Οι Βλάχοι είναι Έλληνες. Προπαγάνδα των Ρουμάνων η θεωρία ότι οι Βλάχοι έχουν ρουμανική καταγωγή (Μέρος Α’)

Share

ΠΟΙΕΣ ΘΕΩΡΙΕΣ ΕΧΟΥΝ ΕΚΦΡΑΣΘΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΒΛΑΧΩΝ

Για την καταγωγή των Βλάχων έχουν εκφρασθεί πολλές θεωρίες, οι οποίες δεν έχουν την παραμικρή επιστημονική αξία και αποτελούν – οι περισσότερες τουλάχιστον – προϊόν πολιτικής προπαγάνδας. Η πιο δημοφιλής άποψη είναι ότι οι Βλάχοι είναι Δακορρουμανικής καταγωγής και προέρχονται από τη Δακία. Όπως όμως θα δούμε αναλυτικά στη συνέχεια αυτού του άρθρου, αυτή η άποψη δεν ευσταθεί και αποτελεί προπαγάνδα των Ρουμάνων. Δυστυχώς αυτή την άποψη έχουν πιστέψει οι περισσότεροι. Και όμως αυτή η άποψη είναι ανιστόρητη και αντιεπιστημονική.

Πολλοί Ρουμάνοι υποστηρίζουν ότι το όνομα Ρουμάνοι προέρχεται από την πόλη Ρώμη και ότι σχετίζονται φυλετικά με τους Ρωμαίους. Σύμφωνα με αυτή την άποψη οι Ρωμαίοι τάχα πήγαν στη Δακία και από εκεί ένα μέρος τους κατέβηκε προς τον νότο ώς την Ελλάδα. Αγνοούν όμως οι Ρουμάνοι ότι το όνομα Ρώμη είναι ελληνικό και σημαίνει δύναμη. Αγνοούν επίσης ότι οι Ρωμαίοι ήταν Έλληνες που εκλατινίστηκαν γλωσσικά, καθ’ ότι άλλη φυλή ήταν οι Ρωμαίοι και άλλη φυλή η Λατίνοι. Μήπως λοιπόν και οι Ρουμάνοι έχουν Ελληνική καταγωγή; Φυσικά οι Ρουμάνοι δεν είναι απόγονοι Ρωμαίων, αλλά απόγονοι Δακών. Η άποψη των Ρουμάνων ότι κατάγονται από τους Ρωμαίους έχει προκαλέσει την ειρωνεία του Ελβετού ανθρωπολόγου Eugene Pittard. Κανονικά οι Ρουμάνοι θα έπρεπε να αισθάνονται υπερήφανοι για τη δακική καταγωγή τους.

Μια άλλη θεωρία για την καταγωγή των Βλάχων, και συγκεκριμένα για τους νότιους Βλάχους, Κουτσόβλαχους, Αρβανιτόβλαχους, Τσιντσάρους της Σερβίας, Αρμούνους, είναι ότι κατάγονται όχι από όλους τους Θράκες, αλλά από τους Βησσούς μόνο, οι οποίοι εκλατινισθέντες διασκορπίστηκαν παντού στη Βαλκανική Χερσόνησο παρακινούμενοι από τους Σλάβους κατά τις προς Νότο επιδρομές. Αυτή την θεωρία υποστήριξε ο Thomaschek, και τη δέχονταν και άλλοι, όπως ο Xenopol και ο Densusianu. Αυτή όμως η θεωρία δεν στηρίζεται πουθενά και είναι παράλογη. Οι Σλάβοι είχαν πόλεμο κατά του Βυζαντινού κράτος και στο Βυζαντινό κράτος δεν κατοικούσαν μόνο λατινόγλωσσοι, αλλά και ελληνόγλωσσοι, οι οποίοι ήταν και πολυπληθέστεροι. Ανάμεσα σε αυτούς τους ελληνόγλωσσους ήταν και Θράκες. Γιατί λοιπόν οι Σλάβοι δεν ώθησαν προς τα όρη και τους ελληνόγλωσσους αλλά μόνο τους λατινόγλωσσους;

