Η ελληνο-θρακο-ιλλυρική καταγωγή των Σλαβομακεδόνων (Σκοπιανών)

Share

Η ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΑ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ

Οι ομιλούντες το σλαβομακεδονικό ιδίωμα σε ένα μεγάλο ποσοστό είναι Έλληνες στην καταγωγή. Πρόκειται περί εκσλαβισμένων γλωσσικά Ελλήνων. Δυστυχώς η επίσημη θέση του σύγχρονου Ελληνικού κράτους είναι ότι οι Σλαβομακεδόνες είναι Σλάβοι ή Βούλγαροι. Τέτοια είναι η έλλειψη γνώσης των σύγχρονων Ελλήνων στα εθνολογικά θέματα και στα θέματα καταγωγής των λαών, που αδιακρίτως χαρακτηρίζουν τους Σλαβομακεδόνες Σλάβους και Βούλγαρους, λες και οι Βούλγαροι είναι Σλάβοι. Ας αποφασίσουν λοιπόν τι είναι: Σλάβοι ή Βούλγαροι; Οι σύγχρονοι Έλληνες αγνοούν το γεγονός ότι πολλοί Σκοπιανοί κατάγονται από τη λεγόμενη «Αιγαιακή» Μακεδονία και ότι ήταν δίγλωσσοι (μιλούσαν δηλαδή Ελληνικά και Σλαβομακεδονικά). Άρα τι άλλο θα μπορούσαν να είναι οι Σκοπιανοί εκτός από Έλληνες Μακεδόνες που εκσλαβίστηκαν γλωσσικά; Διαφορετικά, οι Έλληνες θα πρέπει να αποδεχθούν τις θεωρίες του Φαλμεράιερ περί του δήθεν εκσλαβισμού των Ελλήνων. Δεν μπορούν δηλαδή οι Έλληνες να λένε ότι οι σλαβόφωνοι που κατοικούν στην Ελλάδα είναι Έλληνες στην καταγωγή, ενώ οι σλαβόφωνοι των Σκοπίων, που κατοικούν λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα, είναι Σλάβοι. Ή οι κάτοικοι της Ελλάδας που ομιλούν και τα σλαβομακεδονικά είναι και αυτοί Σλάβοι όπως και οι Σκοπιανοί ή οι Σκοπιανοί είναι και αυτοί Έλληνες, όπως οι εν Ελλάδι ομιλούντες το σλαβομακεδονικό ιδίωμα. Οι Έλληνες όμως των αρχών του προηγούμενου αιώνα ήταν πολύ περισσότερο κατατοπισμένοι και θεωρούσαν τους ομιλούντες το σλαβομακεδονικό ιδίωμα ως Έλληνες, απογόνους των αρχαίων Μακεδόνων, και όχι ως Βούλγαρους και ότι το σλαβομακεδονικό ιδίωμα σχετιζόταν με την Ελληνική γλώσσα. Αυτό το έκαναν και ως αντίδραση προς την επεκτατική πολιτική των Βουλγάρων που βάπτιζαν κάθε σλαβόφωνο κάτοικο της Μακεδονίας ως Βούλγαρο.

 

Ας δούμε τι έγραφε ο Ίων Δραγούμης: «Ίσην κατάπληξιν εμποίει η επιπολαία έστω εξέτασις της λαλουμένης εν τη ελληνική Μακεδονία διαλέκτου. Είναι άπορον πώς εξακολουθεί ολόκληρος ο Ελληνισμός ν’ αποκαλή αυτήν Βουλγαρικήν, πώς μέχρι σήμερον διακηρύττει ότι ο δήθεν βουλγαρόφωνος ημών πληθυσμός απώλεσε καθ’ ολοκληρίαν την γλώσσαν του και πώς δεν ευρέθη εισέτι ουδέ είς λόγιος Έλλην Σλαυομαθής όπως ν’ αποκαλύψη και διασαλπίση αρμοδίως ανά τον κόσμον την επικρατούσαν ολέθριαν πλάνην. Μακράν τούτου φοβούμαι μη αποδειχθή ημέραν τινά ότι ο Μέγας Αλέξανδρος εγειρόμενος εκ του τάφου θα εννόη ευκολώτερον την δήθεν βουλγαρικήν ταύτην διάλεκτον ή όσον θα εννόη τα δήθεν ελληνικώτερα ιδιώματα του Κύπριου ή και του Πελοποννήσιου αγρότου» (Ίων Δραγούμης, «Τα τετράδια του Ίλιντεν», σελ. ΚΣΤ’).

 

Οι δήθεν Σλάβοι των Βαλκανίων

Θα αναρωτηθεί κανείς πώς είναι δυνατόν οι Σκοπιανοί να μιλάνε Σλαβικά και να μην είναι Σλάβοι. Η γλώσσα δεν έχει σχέση πάντα με την καταγωγή. Και οι Βούλγαροι μιλάνε Σλαβικά, αλλά δεν είναι Σλάβοι. Στην πραγματικότητα οι ανθρωπολογικές μελέτες που έχουν γίνει στη Βαλκανική χερσόνησο έχουν δείξει ότι η πλειοψηφία των λαών που μιλάνε Σλαβικά στα Βαλκάνια δεν είναι Σλάβοι, αλλά έχουν απλώς εκσλαβισθεί γλωσσικά. Ο R. Biasutti στο βιβλίο του «LarazzeeiPopolidellaTerra» (εκδ. 1954, σελ. 257) αναφέρει ότι «ο Pittard, ένας από τους καλύτερα γνωρίζοντες τα ανθρωπολογικά ζητήματα της Βαλκανικής, παρουσιάζεται πεπεισμένος ότι οι ομιλούντες τη σλαβική γλώσσα Βαλκανικοί λαοί κατά το μεγαλύτερο μέρος τους δεν ανήκουν στον αρχικό σλαβικό κλάδο, αλλά απλώς εκσλαβίσθηκαν». Επί του θέματος αυτού ο ανθρωπολόγος Άρης Πουλιανός αναφέρει: «Είναι γνωστό, ότι τα σλαβικά φύλα πέρασαν τον Δούναβη προς τα Βαλκάνια κατά τον 6ο και 7ο μ.Χ. αιώνα. Αυτές όμως οι μετακινήσεις, όπως δείχνει το ανθρωπολογικό υλικό, δεν ήταν τόσο μεγάλες ώστε να αλλάξουν τον φυσικό τύπο των λαών που ζούσαν σε αυτές τις χώρες» («Η Προέλευση των Ελλήνων», σελ. 239). Τα ίδια υποστηρίζουν οι Ρώσοι ανθρωπολόγοι Γ. Ντέμπετς, Τ. Τροφίμοβα και Ν. Τσεμποξάροβ, αλλά και ο Ρουμάνος ανθρωπολόγος AlManuila, ο οποίος το 1957 διαπίστωσε ανθρωπολογική ομοιότητα σε όλο τον βαλκανικό χώρο. Κοινή λοιπόν πεποίθηση των ανθρωπολόγων είναι ότι η διάδοση των σλαβικών γλωσσών δεν συνοδευόταν από μαζικές μετακινήσεις λαών. Άρα το γεγονός ότι οι Σκοπιανοί μιλάνε Σλαβικά δεν συνεπάγεται ότι είναι Σλαβικής καταγωγής.

 

Οι απόψεις του Στίλπωνος Κυριακίδη για την ελληνική καταγωγή των Σλαβόφωνων Μακεδόνων

ΟΣτίλπων Κυριακίδης στο βιβλίο του «Τα βόρεια εθνολογικά όρια του Ελληνισμού» (Θεσσαλονίκη, 1946, σελ. 59)γράφει για την εθνολογική σύσταση του πληθυσμού της Δυτικής Μακεδονίας: «Κατά τους χρόνους λοιπόν τούτους (σ.σ. εννοεί στις αρχές του 20ου αιώνα) οι κατοικούντες τα τρία μακεδονικά βιλαέτια, της Θεσσαλονίκης, του Μοναστηρίου και των Σκοπίων, εάν αφήσωμεν κατά μέρος ολιγανθρώπους τινάς εθνότητας, όπως είναι οι Εβραίοι, οι Αθίγγανοι, οι Αρμένιοι και οι εν τη περιοχή κυρίως των Σκοπίων Αλβανοί, είναι κατά την γλώσσαν μεν τουρκόφωνοι οι μουσουλμάνοι, οι δε ελληνόφωνοι, οι δε σλαβόφωνοι. Και περί μεν των τουρκοφώνων μουσουλμάνων και των ελληνοφώνων Ελλήνων ουδεμία υπήρξεν αμφισβήτησις, διότι η εθνική αυτών συνείδησις ήτο σταθερά, μολονότι Βούλγαροι και Σέρβοι επιστήμονες και προπαγανδισταί ισχυρίσθηκαν πολλάκις ότι πρόκειται περί εξελληνισμένων Σλάβων. Περί των Σλαβοφώνων όμως ηγέρθη αμφισβήτησις μεταξύ Βουλγάρων και Σέρβων και Ελλήνων ως προς την καταγωγήν και εθνικότητα αυτών. Και η αμφισβήτησις αύτη είναι δικαιολογημένη, μολονότι δεν διεξήχθη πάντοτε με την απαιτουμένην επιστημονικήν ειλικρίνειαν και την ιστορικήν αλήθειαν. Ας ίδωμεν λοιπόν τι ακριβώς συμβαίνει».

Πριν συνεχίσω με τα όσα πολύ ενδιαφέροντα γράφει ο Στ. Κυριακίδης, ας δούμε μια σύγχυση που τον διέπει, σύγχυση από την οποία διακατέχονται όλοι εν γένει οι ασχολούμενοι με τα εθνολογικά ζητήματα ιστορικοί και εθνολόγοι. Συγχέουν το ζήτημα της καταγωγής με το ζήτημα της εθνικότητας. Και είναι φυσικό τούτο, διότι δεν είναι ανθρωπολόγοι. Άλλο καταγωγή και άλλο εθνική συνείδηση. Η εθνική συνείδηση είναι πολλάκις αποτέλεσμα προπαγάνδας. Η σύγχυση του Κυριακίδη είναι εμφανέστατη, όταν γράφει: «Περί των σλαβοφώνων όμως ηγέρθη αμφισβήτησις μεταξύ Βουλγάρων και Σέρβων και Ελλήνων ως προς την καταγωγήν και εθνικότητα αυτών». Δηλαδή ο Κυριακίδης συγχέει την καταγωγή με την εθνικότητα. Θα μπορούσε για παράδειγμα οι Βούλγαροι και οι Σέρβοι να είναι κοινής καταγωγής (Σλάβοι) αλλά διαφορετικής εθνικότητας. Στην πραγματικότητα όμως οι Έλληνες και ένα μέρος των  Βούλγαρων είναι κοινής καταγωγής. Αποτέλεσμα της σύγχυσης που διέπει τον Κυριακίδη είναι και το γραφέν υπ’ αυτού: «Και περί μεν των τουρκοφώνων μουσουλμάνων και των ελληνοφώνων Ελλήνων ουδεμία υπήρξεν αμφισβήτησις, διότι η εθνική αυτών συνείδησις ήτο σταθερά». Στη σύγχυση αυτή του Κυριακίδη έρχεται να προστεθεί μια άλλη σύγχυση, και αυτή είναι το ζήτημα της γλώσσας. Η γλώσσα δεν σχετίζεται πάντα με την καταγωγή. Η γλώσσα όμως μπορεί να συμβάλλει σε αλλοίωση της εθνικότητας μιας πληθυσμιακής ομάδας. Και σε αυτές τις συγχύσεις έρχεται να προστεθεί και μια ακόμα σύγχυση του Κυριακίδη, το θέμα της θρησκείας. «Περί μεν των τουρκοφώνων μουσουλμάνων», γράφει ο Κυριακίδης. Και ποιος του είπε ότι αυτοί οι τουρκόφωνοι μουσουλμάνοι ήταν κατ’ ανάγκη τουρκικής καταγωγής; Θα μπορούσαν να είναι αυτόχθονες Βαλκανικοί πληθυσμοί που εκτουρκίστηκαν γλωσσικά και εξισλαμίστηκαν. Πολλοί Έλληνες θεωρούνταν Τούρκοι, επειδή ήταν Μουσουλμάνοι. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι Τουρκοκρήτες, οι οποίοι ήταν Έλληνες Κρήτες και εξισλαμίστηκαν. Λόγω της θρησκείας τους εκδιώχθηκαν από την Ελλάδα χωρίς την θέλησή τους παρά το γεγονός ότι ήταν Έλληνες.  

Τόνισα πριν ότι η γλώσσα δεν σχετίζεται απαραίτητα με την καταγωγή ενός λαού. Η ταύτιση γλώσσα = καταγωγή είναι αντιεπιστημονική και προπαγανδιστική. Πάνω σε αυτό έχουν στηριχθεί όλοι οι προπαγανδιστές και πλαστογράφοι, για να αλλοιώσουν την πραγματικότητα της καταγωγής των λαών της Βαλκανικής Χερσονήσου. Αυτό φαίνεται να το αντιλαμβάνεται ο Κυριακίδης, όταν γράφει: «Και περί μεν των τουρκοφώνων μουσουλμάνων και των ελληνοφώνων Ελλήνων ουδεμία υπήρξεν αμφισβήτησις, διότι η εθνική αυτών συνείδησις ήτο σταθερά, μολονότι Βούλγαροι και Σέρβοι επιστήμονες και προπαγανδιστές ισχυρίσθηκαν πολλάκις ότι πρόκειται περί εξελληνισμένων Σλάβων». Δηλαδή οι Σλάβοι ιστορικοί ισχυρίζονται ότι όχι μόνο οι Σλαβόφωνοι της Μακεδονίας ήταν Σλάβοι αλλά και οι Ελληνόφωνοι. Η πραγματικότητα όμως είναι εντελώς διαφορετική. Οι Σλαβόφωνοι κάτοικοι της περιοχής της Μακεδονίας είναι εκσλαβισθέντες Έλληνες. Αυτό αποδεικνύεται από τις σύγχρονες ανθρωπολογικές και γενετικές μελέτες. Και αυτό φαίνεται ότι το αντιλήφθηκε ο Κυριακίδης, όπως φαίνεται από τα όσα γράφει για την καταγωγή των σλαβόφωνων πληθυσμών. Ας δούμε τη συνέχεια του κειμένου του Κυριακίδη:

«Οι αμφισβητούμενοι σλαβόφωνοι πληθυσμοί, οι οποίοι κατοικούν από της βορειοτέρας Μακεδονίας μέχρι της περιοχής των Σκοπίων, είναι εκ καταγωγής Βούλγαροι, Σέρβοι ή Έλληνες; Την ορθήν λύσιν της απορίας δύναται να μας δώση μόνον η ιστορία. 

