρχουν εγχάρακτοι μινωικοί διπλοί πέλεκεις και μυκηναϊκό ξιφίδιο. Ο προσανατολισμός και οι αναλογίες του Στόουνχετζ είναι ακριβώς όπως των ελληνικών ναών. Ο A.R. Burnαναφερόμενος στις έρευνες του αρχαιολόγου Piggottγράφει: «Επίσης στη Βρετανία η αρχιτεκτονική ανωτερότητα της τελευταίας φάσης κατασκευής του Στόουνχετζ γίνεται καλύτερα αντιληπτή, αν δεχθούμε την εισαγωγή ανώτερης τεχνικής στην περιοχή, όπου άκμαζε ανώτερος πολιτισμός, ο οποίος δεν μπορεί να ήταν άλλος από εκείνον των Μυκηνών. Δεν πάνε πολλά χρόνια από τότε που αναγνωρίστηκαν χαραγμένα σε έναν από τους ογκόλιθους του μνημείου ένας πέλεκυς και ένα αμφίστομο εγχειρίδιο χαρακτηριστικής μυκηναϊκής τεχνοτροπίας» (AtravelersHistoryofGreece, σελ. 15, εκδ. 1965). Και ενώ οι ξένοι αρχαιολόγοι εκφράζονται τοιουτοτρόπως, ο Έλληνας αρχαιολόγος Γ. Μυλωνάς εκφράζεται πολύ επιφυλακτικά: «Μυκηναίοι ναυτικοί και έμποροι διέπλευσαν ακόμη και τη στενή δίοδο των Στηλών του Ηρακλέους (=Γιβραλτάρ) και κατόρθωσαν να φθάσουν στα παράλια της νοτίου Ουαλίας, ως μαρτυρεί η εγχάρακτος παράστασις μυκηναϊκού εγχειριδίου εις τρίλιθον του εξωτερικού κύκλου του μεγαλιθικού μνημείου του Stonehenge. Και αν ακόμη αρνηθούμε την αυθεντικότητα του εγχειριδίου, που φανερώνει επικοινωνία της ηπειρωτικής Ελλάδος με την Ουαλία, είμεθα υποχρεωμένοι να δεχθούμε τα πλακίδια ηλέκτρου και τις ψηφίδες που ευρέθησαν εις τας δύο χώρας ως μαρτυρία της επικοινωνίας των» (Πολύχρησαι Μυκήναι, σελ. 68). Αυτό που δεν αντιλαμβάνονται πολλοί αρχαιολόγοι είναι ότι οι Έλληνες δεν έφθασαν τυχαία, ύστερα από κάποιο ταξίδι ή ναυάγιο, στη Β. Ευρώπη, αλλά ότι, όπως αποδείχθηκε εκ των ανωτέρω, αποτελούσαν τον κυρίαρχο λαό της Ευρώπης, διότι διαφορετικά δεν μπορεί να δοθεί πειστική εξήγηση στους γλωσσολόγους για τις γλωσσικές ομοιότητες που εμφανίζονται στις καλούμενες ινδοευρωπαϊκές γλώσσες.

 

Τα μήλα των Εσπερίδων και οι Υπερβόρειοι

Μια άλλη απόδειξη της προς βορρά επεκτάσεως των πανάρχαιων Ελλήνων αποτελεί η αρχαιοελληνική παράδοση για τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων, τα οποία έπρεπε να παραλάβει ο Ηρακλής κατόπιν εντολής του Ευρυσθέα. Όλοι σχεδόν οι αρχαίοι συγγραφείς από την αρχαιότητα ώς σήμερα μπερδεύοντας τη λέξη εσπερίς με τη Δύση, νόμισαν ότι ο Ηρακλής κινήθηκε δυτικά και ότι ο κήπος των Εσπερίδων ήταν η Ταρτησσός (Αρριανού Αλεξάνδρου Ανάβασις, Β. 16,5). Ο RobertGravesμάλιστα στο βιβλίο του «Ηρακλής ο συνταξιδιώτης μου» ταυτίζει τις Εσπερίδες με τις Βαλεαρίδες νήσους, ενώ άλλοι πιο τολμηροί με την Αμερική. Όλες όμως οι προαναφερθείσες απόψεις είναι αναπόδεικτες. Ο κήπος των Εσπερίδων βρισκόταν στη Β. Ευρώπη, στη χώρα των Υπερβορείων, όπως αποδεικνύεται από τα παρακάτω στοιχεία:

