Οι Σουμέριοι ήταν Ελληνοπελασγοί

Share

Η ΠΕΛΑΣΓΙΚΗ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ ΤΩΝ ΣΟΥΜΕΡΙΩΝ

Η εργασία μου αυτή σχετικά με την πελασγική (ελληνοαλβανική) προέλευση της σουμερικής γλώσσας αποτελεί την οριστική κονιορτοποίηση της ινδοευρωπαϊκής θεωρίας. Διότι εξ αυτής της εργασίας φαίνεται ξεκάθαρα ότι μια γλώσσα θεωρούμενη ως μη ινδοευρωπαϊκή, η σουμερική, αποδεικνύεται ινδοευρωπαϊκότατη, και μάλιστα όμοια προς την αρχαία ελληνική και αλβανική τόσο στη δομή όσο και στο λεξιλόγιο, ώστε δυνάμεθα να πούμε ότι η σουμερική είναι ένα είδος ελληνοαλβανικού ιδιώματος. Και αφού η σουμερική ανήκει στις συγκολλητικές γλώσσες και είναι αρχέγονη, αυτό σημαίνει ότι η ελληνική και η αλβανική είναι αρχαιότερες των λοιπών ινδοευρωπαϊκών γλωσσών, και ανακηρύσσονται ως η μήτρα από την οποία προήλθαν οι υπόλοιπες ινδοευρωπαϊκές γλώσσες. Σε άλλη μου εργασία θα αποδείξω πώς οι Πελασγοί Ελληνοαλβανοί μετακινήθηκαν σε όλη την Ευρώπη μεταδίδοντας τον πολιτισμό και τη γλώσσα τους. Η ύπαρξη ελληνικών και αλβανικών λέξεων σε μια μη ινδοευρωπαϊκή γλώσσα της Βόρειας Ευρώπης, την φινλανδική, καθώς και η ελληνική προέλευση της μυθολογίας των Φινλανδών δείχνει ότι όπου μετακινούνταν οι Έλληνες βλέπουμε και αλβανικά γλωσσικά στοιχεία μαζί, κάτι που δείχνει ξεκάθαρα ότι οι λεγόμενοι Πελασγοί ήταν ομιλητές της ελληνικής και της αλβανικής γλώσσας. Βέβαια αυτά έχουν αποδειχθεί ήδη από το 1912 από τον Ιάκωβο Θωμόπουλο, αλλά κάποιοι δεν θέλουν να παραδεχθούν την αλήθεια.

Στην παρούσα εργασία θα δείξω ότι οι λεγόμενοι Σουμέριοι δεν ήταν άλλοι από τους αρχέγονους Πελασγούς του Ελλαδικού χώρου, οι οποίοι ξεκίνησαν από το Αιγαίο πολύ πριν οι Πελασγοί μετακινηθούν προς τη βόρεια Ευρώπη. Την ελληνική προέλευση των Σουμερίων είχε υποστηρίξει χωρίς σοβαρά επιχειρήματα ο γνωστός συγγραφές και εκδότης της εγκυκλοπαίδειας Ήλιος Ιωάννης Πασσάς και αργότερα με καλύτερα επιχειρήματα ο συγγραφέας και ιστορικός Αντώνιος Καψής σε ειδική μελέτη του Θρακολογία που αποτελούσε απόρριψη της ινδοευρωπαϊκής θεωρίας. Δυστυχώς όλες αυτές οι θεωρίες κινούνταν στον χώρο του ελληνοκεντρικού εθνικισμού, γι’ αυτό και δεν τις έπαιρνε κανείς στα σοβαρά εκτός από ορισμένους πανελληνιστές. Και όμως το κλειδί για την όλη λύση του ζητήματος ήταν η μελέτη της σουμερικής γλώσσας. Κανείς από τους ελληνοκεντρικούς δεν ήταν γλωσσολόγος και κανείς δεν είχε την τύχη να γνωρίζει ελληνικά και αλβανικά, όπως εγώ. Η Σουμερική είναι δομικά όμοια προς την Αλβανική και την Ελληνική και περιέχει πλήθος ελληνικών και αλβανικών λέξεων, και μάλιστα η σουμερική μπορεί να μας βοηθήσει για την ετυμολόγηση πολλών μη ετυμολογούμενων αρχαίων ελληνικών λέξεων.

Φυσικά δεν είμαι ο μόνος που ανεκάλυψε την ινδοευρωπαϊκή υφή της σουμερικής γλώσσας. Ο πρώτος που υποστήριξε αυτή τη θεωρία υπήρξε ο Άγγλος αρχαιολόγος L. A. Waddel. Ο Waddelτο 1927 έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο “A Sumer Aryan Dictionary”, στο οποίο υποστηρίζει ότι η σουμερική είναι ινδοευρωπαϊκή γλώσσα. Γράφεισυγκεκριμένα: «The Sumerian language is Aryan in structure». Φυσικά ο Waddel δεν αγνοεί ότι η Σουμερική είναι συγκολλητική. Γράφεισυγκεκριμένα: «Early Sumerian is largely agglutinative, but even in Early Sumerian there is already a certain amount of inflection». Ο Waddel παραθέτει ένα λεξικό 80 σελίδων στο οποίο δείχνει την πλήρη ομοιότητα σουμερικών λέξεων με άλλες ινδοευρωπαϊκές γλώσσες, δεν καθορίζει όμως ποια από τις ινδοευρωπαϊκές γλώσσες είναι η συγγενέστερη προς την σουμερική ούτε κάνει δομική ανάλυση των γλωσσών. Φυσικά έχει την σκοπιμότητά του. Ήταν πανσουμεριστής και πίστευε ότι όλος ο αρχαίος κόσμος έχει σουμερική προέλευση!!! Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα σε ένα άλλο βιβλίο του με τίτλο “Makers of Civilization in Race and History”, το οποίο εξέδωσε το 1929. Γράφειμεταξύάλλων: «The lost Early Aryans are the Sumerians. Their extension of it to Egypt and Crete. Phoenicians and their civilization, language writing and religion of Sumerian or Aryan origin». Πέρα από τις πανσουμεριστικές υπερβολές του, η άποψή του ότι η σουμερική σχετίζεται με τις ινδοευρωπαϊκές γλώσσες είναι ολόσωστη.

Ο δεύτερος που έδειξε την σχέση της σουμερικής με τα πελασγικά υπήρξε ο ιατροφιλόσοφος και γλωσσολόγος Ιάκωβος Θωμόπουλος. Γράφει στα Πελασγικά του:

«Πελασγικά Ελληνικά και Αλβανικά θέματα εν τοις παναρχαίοις Σουμερικοίς λεξικοίς. Η σουμερική αρχαία αλβανική. Εξεδόθησαν από του Φρ. Delitzsch Λεξικόν και Γραμματική της παναρχαιοτάτης προ του 3.000 π.Χ. εν Βαβυλωνία λαλουμένης Σουμερικής γλώσσης. Εκ της μελέτης δε της γλώσσης ταύτης επί τη βάσει των αυθεντικών τούτων κειμένων η Σουμερική αποδεικνύεται συγγενεστάτη προς την Αλβανικήν, ούτως ειπείν είδος αρχαίας Αλβανικής.

Ο λαός των Σουμερίων, μη σημιτικός, κατώκει ήδη κατά τας αρχάς της τρίτης π.Χ. χιλιετηρλιδος εν τη χώρα τη υπό των μεν Ελλήνων ύστερον Βαβυλωνία, υπό δε των περιοίκων παλαιόθεν Σεναάρ καλουμένη, την ιδίαν χώραν εν τη γλώσση αυτού ονομάζων Kin-gi (ήτοι Kin ‘γη’, gi ‘καλαμών, καλαμώνω’), ανέπτυξε δε εν τη χώρα ταύτη τον αρχαιότατον πολιτισμόν, εφεύρε δε και την σφηνοειδή γραφήν. Μετά του λαού τούτου ανεμίχθησαν οι μετέπειτα εν τη χώρα ελθόντες και το βόρειον ταύτης μέρος καταλαβόντες Ακκάδιοι, λαός Σημιτικός, οίτινες παραλαβόντες από των Σουμερίων τον πολιτισμόν και την γραφήν διεμόρφωσαν αυτόν περαιτέρω, αποτελεσθέντος ούτω του βασιλείου των Σουμερίων και Ακκαδίων και του γνωστού κατόπιν Βαβυλωνιακού πολιτισμού. Ένεκα δε της αναμίξεως των δύο τούτων εθνολογικώς διαφόρων στοιχείων επήλθε εν τη γλώσση ανάμιξις τις, εισελθόντων εις την Σουμερικήν ολίγων τινών Σημιτικών στοιχείων από των Ακκαδίων, υπερπλείστων δε όσων Σουμερικών στοιχείων εισαχθέντων εις την Σημιτικήν γλώσσαν των Ακκαδίων.

Οι Σουμέριοι αφήκαν κείμενα ενεπίγραφα επί πλινθίνων πινακίδων (dub-sar ‘γραφής’, εξού το ελληνικόν διπ-σάρα, διψάρα, Ησύχιος διφ-θέρα, σ = θ), γεγραμμένα εν τη ιδία αυτών γλώσση διά της σφηνοειδούς γραφής. Οι δε Σημίται Ακκάδιοι και οι μετά τούτους Βαβυλώνιοι, οι τα της θρησκείας αυτών κατά μέγα μέρος παρά των Σουμερίων αρυσθέντες, και διά τούτο την ήδη παλαιότατα (από του 2000 π.Χ.) εν τη κοινή χρήσει εκλείψασαν Σουμερικήν γλώσσαν ως ιεράν της θρησκείας (ως σήμερον παρά τοις αλλογλώσσοις χριστιανικοίς λαοίς η λατινική) εκμανθάνοντες, εφιλοπόνησαν χάριν φαίνεται των ιεροσπουδαστών Λεξιλόγια και γραμματικούς τύπους της Σουμερικής, έτι δε και μεταφράσεις Σουμερικών κειμένων εις την ικανώς γνωστήν ήδη καταστάσαν Ασσυριακήν γλώσσαν. Επί τη βάσει δε των δεδομένων τούτων συνετάχθησαν και εξεδόθησαν προ τινων ετών δύο Λεξικά της Σουμερικής γλώσσης, το του Prince και Fr. Delitzsch περιέχοντα περί τας τρισχιλίας Σουμερικάς λέξεις. Έτι δε παρά του ιδίου του Fr. Delitzsch σύντομος Γραμματική της Σουμερικής. Ο και επιτροχάδην διεξερχόμενος τα ανωτέρω ειρημένα δύο Λεξικά απαντά εν αυτοίς μετ’ εκπλήξεως περιεχομένας και ερμηνευομένας λέξεις ελληνικάς, γραμματικούς σχηματισμούς εν τη ελληνική ομοίους προς τους Σουμερικούς».