Ποία ήτο η εθνολογική κατάστασις των περιοχών τούτων κατά τους χρόνους του Βυζαντίου μας είναι ήδη γνωστόν. Μέχρι μεν του Ζ’ αιώνος το κυρίαρχον εθνικόν στοιχείον εν τη περιοχή ταύτη ήσαν οι Έλληνες, μετά τινών εκρωμανισμένων Ελλήνων επίσης την καταγωγήν, των Κουτσοβλάχων, κατοικούντων εις ορεινάς περιοχάς. Από του Ζ’ αιώνος προστέθηκαν και διάφορα σλαβικά φύλα, τα οποία εγκατεστάθησαν και αυτά αμειγέστερον μεν εις τα όρη, αναμείξ δε μεθ’ Ελλήνων εις πεδινάς κώμας. Η θεωρία περί Πρωτοβουλγάρων, ελθόντων ομού μετά των Σλάβων έκτοτε ή και παλαιότερον, είναι επιστημονικός μύθος κίβδηλος, τον οποίον έπλασαν ευφάνταστοι πανσλαβισταί βουλγαρόφιλοι επιστήμονες, δια να στηρίξουν αδικαιολογήτους άλλως αξιώσεις. Το όνομα του Βουλγάρου εδόθη εις τους ξένους τούτους προς τους Βουλγάρους πληθυσμούς δυστυχώς υφ’ ημών των Ελλήνων κατά τους χρόνους των αγώνων του Βυζαντίου κατά του Σαμουήλ. Αι νίκαι του Βασιλείου του Β’ και η υποταγή της Βουλγαρίας εις το Βυζάντιον ενίσχυσαν εκ νέου τον Ελληνισμόν εις τας περιοχάς ταύτας. Ταυτοχρόνως εις τας ιδίας περιοχάς εγκατεστάθησαν κατά καιρούς υπό των Βυζαντινών βασιλέων και άλλοι λαοί, όπως Πατσινάκαι εις την Αρδέαν, Τούρκοι Βαρδαριώται, δηλ. Ούγγροι, εις τον μέσον ρουν του Αξιού, Κόμανοι και Πατσινάκαι από Νύσσης μέχρι Σόφιας. Πλην τούτων υπήρχον και οι Βλάχοι, οι τε εξ Ελλήνων και οι εξ Ιλλυριών και Θρακών. Τι απέγιναν όλοι αυτοί οι λαοί;».

Πολύ εύλογο το ερώτημα αυτό του Κυριακίδη. Τι έγιναν όλοι αυτοί οι λαοί; Εξαφανίστηκαν; Ασφαλώς και όχι. Αυτή είναι η θεωρία που υποστηρίζω σε αυτό το βιβλίο. Ότι οι κάτοικοι της Βαλκανικής Χερσονήσου είναι κατά βάση αυτόχθονες Ελληνοπελασγικοί (Ελληνοιλλυριοθρακικοί) πληθυσμοί.Ας δούμε τι απάντηση δίνει ο Κυριακίδης στο ερώτημα «τι απέγιναν όλοι αυτοί οι λαοί»:

«Οι μεν Έλληνες διετηρήθησαν αμιγείς και ανόθευτοι και με ακμαίον το εθνικόν αίσθημα εις τα νοτιώτερα, κατά μεγαλυτέρας δε ή μικροτέρας νησίδας εις τας βορειοτέρας πόλεις και πολίχνας, εις την βορειοτέραν όμως ύπαιθρον αφομοιώθησαν κατά κανόνα γλωσσικώς υπό των παροικούντων Σλάβων, προς τους οποίους εξίσωσεν αυτούς η τουρκική κατάκτησις μεταβαλούσα τους πρώην κυρίους της γης δουλοπαροίκους. Την αυτήν τύχην υπέστησαν και οι άλλοι λαοί, οι εξελληνισμένοι πιθανώτατα Βαρδαριώται και οι βορειότεροι Έλληνες Βλάχοι, εξ όλων δε τούτων απετελέσθη ο σύγχρονος σλαβόφωνος πληθυσμός των μνημονευθέντων τριών βασιλείων».  

Ο Κυριακίδης πολύ σωστά καταλήγει στο συμπέρασμά μας ότι οι σλαβόφωνοι πληθυσμοί της ευρύτερης περιοχής της Μακεδονίας είναι στην πλειοψηφία τους Ελληνικής καταγωγής. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι και οι βορειότεροι σλαβόφωνοι πληθυσμοί της Βαλκανικής είναι ελληνογενείς.  

Γεννάται όμως το ερώτημα: το να εκσλαβιστούν γλωσσικά τόσοι λαοί δεν είναι απόδειξη ότι οι Σλάβοι αποτελούσαν σημαντική πλειονότητα, η οποία απορρόφησε τους ξένους; Η απάντηση είναι:. Όχι. Όπου η σλαβική γλώσσα συγκρούστηκε με ξένη υπερίσχυσε αυτή. Έτσι οι Φίνοι, οι οποίοι κατά τον Θ’ αιώνα κατείχαν ολόκληρη τη βόρεια Ρωσία, εκσλαβίστηκαν γλωσσικά, όπως και όλοι οι βορειότεροι Ιλλυριοί, όπως για παράδειγμα οι Μαυροβούνιοι εκσλαβίστηκαν γρήγορα και οι Βούλγαροι, οι οποίοι υπέταξαν τους Σλάβους της Μυσίας. Γενικά ισχύει κατά την παρατήρηση του Κ. Άμαντου ο κανόνας, ότι μεταξύ γειτόνων Σλάβων και άλλων λαών η μειοψηφία η σλαβική νικούσε γλωσσικά (Κ. Άμαντου, «Μακεδονικά. Συμβολή εις την μεσαιωνικήν ιστορίαν και εθνολογίαν της Μακεδονίας», Αθήναι, 1929).  

Οι σλαβόφωνοι λοιπόν της ευρύτερης περιοχής της Μακεδονίας είναι εκσλαβισμένοι γλωσσικά Έλληνες. Γράφει ο Κυριακίδης: «Η έρευνα δυστυχώς των σλαβοφώνων τούτων, ητε ανθρωπολογική και η λαογραφική και η γλωσσική, δεν προχώρησε τόσον, ώστε να διακρίνη το ποσόν και την προέλευσιν των ξένων παρ’ αυτοίς στοιχείων. Εν τούτοις και εκ των γνωστών, ιδία γλωσσικών στοιχείων προκύπτει αναντιρρήτως ότι εις τας φλέβας αυτών ρέει άφθονον ελληνικόν αίμα».   

Αυτή είναι η πραγματικότητα. Μόνο που, όταν ο Κυριακίδης έγραψε το συγκεκριμένο βιβλίο, το 1946, δεν υπήρχε όντως καμιά ανθρωπολογική μελέτη, που να επιβεβαιώνει τον ισχυρισμό του Κυριακίδη, ότι στις φλέβες των σλαβόφωνων ρέει άφθονο ελληνικό αίμα. Η ανθρωπολογική μελέτη του Άρη Πουλιανού στους σλαβόφωνους πληθυσμούς της Ελλάδας, όπως αυτή παρουσιάστηκε στο βιβλίο του «Η προέλευση των Ελλήνων», που απετέλεσε και τη διδακτορική του διατριβή, απέδειξε ότι οι σλαβόφωνοι πληθυσμοί της Μακεδονίας είναι αυτόχθονες. Πρόκειται δηλαδή περί εκσλαβισθέντων γλωσσικά Ελλήνων.  

Ο Κυριακίδης χωρίς τη γνώση της ανθρωπολογίας έφτασε στο σωστό συμπέρασμα από τα γλωσσολογικά δεδομένα. Γράφει: «Ό, τι παρετηρήθη εις την διάλεκτον των Πομάκων, το ίδιον παρετηρήθη και εις την διάλεκτον των σλαβόφωνων τούτων, ότι δηλ. υπάρχουν άφθονα ελληνικά στοιχεία όμοια προς τα ευρισκόμενα παρά τοις Πομάκοις, στοιχεία δηλ. μη δυνάμενα να αποδοθώσιν εις την επίδρασιν του ελληνικού πολιτισμού και δη της εκκλησίας και του σχολείου, αλλά προερχόμενα εκ διγλωσσίας, όπως είναι τα ρήματα και οι λέξεις του καθημερινού βίου. Τα στοιχεία ταύτα υπό των ξένων απεδόθησαν εις την επίδρασιν του ελληνικού πολιτισμού και δη της εκκλησίας και του σχολείου. Τούτο είναι πρόχειρος ερμηνεία, η οποία όμως δεν ανταποκρίνεται εις τα πράγματα».  

Αυτό είναι το μεγάλο ψέμα των πανσλαβιστών. Ότι δήθεν η Εκκλησία και τα Ελληνικά σχολεία εξελλήνιζαν μη ελληνογενείς πληθυσμούς. Και το ίδιο υποστηρίζουν και μερικοί για τον Ελληνισμό της Ηπείρου, ότι τάχα αυτός είναι δημιούργημα της Εκκλησίας και των Ελληνικών σχολείων! Τέτοια παραχάραξη της ιστορίας! Αλλά ας δούμε γιατί δεν ευσταθεί αυτή η άποψη για τους σλαβόφωνους πληθυσμούς. Γράφει ο Κυριακίδης: «Εκ της εκκλησίας δεν ήτο δυνατόν να εισαχθώσι παρά μόνον εκκλησιαστικαί λέξεις, εκ δε του σχολείου λέξεις πνευματικότερου πολιτισμού, μολονότι με την διδασκαλίαν της καθαρευούσης και τούτο είναι αμφίβολον. Αλλά και εκ του ανωτέρω πολιτισμού δεν εισάγονται ει μη πνευματικώτεραι λέξεις ή ονόματα υλικών αγαθών, αγνώστων τέως εις τους δεχομένους αυτά, και όχι λέξεις του καθ’ ημέραν βίου, με τας οποίας κάθε γλώσσα είναι εφωδιασμένη, οσονδήποτε πτωχή και αν είναι. Όθεν πρέπει να ζητήσωμεν αλλαχού την αιτίαν της παρουσίας των ξένων γλωσσικών στοιχείων εν τινι γλώσση, όταν ταύτα είναι του καθ’ ημέραν λόγου, τα οποία απαραιτήτως υπάρχουν εις κάθε γλώσσαν, και ιδίως επίθετα και ρήματα και μόρια. Σας αναφέρω μερικά παραδείγματα εκ των σημειωθέντων υπό του αειμνήστου γυμνασιάρχου Μπουκουβάλα (Γ. Μπουκουβάλα, “Η γλώσσα των εν Μακεδονία Σλαβοφώνων” εν “Ελληνισμώ” τ. Η 1905 σ. 906 κ.ε. Βλ. και άλλας συλλογάς εν τω αυτώ περιοδικώ Θ’ 1906, σ. 58, κ.ε. 148 κ.ε.) και του Γάλλου σλαβολόγου Mazon (AndreMazon, “Documents, contesetchansonsslavesdelAlbaniesud”, Paris, 1936 σ. 103 κ.ε.): άνουστου, αρπάζουβαμ, αρέσαμ, βάψουβαμ, βαριούσαμ, βρώμα, δίπλιαμ (=διπλώνω), έλα, ζαλίσουβαμ, θειόκα, καψ (=θέρμη), κλώτσαμ, ενού (=ενώ), λαθηψά (=ελανθάσθην), λείψαμ (=λείπω), σπολλάτ, τεντώσουβαμ, όρσε, ορίστε, κάκο κρονινάκει κ.τ.λ. Ο Μπακουβάλας συνεκέντρωσε 656 τοιαύτας λέξεις, ισχυριζόμενος ότι και πολλαί άλλαι υπάρχουν. Παρατηρεί δε ο ίδιος και την κώφωσιν του ο εις ου, την οποίαν παρετήρησεν ο Jirerek εις την Ανατολικήν Ρωμυλίαν, πράγμα το οποίον δεικνύει την επίδρασιν των βορείων ελληνικών ιδιωμάτων επί της σλαβικής ταύτης διαλέκτου».  

Με λίγα λόγια ο Κυριακίδης λέει ότι η ύπαρξη ελληνικών λέξεων του καθημερινού βίου στη γλώσσα των σλαβοφώνων  όπως και το φαινόμενο της κωφώσεως δεν μπορεί να αποδοθεί ούτε στην Εκκλησία ούτε στα σχολεία που δίδασκαν την καθαρεύουσα. Γράφει ο Κυριακίδης: «Το πλήθος και το είδος των λέξεων τούτων προϋποθέτει αναγκαίως ό, τι και προηγουμένως είπομεν, ότι οι άνθρωποι, οι λαλούντες την διάλεκτον ήσαν κάποτε δίγλωσσοι, αφομοιωθέντες συν των χρόνω, όπερ αποτελεί ασφαλές και αναντίρρητον τεκμήριον περί της παρουσίας πολλών Ελλήνων, συμβιούντων μετά των σλαβοφώνων τούτων. Κατά ταύτα δεν πρέπει να θεωρηθή διόλου παράδοξον ότι πολυάριθμοι σλαβόφωνοι επίστευσαν και πιστεύουν ότι είναι Έλληνες και ηγωνίσθησαν είπερ τι και άλλος κατά τον μακεδονικόν αγώνα εναντίον των Βουλγάρων κομιτατζήδων οι οποίοι δια της μαχαίρας και του πυρός προσεπάθουν να εμβάλουν και εις αυτούς, όπως και εις τους Πομάκους, βουλγαρικήν συνείδησιν, την οποίαν απηχθάνοντο. Είναι οι γνωστοί Γραικομάνοι, όπως τους απεκάλουν οι Βούλγαροι».   