Α) Ο Αριστέας στα Αριμάσπεια έπη, όπως ανέφερα και προηγουμένως, γράφει ότι πέρα από τους Αριμασπούς βρίσκονται οι γρύπες που φυλάσσουν τον χρυσό και τέλος πέρα από αυτούς οι Υπερβόρειοι (Ηρόδοτος, Δ. 13). Σύμφωνα με τη Θεογονία του Ησιόδου (211-355) μαζί με τις Νύμφες τα μήλα (=κοιτάσματα χρυσού) των Εσπερίδων φρουρούσε ο εκατοντακέφαλος δράκος, ο Λάδων. Άρα ο κήπος των Εσπερίδων βρισκόταν κοντά στη χώρα των Υπερβορείων.

Β) Αυτό το επιβεβαιώνει και ο Απολλόδωρος: «Τα χρυσά μήλα των Εσπεριδων ήσαν επί του Άτλαντος εν Υπερβορείοις» (III, 13, 18). Ο Απολλόδωρος περιγράφει ως εξής την πορεία του Ηρακλή: Φθάνει στον Καύκασο και ελευθερώνει τον Προμηθέα, και από εκεί ανεβαίνει προς την χώρα των Υπερβορείων και παραλαμβάνει τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων από τον Άτλαντα.

Γ) Σύμφωνα με όλες τις παραδόσεις ο Ηρακλής, για να βρει τα μήλα των Εσπερίδων ξεκίνησε από τον Ηριδανό, ο οποίος ήταν ποταμός της χώρας των Κελτών. Ο Ηρόδοτος παρουσιάζει κάποιες αρχαίες παραδόσεις για το πού βρισκόταν ο Ηρακλής, χωρίς να τις παραδέχεται: «Κάποιος ποταμός που ονομάζεται από τους βαρβάρους Ηριδανός, χύνεται στη βόρεια θάλασσα, από την οποία λένε ότι έρχεται το ήλεκτρο» (Θάλεια, 115). Εκεί, όπως μας πληροφορεί ο Διόδωρος ο Σικελιώτης, «κατέσφαξαν τον Υπερίωνα και τον Ήλιο, που ήταν ακόμη παιδί και τον έριξαν στον ποταμό Ηριδανό»¨(Γ, 57). Στις εκβολές του μάλιστα έπεσε ο Φαέθων (Ε, 23). Ο Ηρόδοτος λοιπόν αναφέρεται σε βόρεια θάλασσα.

Δ) Ο Ησίοδος παρουσιάζει τις Εσπερίδες τέκνα της Νυκτός που κατοικούν στον «ξακουστό Ωκεανό» (Νυξ δε έτεκε Εσπερίδας, αις μήλα πέραν κλυτού Ωκεανοίο χρυσέα καλά μέλουσι φέροντα τε δένδρεα καρπόν, 211-215). Όλοι σχεδόν οι ερευνητές πιστεύουν ότι ομιλεί για τον Ατλαντικό ωκεανό, όμως, όπως είδατε στην αρχή του άρθρου, οι Αργοναύτες περνώντας την χώρα των Υπερβορείων έφθασαν στον ωκεανό, που ονομαζόταν «νεκρή θάλασσα». Αυτός πιθανότατα είναι ο ξακουστός ωκεανός του Ησιόδου. Οι Εσπερίδες ονομάζονται «τέκνα της νυκτός», διότι βρίσκονται κοντά στον βόρειο παγωμένο ωκεανό, όπου σύμφωνα με τον Ηρόδοτο «οι άνθρωποι κοιμούνται έξι μήνες» (Δ. 25).