Κατ’ άλλη θεωρία κοιτίδα των Ρουμάνων είναι η Βοσνία, η Ερζεγοβίνη, το Μαυροβούνιο και η StariVlah(παλαιά Βλαχία) των Σέρβων. Ο Mutafciev υποστηρίζει ότι από εκεί οι λατινόγλωσσοι πληθυσμοί διαχύθηκαν σε δύο ρεύματα, από τα οποία το μεν ένα βάδισε μεταξύ Σερβίας και Βουλγαρίας προς την Τρανσυλβανία, το δε δεύτερο προς Νότο προς την Πίνδο και τη Θεσσαλία. Τέτοιες όμως μετακινήσεις δεν επιβεβαιώνονται από πουθενά.

Κατ’ άλλη θεωρία οι Βλάχοι ήταν Γότθοι. Έχει εκφρασθεί επίσης η θεωρία ότι οι Βλάχοι είναι απόγονοι των Κελτών, που είχαν εισβάλει στην Ελλάδα το 280 π.Χ. και οι οποίοι επί ρωμαϊκής κατοχής εκλατινίσθηκαν. Και αυτή η θεωρία δεν ευσταθεί, διότι οι Κέλτες δεινοπάθησαν στην Ελλάδα από διαδοχικές ήττες, εγκαταστάθηκαν μόνο για 70 χρόνια με τις γυναίκες τους στη Θράκη, από όπου πάλι εκδιώχθηκαν προς τη Μικρά Ασία.

Σε πλήρη σύγχυση βρίσκεται ο Δημήτρης Δημόπουλος, ο οποίος στο βιβλίο του «Η Καταγωγή των Ελλήνων» υποστηρίζει ότι τάχα οι Βλάχοι ήταν ένα Ελληνικό φύλο που ήρθε από τη Ρουμανία! Γράφει συγκεκριμένα: «Γλωσσικώς είχαν βεβαίως οι Βλάχοι ήδη αλλοτριωθή από τον καιρό της Ρωμαϊκής κατοχής, η δε “εθνική” τους συνείδηση ασφαλώς δεν ήταν πια ελληνική. Αριθμητικώς πάντως ήσαν τόσο λίγοι και γονοτυπικώς τόσο ίδιοι με τους Έλληνες, ώστε ευχερέστερα απερροφήθησαν από τον ελληνικό τρόπο και ήθος ζωής. Έστω όμως κι αν δεν είχαν “ελληνική συνείδηση” τότε οι Βλάχοι, μπορεί η κάθοδός τους να θεωρηθή σαν μια ακόμα κάθοδος ελληνικού φύλου από την περιοχή του Δουνάβεως – μετά την αρχαία κάθοδο Αχαιών, Ιώνων, Δωριέων και την νεώτερη απόπειρα των Σλάβων» (Δ. Δημόπουλου «Η Καταγωγή των Ελλήνων», έκδ. 1994, σελ. 237-238). Το ανωτέρω απόσπασμα έχει πλήθος αντιφάσεων και ανακριβειών. Τι εννοεί γράφοντας ότι οι Βλάχοι γλωσσικά είχαν ήδη αλλοτριωθεί από τον καιρό της Ρωμαϊκής κατοχής; Ποια γλώσσα μιλούσαν πριν;  Και τι εννοεί, όταν γράφει ότι η εθνική τους συνείδηση δεν ήταν πια ελληνική; Εννοεί δηλαδή ότι οι Βλάχοι ήταν Θράκες του Δούναβη, οι οποίοι είχαν Ελληνική συνείδηση και την έχασαν τάχα τον καιρό της Ρωμαϊκής κατοχής; Ανυπόστατα επίσης είναι τα όσα γράφει για καθόδους αρχαίων Ελληνικών φυλών από τον Δούναβη. Από τη μια στο βιβλίο του υποστηρίζει ότι οι προϊστορικοί Έλληνες επεκτάθηκαν στη Βόρεια Ευρώπη και ότι δεν υπήρχαν Ινδοευρωπαίοι και εδώ υποστηρίζει τις απόψεις των Ινδοευρωπαϊστών ότι τάχα οι Έλληνες ήρθαν από τον βορρά. Να σημειωθεί ότι ο Δημόπουλος θεωρεί και την κάθοδο των Σλάβων ως κάθοδο Ελληνικού φύλου! Βέβαια οι Σλάβοι κάθε άλλο παρά Ελληνικό φύλο ήταν.