Σε μένα επαφίεται η επαναδιατύπωση των θεωριών αυτών με νέο πρίσμα και με βάση τα νεότερα γλωσσικά και αρχαιολογικά δεδομένα. Όπως έγραφε ο Θωμόπουλος «Ούτω θέσαντες τον πρώτον θεμέλιον λίθον της επιστημονικής Πελασγολογίας επαφίεμεν εις άλλους επί τούτο τεταγμένους, ίνα έτι μάλλον στερεώσωσιν, ανεγείρωσιν και καλλύνωσι το οικοδόμημα». Το αίτημα του Θωμόπουλου πραγματοποιείται με τις μελέτες που παρουσιάζω σε αυτή την ιστοσελίδα.

Διά της παρούσης μελέτης μου σχετικά με την πελασγική προέλευση των Σουμερίων και της γλώσσας τους πλην της ινδοευρωπαϊκής θεωρίας ανατρέπεται και η θεωρία του εξ ανατολών το φως. Στα περισσότερα ιστορικά βιβλία υποστηρίζεται ότι η αρχική κοιτίδα του πολιτισμού υπήρξε η περιβρεχόμενη από τους ποταμούς Τίγρη και Ευφράτη περιοχή της Μεσοποταμίας. Η κατεστημένη όμως αυτή άποψη έχει να αντιμετωπίσει ορισμένα νέα δεδομένα. Τα νέα αρχαιολογικά δεδομένα αποδεικνύουν ως λίκνο του πολιτισμού την Αιγηίδα, την προέλευση δε του σημαντικότερου πληθυσμιακού στοιχείου της Μεσοποταμίας αιγαιακή. Η γλώσσα των Σουμερίων είναι ελληνοπελασγική, το ίδιο συμβαίνει και με τη μυθολογία-θρησκεία των Σουμερίων. Άρα όχι μόνο ο Ελληνικός πολιτισμός δεν έχει τις ρίζες του στην ανατολή, όπως οι περισσότεροι διατείνονται, αλλά και οι φορείς του αρχέγονου μεσοποταμιακού πολιτισμού είναι Ελληνοπελασγικής προέλευσης.

II. Η αιγαιακή προέλευση των λαών της Μεσοποταμίας

Οι ανασκαφές που έγιναν τον 19ο αιώνα στη Μεσοποταμία αποκάλυψαν τον πολιτισμό ενός αγνώστου λαού, τον οποίο ο Oppert ονόμασε το 1869 συμβατικά Σουμέριους. Οι Σουμέριοι κατάγονται από μια παρανάγνωση του βιβλικού ονόματος Σνορ, αποδιδόμενο στους Ο’ ως Σαννάαρ. Στη Βίβλο έτσι λεγόταν η κάτω Μεσοποταμία. Μέχρι τότε ήταν γνωστοί μόνο οι Βαβυλώνιοι, οι Ασσύριοι και οι Χαλδαίοι. Το 1843-1846 ανακαλύφθηκαν τα ερείπια της Νινευή, ενώ το 1854 ο Ταίηλορ ανακάλυψε τις σημαντικότερες σουμερικές πόλεις της νότιας Μεσοποταμίας. Τέλος το 1925 ο Λέοναρντ Γούλλεϋ ανακάλυψε τα ερείπια της πόλης Ουρ, η οποία ήταν η σημαντικότερη σουμερική πόλη.

Τότε γεννήθηκε το πρόβλημα της γεωγραφικής προέλευσης και φυλετικής κατάταξης των Σουμερίων. Το ζήτημα αυτό απασχόλησε πρώτο τον H. Frankfurt, ο οποίος αμέσως μετά την ανακάλυψη της πόλης Ουρ από τον Γούλλεϋ δημοσίευσε τη μελέτη “Archeology and the Sumerian Problem”, εκδ. 1932. Έκτοτε διατυπώθηκαν ποικίλες απόψεις για την προέλευση των Σουμερίων, οι οποίες στερούνται αποδεικτικής ισχύος. Άλλοι θεωρούν ότι προήλθαν από τα ορεινά του Ιράν, άλλοι από τα κεντρικά οροπέδια της Ασίας, άλλοι από τη δυτική πλευρά της Ινδικής χερσονήσου και άλλοι από την Ισπανία. Όλοι όμως σχεδόν θεωρούν το 3.500 εποχή άφιξης των Σουμερίων στη Μεσοποταμία, ενώ για την προέλευση του προσουμερικού μεσοποταμιακού πολιτισμού δεν γίνεται καμμιά νύξη.

Ο Ξέρξης Λίβας στο βιβλίο του «Η Αιγηίς, κοιτίς των Αρίων και του Ελληνισμού» αποκλείει την από βορρά προέλευση των πρωταρχικών κατοίκων (προσουμερίων) της Μεσοποταμίας, υποστηρίζοντας την αιγαιακή τους προέλευση. Κατά τον Λίβα οι Σουμέριοι προελθόντες (δήθεν) εξ Αιγύπτου συγχωνεύθηκαν με τους προγενέστερους Ελαμίτες-Αιγαίους-Αρίους και έτσι δημιουργήθηκε το έθνος των Σουμερίων. Κατ’ αυτόν οι Ελαμίτες ήταν «εκσουμερισθέντες γλωσσικώς Άριοι εξ Αιγηίδος». Η θεωρία του Λίβα ήταν ότι η κοιτίδα των Ινδοευρωπαίων-Αρίων ήταν η Αιγηίδα, οι οποίοι μετά τον καταποντισμό της Αιγηίδος εξαπλώθηκαν προς βορρά και προς Ανατολή. Η άποψή του ότι οι πρωταρχικοί κάτοικοι της Μεσοποταμίας της 9ης χιλιετίας π.Χ. έχουν αιγαιακές ρίζες είναι ορθή, όπως θα αποδειχθεί παρακάτω, όχι όμως και η άποψή του για την αιγυπτιακή προέλευση των Σουμερίων. Τούτο δεν τεκμαίρεται από πουθενά. Καμμιά ομοιότητα δεν υπάρχει στη γλώσσα και εν γένει στον πολιτισμό των δύο αυτών λαών που να ενισχύει τη θέση του αυτή.

Η επιστήμη της ανθρωπολογίας αντίθετα ενισχύει την άποψη περί της πελασγικής προέλευσης των Σουμερίων. Τη μεσογειακή προέλευση των Σουμερίων επιβεβαιώνει ο σημαντικότερος μελετητής του σουμερικού πολιτισμού, ο S. N. Kramer, στο έργο του “History Begins at Sumer”, εκδ. 1959. Κατ’ αυτόν τα κρανία των σουμερικών τάφων «δείχνουν ανλαμειξη της λεγόμενης Αρμενοειδούς και της Μεσογειακής φυλής, με κάποια επικράτηση της δεύτερης». Στο εγκυκλοπαιδικό λεξικό Ήλιου επιβεβαιώνεται η ανωτέρω θέση: «Οι Σουμέριοι δεν ήσαν ούτε Χαμίται ούτε Σημίται ούτε Τουρανοί. Ανθρωπολογικώς διέφερον τελείως από τους γείτονας των περιοχών αυτών, όπου είχον εγκατασταθεί και έδρασαν. Ήσαν μετρίου αναστήματος με ευθείαν μύτην, όπως οι Μινωικοί Κρήτες, οι αρχαίοι Έλληνες και οι Πελασγοί» (τόμος Λαοί της Ανατολής, σελ. 17).

Ο Αντώνιος Καψής σε μελέτη του που αποτελεί συμπληρωμένη ανακοίνωση που έγινε στο Γ’ Διεθνές Θρακολογικό Συνέδριο στη Βιέννη τον Ιούνιο του 1980 γράφει:

«Προκύπτει το αναμφισβήτητο ιστορικό συμπέρασμα ότι ο σουμεριακός πολιτισμός απετέλεσε προέκταση ή αντανάκλαση του πολιτισμού του Αιγαίου και της Ελληνικής Χερσονήσου του Αίμου και ως ετερόφωτος μετά το 1750 π.Χ. δεν είχε την αυτοδύναμη ικανότητα να ανανεωθεί ή να εξελιχθεί, αλλά εξαφανίσθηκε, ενώ το αντίθετο συνέβη με την έκρηξη του υπέροχου εκείνου πολιτισμού της Κρήτης (μινωικός) και των Μυκηνών (μυκηναϊκός). Η προκεραμική ή ακεραμική από τα κατώτατα στα ανώτερα στρώματα με χρονολογική σειρά έχει την ακόλουθη εικόνα:

7.502-7.314 π.Χ.        Φράγχθι (Αργολίδα)

6.500 π.Χ.                  Νέα Νικομήδεια (Δυτ. Μακεδονία)

6.341-6.100 π.Χ.        Κνωσός (Κρήτη)

6.000-5.805 π.Χ.        Σέσκλο (Θεσσαλία)

5.700 π.Χ.                  Άργισσα

Η ακεραμική παράδοσις της χερσαίας και αιγαιακής εκτάσεως μεταφέρθηκε από τους θαλασσοπόρους Αιγαιάτες στην πλησιέστερη μεσογειακή ακτή της Βορείου Αφρικής, στην Ugarit (Ras Samra της Βορ. Συρίας), όπου βρέθηκαν λεπτά λίθινα κύπελλα της ακεραμικής τέχνης της Κύπρου (6.020-5.800 π.Χ.). Αυτό σημαίνει ότι σε πολύ πρώιμη εποχή οι φορείς του Νεολοιθικού πολιτισμού της Χερσονήσου του Αίμου και του Αιγαίου είχαν στενή επαφή με τις ακτές της Βορείου Αφρικής από την 6η χιλιετία π.Χ.

Στην επόμενη φάση, όπου στην Ελλαδική ηπειρωτική και αιγαιακή περιοχή υπήρχε προκεραμική ή ακεραμική, στον ίδιο χώρο αναφάνηκε η μονόχρωμη κεραμική, που τοποθετείται από τα κατώτερα στα ανώτερα στρώματα με την ακόλουθη χρονολογική σειρά:

6.000-5.750 π.Χ.        Αλές (Λοκρίδος)

5.720 π.Χ.                  Σιδάρι (Κέρκυρα)

5.700 π.Χ.                  Κνωσός (Κρήτης)

5.530 π.Χ.                  Ελατεία (Λοκρίδος)

6η χιλιετία                  Φράγχθι, Λέρνα

-5.250 π.Χ.                 Νεμέα (Αργολίδος)

                                   Σέσκλο (Θεσσαλίας)

Η μονόχρωμη αυτή θα μεταφέρθηκε από τους Αιγαιάτες ναυτικούς στην Ουγκαρίτ μετά το 5.500 π.Χ., όπου αργότερα εξελίχθηκε σε νέα και κομψά σχήματα, πιθανότατα από τους ίδιους φορείς που ήδη είχαν δημιουργήσει και καλλιεργήσει στην κοιτίδα τους τον πολιτισμό της ακεραμικής, των μονόχρωμων αγγείων, της εγχρώμου εγχάρακτου και της στιλβωτής κεραμικής των Urfirnis (Φράγχθι-Λέρνα κ.λπ.), των τύμβων των νεολιθικών χρόνων (προ του 6.000 π.Χ.) και των κυκλικών θολωτών τάφων (προ του 2.600 π.Χ.) κ.λπ. Αφού δημιουργήθηκε ένας αυτόχθων προϊστορικός πολιτισμός, οι πρόγονοι των Ελλήνων ναυτικών φθάνουν στην Ουγκαρίτ, όπου θεμελιώνουν το πρωιμότερο ναυτικό κέντρο επικοινωνίας Αιγαίου και Αφρικής. Από τους νεοφερμένους αυτούς “Μεσογειακούς” στην Ουγκαρίτ (περί το 5.500 π.Χ.) ένας κλάδος μετέφερε τον πολιτισμό του στη Βόρειο Μεσοποταμία (Halaf, Gawva, Arpachiyahk κ.λπ.) και ένας άλλος κλάδος ακολούθησε τη ροή του Εφράτη ποταμού, για να διοχετεύσει την πολιτισμική του παράδοση στη Νότια Μεσοποταμία, όπου δημιουργήθηκαν τα σουμεριακά κέντρα» (Θρακολογία, τεύχος 3, σελ. 47-49).