Ε) Τα μήλα των Εσπερίδων και οι Υπερβόρειοι βρίσκονταν στη Φινλανδία, και μάλιστα στη νότια Φινλανδία μεταξύ των περιοχών SavoKadKarjala, στις οποίες υπάρχουν 120 λίμνες, από όπου εξορύσσεται χρυσός. Δεν είναι τυχαίο ότι το όνομα της σημαντικότερης λίμνης της περιοχής αυτής, Ladoga, ομοιάζει ηχητικά με τον δράκο Λάδωνα. Αυτό φαίνεται και από το γεγονός ότι στη Φινλανδική μυθολογία υπάρχει νύμφη ονόματι Kratti, που φύλασσε τον θησαυρό του χρυσού, η οποία δεν είναι άλλη από την Εσπερίδα Κρήτη. Ίσως και η νύμφη Melatarαποτελεί παραφθορά του «μήλα τηρούσα». Κατά την αρχαιοελληνική μυθολογία οι Εσπερίδες είχαν ως γονείς εκτός από τη Νύκτα τον Φόρκυνο και την Κητώ. Από τον Φόρκυνο προήλθε ο Φινλανδικός δαίμων Perkunasκαι από την Κητώ η νύμφη Kaitas.

            Από αυτά συμπεραίνω ότι ο Ηριδανός, ο οποίος κατέληγε στη Βόρεια θάλασσα και απ’ όπου προερχόταν το ήλεκτρο πρέπει να βρισκόταν στην επαρχία Samlandτης ανατολικής Πρωσίας, όπου υπάρχει ακτή με το όνομα «ακτή του ηλέκτρου». Έκανε μάλλον λάθος ο Απολλόδωρος, όταν έγραφε ότι μετά τον Ηριδανό ο Ηρακλής επισκέφθηκε τη Λιβύη, αφού η αρχαιοελληνική παράδοση πιθανότατα τα εννοούσε τη χώρα Liivi(Λιβίων όχι Λιβύων) της Φινλανδίας.

 

Οι Πελασγοί στη Φινλανδία

Αν αποδειχθεί ότι οι Πελασγοί είχαν φθάσει στη Φινλανδία και ότι η γλώσσα και η μυθολογία των Φινλανδών είναι ελληνογενής, θα είναι η σημαντικότερη απόδειξη για την άφιξη των Ελληνοπελαγών στη Β. Ευρώπη. Οι τυχόν ομοιότητες στη μυθολογία, θρησκεία και γλώσσα μεταξύ Ελλήνων και λοιπών ευρωπαϊκών λαών θα μπορούσαν να ερμηνευθούν μέσω της ινδοευρωπαϊκής θεωρίας. Αν λοιπόν ο πολιτισμός των Φινλανδών είχε επηρεαστεί από τον ελληνικό, αυτό σημαίνει και ότι οι υπόλοιποι ευρωπαϊκοί πολιτισμοί είχαν επηρεαστεί από τον προϊστορικό ελληνικό πολιτισμό. Και αν αποδειχθεί ότι στη γλώσσα και στη μυθολογία των Φινλανδών υπάρχουν και αλβανικά γλωσσικά στοιχεία εκτός από τα ελληνικά, αυτό θα είναι οιωνεί μαθηματική απόδειξη ότι μαζί με ελληνόφωνα φύλα είχαν μεταναστεύσει στη Φινλανδία και αλβανόφωνα φύλα, και συνεπώς οι Πελασγοί του Αιγαίου ήταν και ελληνόφωνοι και αλβανόφωνοι, κάτι που τεκμηριώνει την πανάρχαια παρουσία των Αλβανών στον ελλαδικό χώρο από την προϊστορική ήδη περίοδο, ξεθεμελώνοντας τη θεωρία της καυκάσιας ή δακικής προέλευσης των Αλβανών ή της υποτιθέμενης άφιξής τους στα Βαλκάνια τον μεσαίωνα.