Οι σλαβόφωνοι λοιπόν κάτοικοι της Μακεδονίας ήταν Έλληνες στην καταγωγή και είχαν ελληνική εθνική συνείδηση όχι επειδή τους την επέβαλε τάχα το Πατριαρχείο, αλλά διότι ήταν Έλληνες στην καταγωγή και είχαν διατηρήσει την ελληνική εθνική τους συνείδηση. Οι σλαβόφωνοι κάτοικοι της Μακεδονίας που είχαν ρευστή εθνική συνείδηση, ή αν θέλετε, δεν είχαν ελληνική εθνική συνείδηση, ήταν και αυτοί Έλληνες που δυστυχώς λησμόνησαν την ελληνική τους καταγωγή. Αυτοί λοιπόν είναι οι σλαβόφωνοι κάτοικοι των Σκοπίων. Οι λησμονήσαντες την ελληνική καταγωγή τους Μακεδόνες. Πρόκειται δηλαδή περί γνησίων Ελληνομακεδόνων.  Η προσπάθεια λοιπόν του να γίνουν Έλληνες δεν αποτελούσε προσπάθεια εξελληνισμού τους αλλά επανελληνισμού τους, επιστροφής τους στον Ελληνισμό.

 

Ο καθηγητής γλωσσολογίας Νικόλαος Ανδριώτης υποστήριζε ότι οι Σλαβομακεδόνες είναι ελληνικής καταγωγής

Την ελληνική καταγωγή των σλαβόφωνων κατοίκων των Σκοπίων επιβεβαιώνει και ο καθηγητής Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης Ν. Ανδριώτης, ο οποίος γράφει: «Όπως συμβαίνει και για τις άλλες σλαβικές γλώσσες της Βαλκανικής, έτσι και για το ιδίωμα του κράτους των Σκοπίων η γλώσσα που επέδρασε σ’ αυτό περισσότερο από κάθε άλλη ξένη γλώσσα είναι η Ελληνική. Η συνεχής επί αιώνες και αδιάκοπη πολιτιστική επικοινωνία των κατοίκων της με τους Έλληνες, η μακρόχρονη διοίκησή της από το βυζαντινό κράτος και την ορθόδοξη ελληνική Εκκλησία και το αναμφισβήτητο γεγονός ότι σημαντικό μέρος των κατοίκων της προέρχεται από Έλληνες που εκσλαβίστηκαν, όλα αυτά εξηγούν θαυμάσια το μεγάλο πλήθος των ελληνικών γλωσσικών στοιχείων που κατά καιρούς εισέδυσαν και μονιμοποιήθηκαν στο σλαβικό της ιδίωμα».

Να προσεχθεί αυτό που γράφει ο Ανδριώτης: «το αναμφισβήτητο γεγονός ότι σημαντικό μέρος των κατοίκων της προέρχεται από Έλληνες που εκσλαβίστηκαν». Αυτό αποδεικνύεται από τα ανθρωπολογικά δεδομένα, αλλά ο Ανδριώτης ως γλωσσολόγος προσπαθεί να στηρίξει τη θέση του με γλωσσικά δεδομένα. Γράφει ο Ανδριώτης: «Τα ελληνικά αυτά γλωσσικά στοιχεία του ιδιώματος είναι τόσο πολυάριθμα, ώστε παρέσυραν αρκετούς Έλληνες λογίους που ασχολήθηκαν παλαιότερα με το ιδίωμα αυτό, να νομίσουν ότι πρόκειται για ελληνική διάλεκτο ανάμεικτη με σλαβικά στοιχεία. Η πλάνη τους αυτή μπορεί σήμερα να τους συγχωρεθή με το ελαφρυντικό ότι δεν ήταν γλωσσολόγοι και δεν ήξεραν ότι ο χαρακτήρας μιας γλώσσας δεν προσδιορίζεται από τις λέξεις της αλλά από τη γραμματική της».

Αυτές οι ελληνικές λέξεις στο σλαβομακεδονικό ιδίωμα οφείλονται σε ελληνική πολιτιστική επίδραση; Την απάντηση στο ερώτημα αυτό την δίνει ο Ανδριώτης γράφοντας: «Το μεγάλο πλήθος και το σημασιολογικό περιεχόμενο των ελληνικών λέξεων του ιδιώματος αυτού ξεπερνούν κάθε όριο κανονικής επίδρασης που μια γλώσσα μπορεί να δεχτή από τη γλώσσα ενός γειτονικού, έστω και πιο πολιτισμένου λαού, και πείθουν ότι δεν πρόκειται πια εδώ για απλή πολιτιστική επίδραση. Γιατί στις λέξεις αυτές δεν πρόκειται ούτε μόνο για όρους διοικητικούς, δικαστικούς, στρατιωτικούς και εκκλησιαστικούς, που ήταν φυσικό να πάρουν οι Σλάβοι της Βαλκανικής από το κυρίαρχο βυζαντινό κράτος, όπως λ.χ. hartofilaks, panipersevast, sevastokrator, archierei, ikona, metanija, efharistija, ούτε μόνο για όρους της σχολικής ζωής, όπως daskal, gramatik, kondil, filosof, ούτε μόνο για λέξεις αρχαίες ελληνικές που έγιναν διεθνείς επιστημονικοί όροι και τις καρπώνεται κάθε νεοφώτιστος λαός έμμεσα από τις άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες, όπως apopleksija, epilepsija, diplomatika, politika. Πρόκειται κατά μέγα μέρος για λέξεις που εκφράζουν έννοιες της καθημερινής ζωής, που στα καλά καθούμενα δεν τις δανείζεται ο ένας λαός από τον άλλο, γιατί ούτε ότι δεν είχε πριν δικές του λέξεις για τις έννοιες αυτές είναι νοητό ούτε ότι, ενώ είχε δικές του, τις ξέχασε και πήρε τις ξένες» (Ν. Ανδριώτη, «Το Ομόσπονδο κράτος των Σκοπίων και η γλώσσα του», Θεσσαλονίκη, 1960).  

Τα όσα γράφει ο Ανδριώτης επιβεβαιώνουν τη θέση μου ότι οι κάτοικοι των Σκοπίων πριν τον εκσλαβισμό τους ήταν Έλληνες και μιλούσαν Ελληνικά. Αυτό επιβεβαιώνεται από την έκδοση του Ed. Stanford, ‘AnEthnologicalMapofEuropeanTurkeyandGreeceandStatisticalTablesofPopulation’, London, 1877, όπου αναφέρεται: «Το μακεδονικό ιδίωμα έχει στενότατη συγγένεια με την ελληνική γλώσσα και αν συσχετισθεί με τα ήθη και τα έθιμα αυτών που το ομιλούν, με τη δημοτική τους ποίηση, την ιδιοσυγκρασία και τα χαρακτηριστικά τους, καταλήγει στο ότι αυτοί είναι κατά το πλείστο ελληνικής καταγωγής».

 

Οι απόψεις άλλων επιστημόνων για την καταγωγή των Σλαβομακεδόνων

ΟK. Jiricek στοέργοτου«Geschichte der Bulgaren» (Prag. 1876) καιο Vaillant στο «Un Lexique Macedonien du XV eme siecle» δέχονταιότιτοσλαβόφωνοαυτόιδίωμαείναιστηβάσητουελληνικό. Το ίδιο απέδειξαν ο Κ. Τσιούλκας, γυμνασιάρχης από το Μοναστήρι, στο βιβλίο του «Συμβολή εις την διγλωσσίαν των Μακεδόνων» (Αθήναι, 1907) και ο δάσκαλος από την Έδεσσα Γ. Γεωργιάδης στη μελέτη του «Το μιξόγλωσσον εν Μακεδονία ιδίωμα και η εθνολογική κατάσταση των ομιλούντων τούτο Μακεδόνων» (Έδεσσα, 1948). Ο Ν. Καζάζης στο ‘LHellenismeetlaMacedoine’ (Paris, 1903, σ. 61) αναφέρει σειρά ονομάτων επιφανών Σλάβων ή σλαβόφιλων συγγραφέων (Schafarik, Chapcareb, Pawlowski, Draganoff, Gron, Novacovitch, Betsikoff κ.α.) που δέχονται ότι το σλαβόφωνο αυτό ιδίωμα είναι συγγενές με την ελληνική γλώσσα και όχι σερβικό ή βουλγαρικό. ΤοίδιοαναφέρεικαιοBrailsford στοβιβλίο «Macedonia, its races and their future»(London, 1902, σ. 101). Βέβαια αυτές οι απόψεις δεν είναι σωστές. Όντως το σλαβομακεδονικό ιδίωμα είναι σλαβικό, περιέχονται όμως σε αυτό τόσες ελληνικές λέξεις του καθημερινού βίου, που δείχνει ότι οι ομιλούντες το ιδίωμα αυτό είναι Ελληνικής καταγωγής.

Θα πρέπει να σταθούμε εδώ στο βιβλίο του Βορειομακεδόνα φιλόλογου Κ. Ι. Τσιούλκα «Συμβολαί εις την διγλωσσίαν των Μακεδόνων εκ συγκρίσεως της Σλαβοφανούς Μακεδονικής Γλώσσης προς την Ελληνικήν». Ο Κ.Ι Τσιούλκας βρήκε ότι στο Σλαβομακεδονικό ιδίωμα της εποχής του διασώζονταν 1.260 λέξεις Ομηρικής προέλευσης (ενώ εμείς εδώ στην Ελλάδα χρησιμοποιούμε μόνο 650) και 4.000 νεότερες ελληνικές. Αυτό σημαίνει ότι οι Σλαβόφωνοι κάτοικοι της περιοχής της Μακεδονίας και των Σκοπίων πριν από τον γλωσσικό τους εκσλαβισμό μιλούσαν Ελληνικά. Δεν έχει λοιπόν άδικο ο στρατηγός και εθνολόγος Ξέρξης Λίβας στο βιβλίο του «Η Αιγηίς κοιτίς των Αρίων και του Ελληνισμού», όταν γράφει για τους Σλαβομακεδόνες: «Πρόκειται περί καθαροαίμων Ελληνομακεδόνων. Δεν είναι ουδεμία υπερβολή εάν λεχθή, ότι όσοι ωμίλησαν ποτέ ή ομιλούν ακόμη το Μακεδονικόν ιδίωμα – και συμβαίνει τούτο εις μεγάλην έκτασιν προς βορράν, μέχρι των πηγών του Αξιού και του Στρυμόνος και πέραν αυτών – όλοι αυτοί υπήρξαν αναμφισβητήτως και αναντιρρήτως Έλληνες μετά μεγαλυτέρας βεβαιότητος παρ’ ό, τι δι’ οιονδήποτε άλλον σημερινόν Έλληνα».

 

Ο διάσημος ανθρωπολόγος Άρης Πουλιανός υποστήριξε ότι οι Σλαβομακεδόνες είναι εκσλαβισθέντες γλωσσικά Έλληνες

Όλα αυτά επιβεβαιώνουν την ανθρωπολογική έρευνα του διάσημου ανθρωπολόγου Άρη Πουλιανού. Ο Άρης Πουλιανός που μελέτησε ανθρωπολογικά τους Σλαβόφωνους των Σκοπίων και του Πιρίν ανέφερε ότι: «Οι Σλαβόφωνοι των Σκοπίων και του Πιρίν της Βουλγαρίας είναι εκσλαβισθέντες Έλληνες» (συνέντευξή του στο περ. Δαυλός, τ. 126). Το ότι οι Σκοπιανοί δεν είναι Σλάβοι, αλλά ανήκουν στον μεσογειακό ανθρωπολογικό τύπο επιβεβαιώνουν ο Γιουγκοσλάβος ανθρωπολόγος Ζ. Γαβρίλοβιτς, ο Γερμανός ανθρωπολόγος Χ. Σάντε και ο Βούλγαρος ανθρωπολόγος Μεθ. Ποπώφ.

 

Αρχαία ελληνικά και μεσαιωνικά γλωσσικά ελληνικά στοιχεία στο ιδίωμα των σλαβόφωνων Μακεδόνων

Η μεγαλύτερη απόδειξη της ελληνικής (και όχι σλαβικής καταγωγής) των σλαβόφωνων κατοίκων της Μακεδονίας είναι οι χιλιάδες λέξεις που διασώζονται στο λεγόμενο σλαβομακεδονικό ιδίωμα. Δυστυχώς οι Σκοπιανοί έχουν αφαιρέσει σχεδόν όλες τις ελληνικές λέξεις από το ιδίωμά τους, διότι φοβούνται μήπως αποδειχθεί η ελληνικότητα της Μακεδονίας. Ευτυχώς όμως, πολλές από αυτές τις λέξεις έχουν διασωθεί στους σλαβόφωνους Μακεδόνες που ζουν στον ελλαδικό χώρο, και οι οποίοι δεν έχουν υποστεί την προπαγάνδα του πανσλαβισμού.

            Είναι λυπηρό που ορισμένοι υποστηρίζουν ότι δήθεν οι ελληνόφωνοι ήταν η μειονότητα στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας προ του 1912. Αυτή η άποψη ανατρέπεται πολύ εύκολα. Ο Ελβετός ιστορικός W. Stahlin έγραφε ότι «όλοι οι κάτοικοι της Μακεδονίας – Νότιας και Βόρειας – μέχρι και του τελευταίου, ομιλούν καθαρώς ελληνικά», ενώ ο Τσεχοσλοβάκος εθνολόγος J.S. Rousek έγραψε ότι «οι κάτοικοι της γεωγραφικής περιοχής “Μακεδονία” είναι Έλληνες”.