Οι Σουμέριοι συνεπώς ήρθαν στη Μεσοποταμία διά του εξής δρομολογίου: Από το Αιγαίο έφθασαν στην Κύπρο, από την Κύπρο στην Ουγκαρίτ και από εκεί στη Μεσοποταμία. Η άποψη αυτή ενισχύεται και από τα παρακάτω στοιχεία:

Ο ανθρωπολόγος Robert Charles διαπίστωσε ότι «οι αρχαιότεροι κάτοικοι της Κύπρου της 6ης π.Χ. χιλιετίας ήταν άποικοι που ήρθαν από την Κεντρική και Ανατολική Βαλκανική διά της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας. Αργότερα, κατά το δεύτερο ήμισυ της 4ης χιλιετίας, στενότερες σχέσεις ιδρύθηκαν μεταξύ Κύπρου και της Βορείου Ελλάδας, από όπου κατάγονται οι περισσότεροι διαδεδομένοι τότε ανθρωπολογικοί τύποι στην Κύπρο» (Cahiers Ligures de Prehistoire et dArcheologie, εκδ. 1960, σελ. 205). Άρα η επιστήμη της ανθρωπολογίας επιβεβαιώνει μια τέτοια μετακίνηση Μεσογειακών κατά την 6η χιλιετία στην Κύπρο, από όπου σύμφωνα με τα αρχαιολογικά δεδομένα που παραθέσαμε ανωτέρω από τη μελέτη του Αντωνίου Καψή μετακινήθηκαν στην Ουγκαρίτ.

Ο Carleton Coon υποστήριζε ότι κατά την 9η χιλιετία έγινε μια μαζική μετανάστευση Μεσογειακών και ότι «οι Μεσογειακοί εισήλθαν επίσης στην Παλαιστίνη κατά τους τελευταίους μεσολιθικούς χρόνους» (The Races of Europe, εκδ. 1939, σελ. 76). Οι πληθυσμοί αυτοί κατέφθασαν ώς τη Βόρεια και Νότια Μεσοποταμία, αποτελώντας τον προσουμερικό και ελαμιτικό λαό της περιοχής.

Ο αρχαιολόγος Fr. Schachermeyer υποστηρίζει ότι «η πρώιμη αγγειοπλαστική της Λέρνας-Σέσκλου-Διμηνίου (5ης-4ης χιλιετίας π.Χ.) συγγενεύει με την αγγειοπλαστική της Μεσοποταμίας κατά την περίοδο Χαλάφ (μετά το 3500 π.Χ.) (Die Altesten Kulturen Griechenlands, εκδ. 1955). Άρα ο αιγαιακός πολιτισμός προηγείται χρονολογικά του μεσοποταμιακού και συνεπώς τα κοινά στοιχεία στην αγγειοπλαστική των δύο αυτών περιοχών δύνανται να ερμηνευθούν ως αποτέλεσμα επίδρασης των Αιγαίων στη Μεσοποταμία και όχι αντίστροφα.

Στην Σαμάρρα της Κάτω Μεσοποταμίας αποκαλύφθηκε προϊστορικό νεκροταφείο της 3ης χιλιετίας με πλήθος κτερισμάτων. Μεταξύ άλλων βρέθηκαν κύπελλα με φυσιοκρατικές παραστάσεις (ψαροπούλια, γυναίκες αναμαλλιασμένες) πλαισιωμένα με μαίανδρους, αγκυλωτούς σταυρούς, διπλούς πέλεκεις και βούκρανα. Ο διπλός πέλεκυς, τα βούκρανα και οι φυσιοκρατικές παραστάσεις παραπέμπουν στην Κρήτη, ενώ οι μαίανδροι στην ηπειρωτική Ελλάδα (πρβλ. μαιάνδρους του γραπτού αγγείου της Τζάνη Μαγούλα της Μέσης Νεολιθικής της 5ης χιλιετίας, καθώς και γραπτό αγγείο ρυθμού Διμηνίου του Σέσκλου κ.λπ.).

Στα ερείπια του Tell-el-Ubaid βρέθηκε ένα χάλκινο είδωλο ταύρου. Επίσης στο βασιλικό νεκροταφείο της Ουρ βρέθηκε κεφάλι βοδιού από πολύτιμο κύανο (S. Kramer, The Sumerians, Their History, Culture and Character, εκδ. 1963) καθώς και ασημένιο κεφάλι αγελάδας στον τάφο της βασίλισσας Shud-ad (Will Durant, Ισορία του πολιτισμού). Όλα αυτά δείχνουν την προέλευσή τους από την Κρήτη.

Η γραφή των Σουμερίων αρχικά ήταν εικονογραφική και όχι σφηνοειδής. Η ομοιότητά της με την Κρητική εικονογραφική γραφή φαίνεται ξεκάθαρα από πίνακα που έχω παρουσιάσει στο 8ο τεύχος του περιοδικού Ιχώρ.

Βέβαια ο Gelb, καθηγητής στο Ινστιτούτο Ανατολικών Σπουδών στο τμήμα Γλωσσολογίας του Πανεπιστημίου του Σικάγο, παρατηρεί: «Συχνά σε αυτό το βιβλίο τονίζω ότι γενικά διστάζω πάλι να εξαγάγω συμπεράσματα για την κοινή προέλευση των διαφόρων γραφών στηριζόμενος μόνο σε συγκρίσεις της εξωτερικής μορφής. Τα σημεία-γράμματα σε όλα τα αρχικά συστήματα γραφής έχουν εικονογραφικό χαρακτήρα και χρησιμοποιούνται για να αναπαραστήσουν αντικείμενα του περιβάλλοντος κόσμου. Δεδομένου ότι οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο καθώς και τα αντικείμενα που τους περιβάλλουν έχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά, είναι φυσικό να περιμένουμε ότι οι εικόνες που επινοούνται στις γραφές, για να τα παραστήσουν, θα μοιάζουν πολύ μεταξύ τους» (A Study of Writing, εκδ. 1963, σελ. 217-218).

Στη συγκεκριμένη όμως περίπτωση δεν είναι δυνατόν να υπάρξει δισταγμός στον συσχετισμό της σουμερικής εικονογραφικής με την κρητική γραφή, διότι, όταν όλα τα αρχαιολογικά στοιχεία καταδεικνύουν την κρητική προέλευση του σουμερικού πολιτισμού και όταν η ίδια η γλώσσα τους έχει ελληνοπελασγική προέλευση, όπως θα αποδειχθεί στη συνέχεια, λογικό επακόλουθο είναι και η γραφή τους να έχει κρητική καταγωγή. Όταν λοιπόν οι περισσότεροι ερευνητές δέχονται ότι «η γραφή μεταδόθηκε στην Αίγυπτο από την Κάτω Μεσοποταμία, πριν ακόμα γίνει σφηνοειδής, και ότι οι εικονογραφικές της Κάτω Μεσοποταμίας και της Ελάμ είναι οι αρχαιότερες του κόσμου (Κ. Σιαμάκης, Το Αλφάβητο, εκδ. 1988, σελ. 51), ότι δηλαδή η αρχική κοιτίδα είναι η Μεσοποταμία, εγώ δέχομαι τον ισχυρισμό τους, με τη διαφορά ότι αρχική κοιτίδα της γραφής είναι η ηπειρωτική Ελλάδα, όπως θα αποδειχθεί στη συνέχεια, και συνεπώς η αιγαιακή γραφή είναι η μητέρα γραφή τόσο του αιγυπτιακού όσο και του σουμερικού συστήματος γραφής.

Οι ίδιοι οι Σουμέριοι έλεγαν ότι ήρθαν διά θαλάσσης από τη χώρα “Μαγκάν”. Δεδομένου ότι η αρχαιότερη αρχιτεκτονική τους βασίζεται σε ξύλινες κατασκευές, συμπεραίνουμε ότι προήλθαν από δασώδη χώρα. Αν αναλογισθούμε ότι η Κρήτη υπήρξε ο σημαντικότερος προμηθευτής ξυλείας στην Αίγυπτο, εικάζουμε ότι η χώρα Μοργκάν υπήρξε η Κρήτη. Σημειωτέον, ότι ο Βαβυλώνιος ιερέας Βήρωσος στηριζόμενος σε πανάρχαια αρχεία της περιοχής του αναφέρει ότι μια θαλάσσια φυλή με αρχηγό τον Οάννες έφθασαν στη Μεσοποταμία και δίδαξαν στους κατοίκους της τη γεωργία, τη μεταλλουργία, την υφαντουργία και τη γραφή (εγκ. Ήλιος, τόμος Λαοί της Ανατολής, σελ. 17). Ας θυμηθούμε και την παράδοση που διέσωσε ο Ευήμερος για την άφιξη Κρητών στη νήσο Παγχαία.

Πλην των Σουμερίων και η καταγωγή των Ελαμιτών έλκει από την Κρήτη, όπως φαίνεται από τα εθνικά τους ονόματα που διασώζονται σε επιχώριοες μεσοποταμιακές επιγραφές, τις οποίες θα εξετάσουμε στη συνέχεια. Ο Ησύχιος μας πληροφορεί ότι οι αρχαίοι κάτοικοι της Κρήτης λέγονταν Κισσοέτιοι. Το δεύτερο συνθετικό της λέξης (Έτιοι) ταυτίζεται με τους Ετεοκρήτες, για τους οποίους ο Στράβων γράφει ότι «το νότιον της Κρήτης κατέχειν Ετεοκρήτας, ων είναι πολίχνιον Πράσον, όπου το Δικταίον Διός ιερόν» (Χ 475). Ομάδα των Ετεοκρητών συναποτέλεσε τον αρχικό πυρήνα του έθνους των Χετταίων. Οι Ετεοκρήτες ήταν Χετταίοι Κρήτες, ενισχυτικό στοιχείο της ταύτισης αυτής αποτελεί και η πληροφορία του Ησύχιου ότι ένα άλλο όνομα των Κρητών είναι Χίδαι. Δεν είναι τυχαίο ότι οι Κίσσιοι, λαός ελαμιτικός, σε επιχώριες επιγραφές τους ονομάζουν τον εαυτό τους Hatam, που είναι όμοιο με το Hattiτων Ασσυριακών σφηνοειδών, με το Heta ή Hete των Αιγυπτιακών ιερογλυφικών και το Heth (= Χετταίοι) της Παλαιάς Διαθήκης. Άρα οι Κίσσιοι-Hatamείναι οι Κισσο-έτιοι, οι Ετεοκρήτες. Όπως έχουμε αποδείξει σε άλλο δημοσίευμά μας, η γλώσσα των Ετεοκρητών ήταν η Αλβανική, αφού οι ετεοκρητικές επιγραφές ερμηνεύονται με την Αλβανική, ενώ με την Ελληνική δεν βγάζουν νόημα. Άρα η γλώσσα των Ελαμιτών της Μεσοποταμίας θα ήταν η Αλβανική, κάτι που θα αποδειχθεί με αδιάψευστα τεκμήρια στη συνέχεια. Ο Πολύβιος (v 41,7), ο Στράβων (XI, 13,6), ο Διόδωρος ο Σικελιώτης (XVII) και ο Αριανός (VII, 15) αναφέρονται σε έναν άλλο ελαμιτικό λαό, τους Κοσσαίους, που κατοικούσαν πάνω από τη Βαβυλώνα επί του όρους Ζάγρου. Οι Κοσσαίοι είναι οι Kassu των Ασσυριακών επιγραφών και ταυτίζονται με τους Κισσούς του Διονύσιου του Περιηγητή, οι οποίοι κατοικούσαν «υπέρ Βαβυλώνος επί πνοήν βορέαο». Το εθνικό όνομα Κισσός και το τοπωνύμιο Ζάγρος παραπέμπουν στην ελληνική μυθολογία (Κισσός του Διονύσου, Ζάγρος = Ζαγρεύς, εκτός και αν το τοπωνύμιο Ζάγρος έχει σχέση με τη μινωική τοποθεσία Ζάκρον).