            Αψευδής μάρτυρας της άφιξης των Ελλήνων στη Φινλανδία είναι τοπωνύμια και εθνικά ονόματα των Φινλανδών, τα οποία είναι ελληνικής προέλευσης:

- Als: νησί της Δανίας. Ετυμολογείται πιθανότατα από το αλς αλός (θάλασσα)

- Kimi: επαρχία της Ν.Α. Φινλανδίας. Πρβλ. Κύμη Ευβοίας

- Salo: πόλη της Φινλανδίας και Sala: πόλη της Σουηδίας. Πρβλ. Σάλα Φρυγίας

Hamina: (προφορά χέμινα). Περιοχή της Φινλανδίας, όπου κατοικούν οι Hama(=χέμε), το όνομα των οποίων σημαίνει «κάτοικοι λιμνών». Πρβλ Αιμονία (με προφορά Χεμονία λόγω δασείας) της Θεσσαλίας. Υπενθυμίζω ότι σύμφωνα με τον Ηρόδοτο η Θεσσαλία ήταν λίμνη («την δε Θεσσαλίην λόγος εστί το παλαιόν είναι λίμνην», Η. 129), αυτό άλλωστε φανερώνει και το ίδιο το όνομά της: Θεσσαλία ετυμολογείται εκ του αλβανικοπελασγικού det(=θάλασσα) και του αλβανοπελασγικού tal(= ευρεία), άρα Θεσσαλία σήμαινε ευρεία θάλασσα. Η ετυμολογία αυτή δικαιολογεί και το διπλό σσ της λέξης Θεσσαλία (det + tal = dettal) (Από το αλβανικό detπροέρχεται και το όνομα Θέτις, μιας θεότητος που σχετιζόταν με τη θάλασσα). Δεδομένου ότι η Θεσσαλία ήταν λίμνη σε πανάρχαια εποχή, συμπεραίνουμε ότι η άφιξη των Θεσσαλών (κατοίκων των λιμνών) Ελληνοπελασγών έγινε πριν τη μετατροπή της περιοχής σε στεριά. Άλλη ένδειξη ότι οι Θεσσαλοί είχαν φθάσει στη Φινλανδία είναι ότι το τοπωνύμιο Εστιαιώτις εμφανίζεται στην περιοχή αυτή: πρβλ. Εστονία και Esti, ονομασία κατοίκων της Φινλανδίας.

- Bjarmer: πρβλ. Βέρμιον όρος Μακεδονίας

- Kainu: Φινλανδικός λαός που κατοικεί στις όχθες του Βοττνικού κόλπου. Το όνομά τους δεν είναι παρά παραφθορά του εθνικού θρακικού ονόματος Καινοί (Στράβων)

- Kur: Κατοικούν στα παράλια της Κουρλανδίας. Το όνομά τους πιθανόν να προέρχεται είτε από τους Κουρήτες της Κρήτης είτε από τους Κουριείς της Κύπρου

- Karja: Κατοικούν κοντά στη λίμνη Ladoga. Πρβλ. Κουριά των Μεγάρων και της Μικράς Ασίας. Και ο ποταμός Ladogaείναι παραφθορά του μυθολογικού δράκου Λάδωνα, που φρουρούσε το χρυσάφι του κήπου των Εσπερίδων.

             Η μυθολογία επίσης των Φινλανδών όπως και η θρησκεία τους είναι αρχαιοελληνικής προέλευσης. Αυτό φάνηκε και στο προηγούμενο κεφάλαιο, όπου απεδείχθη η ταύτιση των νυφών της Φινλανδίας με τις Εσπερίδες νύμφες. Οι ομοιότητες όμως δεν περιορίζονται εκεί. Ο Φινλανδός Lonrotκατέγραψε τα λαϊκά άσματα της περιοχής, τα οποία εξυμνούν κάποιον ήρωα με το όνομα Βαϊναμόνεν, ο οποίος «όταν τραγουδά με το έγχορδό του, όλα τα ζώα τον πλησιάζουν και τον ακούν με ευφροσύνη». Ο Βαϊναμόνεν δεν είναι άλλος από τον Ορφέα με την λύρα του.