            Ο Γερμανός καθηγητής G. Weigand στο βιβλίο του «Εθνογραφία της Μακεδονίας, ιστορικό-εθνολογικόν, γλωσσικόν-στατιστικόν μέρος» αναφέρει τα εξής: «Όταν ακούη τις τους Αρωμάνους εν Μοναστηρίω ή τους Αλβανούς εν Κορυτσά να ομιλούν την ελληνικήν, εκπλήττεται διά την συμφωνίαν της γλώσσης αυτών προς την γραφομένην». Άρα εδώ έχουμε μια χειροπιαστή απόδειξη ότι η ελληνική ομιλείτο στο Μοναστήρι (βόρεια Μακεδονία) και στην Κορυτσά (νότια Αλβανία ή Βόρεια Ήπειρος). Παρ’ όλα αυτά ο Weigand, γνωστός για τις απόψεις του περί της μη ελληνικής καταγωγής των Βλάχων, σπεύδει να συμπληρώσει ότι «Αυτή (η ελληνική γλώσσα) εδιδάχθη εις αυτούς (τους Βλάχους του Μοναστηρίου και τους Αλβανούς της Κορυτσάς) δια των σχολείων και ούτω εισήλθεν και εις την προς αλλήλους επικοινωνίαν». Δηλαδή ο Weigand υποστήριζε ότι οι ελληνόφωνοι του Μοναστηρίου και της Κορυτσάς έμαθαν τα ελληνικά από τα σχολεία, και συνεπώς δεν ήταν Έλληνες. Τα πράγματα όμως δεν είναι ακριβώς έτσι.

            Ο Τσέχος ιστορικός και εθνολόγος G.J. Jirecek, στηριζόμενος αποκλειστικά σε αρχαιοελληνικές, ρωμαϊκές και βυζαντινές επιγραφές, απέδειξε ότι τα γλωσσικά όρια της ελληνικής επικράτειας μέχρι και τον 7ο μ.Χ. αιώνα άρχιζαν από τις εκβολές του Γενυσού ποταμού στην Αδριατική, περνούσαν πάνω από τα Σκόπια και τη Σόφια, προχωρούσαν κατά μήκος της οροσειράς του Αίμου και κατέληγαν στον Εύξεινο Πόντο. Ολόκληρη λοιπόν η περιοχή του σημερινού κράτους των Σκοπίων από τα χρόνια της Ολυμπιάδος του Ιφίτου (8ος π.Χ. αιώνας) μέχρι και τον 7ο μ.Χ. αιώνα ανήκε αποκλειστικά στους Έλληνες. Αυτό σημαίνει ότι προ της καθόδου των Σλάβων η κυρίαρχη γλώσσα στην περιοχή της σημερινής περιοχής του κρατιδίου των Σκοπίων ήταν η ελληνική. Οι ελληνόφωνοι αυτοί κάτοικοι των Σκοπίων σλαβοφώνησαν υπό την επίδραση των νεοφερμένων Σλάβων, αλλά στη γλώσσα τους διασώθηκαν χιλιάδες αρχαίες και μεσαιωνικές ελληνικές λέξεις. Δεν χρειαζόμαστε λοιπόν κάποια γενετική μελέτη. Το σλαβομακεδονικό ιδίωμα αφ’ εαυτού ομιλεί περί της ελληνικής καταγωγής των σλαβόφωνων Μακεδόνων.

            Ο βορειομακεδόνας εκ Μοναστηρίου φιλόλογος Κωνσταντίνος Τσιούλκας στο βιβλίο του «Συμβολαί εις την διγλωσσίαν των Μακεδόνων εκ συγκρίσεως της Σλαβοφανούς Μακεδονικής Γλώσσης προς την Ελληνικήν» γράφει: «Ο λαός ο εκ των αγροτών και εν ταις συμφοραίς παρέμεινεν εν τη χώρα οικών, ώσπερ έκπαλαι ώκει τας πεδιάδας της γεωργίας και κτηνοτροφίας, εν οις δε δια διαφόρους λόγους και τας υπωρείας των ορέων. Ο λαός αυτός και νυν έτι τους αυτούς τόπους οικών και γλώσσαν όλως διάφορον της σλαβωνικής λαλών είναι λαός αυτόχθων, όστις εις άμυναν λαμπράν και αυτήν την φυσιογνωμίαν και το κρανίον και τα ήθη και τα έθιμα και τας παραδόσεις  και την ψυχικήν σύστασιν και την συνείδησιν δύναται να επιδείξη ως σθεναρά εθνικά στοιχεία του παλαιού ακραιφνούς Μακεδόνος και της ελληνικής αυτού φύσεως». Με λίγα λόγια, ο Κωνσταντίνος Τσιούλκας υποστηρίζει ότι οι σλαβόφωνοι Μακεδόνες ήταν αυτόχθονες γεωργοί και ποιμένες, απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων, και κατά συνέπεια γνησιότατοι Έλληνες, και το σλαβομακεδονικό τους ιδίωμα ήταν σλαβοφανές και όχι καθαρά σλαβικό. Δηλαδή τα λεγόμενα σλαβομακεδονικά ήταν μια παρεφθαρμένη αρχαιοελληνική διάλεκτος. Βέβαια η άποψή του αυτή ελέγχεται εσφαλμένη, διότι όντως τα σλαβομακεδονικά έχουν σλαβική δομή, αλλά η ύπαρξη χιλιάδων αρχαίων και μεσαιωνικών ελληνικών λέξεων στο σλαβομακεδονικό ιδίωμα δείχνει ξεκάθαρα ότι οι ομιλητές του ήταν Έλληνες, και δίγλωσσοι Έλληνες, δηλαδή ομιλητές και της ελληνικής και του σλαβομακεδονικού ιδιώματος. Ο Κωνσταντίνος Τσιούλκας συγκέντρωσε 1260 λέξεις ομηρικής προέλευσης στο σλαβομακεδονικό ιδίωμα, όταν εμείς εδώ στην Ελλάδα χρησιμοποιούμε μόνο 650 ομηρικές λέξεις. Το συμπέρασμά του ήταν ότι «η ψυχή και η σεμίγδαλις της σλαβοφώνου αυτής διαλέκτου είναι ελληνική, τα δε κάρκαρα, τα πίτυρα και ει τι άλλο σμικρότερον είναι τουρκικά, λατινικά και ολίγιστα δε εξ επιδρομής σλαβικά». Η μελέτη αυτή του Κωνσταντίνου Τσιούλκα έχει σχεδόν περάσει απαρατήρητη, και όμως αυτή είναι μια από τις μεγαλύτερες αποδείξεις της ελληνικότητας της αρχαίας και μεσαιωνικής Μακεδονίας. Προ της ελεύσεως των Σλάβων όλοι οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής της Μακεδονίας ήταν Έλληνες.

            Ας δούμε ένα δείγμα από τις «σλαβομαδονικές» λέξεις που κατ’ ουσίαν είναι ελληνικές.

 

Σλαβομακεδονικές                                        Ελληνικές

άγγελ                                                               άγγελος

άγγοι                                                                άγχος

αγκίστρα                                                          άγκιστρον

σ’ αgόραμ                                                        αγοράομαι

άgα                                                                   αγός

άdικκα                                                              αδικώ                                                      

άFελλα                                                             άελλα (θύελλα)

άηρ                                                                   αήρ

Fαίτερ                                                               αιθήρ (βαριά προφορά του θ ως τ)

jάμμα                                                                αίμα       

ήταμ                                                                  αιτώ

ητία                                                                   αίτιος

κόσταμ                                                              ακοστάω

άλτschαμ                                                           αλγέω

άλκα                                                                  αλκή

άλλα                                                                  αλλά

σαλμούρα                                                         άλμη

μάρτναμ                                                            αμαρτάνω

άμοιρ                                                                άμμορος

να-μείναμ                                                         αναμένω

να-μίγναμ                                                         αναμίγνυμι

να-πάλλαμ                                                       αναπάλλω

νέψι                                                                   ανεψιός

ζαντί, ντις                                                         αντί

άξιο                                                                  άξιος

απατήσσαμ                                                      απάτη

πο-κόσσαμ                                                      αποκόπτω

πο-λείψαμ                                                       απολείπω

τούκα                                                              αυτίκα

σε άφραμ                                                        αφρέω

αχτ                                                                  άχθος

άχνα                                                                άχνη

αχ                                                                    άχος

βάψαμ                                                            βάπτω

βάττα                                                              βάτος

βιάσαμ                                                            βιάζω

βιάς                                                                 βία

βλάψαμ                                                           βλάπτω

βότρα                                                              βόθρος

βόλλεhε                                                          βουλή

βόλλιαμ                                                          βούλομαι

βρύαμ                                                             βρύω

σε gάνναμ                                                      γάνυμαι

γάστρα                                                           γάστρη

γαύλε                                                             γαυλός

σε gλάσσαμ                                                  γελάω

gλας                                                              γέλως

έννο                                                               γένος

gάρτσαμ                                                        γράφω

gέννα                                                             γυνή

 

dαίμμον                                                         δαίμων

dάμναμ                                                          δάμνημι

σε dείgνα                                                       δείκνυμι

σε dείλαμ                                                      δείλομαι

δείπναμ                                                          δειπνέω

dείρα                                                             δειράς

dέρραμ                                                          δέρω

dίκιο                                                              δίκαιο

dίννα                                                             δίνη

dισκ                                                              δίσκος

dίπλια                                                           διπλόος

dόκαμ                                                           δοκεύω

dολ                                                               δόλος

dόμμα                                                           δόμος

dούλα                                                           δούλη

dουπ                                                             δούπος

dράκκα                                                         δραξ

dρέππαν                                                       δρεπάνι

dρουμ                                                          δρόμος

dδύνναμ                                                      δύναμη

gόννει                                                          εγκωνέω

έddαμ                                                          εδώ

ις                                                                 ες, εκ, εξ

έλαφ, έλεν                                                  έλαφος

ελεήσσαμ                                                   ελεέω

αλπίddα                                                     ελπίδα

σκαμπάσσαμ                                             εμπάζομαι

νάντια                                                        εναντίος

ισίκναμ                                                      εξικνέομαι

γιορτία                                                       εορτή, γιορτή

πήταμ                                                        επαιτώ

αρgάσσαμ                                                 έργον

έτοιμ-αο                                                    έτοιμος

ίσκαμ                                                         ευρίσκω

ζέgλα                                                         ζεύγλη

ζηλέψαμ                                                    ζηλεύω

τζυg                                                           ζυγός

ζούνναρ                                                     ζώνη

λάσκαμ                                                      ηλασκάζω

ηλικίη                                                       ηλικία

άτταρ                                                         ήττορ

ήκο                                                            ηχή

θαμπώσαμ                                                 θαμβέω

τάμμα                                                         θαύμα

ταμμάσαμ                                                  θαυμάζω

τείαφ                                                          θείον

τεμμέλ                                                       θεμείλια

τέμις                                                          θέμις

τεμίσαν                                                      θεμιτός

τήμμων                                                      θημμών

σε τλίαμ                                                    θλίβω

τυμώσσαμ                                                 θυμός

ιdρώσσαμ                                                  ιδρώνω

σε ίdραμ                                                    ιδρύω

ίκμα                                                           ικμάς

ίλλιαμ                                                        ίλημι

ίσσαμ                                                         ισάζω

στήσσαμ                                                    ίστημι

ίτταρ                                                          ίστωρ

καλέschαμ                                                 καλέω

καλύβα                                                      καλύβα

πο-κάμναμ                                                κάμνω

καμπούρ                                                   καμπύλος

κανίστρ                                                    κάναστρον

κάτsshαμ                                                  καθίζω

κάνων                                                      κανών

κάπναμ                                                     καπνίζω

κάπρο                                                       κάπρος

κάρπο                                                       καρπός

καταρώσαμ                                              καταράομαι

κατσούφ                                                  κατηφής

κάτο                                                         κάτω

κεντρία                                                    κέντρον

κερμίdα                                                   κεραμίς

καράσαμ                                                  κεράννυμι

κερdέσαμ                                                κερδαίνω

κιάρ(d)                                                    κέρδος

κήρυτς                                                      κήρυξ

κινήσαμ                                                   κινώ

κλάγγαμ                                                   κλάζω

κλειsch                                                    κληίς

κλιτύοι                                                    κλιτύς

κνήμα                                                     κνήμη

κοίλο                                                       κοίλος

κολλήσαν                                                κολλητός

σκονία                                                    κόνις (σκόνη)

κόσσαμ                                                  κόπτω

κορώσσαμ                                             κορέννυμι

κορμία                                                   κορμός

κορφία                                                    κορυφή

κόζμαμ                                                   κοσμώ

κουτάλ                                                    κοτύλη (κουτάλι)

κουρ                                                        κούρος

κουφ                                                        κούφος

κραίπεν                                                    κραιπνός

κρέμαμ                                                    κρεμάννυμι

gρεμ                                                         κρημνός (γκρεμός)