Η ελληνικότητα της θρησκείας των Σουμερίων και των Ελαμιτών

Ας εξετάσουμε τη μυθολογία των μεσοποταμιακών (μη σημιτικών, Βαβυλωνίων, Ασσυρίων) λαών, από όπου θα αποδειχθεί η ελληνική τους προέλευση. Οι ινδοευρωπαϊστές στηρίζουν την ινδοευρωπαϊκή θεωρία τους στο γεγονός ότι πλην των γλωσσικών ομοιοτήτων των λαών που ομιλούν τις ινδοευρωπαϊκές γλώσσες, υπάρχουν και κοινά σημεία στη μυθολογία τους. Για το γεγονός της ύπαρξης κοινών σημείων στην ελληνική ή σουμερική μυθολογία είτε δεν λένε τίποτα ή λένε ότι οι Έλληνες αντέγραψαν τους ανατολίτες!!! Φυσικά οι ομοιότητες αυτές δείχνουν κοινή προέλευση και όχι απλό δανεισμό.

Η κοσμογονία των Σουμερίων είναι πανομοιότυπη με την Ορφική και Ησιόδεια κοσμογονία. Δέχεται ότι τα πάντα, η γη, ο ουρανός, οι θεοί, οι άνθρωποι, τα ζώα και τα φυτά προήλθαν από το χάος (S. N. Kramer, The Sumerians, their History, Culture and Character, εκδ. 1963, σελ. 113-114). Διαφέρει εντελώς από τη σημιτική-βαβυλωνιακή άποψη περί του θεού Μαρδούκ, δημιουργού του κόσμου.

Το χάος στους Σουμέριους ονομάζεται Ghanna, που είναι λέξη ομόρριζη με το χάος, και συνεπώς ινδοευρωπαϊκή, εφ’ όσον στην ινδοευρωπαϊκή σκανδιναβική γλώσσα απαντάται η λέξη gap= άνοιγμα του στόματος και gap= ευρύ άνοιγμα. Μια από τις γιορτές των Σουμερίων, ο εορτασμός του Νέου Έτους, θυμίζει τις μινωικές ιεροτελεστείες. Τις μέρες εκείνες γινόταν ο ιερός γάμος μεταξύ του βασιλιά που αντιπροσώπευε τον θεό της βλάστησης Dumuzi και μιας από τις ιέρειες που αντιπροσώπευε τη θεά της γονιμότητας Ianna (= Δήμητρα). Εξάλλου τα ιερά σύμβολα του ταύρου, της αγελάδας, του διπλού πέλεκυ καθώς και αγαλματίδια που απεικονίζουν τη Μεγάλη Μητέρα Θεά παραπέμπουν στην Κρήτη.

Μέγιστος των θεών των Σουμερίων είναι ο Enlil, ο οποίος πρέπει να σχετίζεται με τον Ελλάνιο Δία (Enlil, n=l, Ellil). Ο θεός Enki ήταν ο κύριος της γης και είχε σύζυγο τη Ninki, την κυρία της γης. Στο σουμερικό λεξικό του DelitzschSumerisches Glossar” απαντάται η λέξη gi ki) που σημαίνει γη. Το πρώτο συνθετικό En/Inσημαίνει θεός και προέρχεται από την πρωτοελληνική ρίζα ιν, που στα πελασγικά σήμαινε θεός. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στη λέξη Ίναχος. Ο Ίναχος ήταν θαλάσσιος λα΄πς και το όνομά του ετυμολογείται από τη ρίζα ιν που σημαίνει θεός και τη ρίζα αχ που σημαίνει θάλασσα. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλές αρχαίες ελληνικές λέξεις που περιέχουν τη ρίζα αχ σχετίζονται με το νερό (πρβλ. Αχ-ελώος, Αχ-ερουσία). Συνεπώς Ίναχ (η κατάληξη –ος είναι μεταγενέστερη) σημαίνει «θάλασσα-θεός», και αυτό δείχνει ότι η Ελληνική γλώσσα στην παλαιότερη φάση της ήταν συγκολλητική.

Ο θεός Ea των Σουμερίων πρέπει να ταυτίζεται με τη θεά Γαία, εφόσον ο Ea ήταν θεός της γης και των υδάτων. Η ταύτισή του με θηλυκή ελληνική θεότητα δεν πρέπει να μας προξενήσει εντύπωση, δεδομένου ότι το φύλο ορισμένων Σουμερικών θεοτήτων δεν ήταν καθορισμένο. Ετυμολογικά η λέξη Eaπρέπει να είναι ομόρριζη με τη λέξη Αία. Στα σουμερικά E = οικεία και a = νερό. Άρα Eaσήμαινε οικεία-νερό. Η λέξη aa των Σουμερίων είναι ελληνική. Στο λεξικό του Ησυχίου απαντάται η λέξη άα που σημαίνει σύστημα υδάτων, αλλά και στα λατινικά a-quaσημαίνει νερό. Αλλά η ρίζα α ανιχνεύεται και στο δεύτερο συνθετικό της λέξης Αί-α. Το πρώτο συνθετικό πρέπει να έχει σχέση με τη γη (πρβλ. λεξικό Σταματάκου λέξεις αι και ει). Η τραγοειδής μάλιστα απεικόνιση του θεού Ea παραπέμπει σε ευρωπαϊκές μυθολογίες (πρβλ. μαγικούς τράγους του Θωρ, τον θαλάσσιο γίγαντα Αιγίρ του Γερμανοσκανδιναβικού κύκλου κ.λπ.).

Ο θεός Σαμάς, θεός του ήλιου, πρέπει να ετυμολογείται από το ελληνικό ήμαρ = ημέρα. Το ήμαρ είχε δασεία, επομένως το ήμαρ θα προφερόταν με hκαι στις άλλες γλώσσες θα είχε αρχικό σ πριν το η, άρα θα ήταν σήμαρ. Στα δωρικά με τροπή του η σε α η λέξη θα ήταν σάμαρ. Με τροπή του ληκτικού ρ σε σ, η λέξη γίνεται σάμας, και με μετατόπιση του τόνου στη λήγουσα σαμάς, από όπου ετυμολογείται το όνομα του θεού Σαμάς. Στην ίδια ρίζα ανήκει και η σανσκριτική λέξη sama = έτος.

Αλλά και οι ελαμιτικές θεότητες έχουν ελληνική προέλευση. Από το ιδεόγραμμα του ελαμιτικού θεού Άνα φαίνεται ότι ήταν θεός των ανέμων, εφόσον το ιδεόγραμμα αυτό συμβόλιζε τον ανεμοδείκτη. Άρα η σουμερική λέξη Άνα προέρχεται από την ελληνική αν-εμος (πρβλ. και λατινικό animus = πνεύμα, ψυχή και σανσκριτικό anas = πνοή).

Στο λεξικό του Albert ClayPersonal Names Cassite Period” παρατίθενται ονόματα θεοτήτων του έθνους των Κοσσαίων, η ελληνική προέλευση των οποίων είναι καταφανέστατη:

Ο θεός Kassu, θεός του ηλίου, ταυτίζεται με τον Κάσσιο Δία, ο οποίος σύμφωνα με τον Αχιλλέα Τάτιο (III, 6) παρίστατο με τη μορφή του Απόλλωνα. Άρα ο Κάσσιος Δίας ήταν θεός του ήλιου.

Ο θεός Kamula ήταν θεός του ύδατος και μετέφερε παραγγέλματα θεών, όπως ο Ερμής των Ελλήνων. Ο Ερμής βοιωτικά λεγόταν Καδμίλος (Σχόλια Τζέτζη εις Λυκοφρ. 162). Άλλη ονομασία του Ερμή σύμφωνα με τον Διοσυνιόδωρο (σχόλια Απολλωνίου Ροδίου I 917) ήταν Κάσμιλλος. Ο Μακρόβιος μας πληροφορεί επίσης ότι οι Ετρούσκοι καλούσαν τον Ερμή Κάμιλλον: “Tuscos Camillum appellase Mercurium” (MacrobSat. III, 8,6):

Καδμίλος = Ερμής βοιωτικά

Κάσμιλος = Ερμής κατά Διονυσιόδωρο

Κάμιλλος = Ερμής στα Ετρουσικά

Kamula = Ερμής στα ελαμιτικά-μεσοποταμιακά

Ο Sumu ήταν θεός του ήλιου που τα πάντα καίει. Ο Sumu ετυμολογείται από το ρήμα σμύχω, που σημαίνει κατακαίω. Το σμύχω κατά τους κανόνες της γραμμικής Β θα ήταν συμύχω, και με λατινικούς χαρακτήρες sumuho. Από το σμύχω προέρχεται και το είθετο του θεού Απόλλωνα Σμυς. Το Σμυς Απόλλων σήμαινε Ηλιακός Απόλλων, αφού ετυμολογείται από το ρήμα σμύχω. Το σμυς όμως συγχέεται με τη λέξη μυς (πρβλ. σμυς = μυς), γι’ αυτό και ο μυς ήταν ιερό ζώο του Απόλλωνα, θεού του Ήλιου, «ως το μαντικώτατον των ζώων» (Αιλιανός II, Ιστορία I).

Ο Ubriias ήταν θεός της βροχής και ταυτίζεται με τον Όμβριο Δία.