            Σύμφωνα με τον Castrenστο έργο του NordiskaResor, ο Jumalaήταν ο υπέρτατος θεός-δημιουργός των Φινλανδών, ο θεός των βροντών, ενώ ο Ukkoήταν ο θεός που κρατούσε στους ώμους του τον κόσμο. Γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι πρόκειται για τον Δία και τον Άτλαντα. Αυτό αποδεικνύεται και από το ότι επίθετο του Διός στη Βοιωτία και στη Θεσσαλία ήταν το Ομολώιος, το οποίο παρεφθάρη στους Φινλανδούς ως Jumala(ομολώιος (με δασεία) > χομολώιος > χουμολώιος (κώφωση του ο σε ου) > γιουμολώιος (μετατροπή της δασείας σε ημίφωνο j) > Jumala). Ετυμολογείται επίσης από το αλβανικό γίμοj, μια λέξη που σχετίζεται με τη βροντή. Οι Φινλανδοί επίσης ονομάζουν τον θεό Jen. Ο Jenείναι Ζευς των Ελλήνων. Στη γενική το Ζευς είναι Ζηνός και με την αρχαία προφορά του η ως μακρού ε, Ζενός. Άρα το φινλανδικό Jenσχετίζεται με το ελληνικό Ζενός (γενική του Ζευς). Η μετατροπή του ζ (Ζευς) σε j (Jen) δεν πρέπει να μας ξενίζει. Ο Ζευς-πάτερ των Ελλήνων εμφανίζεται στους Λατίνους ως Juppiter. Ας δούμε όμως και την ελληνική προέλευση του ονόματος του φινλανδικού θεού Ukko. Ukkoστα φινλανδικά σημαίνει παλαίος. Πρόκειται για την ελληνική λέξη ωγύγης που στην ελληνική μυθολογία έχει τη σχέση της παλαιότητας. Η λέξη ωγύγης είναι κατουσίαν αναδιπλασιασμός της λέξης υγ. Ουγ-ουγ-ος. Από τη λέξη αυτή προήλθε το φινλανδικό Ukko (uk-uk). Κατά μία παράτολμη ετυμολογία του Αριστείδη Κόλλια στο βιβλίο του «Η Γλώσσα των Θεών», η λέξη ώγυγος είναι αναδιπλασιασμός της αλβανικής λέξης ούιγ που σημαίνει νερό. Ουγj-ουγj-ος > Ούγουγος > Ώγυγος. Αυτή η ετυμολογία έχει μια βάση, δεδομένου ότι το μυθολογικό όνομα Ώγυγος εκτός από την έννοια παλαιότητας σχετίζεται με την έννοια του νερού, αφού την εποχή του Ωγύγου έγινε ο πρώτος κατακλυσμός της ανθρωπότητας. Πιθανότατα ομόρριζη είναι και η λέξη Ωκεανός.

            Αλλά και άλλοι θεοί του φινλανδικού πανθέου έχουν ελληνική προέλευση. Ο θεός του ήλιου στους Φινλανδούς ονομάζεται Poivo(Πόιβο), το οποίο είναι αντιγραφή του επιθέτου του θεού του ήλιου των Ελλήνων Φοίβος. Στα πολύ αρχαϊκά χρόνια το φ προφερόταν ως π (ή πιο σωστά ως ph και η δίφθογγος οι προφερόταν σαν δύο ήχοι, ως όι. Άρα η λέξη Φοίβος θα προφερόταν ως Πόιβος ή Πόιμπος. Όπως καταλαβαίνετε το φινλανδικό Πόιβο και το ελληνικό Ποίβος είναι η ίδια λέξη. Οι Φινλανδοί δηλαδή λάτρευαν τον Έλληνα θεό Απόλλωνα. Ο γιος του θεού Ήλιου των Φινλανδών ονομάζεται Panu. Δεν πρέπει να έχει σχέση με τον θεό Πάνα, αλλα με τον Φαναίο Απόλλωνα (προφορά του φ ως π ή ph). Στη φινλανδική μυθολογία Kuuείναι ο θεός της Σελήνης, το όνομα του οποίου προέρχεται από τη λέξη κύων, που ήταν επίθετο της θεάς της Σελήνης Εκάτης.