Για να στηρίξει τις απόψεις του, χρησιμοποιεί και ανθρωπολογικά επιχειρήματα, τα οποία δεν ευσταθούν. Κατ’ αυτόν η Ρουμανία στην αρχαιότητα ήταν κατοικημένη από Μεσογειακούς (κατά τον συγγραφέα Μεσογειακοί = Έλληνες), όπως ολόκληρη η παραδουνάβια περιοχή. Προοδευτικά όμως, όπως υποστηρίζει, η Ρουμανία άρχισε να διναροποιείται (κατά τον συγγραφέα οι Διναρικοί δεν ήταν Έλληνες). Μέχρι τον Μεσαίωνα – γράφει – μόνον η Ρουμανία διατηρούσε τον μεσογειακό της χαρακτήρα. Η Ρουμανία, με κατοίκους τους απογόνους των αρχαίων Γετών, διετηρείτο μέχρι τότε σαν Μεσογειακή νησίδα μέσα στον Διναρικό περίγυρο. Έτσι εξηγείται πώς οι Βλάχοι της Ελλάδας έχουν Μεσογειακά ανθρωπολογικά χαρακτηριστικά, μολονότι έχουν κατέλθει από τη Ρουμανία. Η κάθοδος των Βλάχων της Ρουμανίας από τον 10ο αιώνα προς νότο υπήρξε μάλιστα τόσο μαζική (σ.σ. πριν μας είπε ότι αριθμητικά οι Βλάχοι που κατέβηκαν ήταν λίγοι), ώστε η κοιτίδα τους προοδευτικά απομεσογειοποιήθηκε. Η Ρουμανία έκτοτε έχει παντού έντονα διναρικό πληθυσμό (Δ. Δημόπουλου «Η Καταγωγή των Ελλήνων», έκδ. 1994, σελ. 236-237). Δηλαδή ο Δημήτρης Δημόπουλος μας λέει ότι οι Βλάχοι της Ρουμανίας ήταν Μεσογειακοί Έλληνες Θράκες που κατέβηκαν στην Ελλάδα, και από τότε η Ρουμανία έγινε Διναρική! Οι σύγχρονοι Ρουμάνοι είναι Διναρικοί, και άρα δεν είναι απόγονοι των Γετών. Αλλά όλα αυτά είναι σενάρια επιστημονικής φαντασίας, όπως σχεδόν όλα όσα έχουν υποστηριχθεί μέχρι σήμερα για την καταγωγή των Βλάχων.

Στο άρθρο αυτό θα υποστηρίξουμε ότι οι Βλάχοι είναι εκλατινισθέντες γλωσσικά Έλληνες και όχι Ρουμάνοι και ότι δεν ήρθαν από τη Δακία. Τη θεωρία αυτή πρώτος υποστήριξε ο Κωνσταντίνος Κούμας. Στην πραγματικότητα οι Βλάχοι της Ελλάδας είναι οι πιο γνήσιοι και καθαροί φυλετικά Έλληνες.

