Η γλώσσα της πελασγικής επιγραφής της Λήμνου είναι η Αλβανική

Share


Η Πελασγική επιγραφή της Λήμνου θεωρείται ότι δεν έχει ερμηνευθεί. Και όμως το 1912 ο ιατροφιλόσοφος και ερασιτέχνης γλωσσολόγος Ιάκωβος Θωμόπουλος στο βιβλίο του «Πελασγικά» ερμήνευσε την επιγραφή αυτή με τη βοήθεια της Αλβανικής γλώσσας, την οποία Αλβανική θεωρούσε γλώσσα Ελληνική. Ας δούμε τι γράφει: «Η σύγκρισις του Πελασγικού κειμένου προς την Αλβανικήν μετάφρασιν ή μάλλον ειπείν παράφρασιν αποδεικνύει την ταυτότητα της αρχαίας Ελληνο-Πελασγικής προς την νεωτέραν Ελληνο-Πελασγικήν ήτοι Αλβανικήν. Η δε παραβολή αμφοτέρων τούτων προς την αρχαϊκήν Ελληνικήν πείθει πάντα, ότι η αρχαία Ελληνο-Πελασγική ως και η νεωτέρα ή Αλβανική ουδέν άλλο εισίν ή απλούν Πρωτοελληνικόν ιδίωμα» (Πελασγικά, σελ. 8)

(Επειδή το κείμενο του Θωμόπουλου είναι στην καθαρεύουσα και επειδή πολλοί Αλβανοί θα διαβάσουν αυτό το άρθρο, αποδίδω το ανωτέρω απόσπασμα στη δημοτική: «Η σύγκριση του Πελασγικού κειμένου προς την Αλβανική μετάφραση ή μάλλον παράφραση αποδεικνύει την ταυτότητα της αρχαίας Ελληνο-Πελασγικής προς τη νεότερη Ελληνο-Πελασγική, δηλαδή την Αλβανική. Η παραβολή και των δύο αυτών προς την αρχαϊκή Ελληνική πείθει τον καθένα ότι η αρχαία Ελληνο-Πελασγική όπως και η νεότερη ή Αλβανική δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα απλό Πρωτοελληνικό ιδίωμα»). Ο Θωμόπουλος λοιπόν ονομάζει την Αλβανική γλώσσα Ελληνο-Πελασγική και στην ουσία δεν τη θεωρεί ξεχωριστή γλώσσα, αλλά ένα απλό Πρωτοελληνικό ιδίωμα. 

Η επιγραφή βρέθηκε το 1886 στο χωριό Καμίνια της Λήμνου από δύο εταίρους της Γαλλικής αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών και δημοσιεύθηκε στο αυτοετές Δελτίο της. Κοσμεί στήλη επιτύμβιο φέρουσα την προτομή μαχητή που κρατά δόρυ στα δεξιά και διαιρείται σε δύο τμήματα, από τα οποία το μεν Α περιβάλλει ημικυκλοειδώς την κεφαλή του μαχητή, το δε άλλο Β καταλαμβάνει το δεξιό πλάγιο της τετραπλεύρου στήλης.

Πολλά έκτοτε γράφτηκαν περί της επιγραφής. Πολλοί Ετρουσκολόγοι, όπως οι Deecke, Pauli, Torpκαι άλλοι, ορθά από ιστορικούς κυρίως λόγους ορμώμενοι διέγνωσαν τη συγγένεια της γλώσσας της Πελασγικής επιγραφής της Λήμνου προς τη γλώσσα των Τυρρηνών Πελασγών ή Ετρούσκων της Ιταλίας.

Γενικά δεκτό τυγχάνει μόνο ότι η επιγραφή γράφτηκε στη γλώσσα των Τυρσηνών Πελασγών, οι οποίοι κατά τη γενική ομολογία των αρχαίων κατοικούσαν τη νήσο Λήμνο προ της εν έτει 510 π.Χ. γενομένης Αθηναϊκής κατάκτησης. Οι αρχαίοι συγγραφείς παραδίδουν ότι τη Λήμνο έκτισαν πρώτοι οι Τυρρηνοί Πελασγοί (Θουκυδίδης, IV 109) και ότι κάποιοι από αυτούς συνέπλευσαν στην Ιταλία μαζί με τον από τη Λυδία Τυρρηνό αρχηγέτη και έγινε το έθνος των στην Ιταλία Τυρρηνών ή Ετρούσκων (Στράβωνας V 221). Οι Πελασγοί αυτοί διωκόμενοι από τη Λήμνο από τους Αθηναίους το 510 π.Χ. κατέφυγαν στη Λακεδαίμονα ως χώρα ομοφύλων (κειν ς τος πατέρας, Ηρόδοτος IV 145) και από εκεί μέρος αυτών έπλευσαν στη Θήρα και Μήλο, ενώ οι περισσότεροι οίκισαν την πόλη Λύκτο (Ηρόδοτος IV 145-150, Πλούταρχος Ηθικ. Σ. 305 και 365).