κρόκο                                                       κρόκος

κριθάρ                                                      κρίθη, κριθάρι

κρόντηρ                                                    κρατήρ

κρότσαμ                                                   κροτέω

κιούdαμ                                                    κυδαίνω

κουκολώσαμ                                            κυκλέω

προσκυνήσαμ                                           προσκυνώ

κυπάρρις                                                   κυπάρισσος

σκουρτ                                                      κυρτός

λάβρα                                                       λάβρος

μοι λάχνα                                                 λαγχάνω

λαιμά-τα                                                   λαιμός

λάμπαμ                                                     λάμπω

λάκκαμ                                                     λαξ

gλαρ                                                        γλάρος

λεβέτ                                                        λέβης

λείψαμ                                                     λείπω

λεπ                                                           λεπτός

λιάσκαμ                                                    λιάζομαι

λίθαρ                                                        λίθος

λίχμαμ                                                      λικμάω

λοιμία                                                       λοιμός

λύgαρ                                                       λύγος

λύμα                                                         λύμα

λύρα                                                         λύρη

λύσσα                                                      λύσσα

λύχναρ                                                    λύχναρ

μάκκαρ                                                   μάκαρ

μαντεία                                                    μαντήιον

μαράσαμ                                                 μαραίνω

μαρg                                                        μάργος

μάρμαρ                                                   μάρμαρον

μλακ                                                        μαλακός

μάρτυρ                                                    μάρτυρ

μάσκαλ                                                   μασχάλη

μαhέρα                                                    μάχαιρα

αμάκκα                                                    μάχη

μέhελ                                                      μέλι

μεράσαμ                                                  μερίζω

μέρρας                                                     μέρος

μέστ-αο                                                   μεστός

μάττα                                                       μετά

σε μήκαμ                                                 μηκάομαι

μηρία                                                       μηρός

μάστωρ                                                    μήστωρ

σε μήταμ                                                  μητιάω

σμίξαμ                                                     μίγνυμι

σε μνήαμ                                                 μιμνήσκω

μνήμμωρ                                                  μνήμα

μόλυβ                                                       μόλυβδος

σε μάχταμ                                                 μοχθώ

μοχλία                                                      μοχλός

μύττο                                                        μύθος

σε μούκαμ                                                μυκάομαι

μύλιαμ                                                      μύλη

μουρίκκι                                                   μυρίκη

μώμμακ                                                    μωμάομαι

ναι                                                             ναι

νάκκα                                                        νάκη

νέμμα                                                        νέμεσις

νοhόμ, νωμ                                               νόμος

νόσταμ                                                      νοστέω

όddαμ                                                       οδεύω

σε οίdει                                                    οιδέω

μοιάσσαμ                                                 μοιάζω

οπ                                                             όπου

ραφ                                                          οροφή

όρφαν                                                      ορφανός

Fούλα                                                      ουλή

Fούταμ                                                    ουτάζω (βουτώ)

φείdα                                                      φείδι

οχτ                                                          όχθος

φέλλαμ                                                   οφέλλω

παίddαρ                                                  παις

πάλλαμ                                                   πάλλω

πάψαμ                                                    παύω

παχνία                                                    πάχνη

πεsch                                                      πεζός

πειράξαμ                                                πειράζω

πέλλαg                                                   πέλαγος

πέλλεκ                                                   πέλεκυς

πένναμ                                                   πένομαι

πέππων                                                  πέπων

περιδρόμ                                               περίδρομος

πρεκλέτ                                                 περικλητός

περονήσσαμ                                          περονάω

πέτταμ                                                   πέτομαι

πύταμ                                                    πυνθάνομαι

πηγία                                                     πηγή

σε πήgνα                                              πήγνυμι

πήχτ-αο                                                πηκτός

πίθθαρ                                                  πίθος

πικρία                                                  πικρός

πινάτσα                                                πίναξ

πίσσα                                                    πίσσα

πλάggαν                                               πλαγκτός

πλατ                                                     πλατύς

πλάggα                                                πληγή

πλητ                                                     πλήθος

σε πλήκταμ                                          πληκτίζομαι

πλήμνα                                                πλήμνη

πλημμύρα                                           πλημυρίς

πλουτ                                                  πλούτος

πλέμμων                                             πνεύμων

πόχταμ                                                ποθέω

πολεμίσσαμ                                       πολεμίζω

πόλλεμο                                            πόλεμος

πόννο                                                 πόνος

πότνα                                                 πότνια

πράβdο                                              πρόβατο

πρόggον                                            πρόγονος

πρόσωπ                                             πρόσωπον

πρύμμα                                             πρύμνη

πτέρνα                                              πτέρνα

ριζώσσαμ                                         ριζόω, ριζώνω

ροπάλλο                                           ρόπαλο

σάνdαλ                                             σάνδαλον

σανίddα                                            σανίς

σάρκα                                               σάρκα

σέλλιν                                               σέλινο

σέμνο                                                σεμνός

σούσαμ                                              σησαμόεις

στέννα                                               σθένος

σίτταμ                                                σιτέω

σκέπαρν                                             σκέπαρνον

σκέππαμ                                             σκεπάω (σκεπάζω)

σκάψαμ                                              σκέπτομαι

ίschκιο                                                σκιά, ίσκιος

σκοhοππό                                           σκοπός

σκουτία                                              σκυτός

σκάφφα                                              σκύφος

σοφία                                                 σοφία

φιλοσόφ                                             φιλοσοφία

σπάρgαν                                             σπάργανο

σπούdαμ                                            σπεύδω

σπίλε                                                  σπιλάς

σφάγγαρ                                             σπόγγος, σφουγγάρι

σπουddία                                            σπουδή

σταυρώσσαμ                                      σταυρός

στείβαμ                                              στείβω

στένναμ                                             στένω

στέφαν                                              στέφανος

στόμμακ                                            στόμαχος

στρεβλ                                               στρεβλός

σύγχυς                                               συγχέω

συνήθειο                                            συνήθεια

σφύρραμ                                             συρίζω, σφυρίζω

σβούρα                                               σφαίρα, σβούρα

σφένdων                                            σφενδόνη, σφεντόνα

σφάκκα                                              σφήγκα

σφόνδυλ                                            σφονδύλιος

σφυρρία                                             σφύρα

τεντώσσαμ                                         τεντώνω

τέλjο                                                   τέλειος

τέλλαμ                                                τέλλω

τέρμα                                                  τέρμα

τάρπαμ                                                τέρπομαι

τιμήσσαμ                                             τιμάω

τιμμία                                                   τιμή

τινάξαμ                                                τινάσσω

τόκκο                                                    τόσος

τραππέζα                                               τράπεζα

σε τρέσσαμ                                           τρέμω

τρίαμ                                                     τρίβω

τρομάξαμ                                              τρομάζω

τρυgώσσαμ                                           τρυγάω

τρώτschαμ                                             τρώγω

υρρ, υγρ                                                 υγρός

ποd-κρύβαμ                                           υποκρύπτω

φαλάκκα                                                φάλαγξ, φάλαγγα

φάρμακ                                                  φάρμακο

φάτνα                                                     φάτνη

φείdει                                                     φείδομαι

φώδουλ                                                  φειδωλός

φήμοι ται                                                φήμη

φθάσσαμ                                                φθάνω

φίλαμ                                                      φίλος

βλοξ                                                        φλοξ, φλόγα

φοίτταμ                                                   φοιτώ

φοίνικ                                                     φοίνικας

φόρραμ                                                   φορώ

φράξαμ                                                   φράσσω

φρένα                                                      φρην

σε φρίτταμ                                              φρίττω

φυλάκκα                                                  φυλακή

φύλακ                                                      φύλακας

φυτ                                                           φυτό

χάλλαμ                                                     χαλάω

αρίσσαμ                                                   χαρίζομαι

σε χολιόσσομ                                          χολόω

κόρdα                                                      χορδή

όρρο                                                        χορός

χώρα                                                       χώρα

ψάκναμ                                                  ψάχνω

ψεφτ                                                       ψεύτης

αdάμαντ                                                 αδάμας (αδαμάντινος)

ακόλα                                                    κόλλα

άμπις                                                     άβυσσος

ανgαρίjα                                                αγγαρεία

ανdάρτ                                                  αντάρτης

άρωμα                                                   άρωμα

ασπίdα                                                  ασπίδα

άστμα                                                   άσθμα

βjασάνιε                                                βιασύνη

βρις                                                       βρύση

βρώμα                                                   βρώμα

gαρgάρα                                               γαργάρα

gράμοτα                                                γράμματα

dίπλα                                                    δίπλα

dισκ                                                      δίσκος

dοdεκαdα                                             δωδεκάδα

dρουμ                                                   δρόμος

ερgατιν                                                 εργάτης

ζάλις                                                     ζάλη

ζήλεια                                                    ζήλεια

ζοgράφ                                                  ζωγράφος

ζούνιτσα                                                ζώνη

ηλικίjα                                                   ηλικία

ειμαρμένα                                             ειμαρμένη

jαgουρίdα                                              αγουρίδα

κάdα                                                      κάδος

κάλαμ                                                    καλάμι

κάλεζμα                                                κάλεσμα

κάματο                                                  κάματος

 

κάψιμα                                                   κάψιμο

καρφίjα                                                  καρφί

καρφίτσα                                               καρφίτσα

κατάρα                                                  κατάρα

κάτιζμα                                                 κάθισμα

κεφάλιjα                                                κεφάλι

κεραμίdα                                               κεραμίδα

κερατά                                                   κερατάς

κίμιον                                                    κύμινο

κυρά                                                      κυρά

κισούρα                                                 κλεισούρα

κλων                                                      κλώνος

κλώνκα                                                 κλωναράκι

κόκαλ                                                   κόκαλο

κόματ                                                   κομμάτι

κόπαν                                                   κόπανος

κρόμιd                                                 κρομμύδι, κρεμμύδι

κουbίjα                                                κουμπί

κουτίjα                                                κουτί

κούτελ                                                 κούτελο

κούτσουλσα                                        κουτσουλιά

λακάν                                                 λεκάνη

λάσταρ                                               βλαστάρι

λάχανα                                               λάχανο

λιβάdα                                                λιβάδι

λισίdα                                                 αλυσίδα

λιτ                                                       ηλίθιος (η-λιθ-ι-ος)

μαβράdα                                             μαυράδα

μαgνίτ                                                 μαγνήτης

μάλαμο                                               μάλαμα

μάνdαλ                                               μάνδαλο

μάνdρα                                               μάντρα

μίgdαλ                                               αμύγδαλο

μουστάκ                                            μουστάκι

μούχλα                                               μούχλα

νίρουjα                                               νερό

νίφα                                                    νύφη

νόημα                                                 νόημα

οκτάρ                                                 οκτάρι (ζύγι)

ομjάρ                                                 ομοιότητα

ορφάνα                                               ορφανή

παgίdα                                                παγίδα

παgούρ                                               παγούρι

παλήκαρο                                           παληκάρι

παπούλε                                             παππούλης

παραμάνα                                          παραμάνα

παράτιρ                                             παράθυρο

πατρίdα                                             πατρίδα

πέζα                                                   παίγνιο

πέπουν                                               πεπόνι

πέταλ                                                 πέταλο

πένερ                                                 πανέρι

πίζμα                                                  πείσμα

πινακίdα                                             πινακίδα

πίπερ                                                  πιπέρι

πίπερκα                                             πιπεριά

πίρετ                                                  πυρετός

πίρον                                                 πηρούνι

πιροστίjα                                          πυροστιά

πίσα                                                   πίσσα

ποτίρ                                                  ποτήρι

πραμάτιjα                                          πραμάτεια

πρας                                                  πράσο

πρίκα                                                προίκα

πριόν                                                 πριόνι

προgίμα                                             προζύμι

προσκεφάλ                                        προσκεφάλι

ράφτακα                                            ράφτης

ρέμα                                                  ρέμα

σακούλjκα                                        σακκούλι

σάμαρ                                               σαμάρι

σαμολάd                                           σησαμόλαδο

σβίνgαρ                                            σφουγγάρι

σίdερο                                              σίδερο

σκέπαρ                                             σκεπάρνι

σκιλίdα                                            σκελίδα

σκλάβjε                                           σκλαβιά

σκοπός                                            σκοπός

σπίλα                                              σπηλιά

σπλήνα                                           σπλήνα

σταφίdα                                          σταφίδα

στιhίjα                                            στοιχειό

τακσίτ                                             ταξίδι

τάλαν                                              τάλαντο

τάρος                                              θάρρος

τέμελ                                              θεμέλιο

τεφ                                                  θειάφι

τιgάνι                                              τηγάνι

τίμες                                                θύμηση

τιφ                                                   τύφος

τριανdάφιλ                                      τριαντάφυλλο

 

τρίgος                                              τρύγος

ουλέρα                                             χολέρα

ούμα                                                χώμα

φίjαλα                                              φιάλη

φόρτωμα                                          φόρτωμα

φτας                                                 φτάσιμο (τέρμα)

φτις                                                  φθίση

φούσκα                                            φούσκα

hαρά                                                χαρά

hάρακ                                              χάρακας

hαρτίjα                                            χαρτί

hιλιάdα                                            χιλιάδα

hορjάτιν                                          χωριάτης

 

Αυτό ήταν ένα δείγμα ελληνικών λέξεων που υπήρχαν στο σλαβομακεδονικό ιδίωμα. Υπήρχαν 5000 περίπου ελληνικές λέξεις στο ιδίωμα αυτό. Αν αναλογιστεί κανείς ότι ένας χωριάτης δεν χρησιμοποιεί περισσότερες από 800 λέξεις, τότε μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε ότι το σλαβομακεδονικό ιδίωμα ήταν οιωνεί ελληνικό. Πού είναι όμως αυτές οι χιλιάδες ελληνικές λέξεις σήμερα; Οι Σκοπιανοί έχουν αφαιρέσει όλες αυτές τις ελληνογενείς λέξεις από το ιδίωμά τους, για να μην αποδειχθεί η ελληνικότητα της Μακεδονίας. Ρωτώντας αρκετούς σλαβόφωνους Μακεδόνες με ελληνική συνείδηση που ζουν στην Ελλάδα, με διαβεβαίωσαν ότι πολλές από αυτές τις λέξεις διασώζονται στο σλαβικό ιδίωμά τους.