Ο Sihu ήταν ο ύψιστος θεός. Το πρώτο συνθετικό του ονόματος Sihu, το si, ετυμολογείται από τη λέξη σιός (= θεός). Αλλά και το δεύτερο συνθετικό huσ ημαίνει θεός. Στα αλβανικά υπάρχει μια σπάνια λέξη για τον θεό, το huj. Το huj προέρχεται από το ελληνικό θεός με εναλλαγή θ και χ (θεός > he-os). Η εναλλαγή θ συμβαίνει στην ελληνική γλώσσα. Για παράδειγμα στην ελληνική διάλεκτο των Μισθίων της Καππαδοκίας λέγουν χεjό = θεός. Άρα οι Κοσσαίοι χρησιμοποιούσαν δύο συνώνυμες λέξεις (si και hu) επιτατικά, για να δείξουν τη μεγαλοσύνη του ύψιστου θεού.

Αλλά και οι θεοί των Κισσίων, λαού ελαμιτικής προέλευσης, έχουν ελληνική προέλευση. Στην ελαμιτική επιγραφή II, 17 G, που παραθέτει ο V. Scheil στο έργο του “Textes Elamites” (εκδ. 1901), απαντάται το όνομα του θεού Zana, ο οποίος καλείται «σωτήρ, βοηθός». Ο Zanaδεν είναι άλλος από τον Δία των Ελλήνων (Ζην/Ζαν, γεν. Ζηνός).

Άλλος θεός των Ελαμιτών Κισσίων είναι ο Isme, θεός του ηλίου. Κατά τον Ησύχιο όμως επίθετο του Απόλλωνα ήταν το «Ισμήνιος». Ισμηνός ήταν ποταμός και όρος στη Βοιωτία, όπου υπήρχε το Ισμήνιον, περίφημος ναός και μαντείο του Απόλλωνα (Ηρόδοτος I 52, Παυσανίας I, 31, 4).

Οι Κίσσιοι Ελαμίτες δεν ήταν άλλοι από τους Κισσοέτιους Κρήτες, οι οποίοι μετέφεραν και τον εθνικό τους θεό Ζήνα (μεσοπ. Zana), ο οποίος κατά τους Μινωίτες είχε γεννηθεί στην Κρήτη.

Αρχαιοελληνικά τοπωνύμια στη Μεσοποταμία

Ένα από τα σουμερικά κέντρα καλείτο από τους Σουμέριους Λάρσα, το οποίο πρέπει να σχετίζεται με το αρχαιοελληνικό τοπωνύμιο Λάρισα. Πολλές αρχαίες ελληνικές πόλεις της κυρίως Ελλάδας και της ανατολικής Μ. Ασίας είχαν το τοπωνύμιο αυτό. Στην αρχαιοελληνική μυθολογία η Λάρισα ήταν σύζυγος του Ποσειδώνα και μητέςρα του Φθίου και του Πελασγού. Επίσης ο ποταμός Τίγρης της Μεσοποταμίας σχετίζεται με τον ποταμό Τίγρη της Πελοποννήσου, ο οποίος μετονομάσθηκε σε Άρπυν, επειδή πνίγηκε σε αυτόν μια των Αρπυίων. Η μεσοποταμιακή πόλη Δουρ – Ιλού (πύργος του θεού) έχει ελληνική ονομασία, εφόσον η λέξη δουρ ετυμολογείται από το ελληνικό τύρσις (= πύργος) (πρβλ. το λατινικό turris). Άρα το σουμερικό δουρ από το τουρ-ρις. Στην Cambridge Ancient History(τόμος II, σελ. 239) αναφέρεται «χώρα των Pilaski κειμένη επί της άνω πλευράς του Τίγρητος». Οι Pilaski πρέπει να είναι οι Πελασγοί. Δεδομένου ότι στα σουμερικά ki σημαίνει γη, πρέπει να θεωρήσουμε ότι τελικά το όνομα Πελασγοί ετυμολογείται από το πέλας και γη ή πέληος γη, άρα όλες οι διατυπωθείσες θεωρίες περί συσχέτισης του ονόματος των Πελασγών με τη θάλασσα (από το πέλαγος) ή με τα άνθη (από δήθεν ινδοευρωπαϊκό bhel-osgho = ανθισμένο κλαδί) πρέπει να απορριφθούν.

Ο Κοσσαίος βασιλιάς Agum (1794-1733 π.Χ.) ονομάζει τον εαυτό του «βασιλιά των Kassu και Ακκαδίων, βασιλιά της ευρείας Βαβυλωνίας, βασιλιά της χώρας Alman» (επιγραφή VR.33 από το βιβλίο του Albert ClayPersonal names Cassite period”). Η ονομασία Alman ίσως συνδέεται με το τοπωνύμιο Αλμήνη, με το οποίο ονομαζόταν περιοχή της βορείας Ηπείρου εκτεινομένη από τις εκβολές του Θυάμιδος μέχρι τη Νικόπολη. Το Αλμήνη, δωριστί Αλμάνα και με απαλοιφή του υελικού α μετατράπηκε σε σουμερικό Alman.

Άλλα ελληνικά τοπωνύμια που απαντώνται σε ελαμιτικές επιγραφές των Κισσίων (βλέπε V. Scheil, Textes Elamites, εκδ. 1901) είναι τα εξής:

Arad< Άραδος, βραχώδες νησάκι της Κρήτης (Στέφανοις Βυζάντιος)

Burra< Βούρα, πόλη στην Αχαΐα της Πελοποννήσου

Idaly< Ιδάλιον, πόλη της Κύπρου

Kurkuru< Κόρκυρα

Marratu = Μαραθών

Τις ομοιότητες μεταξύ αυτών των τοπωνυμίων κάποιος θα μπορούσε συμπτώσεις. Αυτό θα μπορούσε να ισχύσει αν μόνο αυτά τα τοπωνύμια ήταν τα κοινά στοιχεία ανάμεσα στο πολιτισμό του Αιγαίου και στον πολιτισμό της Μεσοποταμίας. Το μεγαλύτερο τεκμήριο της κοινής καταγωγής Πελασγών και Σουμερίων είναι η ομοιότητα της Σουμερικής γλώσσας με την ελληνική και την αλβανική.

Πελασγικές λέξεις στη γλώσσα των Ελαμιτών

Κατά τις συμβατικές θεωρίες «η χώρα του Ελάμ κατωκείτο από διαφόρους φυλάς, άλλα συγγενείς προς τας σημιτικάς, άλλας του τύπου της Αιθιοπικής, η δε επικρατρεστέρα από αυτάς ωμίλει μίαν γλώσσαν συγγενεύουσαν προς τα ιδιώματα της Αλταϊκής ομογλωσσίας» (εγκ. Ήλιος, τόμ. Η’, σελ. 581). Συνεπώς η ελαμιτική γλώσσα δεν έχει σχέση με τις ινδοευρωπαϊκές γλώσσες και κατά συνέπεια ούτε με την Ελληνική. Όμως μια πρόχειρη ματιά στο ελαμιτικό λεξικό “Textes Elamites” του V. Scheil, που στηρίζεται σε αρχαίες ελαμιτικές επιγραφές διαψεύδει την προαναφερθείσα άποψη, αφού βρίσκουμε στη γλώσσα των Ελαμιτών ελληνικές και αλβανικές λέξεις, δηλαδή πελασγικές. Ας δούμε μερικά παραδείγματα:

 ΕΛΑΜΙΤΙΚΑ                     ΕΛΛΗΝΙΚΑ

atti = οργή                      άτηπου σημαίνει οργή.

ku = θυσιάζω                 κόης = ιερέας (ο ιερέας κάνει θυσίες)

kir = δυναμη, χέρι          χειρ

kutu = άλογο                 κόττος = ίππος (Ησύχιος)

meni = βασιλεύω          Μίν-ως (μάλλον τίτλος βασιλέα στη Μινωική Κρήτη)

murti = θυσιαστήριο     μούρτιβοι = θυσίες (Ησύχιος)

sirme = βάρος               έρμα (με δασεία, σέρμα) = βάρος

duni = δωρίζω              δουνετία (αλβανικά) = δώρο

Από το λεξικό του WeisbachDie Achameniden Inschriften”, εκδ. 1890) παραθέτουμε τις ακόλουθες ελαμιτικές λέξεις με την αντίστοιχη ελληνική λέξη:

ΕΛΑΜΙΤΙΚΑ                      ΕΛΛΗΝΙΚΑ

azza = μεγαλώνω               άζον = υψηλό (Ησύχιος)

ap = αυτός                         αυ-τός

appuka = οπότε                 οππόκα = οπότε

atta = πατέρας                   άττα = πατέρας

en = είναι                          ένι

in = πρόθεση εις               ιν (κρητική πρόθεση αντί εν)

kis = ποιος                        κις = τις

ki= βαίνω                        κίω = βαίνω

kurpi = χέρι                      καρπός

laparuri = δούλος             λάπος = δούλος

nana = είτε…είτε         νε…νε (αλβανικά) = είτε…είτε

nap = θεός                       ναFός (ναός)

siri = ασφαλής                 σίρια = ασφάλεια (Ησύχιος)

 

Τι έχουν να πουν οι ανατολιστές και οι ινδοευρωπαϊστές για την ομοιότητα της ελαμιτικής με την αρχαία ελληνική και την αλβανική; Πώς δικαιολογούν το γεγονός ότι σε μια μη ινδοευρωπαϊκή γλώσσα εμφανίζονται λέξεις «ινδοευρωπαϊκές» (=ελληνικές και αλβανικές, δηλαδή πελασγικές) λέξεις; Ας μην σπεύσουν να χαρακτηρίσουν τις ομοιότητες αυτές τυχαίες, διότι σε επόμενη μελέτη μας θα αποδείξουμε ομοιότητα και στη δομή των δύο αυτών γλωσσών.

Η γλώσσα των Kassu

Ας δούμε όμως πιο αναλυτικά τη γλώσσα του ελαμιτικού λαού Kassu, από όπου θα φανεί ότι οι Ελαμίτες μιλούσαν Πελασγικά, δηλαδή Ελληνικά-Αλβανικά. Τις λέξεις τους τις λαμβάνω από το δίγλωσσο Kassu-Ασσυριακό Γλωσσάριο που δημοσίευσε το 1884 ο Fr. Delitzcsch καθώς και από το βιβλίο του Albert ClayPersonal names Cassite period”, εκδ. 1912.

Οι Ελαμίτες Kassu έλεγαν kur-gal-zu που σημαίνει ποιμένας μου να είσαι εσύ. Το kur στα σουμερικά σημαίνει επιτηρώ, κυβερνώ και προέρχεται από το αλβανικό κύροjπου σημαίνει επιτηρώ. Ομόρριζη πρέπει να θεωρηθεί και η ελληνική λέξη των Λακώνων επικόκκουρος που διασώζει ο Ησύχιος και σημαίνει “παρατηρητής σε στάδιο”. Στη λέξη επι-κόκκουρος υπάρχει η πελασγική ρίζα κυρ/κουρ που στα αλβανιά διασώθηκε ως κυρόj, ενώ στα σουμερικά ήταν kur. Ομόρριζη είναι επίσης η αλβανική λέξη κεκύρ που σημαίνει επιτηρώ. Και εδώ βλέπουμε την πελασγική ρίζα κουρ. Ξαναγυρνάμε όμως στο ελαμιτικό kur-gal-zu. Το gal στα σουμερικά σημαίνει είμαι και προέρχεται από το αλβανικό ρήμα νγκάλ που σημαίνει φέρνω στη ζωή. Το ελαμιτικό zu είναι 2ο προσωπο της προσωπικής αντωνυμίας εσύ, και είναι η ελληνική αντωνυμία συ.