Από αυτά εικάζεται ασφαλώς ότι η επιγραφή γράφτηκε προ του 510 π.Χ. κατά τον 6ο π.Χ. αιώνα.

Ας δούμε την ερμηνεία της επιγραφής που έκανε ο Θωμόπουλος. Θα εξετάσουμε το κάθε τμήμα της επιγραφής (Α και Β) ξεχωριστά. Την ορθότητα της ερμηνείας του Θωμόπουλου δύσκολα μπορεί κάποιος να αμφισβητήσει. Από την ερμηνεία αυτή της Πελασγικής επιγραφής της Λήμνου εξάγεται λοιπόν το συμπέρασμα ότι τα Αλβανικά είναι γλώσσα δική μας, των Ελλήνων, και κατά συνέπεια οι Αλβανοί είναι Έλληνες. Απορρίπτεται επίσης η ψευδοεπιστημονική θεωρία ότι οι Αλβανοί ήρθαν από τον Καύκασο τον μεσαίωνα, αφού μιλούσαν και έγραφαν τα Αλβανικά πολλούς αιώνες πριν στη Λήμνο.

 

 

 

Η επιγραφή πρέπει να αναγνωστεί ως εξής:

hουλαjε ζ ναφ ουθ ζιαζι μαράζ μαβ σιαλ χFεϊ ζ αFιζ ε Fισθο ζερον αϊθ Fα Μαλα σιαλ ζερον αϊ Μοριναιλ ακερ Ταβαρζι ο ζιFαϊ

 

Η μετάφραση της επιγραφής στην Αλβανική είναι η εξής:

Ουλάκ τσ' νεφ ουθ ζιάζι μαράς μbαj. Sιελεjκύjτσ' αβίτ βίσεν ε τιjσερόντε αΐ α Μάλα sίελεj(σιλετ) σερόντε αΐ Μουρινάιj. Αhέρε Ταβάρζι ο, σίba

 

Μετάφραση στη Νεοελληνική:

Οδοιπόρε, ο οποίος αριθμείς τα πένθη σας μαράζι κράτα. Επέπλεε εκείνος, ο οποίος γειτονεύει , την πατρίδα του έσωζε αυτός ή οι Μαλιείς επέπλεαν, έσωζε αυτός τους Μυριναίους. Και λοιπόν, ω Ταβάρζιε, να ζήσεις.

                                                               

ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ:

1. hουλαjε = αλβαν. ουλάκ-ου που σημαίνει ‘οδοιπόρος, πεζοπόρος’ από το ούδε-α, γκεγκ. ούλε-α , η οδός. ουδετάρ (udhëtar) που σημαίνει ‘οδηγός’. Στην γκεγκική υπάρχει εναλλαγή του δ σε λ (ούδε, ούλε = οδός). Το hουλαjε πρέπει να θεωρηθεί ως ενικός, κλητική επιθέτου.

 

2. ζ = αλβαν. τσε, τσ’ (ç), αντωνυμία ερωτηματική και αναφορική που σημαίνει ‘ποιός; ο οποίος’. Εδώ βρίσκεται αναφορικά = ‘ο οποίος’.

 

3. ναφ = αλβαν. νεφ, 2ος ενικός ενεστώτα οριστικής του ρήματος νεφ ή νεh που σημαίνει ‘αριθμώ’, και νοφ ή νοh (njoh) που σημαίνει ‘γνωρίζω, λαμβάνω γνώση’.

 

4. ουθ (κατά την αρχαϊκή προφορά του ο ως ου) = αλβαν. ου και jου, πληθυντικός γενική ή δοτική της προσωπικής αντωνυμίας 2ου και 3ου προσώπου. Το επίθεμα θ που προστίθεται στην Αλβανική ιδίως στα ονόματα, τίθεται και στις αντωνυμίες, ρήματα και επιρρήματα, όπως τιθ αντί τι που σημαίνει ‘εσύ’, κιθ αντί κι που σημαίνει ‘αυτός’, αΐθ αντί αΐ που σημαίνει ‘εκείνος’.

 

5. ζιαζι, πληθυντικός του αλβανικού ζί-α που σημαίνει πένθος. Από αυτό και το αλβανικό επίθετο ιζί-ου που σημαίνει ‘ο μαύρος, ο καϋμένος, ο δυστυχής, ο άθλιος’ (iziezezë = μαύρος-η).

Ο πληθυντικός του ζι ‘πένθος’ λέγεται στην Αλβανική άναρθρα ζι και ζία. Υπάρχουν όμως άλλα ονόματα που σχηματίζουν τον πληθυντικό σε –αζι κατά το Πελασγικό ζι-αζι που σημαίνει πένθη, όπως μίζαζι που σημαίνει ‘μύγες’ από το μίζεα, μjάλτσαζι που σημαίνει ‘μέλισσες’ από το μjάλτσεα, μότραζι που σημαίνει ‘αδελφές’ από το μότρεα.

 

6. μαράζ = αλβαν. μαράσι που σημαίνει μαράζι, μελαγχολία, πόθος ανεκπλήρωτος. Η λέξη μαράζι κακώς θεωρείται Τουρκική. Ο Πελασγικός τύπος μαράζι διατηρείται και στη σερβική, ρουμανική και τουρκική γλώσσα.