 

Η ελληνικότητα της Μακεδονίας κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας και στις αρχές του 20ου αιώνα

Η γλωσσολογική αυτή μελέτη του Τσιούλκα αποτελεί τη μεγαλύτερη απόδειξη της ελληνικότητας της μεσαιωνικής Μακεδονίας, αλλά και κατ’ επέκταση της αρχαίας, αφού οι μεσαιωνικοί ομιλητές ήταν συνεχιστές της αρχαίας ελληνικής γλώσσας της περιοχής. Η ελληνικότητα της Μακεδονίας αποδεικνύεται και από δεδομένα κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Ο Κ. Βακαλόπουλος στο βιβλίο του «Ιστορία του βορείου Ελληνισμού. Μακεδονία» (Θεσσαλονίκη, 1990, σελ. 168) αναφέρει ότι κατά τον 19ο αιώνα η ελληνική Μακεδονία (νότιο βιλαέτι) χωρίς την επαρχία Γρεβενών αποτελούνταν από 445.000 Έλληνες, 429.000 σλαβόφωνους, από τους οποίους οι περισσότεροι είχαν ελληνική εθνική συνείδηση, 623.000 Τούρκους και 63.000 Εβραίους. Σύνολο: 1.560.000. Ο Έλληνας πρόξενος στη Θεσσαλονίκη Κ. Βατικιώτης διαχώριζε το 1876 τους σλαβόφωνους πληθυσμούς της Μακεδονίας σε α) φανατικούς οπαδούς της Εξαρχίας, Βούλγαρους, β) ρευστούς με ακαθόριστη εθνική συνείδηση και γ) τη μεγάλη σλαβόφωνη μάζα με ελληνική εθνική συνείδηση. Από όλα αυτά φαίνεται ότι δεν ήταν όλοι οι κάτοικοι της Μακεδονίας σλαβόφωνοι, όπως ισχυρίζεται η σκοπιανή προπαγάνδα, και ότι από αυτούς τους σλαβόφωνους κατοίκους ένα μεγάλο μέρος είχε ελληνική εθνική συνείδηση.

            Ο V. Berard στο βιβλίο του «Τουρκία και Ελληνισμός. Οδοιπορικό στη Μακεδονία» (Αθήνα, 1987, σελ. 277) γράφει: «Οι Έλληνες έδιναν βάρος στην εκπαίδευση. Το πρώτο γνήσιο ελληνικό σχολείο λειτούργησε στην Κοζάνη το 1740 και ιδρύθηκε από τον Ευγένιο Βούλγαρη (1716-1806), μεγάλο διδάσκαλο του γένους… Στα 1877 ο Έντουαρτ Στάνφορντ έδινε τον ακόλουθο πίνακα στελεχών: Στις Επισκοπές της Καστοριάς, Πελαγονίας, Βελούσας, Κορυτσάς και Βοδενών λειτουργούσαν 111 ελληνικά σχολεία με 5361 μαθητές. Το 1887 στην περιφέρεια του Μοναστηρίου λειτουργούσαν 284 ελληνικά σχολεία με 15.871 μαθητές και στην περιφέρεια της Κοζάνης 49 σχολεία με 2670 μαθητές». Άρα, αν δεν ζούσαν πολλοί Έλληνες στη Μακεδονία τον 19ο αιώνα, όπως ισχυρίζονται οι Σκοπιανοί, ποιοι ήταν όλοι αυτοί που ίδρυαν ελληνικά σχολεία και στα οποία φοιτούσαν τόσοι χιλιάδες φοιτητές; Ο αριθμός των φοιτητών ήταν μικρός σε σχέση με τον συνολικό πληθυσμό των κατοίκων της Μακεδονίας, και ήταν φυσικό αυτό, αφού επικρατούσε αναλφαβητισμός και λίγοι μόνο πήγαιναν σχολείο. Αυτό ενισχύει την άποψη ότι όλες αυτές οι χιλιάδες ελληνικές λέξεις που ο Τσιούλκας συνέλεξε στο σλαβομακεδονικό ιδίωμα της εποχής του δεν αποτελούσε επιρροή λόγιων στοιχείων από τα σχολεία. Τις λέξεις αυτές χρησιμοποιούσαν οι αγράμματοι γεωργοί και βοσκοί, και φυσικά αυτοί δεν πήγαιναν σε αυτά τα ελληνικά σχολεία. Άρα οι σλαβόφωνοι της Μακεδονίας ήταν στην πλειοψηφία τους ελληνικής καταγωγής.

            Ο Άγγλος πρόξενος στη Θεσσαλονίκη Ch. Blunt κατάρτισε μια στατιστική για το βιλαέτι της Θεσσαλονίκης, σύμφωνα με την οποία στα τέλη του 1888 κατοικούσαν σε αυτό 447.000 Τούρκοι (με τον όρο Τούρκοι εννοούνται μουσουλμάνοι, όχι απαραίτητα τουρκικής καταγωγής), 485.000 Χριστιανοί και 43.000 Εβραίοι. Από τους 485.000 Χριστιανούς, οι 269.000 ήταν Έλληνες (161.000 ελληνόφωνοι, 102.000 σλαβόφωνοι και 6.000 βλαχόφωνοι), 201.000 ήταν βούλγαροι εξαρχικοί, 6.000 τσιγγάνοι, 8.000 καθολικοί και 1.000 προτεστάντες της αμερικανικής αποστολής (Χολέβας Ι., Οι Έλληνες Σλαβόφωνοι της Μακεδονίας» (Αθήνα 1999, σελ. 186). Απορίας άξιον είναι πόσοι ήταν πραγματικά οι ελληνικής καταγωγής κάτοικοι της Μακεδονίας, αφού κάτω από τους θρησκευτικούς τίτλους «Τούρκοι» (=Μουσουλμάνοι), «καθολικοί» και «προτεστάντες» θα ήταν και πολλοί Έλληνες στην καταγωγή.

 

Η πλειονότητα των σλαβόφωνων της Μακεδονίας είχαν ελληνική συνείδηση

Δεν είναι μόνο η γλωσσολογική εργασία του Κωνσταντίνου Τσιούλκα που αποδεικνύει την ελληνική καταγωγή των σλαβόφωνων της Μακεδονίας. Είναι και το γεγονός ότι η πλειονότητά τους είχε ελληνική συνείδηση. Ο J. Paillares στο Limbrogliomecedoin, Paris, 1907, έγραψε: «Όλοι αυτοί οι Μακεδόνες ανεξάρτητα από τη γλώσσα που μιλούν προτιμούν να σταυρωθούν από τους Βουλγάρους, παρά να αρνηθούν τον ελληνισμό τους. Όσον αφορά εμένα, δεν χρειάζομαι αποδείξεις. Οι άσημοι αυτοί ήρωες είναι Έλληνες και κλίνω το γόνυ μπρος στο υπέρτατο μεγαλείο τους».

            Ο Κωνσταντίνος Βαβούσκος, ομότιμος καθηγητής πανεπιστημίου Θεσσαλονικής, πρόεδρος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, σε διάλεξη στο Δημαρχείο της γερμανικής πόλης Dortmund (εφημ. Δυτική Μακεδονία, 19-2-1991) έγραψε: «Από τους σλαβόφωνους βγήκαν οι καλύτεροι μακεδονομάχοι μας και από τους βλαχόφωνους οι μεγαλύτεροι ευεργέται του έθνους».

            Ο Αναστάσιος Πηχεών, εκπαιδευτικός, μακεδονομάχος από την Αχρίδα, στα Απομνημονεύματά του έγραψε: «Και οι ξενόφωνοι; Μάλιστα, αυτοί που περισσότερον εδοκιμάσθησαν και εβασανίσθησαν και εθυσιάσθησαν και επικράνθησαν μη ανεχόμενοι την ύβριν πολλών από τους ομογενείς, οι οποίοι από άγνοιαν και αμάθειαν δεν εδίσταζον να εκφράζουν αμφιβολίας δια την ελληνικότητά των, ενώ προ πάντων αυτοί ήσαν ο στόχος των προπαγανδών, αι οποίαι, εκμεταλλευόμεναι το αλλόγλωσσον επεδίωκον να παρασύρουν αυτούς εις τα δίκτυά των δια να εξασθενίσουν και να μειώσουν τον ελληνομακεδονικόν πληθυσμόν αφ’ ενός και αφ’ ετέρου να παρουσιάσουν τους ξενοφώνους ως πραγματικούς Βουλγάρους ή Αρρουμούνους. Είναι οι ξενόφωνοι εκείνοι δια τους οποίους δεν ημπορούμεν να κρύψομεν τον θαυμασμόν δια την ανεπηρέαστον και αμετάτρεπτον ελληνικήν συνείδησιν, ην επέδειξαν, δια το σταθερόν και ηρωικόν φρόνημα το οποίον αντέταξαν, δια το ακατάβλητον θάρρος, με το οποίον υπέρ της ελληνικότητος αυτών ηγωνίσθησαν και πολλοί εθυσιάσθησαν. Οι ξενόφωνοι Έλληνες, των οποίων όσοι είμεθα απόγονοι δικαιούμεθα να είμεθα υπερήφανοι, είναι εξηκριβωμένον ότι κατά τους εθνικούς αγώνας εν Μακεδονία υπερέβαλον εις πολλάς ενεργείας τους ελληνοφώνους ομοφύλους των».

            Ο αρχικομιτατζής Πάντο Κλιάσεφ στις Αναμνήσεις του Spomenti που εκδόθηκαν από το βουλγαρικό Ινστιτούτο της Σόφιας το 1925 έγραφε: «Το 1900 ο ελληνισμός είχε βαθύτατες ρίζες στην περιφέρεια της Καστοριάς, Φλώρινας, Γευγελής. Όλα τα χωριά εκτός από δύο ήταν ελληνικά και οι γραικομάνοι αποτελούσαν τη μέγιστη πλειονότητα του πληθυσμού».

            Ο καθηγητής Ιωάννης Χολέβας στο εξαίρετο βιβλίο του «Οι Έλληνες Σλαβόφωνοι της Μακεδονίας» (Αθήνα 1999) γράφει: «Σε όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας το ελληνικό στοιχείο κυριαρχούσε στη γεωγραφική έκταση της Μακεδονίας και δεν υπέκυψε στη βία, τα εγκλήματα και τις πιέσεις που ασκήθηκαν σε βάρος του. Όπως γενικά υπάρχουν καλοί και κακοί Έλληνες, έτσι και οι σλαβόφωνοι στη μέγιστη πλειονότητά τους έδειξαν καλή εθνική συμπεριφορά, ορισμένοι όμως τάχθηκαν με τους Βούλγαρους». 

 

Η σλαβική προπαγάνδα κατά της ελληνικότητας της Μακεδονίας. Πώς οι Σλάβοι προσπαθούσαν να αφελληνίσουν τη Μακεδονία στις αρχές του 20ου αιώνα. Ο Ισμαήλ Κεμάλ Βλώρα επιβεβαιώνει ότι η Μακεδονία ήταν ελληνική

Τον 19ο αιώνα οι Ρώσοι πανσλαβιστές αποδύονται σε μια μεγάλη προσπάθεια να πείσουν τους Βούλγαρους ότι εθνοφυλετικά είναι και αυτοί ένας δυναμικός κλάδος του μεγάλου σλαβικού έθνους και ότι μπορούν να ελπίζουν για την ελευθερία τους στη μεγάλη αδελφή Ρωσία. Το κοινό ορθόδοξο δόγμα και η κοινή σλαβική γλώσσα, αλλά και ο πόθος για την ελευθερία έπεισαν τους Βουλγάρους. Έτσι μετά τη νίκη της Ρωσίας στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1878 και τη συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, η Ρωσία δημιουργεί τη «Μεγάλη Βουλγαρία», που αρχίζει από τη Μαύρη Θάλασσα και καταλήγει στην Οχρίδα, με πρόσβαση στο Αιγαίο των μακεδονικών και θρακικών παραλίων. Ο στρατηγός Ιγνάτιεφ που υπαγορεύει τους όρους της συνθήκης έχει δώσει ρητές εντολές να μη παραχωρηθεί σπιθαμή εδάφους στην Ελλάδα. Ταυτόχρονα με τη δημιουργία της Μεγάλης Βουλγαρίας, οι Ρώσοι επιβάλλουν την αυτονομία της Βουλγαρικής εκκλησίας.

Τη Μακεδονία διεκδικούσαν Έλληνες, Βούλγαροι και Σέρβοι. Οι Ρώσοι με τη συνθήκη του Αγίου Στεφάνου έριξαν όλο το βάρος τους στην ενίσχυση της Βουλγαρίας. Μετά την αναθεώρηση της συνθήκης του Αγίου Στεφάνου, ο αγώνας των Πανσλαβιστών για έξοδο στο Αιγαίο δεν σταμάτησε ούτε λεπτό. Οι Βούλγαροι έκαναν τόση δουλειά στον χώρο της Μακεδονίας που αν κρατούσε πολύ όλη η Μακεδονία θα μιλούσε βουλγαρικά και θα είχε βουλγαρική συνείδηση. Ευτυχώς για την Ελλάδα, τα πράγματα αντεστράφησαν και τελικά πήρε τη μερίδα του λέοντος στη διανομή της παλιάς Μακεδονίας με τους βαλκανικούς πολέμους.

Μετά τη συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, οι Βούλγαροι βλέποντας ότι δεν μπορούν να αποσπάσουν ευθέως τη Μακεδονία, προωθούν μια αποσχιστική και αυτονομιστική τάση ανάμεσα στους Μακεδόνες και ειδικά τους Σλαβόφωνους. Το ίδιο ακριβώς κάνουν και οι Σέρβοι από την πλευρά τους με την ελπίδα ότι αν αυτονομηθεί η Μακεδονία και αν επιβληθεί το γλωσσικό ιδίωμα σαν κυρίαρχη γλώσσα, το κρατίδιο που θα δημιουργηθεί θα περιέλθει αργά ή γρήγορα στην επιρροή ή στην επικράτεια τη δική τους. Καθώς είπαμε, τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά και όλο το μήκος των παραλίων του νότου περιήλθαν στην  Ελλάδα με τον Α’ Βαλκανικό πόλεμο και η Θεσσαλονίκη κατελήφθη από τους Έλληνες και όχι από τους Βούλγαρους ή τους Σέρβους που είχαν καταφθάσει προν τα ελληνικά στρατεύματα. Σε αυτό συνέβαλε ο επικεφαλής του τουρκικού στρατού της Θεσσαλονίκης, ο περίφημος Χασάν Ταχσίν Μεσαρέ, ένας μουσουλμάνος Αλβανός, που κράτησε τη Θεσσαλονίκη και την παρέδωσε στους Έλληνες, παρά τις δελεαστικότατες προσφορές και υποσχέσεις των Βουλγάρων.