            Η παρουσία προϊστορικών Ελλήνων στη Φινλανδία φαίνεται και από την ύπαρξη αρχαίων Ελληνικών λέξεων στη γλώσσα των Φινλανδών. Ας δούμε μερικά παραδείγματα:

- akka = γυναιο. Προέρχεται από την ελληνική λέξη ακκώ που γύναιο καθώς και από το ρήμα ακκίζομαι που σημαίνει γυναικίζομαι

- aro= αγρός. Προέρχεται από την ελληνική ρίζα αρ = γη. Κατά το λεξικό του Ησυχίου αρούς σήμαινε λιβάδι.

- askare = άσκηση. Προέρχεται από το άσκησις και ασκώ.

- elo= τροφή. Προέρχεται από τη λέξη έλυμα. Κατά τον Ησύχιο έλυμα ήταν τροφή των Λακώνων από σιτάρι.

- hamara(προφορα = χεμέρα) = λυκαυγές. Προέρχεται από τη λέξη ημέρα, με προφορα του η ως ε, και με αρχικη δασεια, χεμέρα.

- heppo= άλογο. Προέρχεται από την ελληνική λέξη ίππος, με δασεία χίππος. Να προσεχθεί ότι η φινλανδική λέξη heppoκράτησε το διπλό ππ της ελληνικής λέξης ίππος.

- humina = ύμνος. Προέρχεται από τη λέξη ύμνος, με δασεία και αρχαϊκή προφορά του υ ως ου, χούμνος. 

- kalamies= ψαράς. Προέρχεται από τη λέξη καλαμεύς που σήμαινε ψαράς.

- lampo = θερμότητα. Προέρχεται από τη λέξη λάμπω.

- lirina = φλυαρία. Προέρχεται από το ληρός που σήμαινε φλύαρος.

- mykka = άφωνος. Προέρχεται από τη λέξη μυκός που σήμαινε άφωνος. Από τη λέξη αυτή προέρχεται και το νεοελληνικό μουγκός.

- pera= τέλος. Προέρχεται από τη λέξη πέρας.

- tuuli = άνεμος. Προέρχεται από τη λέξη θύελλα, με αρχαία προφορά του θ ως τα ή thκαι του υ ως ου τούελλα.

- vuori = βουνό. Από τη λέξη όρος, με δασεία Fόρος, δηλαδή βόρος.

            Τι να πρωτοπιάσει κανείς από το φινλανδικό λεξιλόγιο; Υπάρχουν ελληνικές λέξεις που έχουν παραμορφωθεί τόσο ώστε να χρειάζεται ειδική ανάλυση. Ας δούμε για παράδειγμα τη λέξη hurskasπου σημαίνει θρήσκος. Παράγεται από τις λέξεις θρησκεία και ερεσκίη (= θρησκεία κατά τον Ησύχιο):

Fερεσκία (ερεσκίη)

Θερεσ-κεία (θρησκεία σύμφωνα με τους κανόνες της Γραμμικής Β)

res-ligio(λατινική λέξη για τη θρησκεία)

Furus-kas > hurus-kas > hurs-kas (φινλανδική λέξη).

Από αυτά φαίνεται ότι η φινλανδική λέξη hurskasείναι προμηκναϊκή που μεταφέρθηκε στην Φινλανδία από τους προμυκηναίους Έλληνες Πελασγούς.

            Υπάρχουν όμως και πάρα πολλές αλβανικές λέξεις στη γλώσσα των Φινλανδών. Ας δούμε μερικά παραδείγματα:

- veli= αδερφός. Προέρχεται από την αλβανική λέξη βελάι που σημαίνει αδερφός.

- valio= καλό. Προέρχεται από την αλβανική λέξη bάλι που σημαίνει το άριστον. Αυτή τη λέξη την έχει διασώσει ο Χριστοφορίδης στο αλβανικό λεξικό του. 

- jymina = θόρυβος, yymista = βροντή. Προέρχονται από το αλβανικό γίμοjπου σημαίνει βροντώ.