 

7. μαβ = αλβαν. μ(b)άου, μάου και μαφ, 2ος ενικός προστακτικής του μ(bhεμ (μέσος και παθητικός), ενεργητικός μ(b, μ(bj(mbaj), μ(b)αν = φέρω, κρατώ, όπως μ(b)α ζι = φέρω, κρατώ πένθος, μαράς μ(b)α ή μ(bj= έχε μαράζι, λύπη.

 

8. σιαλ = αλβαν. sίελ, 3ος ενικός παρατατικού οριστικής του ρήματος sίελ (sjell) ή sιλ, αόρ. sόλα που σημαίνει:

α) στέλνω, φέρνω (π.χ. κούστε sόλλι; kushtisolli? = ποιος σε έστειλε/έφερε;)

β) ρίχνω (στα γκεγκικά) (π.χ. sιλ νε γουρ, sjellnegur = ρίχνω πέτρα ή λίθο

γ) περιφέρω, οδηγώ (π.χ. sίελ βάλεν, sjellvalen= οδηγώ τον χορό)

Υπάρχει στην Αλβανική και άλλο sίελ στα γκεγκικά που σημαίνει εμποδίζω, αργοπορώ κάποιον,

Το sίελ στη μέση φωνή είναι sίελεμ ή sίλεμ (sillem) = ορμώ, φέρομαι, άγομαι.

Το Πελασγικό σιαλ έχει τη σημασία του μέσου sίελεμ και σημαίνει ‘ορμώ, επέρχομαι, επιπλέω’.

 

9. χFεϊ = αλβαν. κύj που σημαίνει αυτός. Στην επιγραφή αναγράφεται η λέξη ΨFΕΙ χFεϊ (Ψ = χ). Ο Θωμόπουλος θεωρεί ότι αυτή η λέξη είναι η αλβανική δεικτική αντωνυμία κυ και κύj. Η σχέση του Πελασγικού ΨFΙ χFι προς το αλβανικό κύjεξηγείται διά του χ = κ, F = υ, ι = j. Δεν πρέπει να μας κάνει εντύπωση. Το χ εναλλάσσεται με το κ, το δίγαμμα Fπροφερόταν και ως ου, ενώ το ι μπορεί να προφέρεται ως ημίφωνο j. Το ε του άλλου τύπου ΨFEIχFεϊ βρίσκεται στις υπόλοιπες πτώσεις της αλβανικής αντωνυμίας: κετίj, κετά κ.λπ.

 

10. ζ = αλβαν. τσ’ (ç) που σημαίνει ‘ο οποίος’.

 

11. αFιζ, 3ος ενικός ενεστώτα οριστική = αλβαν. αβίs(avis) που σημαίνει ‘προσεγγίζω, πλησιάζω, γειτονεύω’. Στη σημερινή Αλβανική το ρήμα κλίνεται ως εξής: οριστική ενεστώτα ενικός 1) αβίs, 2) αβίτ, 3) αβίτ. Στην Πελασγική φυλάσσει το τελικό ζ (s) και στα υπόλοιπα πρόσωπα.

 

12. ε = αλβαν. ε (e), αντωνυμία κτητική 3ου προσώπου κοινού γένους επί θηλυκού κτήματος, π.χ. ε άμα = η μητέρα αυτού, αυτής, ε γύσεjα (egjyshe-a) = η μάμμη αυτού, η γιαγιά αυτού, ε ζόνα (ezonja)= η κυρία αυτού, ε νούσεjα (enusja) = η νύφη αυτού, αυτής.

Επί αρσενικού κτήματος ι, όπως ι γύσι (igjyshi) = ο παππούς αυτού, αυτής, ι ζότι (izoti) = ο κύριος αυτού, αυτής.

 

13. Fισθο, ουσιαστικό αιτιατική ενικού = αλβαν. βίsε που σημαίνει ‘οίκος, σπίτι’ (πρβλ. γκεγκικό αμβίsε, δηλαδή άμε ε βίsεs = μητέρα του οίκου, οικοδέσποινα), ‘τόπος’. Το θ επένθημα Πελασγικό κατά δε, δεθ = γη. Ο σχηματισμός σε –ο Fισθο έχει προς το αλβανικό βίs(θ)ε, όπως τα αλβανικά κόhε και κόhο που σημαίνουν καιρός, εποχή. Στη σημερινή Αλβανική, όταν προηγείται η τριτοπρόσωπη κτητική αντωνυμία (ε, αιτιατική τε), το όνομα έπεται έναρθρα: τε βίs(θ)εν(ε) ή βίs(θ)ον(ε).

 

14. ζερον, 3ος ενικός παρατατικού οριστικής = αλβαν. σερόν (sheron) που σημαίνει ‘γιατρεύω, θεραπεύω’, και άρα ‘σώζω’

.

15. αϊθ = αλβαν. αΰ ή αΐ (ai) και με το επίθεμα θ αΐθ, αντωνυμία προσωπική 3ου προσώπου ή δεικτική = αυτός.