Κάπως έτσι μπορούμε να αναλύσουμε όλη τη γλώσσα των Ελαμιτών Kassu και να δείξουμε ότι η γλώσσα τους ήταν κατ’ ουσίαν ένα ελληνοαλβανικό πελασγικό ιδίωμα. Η ελαμιτική λέξη bur σημαίνει κύριος και προέρχεται από το αλβανικό burr που σημαίνει άνδρας. Το ελαμιτικό bur-na σημαίνει προστατευόμενος και προέρχεται από το αλβανικό buron που σημαίνει υπερασπίζω. Το ελαμιτικό meli σημαίνει δούλος και προέρχεται από το ελληνικό δια-μελέοι, που διασώζει ο Ησύχιος και σημαίνει οικέτες. Στα ελαμιτικά na-ziσημαίνει σκιά. Ετυμολογείται από το σουμερικό na που σημαίνει ‘λίθου, στήλης’ και το zi που σημαίνει μαυρίλα. Αυτό το zi σχετίζεται ετυμολογικά με το αλβανικό ζέζε που σημαίνει μαύρος. Στα ελαμιτικά nim-gir-ab σημαίνει σκεπάζω, προφυλάσσω. Εδώ έχουμε τη σουμερική λέξη nim που σημαίνει οδηγός, βοηθός και τη σουμερική λέξη gir που σημαίνει ‘της οδού’. Η σουμερική λέξη nim προέρχεται από το αλβανικό νιμ που σημαίνει βοήθεια. Στα ελαμιτικά sim-mas σημαίνει παιδί και σχετίζεται με την αλβανική λέξη σίμος που σημαίνει ‘παιδί ευγενικής καταγωγής’.

Η γλώσσα των Ελαμιτών Κισσίων

Οι Ελαμίτες Κίσσιοι είναι οι Κισσοέτιοι Κρήτες. Δεδομένου ότι η γλώσσα των Κρητών ήταν η Ελληνική και σε μερικές περιοχές η αλβανική, όπως φάνηκε από την αποκρυπτογράφηση των ετεοκρητικών επιγραφών από τον Ιάκωβο Θωμόπουλο, πελασγική πρέπει να ήταν η γλώσσα των Κισσίων.

Ας δούμε μερικές ελαμιτικές λέξεις των Κισσίων και την προέλευσή τους:

azza= μεγαλύνω, από την ελληνική λέξη άζον που σημαίνει υψηλό (Ησύχιος)

akka= όποιος, από την αλβανική λέξη άκε που σημαίνει κάποιος

ane = επιθυμία, από την αλβανική λέξη ande και anne που σημαίνει επιθυμία

appuka = nκατά τον χρόνο, από την ελληνική λέξη όπποκα που σημαίνει οπότε

(h)arrir= φθάνω, από το αλβανικό (χ)αρρίjπου σημαίνει φθάνω

atta = πατέρας, από το ελληνικό άττα που σημαίνει πατέρας

zati = μένω, από το αλβανικό ζατές που σημαίνει αναμένω

in = εις, από το κρητικό ιν = εν, και αλβανικό ιν = εις

in = συτόν, από ελληνικό ιν που σημαίνει αυτόν

kat= τόπος, από αλβανικό κατ που σημαίνει δωμάτιο και κατούντι που σημαίνει χωρίο

kanne = αρέσκομαι, από αλβανικό κάνdε που σημαίνει αρέσκομαι

kiπροχωρώ, από ελληνικό κίω που σημαίνει προχωρώ

kitu = εκβάλλω, από αλβανικό κιτ που σημαίνει εκβάλλω

kukta = προασπίζω, από αλβανικό κουκόjπου σημαίνει φράσσω

kurpi = χέρι, από ελληνικό καρπός

kus = έως, μέχρι, από αλβανικό kus που σημαίνει έως, μέχρι

lalma = τολμώ, από ελληνικό λαμυρός που σημαίνει θρασύς

laparuri = δούλος, από το ελληνικό λάπος που σημαίνει δούλος

lappu = έρχομαι, από το ελληνικό λαφύσσω που σημαίνει σπεύδω

marra= αληθώς, από το αλβανικό μbάρε που σημαίνει αληθώς

marri = λαμβάνω, από το αλβανικό μαρρ που σημαίνει λαμβάνω

nana = είτε…είτε, από το αλβανικό νε…νε που σημαίνει είτε…είτε

nap = θεός, από το ελληνικό ναFός, οίκος θεού

pari= πορεύομαι, από το αλβανικό bαρίς που σημαίνει πορεύομαι

pattu= αποκτώ, από το αλβανικό πάτα που σημαίνει έσχον

pe = κάνω, από το αλβανικό bέjπου σημαίνει κάνω

pelikima = συμφώνως, από το αλβανικό με πελκίμ που σημαίνει συμφώνως

pesa = μένω, από το αλβανικό μbες

pinti = υποτάσσω, από το αλβανικό bινdπου σημαίνει υποτάσσω

putta = βουτώ, από το αλβανικό μbουτ που σημαίνει βουτώ, βυθίζω

rappa = δένω, από το αλβανικό ρρύπι που σημαίνει λουρί

sari = καταστρέφω, από το αλβανικό σαρρόjπου σημαίνει κρημνίζω, καταστρέφω

sira = κεντώ, από το αλβανικό τσιρρίς που σημαίνει κεντώ

siria = ασφαλής, από το ελληνικό λακωνικό σιρία που σημαίνει ασφάλεια (Ησύχιος)

sara = τέμνω, από το αλβανικό σερόjπου σημαίνει τέμνω

siyatis = ευχάριστος, από το αλβανικό σίjeπου σημαίνει ευχάριστο, χάρη

takata = ισχύς, από το αλβανικό τακάτι που σημαίνει ισχύς, ευημέρια

tarta = αποκρύπτω, από το αλβανικό τερρτάς που σημαίνει επισκοτίζω

tarme = τέλειο, από το ελληνικό τερμιόεν που σημαίνει τέλειο (Ησύχιος)

tuna = δωρίζω, από το αλβανικό δουνετία που σημαίνει δωρεά

hupa = ανεβαίνω, από το αλβανικό χουπ που σημαίνει ανεβαίνω

uri = φρονώ, από το αλβανικό ούρτε που σημαίνει φρόνηση, κρίση

Άλλες ελαμιτικές λέξεις

akti = κρηπίδα, από το ελληνικό αϊκτή που σημαίνει κρηπίδα (Ησύχιος)

atti= οργή, από το ελληνικό άτη

aani = κατοικία, από το αλβανικό άνε που σημαίνει κατοικία

e = αυτόν, αυτή, αυτό, από το αλβανικό eπου σημαίνει αυτόν, αυτή, αυτό

ama= μητέρα, από το αλβανικό άμα που σημαίνει μητέρα

ena = δικός μου, από το αλβανικό (τ)ένε που σημαίνει δικός μου

i = αυτούς, από το αλβανικό iπου σημαίνει αυτούς

qappa = συλλαμβάνω, από το αλβανικό κάπ που σημαίνει συλλαμβάνω

qassu = στάμνα, από το αλβανικό κατσούμι που σημαίνει στάμνα

qate = καταβάλλω, από το αλβανικό κατ που σημαίνει καταβάλλω

ku= θυσιάζω, από το ελληνικό κόης που σημαίνει ιερέας

kuk = κεφάλι, από το αλβανικό κουκ που σημαίνει κεφαλή

kulla = καθαρίζω, από το αλβανικό κουλόjπου σημαίνει καθαρίζω

kulla = βόσκω, από το αλβανικό κουλός που σημαίνει βόσκω

kura = κόπτω, θερίζω, από το αλβανικό κορρ

kutu = άλογο, από το ελληνικό κοττός που σημαίνει άλογο (Ησύχιος)

lan = ξύλινος, από αλβανικό λαν που σημαίνει ξυλία

melqa = επαλείφω, από το αλβανικό μελκόjπου σημαίνει αρτύω, επαλείφω

mitik = ηγεμόνας, αρχηγός, από το αλβανικό μέτκε που σημαίνει βασίλισσα των μελισσών

par = παρθένος, από το αλβανικό bαρ, bάρζε που σημαίνει παρθένος

bat = παγίδα, από το αλβανικό batπου σημαίνει παγίδα προς σύλληψη πτηνών

pili = γόνος, από το αλβανικό πιλ που σημαίνει γεννώ, και πιελε που σημαίνει γόνος

puti = παιδί, από το αλβανικό βότσι που σημαίναι παιδί μέχρι 12 ετών

risa = αυξάνω, από το αλβανικό ρρις που σημαίνει αυξάνω

sahi = χαλκός, από το αλβανικό σαχάν που σημαίνει χάλκινο σκεύος

sah = χαμένος, από το αλβανικό σαχ που σημαίνει χαμένος, εγκαταλελειμμένος

sukki = επιμελούμαι, από το αλβανικό σουκόjεπιμελούμαι

dallu = επιγράφω, από ελληνικό δάλτος, δέλτος, αδαλτόω

dusa = φίλος, από το αλβανικό dούσε που σημαίνει αγαπητός

haap = δίνω, από το αλβανικό jap που σημαίνει δίνω, παρέχω

hiis = τείχος, από το ελληνικό γίσιον που σημαίνει μικρό τείχος (Ησύχιος)

hisa = σκότος, από το αλβανικό χιεσόjπου σημαίνει σκιάζω, και το χι που σημαίνει σκιά

 

Από όλα αυτά φαίνεται ξεκάθαρα ότι η γλώσσα των Ελαμιτών ήταν Πελασγική, και κατ’ ουσίαν είδος αρχαίας Αλβανικής διαλέκτου.

Η ελληνοπελασγική προέλευση της γλώσσας των Σουμερίων

Οι ομοιότητες της σουμερικής γλώσσας με την ελληνική και την αλβανική είναι τόσες, ώστε μπορούμε ξεκάθαρα να θεωρήσουμε τα σουμερικά γλώσσα πελασγική.

Ας δούμε μερικά παραδείγματα βοηθούμενοι από το λεξικό του PrinceSumerian Lexicon” (Leipzig 1908) και από το λεξικό του Fr. DelitzschSumerisches Glossar” (εκδ. 1914).