- kaataa = ρίχνω. Προέρχεται από το αλβανικό κατ που σημαίνει καταβάλλω, λέξη που διασώζει ο Χριστοφορίδης.

- kohta = σημείο (χρονικό σημείο). Προέρχεται από την αλβανική λέξη κόχα που σημαίνει καιρός.

- lahtea = υγρό. Προέρχεται από την αλβανική λέξη λάγετε που σημαίνει μουσκίδι, λέξη που διασώζει ο Χριστοφορίδης.

- pikku = μικρό. Προέρχεται από την αλβανική λέξη πακ που σημαίνει λίγο. 

- taatto = πατέρας. Προέρχεται από την αλβανική λέξη τάτε-α που σημαίνει πατέρας (αν και σήμερα οι Αλβανοί χρησιμοποιούν κυρίως τη λέξη μπαμπά-ι αντί της λέξης τάτε-α).

- tikari = μαχαίρι, στιλέτο. Προέρχεται από την αλβανική λέξη θίκε-α που σημαίνει μαχαίρι.

- aari= θησαυρός. Προέρχεται από την αλβανική λέξη άρι που σημαίνει χρυσός.

- vesi= νερό. Προέρχεται από την αλβανική λέξη βέσε που σημαίνει δροσιά, υγρασία, την οποία διασώζει στο λεξικό του ο Χριστοφορίδης.

- hiisi = δαίμων κακοποιός. Προέρχεται από την αλβανική λέξη χίε που σημαίνει σκιά, φάντασμα, πνεύμα, την οποία διασώζει ο Χριστοφορίδης.

Η αλβανική ερμηνεύει και μυθολογικά ονόματα φινλανδικών θεοτήτων. Για παράδειγμα, ο Vesi-hiisiήταν ένας κακοποιός δαίμονας των υδάτων και των λιμνών. Όπως είδατε από την ετυμολογία των λέξεων vesiκαι hiisiαυτές οι λέξεις είναι αλβανικές.

 

Γραμματικές καταλήξεις στη φινλανδική γλώσσα όμοιες με ελληνικές και αλβανικές

Εκτός από τις λέξεις που παραθέσαμε, υπάρχουν και πελασγικές (ελληνικές και αλβανικές) καταλήξεις που έχουν διασωθεί στη φινλανδική γλώσσα, κάτι που σημαίνει ότι η ελληνική και η αλβανική μαζί με άλλες γλώσσες ομιλούντο στην Φινλανδία πριν την εισβολή των ομιλούντων την μη ινδοευρωπαϊκή φινλανδική γλώσσα. Άρα οι προαναφερθείσες λέξεις δεν ήταν απλές συμπτώσεις ή ομοηχίες. Ας δούμε μερικά παραδείγματα:

- i= σημείο του πληθυντικού ονομάτων της φινλανδικής, όπως είναι και στην ελληνική γλώσσα.

- inenκαι hinen= σχηματίζουν επίθετα, όπως το ελληνικό -ινος.

- is = σχηματίζει ρήματα, όπως το αλβανικό -ις και το ελληνικό -ίζω.

- mme = πρώτο πληθυντικό ρημάτων, όπως το ελληνικό -μεν και το αλβανικό -με.

- n = κατάληξη αιτιατικής ενικού, όπως στην ελληνική και την αλβανική.

- os = ουσιαστικά από ρήματα, όπως και στην ελληνική, λέ-γω, λό-γος.

- pa = εγκλιτικό βεβαιωτικό με ρήματα, όπως το αλβανικό πο που σημαίνει μάλιστα.

- si = σημείο παρατατικού, όπως και στην αλβανική

- sti = σχηματίζει επιρρήματα, όπως και στην ελληνική, π΄χ. ονομα-στι, ελληνι-στι.

- te = επίθεμα πληθυντικού ονομάτων, όπως στην αλβανική.

 - tte = κατάληξη 2ου πληθυντικού ρημάτων, όπως ελληνικό -τε (π.χ. λέγε-τε) και αλβανικό -τε.