 

16. Fα, σύνδεσμος διαζευκτικός αλβανικός α – α, και με το j(το οποίο είναι το F) jα – jα = ή – ή

 

17. Μαλα, όνομα κύριο ονομαστική ενικού. Το μαλα της επιγραφής ο Θωμόπουλος το μεταφράζει διά του Μάλα ή Μαλίς γη, δεχόμενος είτε ότι έτσι ονομαζόταν η μεταξύ Μέλανος κόλπου και Μέλανος ποταμού ορεινή περιοχή της Θράκης βόρεια της Θρακικής χερσονήσου, τούτο δε εξ αναλογίας εικάζοντας προς τα στις Θερμοπύλες: Μαλιακός κόλπος, Μέλας ποταμός, Μαλίς γη, είτε ότι πρόκειται για την τελευταία.

Το όνομα της χώρας τέθηκε εδώ αντί των κατοίκων: ‘η Μάλα επήρχετο’ αντί ‘οι Μαλιείς επήρχοντο’.

 

18. σιαλ. Βλέπε ανωτ. Α 8.

 

19. ζερον. Βλέπε ανωτ. Α 14.

 

20 αϊ. Βλέπε ανωτ. Α 15.

 

21. Μοριναιλ. Όνομα εθνικό = ‘Μυριναίος’, ο κάτοικος της Μυρίνης, Πελασγικά Μορινα. Η νήσος Λήμνος είχε δύο πόλεις, την Ηφαιστία και τη Μύρινα (Στέφανος Βυζάντιος). Το Λημνικό Μοριναιλ = Μυριναίος αντιστοιχεί κατά τον σχηματισμό προς τα Αλβανικά φυλετικά ονόματα σε αιj, όπως: Κούκαιj, Sίναιj, Τούραιjκ.λπ. Το Μοριναιλ μπορεί να είναι ονομαστική ή αιτιατική ενικού ή πληθυντικού.

Το Α 19-21 ζερον αϊ Μουριναϊλ που σημαίνει ‘έσωσε αυτός τους Μυριναίους’ σε συνδυασμό προς το ανωτέρω Α 12-15 ε Fισθο ζερον αϊθ που σημαίνει ‘την πατρίδα του έσωσε αυτός’ υποδεικνύει ότι ο υμνούμενος νεκρός ήταν Μυριναίος όσον αφορά στην πατρίδα.

 

22. ακερ, επίρρημα = αλβαν. αhέρ ή ατhέρ που σημαίνει ‘τότε’ από το ατέ που σημαίνει ‘αυτόν’ και hέρε, hερ που σημαίνει ‘καιρό’. Επομένως το αhέρ ή ατhέρ κατά λέξη σημαίνει ‘αυτό τον καιρό, αυτή τη στιγμή’. Στα αρβανίτικα το τότε είναι αχιέρε, ενώ στα αλβανικά είναι ατhέρ (atëherë). Στην Πελασγική επιγραφή της Λήμνου υπάρχει ο τύπος που διασώζεται σήμερα στα Αρβανίτικα.

 

23. 24. Ταβαρζι ο. Το Ταβαρζι γίνεται φανερό ότι είναι κύριο όνομα από το παρεπόμενο επιφώνημα της κλητικής ο (= ελλην. ω), το οποίο στην Αλβανική συχνά επιτάσσεται πίσω από το όνομα, όπως ο κεν ή κεν ο = ω κύων, ο ζόνε ή ζον ο = ω κυρία, ο νούsε ή νουs ο = ω νύφη. Για την κατάληξη σε –ι πρβλ. τα απαράλλακτα σημερινά Αλβανικά Αλεκσάνδρι (Αλέξανδρος), Διμίτρι (Δημήτριος), Στέφανι (Στέφανος), Φιλίππι (Φίλιππος) κ.λπ.

 

25. ζιFαϊ ή ζιFαj, 2ος ενικός ενεστώτα προστακτικής απολεσθέντος ρήματος, το οποίο είναι όμοιο με το ελληνικό ζν (από το *ζήFω). Ο Ησύχιος έχει ρήμα συγγενές σεβέω που σημαίνει ‘ζω’.  Στην Αλβανική σώζεται μόνο στην επίκληση σίbα, ζήσε, υγίαινε, ως ευχή προς φτερνιζόμενο (αντί του συνήθους σενdέτ που σημαίνει ‘υγείαν’!). Πρβλ. το στον Ευπόλιδα (εν Βάπταις 10) σαβα!, κραυγή των σαβαζόντων, δηλαδή των εορταζόντων τη γιορτή του Φρυγίου Βάκχου Σαββαζίου (θεού της ζωής, της ζωηρότητας), που αντιστοιχούσε προς το εαί! εο!