Αυτούσιες ελληνικές λέξεις στη Σουμερική

Στη σουμερική γλώσσα απαντώνται πλήθος ελληνικών λέξεων. Ας δούμε μερικές. Παραθέτουμε τις σουμερικές λέξεις και στη συνέχεια τις αντίστοιχες ελληνικές λέξεις:

nige = νίκη, από το ελληνικό νίκη

gi = γη, από το ελληνικό γη

uruan = ουρανός, από το ελληνικό ουρανός

aga = άγω, από το ελληνικό άγω

akak = έχω σύνεση, από το ελληνικό ακακίω που σημαίνει έχω σύνεση (Ησύχιος)

kuama = κύμα, από το ελληνικό κύμα

agar= αγρός, από το ελληνικό αγρός

hal = κρίνω, αποφασίζω, από το ελληνικό αλεάζω

ashal = επιθυμώ, από το ελληνικό ασχάλλω

gebar = ήπαρ, από το ελληνικό ήπαρ, με δίγαμμα Fήπαρ

dub = γδούπος, από το ελληνικό δούπος

pa = πατέρας, από τον συντετμημένο τύπο πα της λέξης πατήρ

me = μητέρα, από τον συντετμημένο τύπο μα της λέξης μήτηρ

du= δωμάτιο, από τον συντετμημένο τύπο δω της λέξεως δώμα

ab = πατέρας, από το ελληνικό άππα

gude = θρηνώ, από το ελληνικό κυπριακό γοδάν που σημαίνει κλαίω

urutu = τόπος σπονδής, ομόρριζο με την κυπριακή λέξη ορτός που σημαίνει βωμός

aa = υδωρ, από το ελληνικό άα που σημαίνει σύστημα υδάτων (Ησύχιος)

amatu= τρικυμία, ομόρριζο με το ελληνικό άμοτον που σημαίνει πέλαγος (Ησύχιος)

ag, ak = σοφία, από το ελληνικό ακακίεις = συνίεις (Ησύχιος) και ακακητά = συνετός

ag = λέγω, φωνάζω, από το ελληνικό άγω που σημαίνει τραγουδώ

aga = το ιερό άδυτο του ναού, από το ελληνικό άγεα που σημαίνει τα τεμένη, ιερός τόπος (Ησύχιος)

adda = πατέρας, από το ελληνικό άττα που σημαίνει πατέρας

adge = αποφασίζω, από το ελληνικό αδέω που σημαίνει ψηφίζω (αδέω, με δίγαμμα αδFέω = adge)

adma = κρίση, απόφαση, από το ελληνικό άδμα που σημαίνει ψήφισμα (Ησύχιος)

azag = νόσος φθοροποιός, από ελληνικό αζαχής που σημαίνει χαλεπός, δεινός (Ησύχιος)

al = υπερασπίζω, από το ελληνικό αλέοαι που σημαίνει φυλάσσομαι

ama = μητέρα, από το ελληνικό άμμα που σημαίνει μητέρα

an, ana = άνω, από το ελληνικό άνω

ari = υπέροχος, ένδοξος, ευγενής, από το ελληνικό αρείων, άριστος

arri = υψώνομαι, από το ελληνικό αρριχάομαι που σημαίνει αναρριχώμαι

ara= όφελος, από το ελληνικό άρος που σημαίνει όφελος

ara = κατάρα, από το ελληνικό κατάρα

aste = θρόνος, έδρα, κατοικία, πιθανόν ομόρριζο με τη λέξη άστυ

bal = βλάπτω, καταστρέφω, από το βάλλω που σημαίνει καταστρέφω, όπωε στη φράση βάλλω οίκον, που σημαίνει καταστρέφω οίκο

banda= βορράς, πιθανόν από τη λέξη άνδας (Fάνδας) που σήμαινε βοριάς από τους Τυρρηνούς, όπως μας πληροφορεί ο Ησύχιος

bal = βάλλω, από το ελληνικό βάλλω

bil = θέληση, βούληση, από το ελληνικό βείλομαι (βοιωτικός τύπος του βούλομαι)

tuilluela = θύελλα, από το ελληνικό θύελλα

agu = εγώ, από το ελληνικό εγώ

ar = οργώνω, από το ελληνικό αρόω

ara = γη, περιοχή, από το ελληνικό έρα (γη)

badur = νερό, από το ύδωρ με δίγαμμα Fύδωρ

bal = τραβώ, σέρνω, από το βάλλω

bar = πρώτος μήνας του αγροτικού χρόνου, άνοιξη, από το έαρ, με δίγαμμα Fέαρ (Fαρ, bar)

bir, pir = φωτιά, από το ελληνικό πυρ

be, bi = γίνομαι, υπάρχω, ζω, από το ελληνικό φύω

bi, pi = ποτό, κούπα, από το ελληνικό φι-άλη

bid = γνωρίζω, από το ελληνικό Fίδω

bul= κουνάω, από το ελληνικό πάλλω

da, du = κτίζω, σχετίζεται με το ελληνικό δό-μος

dal, tal = από μακρυά, από το ελληνικό τήλε

dar, tar = πληγή, κόβω ανοικτά, από το ελληνικό τερώ που σημαίνει διατρυπώ

di = λάμπω, σχετίζεται με τη ρίζα δι, που έχει την έννοια της φωτεινότητας τόσον στα ελληνικά όσο και στα ελληνικά, π.χ. ελληνικό δι-α = ημέρα, αλβανικά di-ta, δι-δάσκω κ.λπ.

dim = άνθρωποι, από το ελληνικό δήμος

dur, tur = πρίγκηπας, βασιλιάς, από το ελληνικό τύρ-ρανος

el, il = φωτεινότητα, από το ελληνικό ήλ-ιος

en, in = κύριος, βασιλιάς, σχετίζεται με το ελληνικό άναξ ή με τη λέξη ιν που σημαίνει θεός (π.χ. Ίν-αχ-ος = ο θεός του νερού)

Αυτούσιες αλβανικές λέξεις στη σουμερική

abzu = βυθός, από το αλβανικό absπου σημαίνει βυθός

eri = νύφη, από το αλβανικό ερέ που σημαίνει νύφη

bad = τείχος, από το αλβανικό βάθε που σημαίνει μάνδρα

bar = άρωμα, από το αλβανικό βαρ που σημαίνει άρωμα

bar = τραύμα, από το αλβανικό βάρρε που σημαίνει τραύμα

bi= ορκίζω, από το αλβανικό beπου σημαίνει όρκος

bir= φθείρω, από το αλβανικό bir που σημαίνει φθείρω

gal = υπάρχω, ζω, από το αλβανικό γαλ που σημαίνει ζωοποιώ

gu = φωνάζω, από το αλβανικό γούαjπου σημαίναι καλώ

gug = δικάζω, από το αλβανικό gugoj που σημαίνει δικάζω

gul = βυθίζω, από το αλβανικό ωγουλ που σημαίνει βυθίζω

gur = θερίζω, από το αλβανικό κούαρ ή κορρ που σημαίνει θερίζω

dag = χωρίζω, από το αλβανικό daj που σημαίνει χωρίζω, σχίζω

dal = απομακρύνω, από το αλβανικό dal που σημαίνει απομακρύνω

dig= σπάω, από το αλβανικό dεκόjπου σημαίνει σπάω

dik = θνήσκω, από το αλβανικό deke

dir= απλώνω, από το αλβανικό νdιρ που σημαίνει απλώνω

dih = στεναχωριέμαι, από το αλβανικό dιχάς που σημαίνει στεναχωριέμαι

kal = στερεώνω, από το αλβανικό καλ που σημαίνει μπήγω

karra= αρπάζω, από το αλβανικό κερρέjπου σημαίνει αρπάζω, κλέπτω

kas = απομακρύνω, από το αλβανικό κας που σημαίνει απομακρύνω

ku = τρώω, από το αλβανικό κούαjπου σημαίνει σιτίζω

kur= ύβρη από το αλβανικό κορέα που σημαίνει ύβρη

kurum = κόπτω, από το αλβανικό κουρμόjπου σημαίνει κόβω

kus = προσθέτω, αυξάνω, από το αλβανικό κος που σημαίνει πλουτίζω

lal = πληρώνω, από το αλβανικό λάjπου σημαίνει πληρώνω

lah= λούζω, πλένω, από το αλβανικό λόj (λάχεμ)

linum = βούτυρο, από το αλβανικό λίνε που σημαίνει βούτυρο

mar= κάνω, από το αλβανικό μαρόjπου σημαίνει κάνω, εκτελώ

mar = λαμβάνω, από το αλβανικό μαρρ που σημαίνει λαμβάνω, συλλαμβάνω

mah= μεγάλος, από το αλβανικό μαθ (αντί μαδ) που σημαίνει μεγάλος

mud = πιέζω, ταλαιπωρώ, από το αλβανικό μουνdόjπου σημαίνει τιμωρώ

nam = καταριέμαι, από το αλβανικό ναμ που σημαίνει καταριέμαι

niga = θησαυρός, περιουσία, από το αλβανικό νιγά που σημαίνει χρήματα

pad, pa = βλέπω, από το αλβανικό πα που σημαίνει βλέπω

pase= ωρίμανση καρπών, από το αλβανικό πας που σημαίνει ωρίμανσξ

ri = φθάνω, κάθομαι από το αλβανικό rri που σημαίνει φθάνω, κάθομαι

rug = σπινθηροβολώ, από το αλβανικό ρογε που σημαίνει κεραυνός

siba = ποιμένας, από το αλβανικό τσίbα που σημαίνει ποιμένας

sudda = βασιλιάς, από το αλβανικό σουνdόj που σημαίνει βασιλεύω

sane = αναστενάζω, από το αλβανικό σαν που σημαίνει αναστενάζω

sar = πράσινο, χλόη, από το αλβανικό σάρε που σημαίνει πράσινο, χλόη

su = καταστρέφω, από το αλβανικό σούj που σημαίνει καταστρέφω, σβήνω

tar = φλέγω, από το αλβανικό τερ που σημαίνει θερμαίνω, ξηραίνω

sutega = εμπορεύομαι, από το αλβανικό στεγ-τόjπου σημαίνει εμπορεύομαι

tum = αφαιρώ, από το αλβανικό τουμτόjπου σημαίνει απομακρύνομαι, εξαφανίζομαι

tun = παιδί, από το αλβανικό τσούνι που σημαίνει παιδί, γιος

tur = εισέρχομαι, από το αλβανικό τουρρ που σημαίνει εισορμώ

tuh= διανοίγω, από το αλβανικό τουχάς που σημαίνει διανοίγω (το στήθος), διασκορπίζω

har = αφαιρώ, από το αλβανικό χαρρ που σημαίνει αφαιρώ, εκριζώνω

hub = φθείρω, καταστρέφω, από το αλβανικό χουμbπου σημαίνει φθείρω, καταστρέφω

hub = καταβυθίζομαι, από το αλβανικό χουμbόj που σημαίναι καταβυθίζομαι

ul = αστέρι, από το αλβανικό yll που σημαίνει αστέρι

ulili = κραυγή, από το αλβανικό ουλερίjπου σημαίνει θρηνώ

urri= εχθρός, από το αλβανικό ουρρέjπου σημαίνει εχθρεύομαι, μισώ

Η πλάνη της ιστορικοσυγκριτικής γλωσσολογίας

Υπάρχουν σουμερικές λέξεις που χρειάζονται ειδική ανάλυση, για να αποδειχθεί η ελληνική ετυμολογία τους. Για παράδειγμα η λέξη gesbir σημαίνει νύχτα. Η λέξη αυτή έχει συγκολληθεί (εξ ου και ο χαρακτηρισμός της σουμερικής ως γλώσσας συγκολλητικής) από τις λέξεις ges που σημαίνει ήλιος και bir που σημαίνει καταστρέφω. Επομένως οι Σουμέριοι λέγοντας “ήλιος-καταστρέφω” εννοούσαν τη νύχτα. Και όμως η λέξη αυτή είναι ελληνικότατη. Το δεύτερο συνθετικό bir συναντάται στα αλβανικά πανομοιότυπο με την ίδια σημασία. Το αλβανικό και σουμερικό bir είναι ετυμολογικά συγγενή προς το αρχαίο ελληνικό φθείρ-ω(φθειρ -> ptir-> bir). Τον πρώτο συνθετικό ges/gis είναι παραφθορά της λέξης ήλιος (Fήλιος – Fέλιος).