Οι περισσότεροι νομίζουν ότι μόνο οι Βούλγαροι επιβουλεύονταν τη Μακεδονία. Αυτή η άποψη οφείλεται στο ότι οι Βούλγαροι έκαναν φρικαλαία εγκλήματα κατά των Ελλήνων. Λίγοι όμως γνωρίζουν ότι τη Μακεδονία επιβουλεύονταν και οι Σέρβοι. Ο στρατηγός Γεώργιος Α. Λεβέντης στο βιβλίο του «Η κατά της Μακεδονίας επιβουλή» γράφει τα εξής αποκαλυπτικά σχετικά με τον ανθελληνικό τους ρόλο των Σλάβων στο Μακεδονικό ζήτημα:

«Παρά την πολιτικήν ήτταν της (με τη Συνθήκη του Βερολίνου μετά το 1878), η Ρωσία δεν παραιτείται των προθέσεών της και αρχίζει έναν εντονότατο αγώνα διά τον εκσλαβισμόν της Νοτίως του Αίμου περιοχής. Από τότε αρχίζει το μαρτύριο του ελληνισμού της Μακεδονίας και της Ανατολικής Ρωμυλίας. Το 1912 η Ελλάς, η Σερβία, η Βουλγαρία, η Ρουμανία και το Μαυροβούνιο συνεμάχησαν και κήρυξαν τον πόλεμον εναντίον της Τουρκίας. Ο ελληνικός στρατός καταλαμβάνει τα Σέρβια, την Κοζάνη, την Θεσσαλονίκη και φθάνει μέχρι τας εκβολάς του Στρυμώνος. Ο Έλλην αρχιστράτηγος Αρχιστράτηγος αναγκάζεται να διαθέσει το σύνολο σχεδόν των δυνάμεών του προς την Θεσσαλονίκη. Έτσι λόγω ελλείψεως δυνάμεων, δεν δύναται να προχωρήσει προς την Ελληνικοτάτην περιοχήν του Μοναστηρίου-Κρουσόβου την οποίαν προλαμβάνουν να καταλάβουν οι Σέρβοι, εκεί που δεν υπήρχε σχεδόν κανέναςω Σέρβος. Οι Βούλγαροι που έχουν τον ισχυρότερον στρατόν των Βαλκανίων, μετά την κατάληψιν των Σερρών, Δράμας, Καβάλας και Ανδριανουπόλεως (σημ. Μάριου Δημόπουλου: δηλαδή περιοχών καθαρά Ελληνικών) συνθηκολογούν με τους Τούρκους και στρέφονται εναντίον των πρώην συμμάχων τους, για να πραγματοποιήσουν το όνειρο της Μεγάλης Βουλγαρίας του Αγίου Στεφάνου. Η Ελλάς και η Σερβία αντιδρούν κατά των Βουλγάρων και στις 18 Ιουνίου 1913 ο Ελληνικός στρατός αντεπιτίθεται…Η Σερβία όμως την κρίσιμη αυτή στιγμήν συνθηκολογεί πρόωρα με τους Βουλγάρους».

Όπως βλέπουμε λοιπόν οι Σέρβοι δεν μας φέρθηκαν σωστά. Αλλά μη νομίζετε ότι περιορίστηκαν σε αυτό. Για διαβάστε παρακάτω τι γράφει ο στρατηγός Λεβέντης: «Οι Σέρβοι μετά την λήξιν του πολέμου, αφού εγκατεστάθησαν στην περιοχή του Μοναστηρίου εξηνάγκασαν με οργανωμένες το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού πληθυσμού της περιοχής να εγκαταλείψει τις εστίες του και να καταφύγει στην Ελλάδα». Άρα οι κύριοι υπαίτιοι για το ότι η Βόρεια Μακεδονία έπαψε να είναι ελληνική, είναι οι Σέρβοι.

Συνεχίζει ο στρατηγός Λεβέντης:

«Η Σερβική προσηλυτιστική εργασία μεταξύ των κυρίως Σλαβοφώνων κατοίκων της Μακεδονίας ήρχισεν μόνον από του 1887. Εν αρχή αύτη περιωρίσθη εις μεν το Βιλαέτιον του Κοσσυφοπεδίου βορείως της γραμμής Περλέπε-Κρουσόβου-Αχρίδος και εις το Βιλαέτιον Θεσσαλονίκης εις την κοιλάδα της Στρωμνίτσης. Αργότερον όμως η προσηλυτιστική προσπάθεια των Σέρβων επεξετάθη εις Μοναστήριον, αυτήν ταύτην την Θεσσαλονίκην, τας Σέρρας και εις τους Ελληνόφωνους της Χαλκιδικής. Η Ελληνική κυβέρνησις τότε διεμαρτυρήθη εις την Σερβικήν κυβέρνησιν η οποία εις απάντησιν την διαβεβαίωνε ότι ενδιαφέρεται μόνον διά τα βόρεια διαμερίσματα των Βιλαετίων Κοσσυφοπεδίου και Θεσσαλονίκης. Αντιστρόφως προς τας διαβεβαιώσεις ταύτας εις σχετικήν συζήτησιν εις την Σερβικήν Βουλήν το 1889 ο Σέρβος πρωθυπουργός Charachivine δήλωσε: “Η μητέρα πατρίς οφείλει να προπαρασκευάσει αυτά (εννοεί προσηλυτισμόν) μετά της αυτής αποφασιστικότητος είτε ζώσι εκεί μόνον Σέρβοι ή μόνον καθαροί Βούλγαροι ή Μογγόλοι ή Κινέζοι. Και θέλει το πράξει διότι το οφείλει και διότι είναι χρέος της”. Την διεύθυνσιν του Σερβικού αγώνος εις Μακεδονίαν έχει αναλάβει ο Εθνικός Σύλλογος “Άγιος Σάββας” εδρεύων εις Βελιγράδιον. Η εις βάρος του Σλαβόφωνου Ελληνισμού προπαγάνδα της Σερβίας εις Μακεδονίαν διεξάγεται κυρίως διά του διορισμού Σλαβοφώνων Διδασκάλων και Ιερέων και διά της παροτρύνσεως τελέσεως υπό των Σλαβοφώνων της λειτουργίας εις την Σλαβικήν, ενώ αντιθέτως ο Ελληνικός κλήρος και εις τα Σλαβόφωνα ακόμη χωριά ετέλει την λειτουργίαν εις την Ελληνικήν. Ενδεικτικόν του μεγέθους της Σερβικής προσπαθείας διά εκσερβισμόν της Μακεδονίας είναι ότι μόνον το 1887 ενεγράφη εις το δημόσιον Σερβικόν προϋπολογισμόν το ποσόν των 4.000.000 χρυσών φράγκων διά έξοδα του Σερβικού Κομιτάτου Μακεδονίας. Οι Σέρβοι και αυτοί καρπούνται των αγαθών της Τουρκικής εναντίον της Ελλάδος αγανακτήσεως μετά τον πόλεμον του 1897, οπότε κατόπιν πιέσεως της Ρωσίας ο Σουλτάνος προβαίνει εις παραχωρήσεις προς τους Σέρβους εις περιοχήν Αχρίδος-Μοναστηρίου αλλά και εις αυτήν ταύτην την Θεσσαλονίκην. Είναι λυπηρόν ότι ο τότε Πατριάρχης της Κωνσταντινουπόλεως Άνθιμος ο Ζ κατά το 1895 επηρεάσθη υπέρ των Σέρβων και επέτρεψεν να διδάσκεται η Σερβική γλώσσα εις Ελληνικά σχολεία Σλαβοφώνων Ελληνικών κοινοτήτων της Μακεδονίας. Προσπάθειαι των Σέρβων εγκρίσει του Πατριάρχου Ανθίμου να γίνηται λειτουργία Σερβιστί εις εκκλησίας Θεσσαλονίκης-Εδέσσης- Βερροίας-Πελαγωνίας απέτυχε λόγω αντιδράσεως των κατοίκων. Εις την περιοχήν όμως Πολυάνης Στρωμνίτσης η Σερβική προπαγάνδα έσχεν επιτυχίας. Πολλοί δε μαθηταί εστρατολογούντο εκείθεν διά να φοιτήσουν εις το νεοϊδρυθέν Σερβικόν σχολείον Θεσσαλονίκης.

Το 1896 τη ανοχή του Πατριαρχείου και παρά την αντίδρασιν της Ελληνικής παροικίας, κατέλαβον οι Σέρβοι τον μέγαν Ελληνικόν ναόν των Σκοπίων. Την ιδίαν δε εποχήν η Σερβική κυβέρνησις ηρνήθη να αναγνωρίσει τον νεοεκλεγέντα Έλληνα επίσκοπον Σκοπίων Αμβρόσιον.

Μετά την από του 1897 αύξουσαν πίεσιν των Βουλγαρικών κομιτάτων τόσον εναντίον των Ελλήνων όσον και των Σέρβων, άρχονται τον Μάρτιον του 1899 εν Αθήναις διαπραγματεύσεις μεταξύ Ελληνικής και Σερβικής κυβερνήσεως προς κοινήν αντιμετώπισιν των Βουλγάρων.

Μελετάται κατ’ αυτάς σχέδιον διά την κατανομήν των σφαιρών επιρροής Ελλάδος και Σερβίας εις Μακεδονίαν. Αι συνομιλίαι αρχίζουν με βάσιν το Ελληνικόν σχέδιον, καθ’ ό η μεν Ελληνική επιρροή θα εξικνείτο προς Βορράν μέχρι Νευροκοπίου, Μελενίκου, Περλεπέ, Κρουσόβου, Στρούγκας, η δε Σερβική προς Νότον μέχρι της γραμμής Ροδοβίτσα, Βελεσά, Δίβρη.

Η ελληνική κυβέρνησις αναλαμβάνει την υποχρέωσιν να μεσολαβήσει παρά τω Πατριαρχείω Κωνσταντινουπόλεως διά τον διορισμόν Σέρβων επισκόπων εις Σκόπια, Πρισρένη, Βελέσσα και Δίβρην. Εις αντιστάθμισμα η σερβική κυβέρνησις θα κατήργει τα προξενεία της εις Μεσημβρινήν Μακεδονίαν ιδίως των Σερρών, Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου. Αντιστοίχως δε θα έπαυον να λειτουργούν τα ελληνικά σχολεία εις την ζώνην επιρροής της Σερβίας και τα σερβικά εις την ελληνικήν τοιαύτην.

Αι ανωτέρω διαπραγματεύσεις είναι λίαν ενδεικτικαί των αντιλήψεων αίτινες επεκράτουν την εποχήν εκείνην ως προς τα βόρεια όρια του Ελληνισμού της Μακεδονίας.

Ενώ όμως αι διαπραγματεύσεις έβαινον καλώς και επέκειτο η υπογραφή συμφωνιών, η Σερβία επιτυγχάνει το θέρος του 1899 άνευ μεσολαβήσεως της Ελλάδος την αντικατάστασιν του Έλληνος επισκόπου Σκοπίων διά Σέρβου. Την ίδιαν εποχήν δε τη παρεμβάσει της Ρωσίας επέρχεται προσέγγισις Σερβίας-Βουλγαρίας προς κοινήν προσπάθειαν εκσλαβισμού της Μακεδονίας».

Οι Σέρβοι λοιπόν παρόμοια με τους Βούλγαρους προσπαθούσαν να κλέψουν από την Ελλάδα την λεγόμενη «Αιγαιακή» Μακεδονία. Και παρουσίαζαν και ψεύτικες στατιστικές, για να υποστηρίξουν ότι η πλειοψηφία των κατοίκων της Μακεδονίας ήταν τάχα Σέρβοι. Ο στρατηγός Λεβέντης παρουσιάζει στατιστική του 1900 του Σέρβου εθνολόγου Coptchevitch για τα τρία βιλαέτια Θεσσαλονίκης, Μοναστηρίου και Κοσσυφοπεδίου, σύμφωνα με την οποία η πλειοψηφία των κατοίκων ήταν Σέρβοι!!! Ας δούμε την στατιστική:

Βούλγαροι 57.000

Έλληνες    212.000

Σέρβοι       2.048.000

Παρουσιάζει επίσης και στατιστική του 1900 του Βούλγαρου εθνολόγου V. Kantchoff για τα τρία αυτά βιλαέτια, σύμφωνα με την οποία η πλειοψηφία των κατοίκων ήταν Βούλγαροι!!! Ας δούμε τη στατιστική:

Βούλγαροι 1.184.036

Έλληνες    214.329

Σέρβοι       700

Και σχολιάζει ο στρατηγός Λεβέντης: «Εις τας ανωτέρω δύο στατιστικάς Σλάβων εθνολόγων, θεωρουμένου εκάστου εις την ιδιαιτέραν του πατρίδα ως αυθεντία, καταφαίνονται χαρακτηριστικώς αφ’ενός μεν η κατά του Ελληνισμού ψευδολογία των Σλάβων, αφ’ ετέρου δε η μεταξύ Σέρβων και Βουλγάρων αντιζηλία εν Μακεδονία».

Από όλα αυτά φαίνεται ότι η Σερβία όπως και η Βουλγαρία προσπαθούσαν να προσαρτήσουν τη Μακεδονία. Η διαφορά μεταξύ Βουλγάρων και Σέρβων ήταν ότι οι πρώτοι χρησιμοποιούσαν βία, ενώ οι δεύτεροι διπλωματία. Όπως και να έχει το πράγμα, οι Σέρβοι κάθε άλλο παρά φίλοι των Ελλήνων ήταν.