 

 

Η επιγραφή πρέπει να αναγνωστεί ως εξής:

hουλαjε ζι Φουκια σιαλε ζερον αϊθ ε Fισθο του Fερον α[ι] ρο μ’ Hαραλι ο ζιβαϊ επτε ζι ου αραϊτιζ Φουκε ζιFαϊ αFιζ σιαλ χFι ζ’: μαραζ μ’: αFιζ α ου μ’ αϊ

 

Η μετάφραση της επιγραφής στην Αλβανική είναι η εξής:

Ουλάκ sι Φούκια sίελεj (sίλετ), σερόντε αΐ βίsεν ε τίjτου βdίρεj(τουκ ου βdιέρ) αΐ. Ρρο μ’ Ηαράλι, ο sίbα: έπτε ζι. Ου αρρατίs Φουκέ. Sίbα: αβίτ: sίελεj(sίλετ) κύjτσ’ μαράς μ’ αβίτ. Α, ουμέ αΐ

 

Μετάφραση στη Νεοελληνική:

Οδοιπόρε όταν οι Φωκείς επέπλεαν, έσωσε αυτός την πατρίδα του απολεσθείς αυτός. Έρρωσο σε μένα, ω Χαράλη, να ζήσεις: έδωσε (επακολούθησε) πένθος. Εκδιώχθηκαν οι Φωκείς. Να ζήσεις: πλησίασε: επέπλευσε (επήλθε) εκείνος ο οποίος μαράζι μου γειτονεύει. Α, εξέλιπε αυτός.

 

ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ:ΚΚ

1. hουλαjε. Βλέπε Α 1.

 

2. ζι = αλβανικό sι, σύνδεσμος χρονικός που σημαίνει ‘όταν, αφού’ και είναι όμοιος με το ελληνικό ε (από το *σει).

 

3. Φουκια = Φωκίδα της Στερεάς Ελλάδας ή Φώκαια της Μικράς Ασίας. Γνωρίζουμε ότι της Φωκίδας οι αρχαιότατοι κάτοικοι Φωκέες ή Φωκήες ήταν Λέλεγες (Δικαίαρχ. 5 Huds.) και Πελασγοί (Παυσαν. 33). Φουκια λέγεται εδώ η χώρα περιληπτικά αντί των κατοίκων Φωκέων ή Φωκαέων, όπως λέμε και σήμερα η Αρβανιτιά, ήρθε όλη η Κεφαλλονιά.

 

4. σιαλε, 3ος ενικός παρατατικού οριστικής. Βλέπε Α 8. Για τη διαφορά των τύπων σιαλ και σιαλε πρβλ. και τους σημερινούς διάφορους τύπους στην Αλβανική: rιjκαι rίjε, sίελ, sίελτε, sίελκ(ε) γκεγκ., 3ου ενικού παρατατικός οριστική του rιj, sίελ.

 

5. ζερον. Βλέπε Α14.

 

6. αϊθ. Βλέπε Α 15.

 

7. 8. ε Fισθο. Βλέπε Α 12. 13.

 

9. του = αλβανικό τούε, τύε, τυ (γκεγκ.), τουκ, τούκε (τοσκ.), επίρρημα που σημαίνει ‘ενώ’ και εκφράζει αναλυτικά την έννοια της μετοχής, όπως: Πορ αΐ κουρ ίστε τούε μενdούεμ κετό που σημαίνει ‘όταν αυτός ήταν εν τω σκέπτεσθαι (= σκεπτόμενος) αυτό’.

 

10.  Fερον, 3ος ενικός παρατατικού οριστικής του Πελασγικού ρήματος Fερον, το οποίο είναι το ελληνικό Fέρρω, ρρω και Fάρρω ή βάρρω (Ησύχιος) που σημαίνει απόλλυμαι, χάνομαι. Στην αλβανική σώζεται το ρήμα έχοντας προθεματικό σ αντί F, σερρόj, σερρόν ή σαρρόν = απόλλυμαι, φθείρομαι, όπως: σερρόj περ τε νγράνε που σημαίνει ‘πεθαίνω της πείνας’, sι σαρρόι κύj νερί που σημαίνει ‘πώς απωλέσθηκε (χάθηκε) αυτός ο άνδρας’. Υπάρχει στην αλβανική και άλλο ανάλογο ρήμα βdαρ ή βαρ, βdίερ ή βίερ, βdιρ ή βιρ που σημαίνει ‘φθείρω ή φθίνω, απόλλυμαι’, αόριστος βdόρα, μετοχή βdιέρρε, βιέρρε, bιέρρουν που σημαίνει ‘απωλεσθείς’, το οποίο είναι το ελληνικό φθείρω.

 

11. α[ι]. Μετά το Α λείπει ένα γράμμα, το οποίο μετά του Nachmansonο Θωμόπουλος δεχόμενος ως Ι διαβάζει αϊ = αυτός (ο προκείμενος νεκρός).

 

12. ρο = αλβαν. ρο ή ρρο, 2ος ενικός ενεστώτα προστακτικής του ρήματος.ρρόj(rroj), ρρον ή ρρενοj που σημαίνει ‘ζω’.

 

13. μ’ = αλβανικό με, μ’, αντωνυμία προσωπική 1ου προσώπου, τύπος εγκλιτικός της δοτικής και αιτιατικής ενικού. Εδώ είναι δοτική χαριστική: έρρωσό μοι, να μου ζήσεις.