- u= σχηματίζει ρήματα παθητικά και αυτοπαθή, όπως το αλβανικό ου.

 

Συμπέρασμα

Τα κοινά στοιχεία στη γλώσσα, στη θρησκεία και εν γένει στον πολιτισμό των Ευρωπαίων οφείλονται σε αυτές τις επεκτάσεις των ελληνόφωνων και αλβανόφωνων Πελασγών του Αιγαίου κατά την απώτατη προϊστορία και όχι σε μεταναστεύσεις ενός ανύπαρκτου λαού, των Ινδοευρωπαίων, προϊόν φαντασίας των γλωσσολόγων του περασμένου αιώνα. Αυτό φαίνεται και από το γεγονός ότι θρησκευτικά σύμβολα του μινωικού πολιτισμού (διπλός πέλεκυς, ταύρος κ.λπ.), ο οποίος θεωρείται προ-ινδοευρωπαϊκός, εμφανίζονται διάσπαρτα σε όλη την Ευρώπη κατά τη Μέση Νεολιθική εποχή. Ο AlainDanielouαναλύοντας στο έργο του ShivaandDionysusτον περίφημο Γίγαντα του CerneAbbas– τον οποίο ο Stukeleyαπό το 1764 ταυτοποιούσε με τον Ηρακλή, επειδή κρατούσε ρόπαλο και το όνομά του Helisήταν παραφθορά του Hercules– παρατηρεί: «Όλα τα σύμβολα (ταύρος, φαλλός, κριός, όφις) ευρίσκονται σε πολιτιστικά και γεωργικά κέντρα του 6000 π.Χ. που είναι εξαπλωμένα από την Ευρώπη και την Αφρική ώς τη Ν.Α. Ασία. Ο νέος και γυμνός ιθυφαλλικός θεός υπάρχει σε όλες τις περιόδους της προϊστορικής Ευρώπης, από τον Πρωτο-Σέσκλο και το Starveco(6000 π.Χ.) ώς το Διμήνι και την περίοδο Vinca της Ρουμανίας, όπου η αρχαιολογική έρευνα αποκάλυψε νεκρούς σε στάση Γιόγκας. Αμέτρητες ομοιότητες στους μύθους και την εικονογραφία δεν αφήνουν αμφιβολία για την αρχική ενότητα της αρχαίας θρησκείας και της ευρείας εξαπλώσεως της επιρροής της. Το μεγάλο αυτό πολιτιστικό ρεύμα εκτεινόταν από την Πορτογαλία ώς το Μπαλί». Κυρίαρχος λοιπόν λαός της Ευρώπης κατά την απώτατη προϊστορία ήταν οι Πελασγοί, ο λαός που απετέλεσε τη βάση του πολιτισμού των λεγόμενων ινδοευρωπαϊκών λαών. Ο πελασγικός πολιτισμός όμως δεν απετέλεσε μόνο τη βάση του πολιτισμού των ινδοευρωπαϊκών λαών, αλλά και τη βάση του πολιτισμού των λαών της Μεσοποταμίας, όπως θα δείξω στο κεφάλαιο για την πελασγική προέλευση των Σουμερίων.

Add comment


Security code
Refresh

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ:

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση μέρους ή όλων των αναρτήσεων της ιστοσελίδας ΠΕΛΑΣΓΟΙ-ΕΛΛΗΝΕΣ-ΑΛΒΑΝΟΙ – www.greeks-albanians.com σε ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας με προϋπόθεση την αναφορά του αρθρογράφου και της ιστοσελίδας με ενεργό λινκ.

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους ή όλων των αναρτήσεων της ιστοσελίδας ΠΕΛΑΣΓΟΙ-ΕΛΛΗΝΕΣ-ΑΛΒΑΝΟΙ – www.greeks-albanians.com σε έντυπα μέσα χωρίς τη γραπτή άδεια του κατόχου αυτής της ιστοσελίδας Μάριου Δημόπουλου.

Wednesday the 28th - . Thanks to Joomla 2.5 templates by FTS