Παρόμοιες πληροφορίες για την ανθελληνική δράση των Σέρβων αποκαλύπτει ο υποστράτηγος Δ. Ζάγκλης στο βιβλίο του «Η Μακεδονία του Αιγαίου και οι Γιουγκοσλάβοι» (εκδ. 1975). Ας δούμε τι γράφει:

«Η συμπεριφορά της επισήμου Σερβίας υπήρξεν απιστεύτως αντιπολιτική και ανθελληνική μετά την Μικρασιατικήν καταστροφήν, γράφει ο ιστορικός Κ. Άμαντος (Κ.Ι. Άμαντος, “Ιστορικαί σχέσεις Ελλήνων, Σέρβων και Βουλγάρων”, Αθήναι 1949, σελ.81) του 1922. Η Σερβία κατήγγειλε την δεκαετή ελληνοσερβικήν συμμαχίαν του 1913 (Παρά το 10ον άρθρον ότι δεν δύναται να καταγγελθεί προ της παρελεύσεως δεκαετίας κ.λπ.), εζήτησε να μην εγκατασταθούν Έλληνες πρόσφυγες εκ Μικράς Ασίας εις την περιφέρειαν Φλωρίνης, όπου κατοικούν πολλοί σλαβόφωνοι και την πραγματοποίησιν των υποσχεθέντων περί ελευθέρας Σερβικής ζώνης εις την Θεσσαλονίκην. Αι τελευταίαι απαιτήσεις κατήντησαν παράλογοι, διότι οι Σέρβοι εζήτησαν να έχουν ανεξάρτητον Σερβικήν ζώνην εν Θεσσαλονίκη. Η κυβέρνησις Παγκάλου θέλουσα να εξασφαλίσει την Σερβικήν φιλίαν ή ουδετερότητα εν περιπτώσει περιπετειών προς τους Τούρκους και Βουλγάρους, δεδομένου ότι τότε η πολιτική κατάστασις ήτο εξαιρετικά ανώμαλος και αι σχέσεις ημών μετά της Τουρκίας και Βουλγαρίας ευρίσκοντο εις έκρυθμον σημείον, τέλος δε δεν απεφεύχθη η σύγκρουσις μετά της Βουλγαρίας, έστω και τοπική (εισβολή VI Μεραρχίας εις την περιοχήν Πετριτσίου), εδέχθη το 1926 τας Σερβικάς αξιώσεις, αν και η Σερβική ζώνη Θεσσαλονίκης εξυπηρέτει μόνον το 3% του Σερβικού εμπορίου και την περιφέρειαν μόνον του Αξιού και όχι του Μοραβα. Η συμφωνία Παγκάλου επροκάλεσε τόσην αντίδρασιν, ώστε δεν επεκυρώθη εν Ελλάδι. Μετά την άνοδον του Ελ. Βενιζέλου εις την αρχήν το 1928, μετέβη ούτος εις Σερβίαν και επέτυχεν κατά την συνάντησιν αυτού μετά του βασιλέως Αλεξάνδρου εις Bled την ακύρωσιν των συμφωνιών του στρατηγού Παγκάλου.

Μετά την δημιουργηθείσαν αντίδρασιν εν Ελλάδι εκ των συμφωνιών της κυβερνήσεως Παγκάλου, και επομένως αι προσπάθειαι των Σέρβων προς απορρόφησιν της Θεσσαλονίκης απετύγχανον, η Σερβική προπαγάνδα ενετάθη εις βάρος ημών. Ούτω το περιοδικόν της εθνικής Γιουγκοσλαβικής οργανώσεως “Νοροντα Οντμπράνα”, της οποίας επίτιμος πρόεδρος ήτο ο βασιλεύς Αλέξανδρος, έγραφε το 1926 τα εξής: “Το εθνογραφικόν όριον του εθνικού ημών στοιχείου προς νότον είναι το Αιγαίον Πέλαγος από της εκβολής του ποταμού Αλιάκμονος δυτικώς της Θεσσαλονίκης και κατά μήκος τούτου και της δεξιάς γραμμής της διαχωρίσεως των υδάτων μέχρι των Αλβανικών συνόρων και της Ηπείρου. Εις ολόκληρον αυτήν την έκτασιν της Ελληνικής Μακεδονίας μέχρι των Βαλκανικών πολέμων δεν κατώκει ουδέ μια χιλιάς Ελλήνων την εθνικότητα, και εις την οποίαν ευρίσκοντο 310.000 ομοεθνείς ημών ως επικρατούν στοιχείων μευαξύ Τούρκων, Εβραίων, Τσιγγάνων κ.λπ.’. Οι Έλληνες δια να πραγματοποιήσουν όσον τον δυνατόν ευκολότερον τον εξελληνισμόν της Μακεδονίας έρριψαν εις αυτήν 700.-800.000 ψυχάς, τους πρόσφυγας αυτών εκ Μικράς Ασίας εν μέσω του πληθυσμού μας”».

Δηλαδή με λίγα λόγια, οι Σέρβοι ισχυρίζονταν ότι στην Ελληνική Μακεδονία οι Έλληνες ήταν ελάχιστοι και η πλειοψηφία των κατοίκων ήταν οι Σέρβοι, ενώ οι Βούλγαροι υποστήριζαν ότι η Ελληνική Μακεδονία κατοικείτο σχεδόν αποκλειστικά από Βούλγαρους. Το ότι στην περιοχή της Μακεδονίας η πλειοψηφία των κατοίκων ήταν οι Έλληνες επιβεβαιώνεται από δύο στατιστικές, μια τουρκική στατιστική του 1905 και μια Ευρωπαϊκή στατιστική του 1904. Σύμφωνα με την τουρκική στατιστική του 1905 στα τρία βιλαέτια Θεσσαλονίκης, Μοναστηρίου και Κοσσυφοπεδίου κατοικούσαν 647.000 Έλληνες, 527.000 Βουλγαρίζοντες και 167.000 Σέρβοι. Και οι περισσότεροι Βουλγαρίζοντες ζούσαν στο βιλαέτιο του Κοσσυφοπεδίου, κάτι που σημαίνει ότι στα Βιλαέτια Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου  το πλειοψηφούν στοιχείο ήταν το ελληνικό. Το ίδιο επιβεβαιώνεται και από την άποψη της Ευρωπαϊκής Αστυνομίας 1904. Στα βιλαέτια Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου πλην των Αλβανικών επαρχιών Δίβρυς και Ελμπασάν ζούσαν 652.000 Έλληνες και μόνο 355.000 Βουλγαρίζοντες.

Ας δούμε όμως τι άλλα γράφει στη συνέχεια ο υποστράτηγος Ζάγκλης για την ανθελληνική δράση των Σέρβων:

«Το έτος 1926 υπήρξεν γονιμότατον εις σωβινιστικάς Σερβικάς εκδηλώσεις, αλλά και πολιτικάς πιέσεις κατά της Ελλάδος. Ήτο το τελευταίον έτος των πολιτικών ανωμαλιών εν Ελλάδι από του 1922 και έπρεπε να επωφεληθούν οι φίλοι και σύμμαχοι Σέρβοι. Πλην των διαφόρων δημοσιευμάτων και παράγοντες πνευματικής ηγεσίας των Σέρβων ανέλαβον διά διαλέξεων να καταστήσουν σαφείς τας ιμπεριαλιστικάς βλέψεις των Σέρβων. Ούτω ο Σέρβος καθηγητής του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου Milojevitch έκαμε μιαν διάλεξιν εις το πανεπιστήμιον του Βελιγραδίου, περίληψιν της οποίας εδημοσίευσεν η εφημερίς “Politika” του Βελιγραδίου την 5ην Ιανουαρίου του 1926. Αλλά ας δώσωμεν τον λόγον εις τον ιστορικόν Κ. Άμαντον, ο οποίος εις το βιβλίον του “Ιστορικαί σχέσεις Ελλήνων, Σέρβων και Βουλγάρων” (εκδ. 1949, σελ. 83) γράφει τα εξής: “Αργά περιήλθεν εις γνώσιν μου περίληψις διαλέξεως του καθηγητού Milojevitch ‘Περί των εν Μακεδονία Σέρβων”. Ο κ. Milojevitch θέλει να στηρίξει τας Σερβικάς αξιώσεις εις λόγους ανθρωπογεωγραφικούς και δι’ αυτό βλέπει ότι αι κοιλάδες του Μοραβα και του Αξιού αποτελούν γεωγραφικήν ενότητα. Της θεωρίας ταύτης το συμπέρασμα θα είναι ότι πρέπει και αι δυο κοιλάδες να ανήκουν εις το αυτό κράτος, την Σερβίαν δηλαδή. Την ενότητα Μοραβα-Αξιού υπεστήριξε κατά πρώτον ο γνωστός Σέρβος γεωγράφος Gvijitch λεπτομερέστερον εις το βιβλίον του La Peninsule Balkanique το 1918, όταν δηλαδή οι Σέρβοι ήρχισαν να σκέπτονται περί προσαρτήσεως της Θεσσαλονίκης. Η γενόμενη προπαγάνδα υπέρ της θεωρίας αυτής αποβλέπει να προσαρτήσει την Μακεδονίαν, να στρέψει δε τους Βούλγαρους προς τας Θρακικάς ακτάς. Αν οι Βούλγαροι αποδεχθούν την θεωρίαν, η σεβοβουλγαρική προσέγγισις θα συντελεσθεί”».

Συνεχίζει ο υποστράτηγος Ζάγκλης:

«Ο Milojevitch κατόρθωσε να πείσει το Συμβούλιον “Ομλαντίνα”, δηλαδή την εθνικήν οργάνωσιν της νεολαίας, όπως εις το Συνέδριον αυτής διακηρύξει ως επαρχίας Σερβικάς την Μακεδονίαν και την Βόρειον Αλβανίαν. Ιδού κατά ποιον πρωτότυπον τρόπον εδημιουργήθησαν αι πρώται κινήσεις των Σέρβων προες επέκτασιν της Σερβίας επί των εδαφών της Μακεδονίας και Αλβανίας. Πράγματι πρωτότυπος, γνήσιος σλαβικός!!! Το 1873 ο Milojevitch δημοσιεύει χάρτην, διά του οποίου επεκτείνει την Σερβίαν προς Δυσμάς μεν μέχρι της Αδριατικής, προς Νότον κατά μήκος του Δρίνου και των λιμνών της Μακεδονίας μέχρι του Ολύμπου, και προς Ανατολάς μέχρι του Πύργου επί του Ευξείνου Πόντου. Κατ’ αυτόν τον τρόπον τα 3/4 της Βαλκανικής γίνονται Σερβικά. Πολιτικώς και ιστορικώς ο χάρτης αυτός έχει την αυτήν ιστορικήν αξίαν όσην και οι Βουλγαρικοί και δη του Rozof οι οποίοι χαρακτηρίζουν ως Βουλγαρικά ομοίως τα 3/4 της Χερσονήσου».

Ενώ όμως οι Βούλγαροι και οι Σέρβοι προσπαθούσαν να κλέψουν τα ελληνικά εδάφη της Μακεδονίας, το 1907 ο φιλέλληνας Αλβανός πολιτικός Ισμαήλ Κεμάλ Βλώρα, ο μετέπειτα ιδρυτής του Αλβανικού κράτους και πρώτος πρωθυπουργός της Αλβανίας, στην επίσημη εφημερίδα του Σωτηρία έγραψε σε άπταιστα Ελληνικά: «Δεν επιτρέπεται ζήτημα Μακεδονικόν. Υπάρχει μεν Μακεδονία εν τη Ευρωπαϊκή Τουρκία ως υπάρχει εν τη Ασιατική Τουρκία Καρία, Παφλαγωνία ως υπάρχει εν Ελλάδι Λακεδαίμων και Βοιωτία, δεν υπάρχουν όμως Μακεδόνες. Κυρίως Μακεδονικόν ζήτημα δεν υπάρχει. Οι το Μακεδονικόν ζήτημα παρουσιάζοντες δεν αποβλέπουσι παρά εις τον σχηματισμόν της Μεγάλης Βουλγαρίας. Οι Έλληνες ουδόλως ζητούν να παραβιάσουν τα δικαιώματα των άλλων γενών, η στάσις των είναι απλώς αμυντική. Το Βουλγαρικόν στοιχείον όμως εμπνέεται από άλλων διαθέσεων, ζητεί δι’ όλων των μέσων να εξαπλωθεί επί βλάβη του Ελληνικού στοιχείου. Ανάγκη λοιπόν ή το σαλβικόν στοιχείον να στερηθεί της εξωτερικής του υποστηρίξεως ήτις το καθιστά επιθετικόν ή το Ελληνικό στοιχείον εξ ίσου να υποστηριχθεί, ώστε να δυνηθεί να διατηρήσει ό, τι θέλουν να του αποσπάσουν. Τοιαύτη είναι η αμοιβαία στάσις των Ελλήνων και Βουλγάρων εν τη Θράκη και Μακεδονία. Ενώ οι πρώτοι (οι Έλληνες) ζητούν να καθέξουν τας καθαρώς Ελληνικάς χώρας (της Μακεδονίας), οι Βούλγαροι κάμνουν ό, τι είναι δυνατόν διά να καταπατήσουν τας κτήσεις των άλλων εθνικοτήτων και προ πάντων τους ελληνικούς τόπους. Οι Έλληνες εν και μόνον  πράγμα επιθυμούν, να προφυλαχθούν κατά πάσης παραβιάσεως των ιστορικών και εθνολογικών δικαιωμάτων τους».

Με λίγα λόγια, ο Ισμαήλ Κεμάλ υποστήριζε την Ελληνικότητα της Μακεδονίας και αντιτασσόταν προς τον σλαβικό επεκτατισμό κατά της Ελληνικής Μακεδονίας.

 

Μάριος Δημόπουλος

Φιλόλογος-Γλωσσολόγος

Add comment


Security code
Refresh

Comments  

 
0 #1 Κάποιος 2016-10-03 02:21
Ε όχι και "θα εννόη ευκολώτερον την δήθεν βουλγαρικήν ταύτην διάλεκτον"

Ήταν βουλγάρικη διάλεκτος. Όχι δήθεν.
Quote
 

Saturday the 29th - . Thanks to Joomla 2.5 templates by FTS