 

14. 15. Hαραλι ο. Όνομα κύριο, όπως φαίνεται από το επιφερόμενο σημείο της κλητικής ο, ‘ω Hαράλη’. Για τον σχηματισμό της κλητικής και του ονόματος βλέπε Α 23, 24.

Προς το Λήμνιο Πελασγικό Hαράλης (=Χαράλης) πρβλ. το σημερινό όνομα Καράλης της οικογένειας από τη Χίο.

 

16. ζιβαϊ. Βλέπε Α 25.

 

17. επτε = αλβαν. έπτε (jëpte), 3ος ενικός παρατατικού οριστικής του ανώμαλου ρήματος απ (jep) που σημαίνει δίνω., παθητικός έπεμ που σημαίνει ‘δίνομαι, υποχωρώ, επακολουθώ’.

Άραγε εδώ το επτε βρίσκεται στην ενεργητική σημασία, δηλαδή ‘έδωσε πένθος, συμφορά’ ο Φωκεύς διά του θανάτου του προκείμενου νεκρού; Ή λέγεται αντί του μέσου έπετε με τη σημασία του ‘επακολούθησε, επήλθε’ ζι ‘πένθος, συμφορά’; Ο Θωμόπουλος θεωρεί το δεύτερο.

 

18. ζι = αλβαν. ζι που σημαίνει ‘πένθος, δυστυχία’, ονομαστική ή αιτιατική ενικού άναρθρη. Βλέπε Α 5.

 

19. 20. ου αραϊτιζ = αλβανικό ου αρρατίs, 3ος ενικός οριστικής παθητικού παρατατικού του ρήματος αρρατίs (arratis) που σημαίνει ‘φυγαδεύω, απομακρύνω, αποδιώκω, δραπετεύω’ και παθητικό αρρατίsεμ = φυγαδεύομαι, αποδιώκομαι.

Ο παθητικός παρατατικός εκφράζεται εδώ κατά το Γκεγκικό διά του ενεργητικού τύπου και της προτιθέμενης αυτοπαθούς αντωνυμίας ου. Ο συνήθης τύπος του 3ου ενικού παθητικού παρατατικού λέγεται αρρατίsες ή αρρατίsεjστην Τοσκική, μόνο δε το δεύτερο στη Γκεγκική.

Ο επιγραμματογράφος αναγγέλλει προς τον πεσόντα στη μάχη νεκρό, ο οποίος δεν γνώριζε το αποτέλεσμά της, ότι οι Φωκείς (ή Φωκαείς) που επιτέθηκαν εκδιώχθηκαν.

 

21. Φουκε. Όνομα εθνικό ονομαστική ενικού αναφερόμενο προς το ανωτέρω Β3 Φουκια. Το Λημνικό Πελασγικό Φουκε ‘ο κάτοικος της Φουκια’ υπάρχει σχηματισμένο σε –ε απαράλλακτα όπως τα σημερινά Αλβανικά: Γαλατία, Γαλάτε που σημαίνει ‘ο Γαλάτης’, Μιδία, Μίδε που σημαίνει ο Μήδος κ.λπ.

 

22. ζιFαϊ. Βλέπε Α 25.

 

23. αFιζ. Βλέπε Α 11. Εδώ βρίσκεται σε προστακτική = αλβαν. αβίτ που σημαίνει ‘εμφανίσου, πλησίασε’. Προσκαλείται ο νεκρός αφού αναβιώσει και εμφανισθεί να διώξει τον γείτονα που επιτέθηκε και να σώσει από αυτόν την πατρίδα του Μυρίνη.

 

24. σιαλ. Βλέπε Α 8.

 

25. χFι. Βλέπε Α 9.

 

26. 29. ζ’ αFιζ. Βλέπε Α 10. 11.

 

27. 28. μαραζ μ’. Βλέπε Α 6, Β 14. Το μ’ = αλβανικό μ’, δοτική χαριστική. Η φράση παρενθεματικά μεταξύ δύο διαστίξεων : : εκφράζει τη λύπη για τον εκλιπόντα πολεμιστή, ο οποίος και τώρα μπορούσε να σώζει την πατρίδα.

 

30. α = αλβανικό α! αh! επιφώνημα θλίψης ή αγανάκτησης. Πρβλ. το αρχαιοελληνικό α! αα! και το δικό μας α!, αχ!.

 

31. ου μ’ = αλβανικό ου με, 3ος ενικός παθητικού παρατατικού οριστικής του ρήματος μέjπου σημαίνει ‘στερώ, καθυστερώ, κάνω ελλιπές’, αόριστος μένα, , , παθητικός μέhεμ που σημαίνει ‘λείπω, γίνομαι ελλιπής’. Ου με bούκα = στέρευσε, εξέλειπε το ψωμί (Λεξικό Χριστοφορίδη 242). Ο παθητικός παρατατικός σχηματίζεται εδώ όπως και στο Β 19. 20. το ου αραϊτιζ κατά το Γκεγκικό διά του ενεργητικού τύπου προτιθεμένης της αυτοπαθούς αντωνυμίας ου. Το ου με βρίσκεται αντί του ου μέj, εκπεσόντος του j.