Βάσει αυτής της ανάλυσης μπορούμε να κατανοήσουμε την ετυμολογία της λέξης εσπέρα:

Fεσπέρα (εσπέρα)

vesper(λατινικό)

gesbir

Η λέξη λοιπόν Fεσπέρα ετυμολογείται από τη λέξη Fεσ- (= ήλιος) και περ (= φθείρω). Απλώς τόσο η ελληνική όσο και η λατινική δεν παρέμειναν σε συγκολλητικό στάδιο, σε έναν αυστηρό και πρωτόγονο φορμαλισμό, στον οποίο παρέμεινε η σουμερική. Από τη σύγκριση της ελληνικής λέξης εσπέρα με τις αντίστοιχες ινδοευρωπαϊκές φαίνεται η προτεραιότητα της ελληνικής, αναδεικνυόμενης ως μητέρας γλώσσας των γλωσσών:

Ελλ, Fεσ-πέρ-α

Σουμ. ges-bir

Ιρλ. fes-cor

Λιθ. va-caras

Αντίθετα στα ινδοευρωπαϊκά λεξικά δίνεται περίεργη και ακατανόητη ετυμολογία της λέξης έσπερος από έναν υποτιθέμενο τύπο *ues-peros. Στο λεξικό του J.B. Hofmann αναγράφεται: «*uesperos ίσως συγγ. Του νεογερμ. West = Δύσις (ues, συγγ. Των ελλ. αυ- = εκποδών, μακράν, θέα του δύοντος ηλίου, π.β. *ue-ekerosεν τοις λιθ. Vakaras, αρχ. εκκλ. Σλαβ. Veceru = εσπέρα). Όπως κατανοεί ο αναγνώστης, ο ινδοευρωπαϊστής γλωσσολόγος Hofmann δεν ετυμολογεί τίποτα.

Η σουμερική λέξη uruan είναι ετυμολογικά συγγενής με την ελληνική λέξη ουρανός. Ο Αριστοτέλης στο «Περί κόσμου» (6, 19) σύγγραμμά του ετυμολογεί τη λέξη ουρανός από τις λέξεις όριον και άνω. Στο λεξικό του Hofmann η ανωτέρω ετυμολογία χαρακτηρίζεται ως παρετυμολογία, ενώ προτείνεται η ετυμολόγησή του από τον υποθετικό τύπο *Fορσανός, που είναι ετυμολογικά συγγενές προς το ουρέω που σημαίνει κατουρώ!

Οι απόψεις των ινδοευρωπαϊστών δεν ευσταθούν. Η σουμερική λέξη αποτελείται από τη λέξη uru που σημαίνει όριο και τη λέξη άνω. Δηλαδή τόσο η αρχαιοελληνική λέξη ουραν-ός (λεσβ, όρανος, λακ. ωρανός) όσο και η σουμερική uruan σχηματίσθηκαν από τις δύο πρωτοελληνικές πελασγικές λέξεις, όριον και άνω.

Σε επόμενο δημοσίευμά μου θα καταδείξω τη δομική σχέση της σουμερικής με την ελληνική και την αλβανική γλώσσα.

 

Μάριος Δημόπουλος

Γλωσσολόγος-Εθνολόγος

Υποψήφιος Δρ. Φυσικοπαθητικής (Φυσικής Ιατρικής)

Add comment


Security code
Refresh

Comments  

 
0 #17 Celia 2017-07-02 09:16
Hello fellas! Who wants to chat with me? I have profile at hotbabescams.co m, we can chat, you can watch me live for free, my nickname
is Anemonalove , here is my pic:

https://3.bp.blogspot.com/-u5pGYuGNsSo/WVixiO8RBUI/AAAAAAAAAFA/JWa2LHHFI2AkHParQa3fwwHhVijolmq8QCLcBGAs/s1600/hottest%2Bwebcam%2Bgirl%2B-%2BAnemonalove.jpg

my web-site ... Veronica: https://3.bp.blogspot.com/-u5pGYuGNsSo/WVixiO8RBUI/AAAAAAAAAFA/JWa2LHHFI2AkHParQa3fwwHhVijolmq8QCLcBGAs/s1600/hottest%2Bwebcam%2Bgirl%2B-%2BAnemonalove.jpg
Quote
 
 
0 #16 Mariano 2017-04-20 06:49
Excellent post. I was checking constantly this weblog and I'm inspired!
Extremely useful info specifically the final part :) I care for such info much.
I was seeking this particular info for a long time.
Thanks and good luck.

Have a look at my blog post - make money online: http://homebusinesstips.eu/
Quote
 
 
0 #15 mikoud 2017-03-13 14:29
οι σουμεριακη και οι ριζες της στα γερμανικα ρωσσικα αρμενικα και αλλες ινδοευρωπαικες γλωσσες ....http://new-
indology.blogspot.gr/2015/05/sumerian-and-indo-european-surprising.html
Quote
 
 
0 #14 mikoud 2017-03-12 14:36
τα σουμεριακά ήταν συγκολλητική γλώσσα ενω τα αλβανικα ειναι κλιτη γλωσσα οπως τα ελληνικα οποτε το και 100 λεξεις ελληνικων και αλβανικων δεν λεει τπτ γτ ειναι δανεια αυτο που εχει σημασια ειναι το ειδος της γλωσσας...
Quote
 
 
0 #13 mikoud 2017-03-12 14:13
Περίπου το 2200 π.Χ οι Σουμέριοι κατακτήθηκαν από τους σημίτες Ακκάδες με τους οποίους ανέπτυξαν πάρα πολύ στενούς δεσμούς και τελικά αφομοιώθηκαν από αυτούς.
Quote
 
 
0 #12 mikoud 2017-03-12 14:11
Οι σουμεριακές πόλεις-κράτη ήταν από τις πρώτες στον κόσμου που καλλιεργούσαν τη γη όλο το χρόνο,είχαν πολύπλοκα συστήματα άρδευσης και εξειδικευμένο προσωπικό για τη συντήρηση και λειτουργία αυτού του συστήματος.Η δημιουργία μεγάλων αποθεμάτων τροφίμων εξαιτίας της εξέλιξης αυτής στη γεωργία δημιούργησε πολυπληθείς σουμεριακές πόλεις με μόνιμο πληθυσμό αφού δεν υπήρχε πλέον η ανάγκη να μετακινούνται για να αναζητήσουν αλλού σοδειές και βοσκοτόπια.
Quote
 
 
0 #11 mikoud 2017-03-12 14:10
οι Σουμέριοι
Ήταν ένας από τους πρώτους λαούς που αστικοποιήθηκαν σε οργανωμένα αστικά κέντρα.Εγκαταστ άθηκε ή ζούσε τουλάχιστον από την 5η χιλιετία π.Χ. στη Νότια Μεσοποταμία,στο σημερινό Ιράκ η ονομασία του οποίου πιθανώς προέρχεται από τη σουμεριακή πόλη Ουρούκ.
Quote
 
 
0 #10 mikoud 2017-03-12 14:08
Ακόμη πιο περίεργο είναι το γεγονός ότι κάποιες λέξεις που αναφέρονται στα πανάρχαια σουμεριακά κείμενα έχουν τεράστια ομοιότητα με κοινότατες ελληνικές λέξεις η προέλευση των οποίων χάνεται στα βάθη των αιώνων.Η σουμεριακή αίγα 'ουζ' στα μυκηναϊκά ελληνικά είναι αίζα,Το ίδιο είναι και στα θρακικά.Στα ρώσικα η γίδα/αίγα είναι κοζά.Επίσης το γάλα στα σουμεριακά είναι γα,ενώ στα εβραϊκά χάλαβ.Εκπληκτικ ές οι ομοιότητες αλλά και το γεγονός ότι αναφέρονται σε σουμεριακά κείμενα 2000 χρόνια παλιότερα από τη γραμμική Β' των Μυκηναίων (1800 περίπου π.Χ.)
Quote
 
 
0 #9 mikoud 2017-03-12 14:06
Πολλές προσπάθειες έχουν γίνει και πολλές θεωρίες έχουν διατυπωθεί για την κατάταξη των σουμεριακών αλλά καμία δεν κατάφερε να τα συνδέσει με κάποια συγκεκριμένη γλώσσα ή γλωσσική ομάδα.Η σουμεριακή παρουσιάζει κάποια κοινά χαρακτηριστικά με αλταϊκές γλώσσες (τουρκικά,μογγο λικά),αλλά και με ουραλικές,σημιτ ικές ακόμη και ινδοευρωπαϊκές. Σήμερα θεωρείται ότι πρόκειται για μια απομονωμένη γλώσσα (άλλες απομονωμένες είναι τα βασκικά και ετρουσκικά).
Quote
 
 
0 #8 mikoud 2017-03-12 14:04
Από πολύ νωρίς αφ´ότου άρχισε η αποκρυπτογράφισ ή τους έγινε αντιληπτό ότι τα σουμεριακά δεν ήταν σημιτική γλώσσα.Πολλά σύμβολα στη σουμεριακή σφηνοειδή αποδίδουν συνδυασμό φωνηέντων και συμφώνων,κάτι που δεν ισχύει για τις σημιτικές γραφές οι οποίες σημειώνουν κυρίως σύμφωνα.Δηλαδή η σουμεριακή γραμμική ήταν ένα συλλαβάριο.

Ένα πολύ βασικό χαρακτηριστικό της που αναγνωρίστηκε είναι ότι τα σουμεριακά ήταν συγκολλητική γλώσσα όπως π.χ. τα τουρκικά και τα μογγολικά.Οι συγγολιτικές γλώσσες σχηματίζουν λέξεις μέχρι και ολόκληρες προτάσεις 'κολλώντας' στη σειρά το ένα μετά το άλλο προθέματα,επιθέ ματα,ρίζες κ.α. σε μία μόνο λέξη συνήθως
Quote
 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ:

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση μέρους ή όλων των αναρτήσεων της ιστοσελίδας ΠΕΛΑΣΓΟΙ-ΕΛΛΗΝΕΣ-ΑΛΒΑΝΟΙ – www.greeks-albanians.com σε ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας με προϋπόθεση την αναφορά του αρθρογράφου και της ιστοσελίδας με ενεργό λινκ.

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους ή όλων των αναρτήσεων της ιστοσελίδας ΠΕΛΑΣΓΟΙ-ΕΛΛΗΝΕΣ-ΑΛΒΑΝΟΙ – www.greeks-albanians.com σε έντυπα μέσα χωρίς τη γραπτή άδεια του κατόχου αυτής της ιστοσελίδας Μάριου Δημόπουλου.

Friday the 20th - . Thanks to Joomla 2.5 templates by FTS