 

32. αϊ = αλβαν. αΐ. Βλέπε Α 15. 20, Β 6. 11.

 

Add comment


Security code
Refresh

Comments  

 
+2 #25 mikoud 2017-04-09 13:16
Στήλη της Λήμνου

A.1. hολαιεζ:ναφοθ:ζ ιαζι απόδοση: η (ο λαιε)ζ (ο Λάιε) ο Λάιος ναφοθ αφο(υ) αφού βιάζει(βίασε) ανάλυση: η μυθολογία( Ησίοδος) μας λέει ότι Η Βία και τα αδέλφια της ήταν μόνιμοι συνοδοί του Διός η Βία σαν μια από της ιδιότητες του Δια. Αντικαθιστούμε τα (δια, ζια ,βια). οπότε βιαβι με την βια-βι με την βια-ζει (βιάζει) βι= βιος . Στο κείμενο παρακάτω θα δείτε ότι από την πελασγική γλωσσά στην ελληνική τα ζ,β,δ,ι, αντικαθίστανται είτε με φωνήεντα, είτε με σύμφωνα.
A.2. μαραζ:μαF ανάλυση: μαράζι*1), μαρασμός οπότε δυστυχία, μαρασμός
A.3. σιαλχFειζ:αFιζ σιαλχειζ η σιαλχε(ς) οπότε ιαλχες ιαχές (φωνές) αFιζ (αιζ)= αι=αεί= πάντα . το ζ φεύγει ο γραφών την στήλη επιλέγει το φωνήεν (ι) και το αντικαθιστούμε με το σύμφωνο (ς). και το φωνήεν (ι) με το (ει)*
Quote
 
 
+2 #24 mikoud 2017-04-09 13:15
A.4. εFισθο:ζεροναιθ ανάλυση: εφισθο εισθο (εις το) ζεροναιθ= (ι)ερο ιερό ναό ζ σε ι ζερο σε ιερό ναι= σε ναό και το (ι) σε (ο) το θ φεύγει . ο γράφων την στήλη επιλέγει το σύμφωνο (θ) από την λέξη εφισθο και το αντικαθιστούμε με το σύμφωνο (τ) το f φεύγει.
A.5. ζιFαι ανάλυση: ζιαι του (δ)ια το f δεν το χρησιμοποιώ πουθενά το ι φεύγει.
A.6. ακερ:ταFαρζιο ανάλυση: ακέρ(αιο) άρτιο
A.7. αναλασιαλ:ζερον αι:μοριναιλ ανάλυση: λασία σημαίνει (πυκνό) ιερό ναό Μυρίνας η πυκνή (Λήμνος) και τον ιερό ναό Μυρίνας. ο γραφών την στήλη επιλέγει το φωνήεν (ι) ναι σε από ναι σε ναό και το αντικαθιστούμε με το φωνήεν (ο).
Quote
 
 
+2 #23 mikoud 2017-04-09 13:13
Ελεύθερη απόδοση ο Λάιος αφού βίασε δυστυχία, μαρασμός και φωνές ακούγονται πάντα στον έντιμο ιερό ναό του Δια. Από την Πυκνή(Λήμνος) και τον ιερό ναό Μυρίνας η από τον πυκνό(πολύ κόσμο) ιερό ναό Μυρίνας. *
Quote
 
 
+2 #22 mikoud 2017-04-09 13:11
Επιγραφή Β (στο πλάι)

B.1. hολαιεζι:φοκιασ ιαλε:ζεροναιθ:ε Fισθο:τοFερονα ανάλυση: ο Λάιος στην Φωκίδα ιαλε από το ιάλεμος που σημαίνει θλιβερά άσματα , γεγονότα στον ιερό ναό εις το, το φέρει δηλαδή τα οποία (φ)έρον(τ)α φέρει.
B.2. ρομ:hαραλιο:ζιF αι:επτεζιο:αραι :τιζ:φοκε ανάλυση: ρομ= ρώμη δύναμη, χαρ(α)=χαρά αλιο = αλιεύω από τον δια, ζιο = βιο ο βιος αραί = κατάρα του στη Φωκίδα εδώ ο γραφών επιλεγεί το φωνήεν (ο) στο ρομ και στην φοκε εμείς τα αντικαθιστούμε με το φωνήεν (ω) Ρώμη= δύναμη, Φωκίδα.

B.3. ζιFαι:αFιζ:σιαλ χFιζ:μαραζμ:αFι ζ:αομαι ανάλυση: δια αεί σιαλχι ιαλχ(η) ιαχή και δυστυχία αεί= για πάντα οιμε =αλίμονο

Ελεύθερη απόδοση ο Λάιος στην Φωκίδα θλιβερά άσματα στον ιερό ναό φέρει. δύναμη χαρά αλιεύει από τον Δια. ο βιος του και η κατάρα του στη Φωκίδα «ω Δια για πάντα φωνή και μαρασμός αλίμονο».
Quote
 
 
+1 #21 mikoud 2017-04-09 13:10
Επιβεβαίωση της απόδοσης από την ελληνική μυθολογία: Ο Λάιος πριν γίνει βασιλιάς, όταν ήταν ανήλικος , τον επιτρόπευε ο Νυκτέος και ο Λύκος. και ήταν «εξόριστος» στην Ηλεία, όπου τον φιλοξένησε και με χαρά ο βασιλιάς της, Πέλοπας. Όμως ο Λάιος έκλεψε το γιο του Πέλοπα, Χρύσιππο και τον έφερε στη Θήβα, όπου ο Χρύσιππος αυτοκτόνησε από τη ντροπή του με το ξίφος του γιατί ο Λάιος τον βίασε. Έτσι ο Πέλοπας οργισμένος και πληγωμένος για το χαμό του γιου του, καταράστηκε το Λάιο να μην αποχτήσει ποτέ παιδιά ή να σκοτωθεί απ’ το γιο του. Η Ήρα επικρότησε την κατάρα, ενώ ο Απόλλωνας τον συμβούλεψε να μην τεκνοποιήσει.

Η μετάφραση της στήλης μας πληροφορεί, όπως θα είδατε, για την κατάρα του βασιλιά Λάιου, του Λάμβακα.
Quote
 
 
+1 #20 mikoud 2017-04-09 13:09
Παρατήρησεις:

1. θέλω να πω πως οι λέξεις αντικαθίστανται από πελασγικές, σε Ελληνικές. υπάρχει μεγάλη συγγένεια της ελληνικής γλώσσας, με την πελασγική .
2. ο γράφων την στήλη της Λήμνου σε μερικές προτάσεις επιλέγει ένα φωνήεν κυρίως (εδώ το βασικό είναι το ι) και πρέπει να το αντικαταστήσουμ ε με σύμφωνο η φωνήεν πχ (αιζ)= α(ι)= αεί το ζ φεύγει και φοκε= Φωκίδα η ρομ= ρωμ. και το αντίθετο ένα σύμφωνο (βασικό το ζ) πχ ναφο(θ) αφο(υ) αφού στην ετεοκριτική γλωσσά που θα δώσω παράδειγμα θα φανεί καλύτερα.
3. Όταν το ζ είναι στην αρχή μιας λέξης το ζ συνδέεται με ιδιότητες του δια η τόπο λατρείας.
4. Βλέπουμε ότι οι συγγενείς του Χρύσιππου στην απόδοση της στήλης μοιρολογούν τον Χρύσιππο στον ναό του δια στην Ηλεία(βασιλιάς της Ηλείας ήταν ο πατέρας του Χρύσιππου Πέλοπας) .
Quote
 
 
+2 #19 Mikoud 2017-03-16 16:47
Την Λέσβο την ανέφερα σαν παράδειγμα δεν μπορεί να ξέρουμε την χλωρίδα πριν χιλιάδες χρόνια της λήμνου.
Quote
 
 
0 #18 mikoud 2017-03-16 15:09
δυστυχια*
Quote
 
 
+2 #17 mikoud 2017-03-16 14:20
με λιγα λογια η στηλη ειναι αφιερωμενη στον λαιο βασιλια της θηβας και απεικονίζει πιθανος τον ιδιο.
Quote
 
 
+1 #16 mikoud 2017-03-16 14:16
ηολαιεζ(ο λαιος)φοκιασιαλ ε(στην φωκιδα)ιαλε,ιαλ εμος=(θλιβερα γεγονοτα,ασματα )ζεροναιθ (στον ιερο ναο) εFισθο εισ το τοFερονα (τα οποια φερει) ρομ (με ορμη) hαραλιο(χαραζει )σχεδιαζει ζιFα (διας) επτεζιο αραι αρα (καταρα)(Αισχύλ ου, Επτά επί Θήβας, στ.655)τιζ:φοκε
ζιFαι(ο διας) αFιζ (αφησε)σιαλχFιζ (ζ ιαλχες ιαχες (φωνες)μαραζμ(δ υστυχια)αFιζ(αφ ησε)αομαι(οιμε) αλοίμονό
Quote
 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ:

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση μέρους ή όλων των αναρτήσεων της ιστοσελίδας ΠΕΛΑΣΓΟΙ-ΕΛΛΗΝΕΣ-ΑΛΒΑΝΟΙ – www.greeks-albanians.com σε ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας με προϋπόθεση την αναφορά του αρθρογράφου και της ιστοσελίδας με ενεργό λινκ.

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους ή όλων των αναρτήσεων της ιστοσελίδας ΠΕΛΑΣΓΟΙ-ΕΛΛΗΝΕΣ-ΑΛΒΑΝΟΙ – www.greeks-albanians.com σε έντυπα μέσα χωρίς τη γραπτή άδεια του κατόχου αυτής της ιστοσελίδας Μάριου Δημόπουλου.

Saturday the 29th - . Thanks to Joomla 2.5 templates by FTS