 

Η ΟΡΘΗ ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΒΛΑΧΩΝ

Πολύ σωστή ανάλυση για τους βλαχόφωνους έχει κάνει ο Θ. Κ. Π. Σαράντης στην εγκυκλοπαίδεια Ήλιος. Γράφει:

«Οι Ρωμαίοι, εις όλας τας χώρας τας οποίας κατέκτων, συνεκρότουν αμέσως την ασφάλειαν του τόπου και την διοίκησιν της περιοχής. Συνεκρότουν δηλαδή πρώτον τον στρατόν και ακολούθως τας κρατικάς υπηρεσίας. Εις τον στρατόν κατετάσσοντο κυρίως αγρόται και προ παντός κάτοικοι ορεινών περιοχών. Εις ανησύχους όμως τόπους, όπου το αίσθημα της αντιστάσεως του λαού κατά του κατακτητού ήτο πλέον ζωηρόν, όπως εις την περιοχήν την οποίαν εξετάζομεν (σ.σ. Βόρεια Ελλάδα), εκτός από τας κινητάς μονάδας – τας λεγεώνας – οι Ρωμαίοι συνεκρότουν και άλλας τοπικάς, σταθεράς από οπλίτας, οι οποίοι είχον αποστολήν την αστυνόμευσιν της περιοχής. Αυτάς τας σταθεράς μονάδας τας συνεκρότουν από εντοπίους άνδρας, τους οποίους αποκαθίστων γεωργικώς ή από απομάχους λεγεωναρίους και τας απεκάλουν auxilia. Εδώ, εν αντιθέσει προς τους λεγεωναρίους, οι οπλίται ωνομάζοντο armati (ο ενικός armatus), όρος, τον οποίον διά μέσου των αιώνων, οι Βλαχόφωνοι, επιτάσσοντες κατά την συνήθειάν των το άρθρον των του ενικού λου ή του πληθυντικού λι, τον μετέτρεψαν εις αρμάτουλου (armatuslu) και αρματουλάσλι, τα οποία αργότερον ελληνοποιήθηκαν εις τα αρματολός και αρματολοί. Αφ’ ετέρου, ως κρατικοί λειτουργοί προσελαμβάνοντο άνθρωποι των πόλεων, αστοί μορφωμένοι, οι οποίοι ηδύναντο ευχερέστερον να προσαρμοσθούν και να συγκροτήσουν τον γραφειοκρατικόν μηχανισμόν.

Τόσον όμως ο Ρωμαϊκός Στρατός, όσον και αι Διοικητικαί Υπηρεσίαι, και ο λαός είχον ανάγκην μιας ενιαίας γλώσσης διά να συγκροτηθούν και να λειτουργήσουν ως ενιαίον σύνολον. Αύτη ήτο η Λατινική. Τοιουτοτρόπως η Λατινική γλώσσα εισέδυε και μετεδίδετο εις ολόκληρον τον λαόν. Και όπου η τοπική γλώσσα ήτο πλέον πρωτόγονος, η Λατινική εξωστράκιζε τελείως την διάλεκτον των εντοπίων, καθώς συνέβη εις την Δύσιν και εις την Δακίαν, όπου όλοι έγιναν λατινόγλωσσοι. Κατά τόπους δε η γλώσσα έλαβε διαφορετικήν εξέλιξιν, διά να αποκτήση διά της παρόδου των αιώνων την ιδικήν της προσωπικότητα. Εις την Νότιον Ελλάδα όμως, όπου η Ρωμαϊκή κυριαρχία ήτο χαλαρωτέρα – όλοι οι Ρωμαίοι εσεβάσθησαν το Ελληνικόν μεγαλείον – και η Ελληνική γλώσσα ισχυροτέρα της Λατινικής, αφού ηνάγκαζε και τους Ρωμαίους να εκμανθάνουν την Ελληνικήν, αν ήθελον να θεωρηθούν μορφωμένοι, η Λατινική δεν ηδυνήθη να εισδύση και να παραμείνη εις τον λαόν.

Εις το Βόρειον τμήμα της Ελληνικής Χερσονήσου, και ειδικώς την Ήπειρον – Θεσσαλίαν – Μακεδονίαν, δεν έγινε αυτό το οποίον έγινε εις την Δύσιν, διότι και εδώ η Ελληνική γλώσσα αντεστάθη εις το μεγαλύτερον μέρος του πληθυσμού. Δεν συνέβη όμως και αυτό το οποίον συνέβη εις την Νότιον Ελλάδα, διότι εδώ τα πολεμικά γεγονότα ήσαν συχνότερα και ο Ρωμαϊκός στρατός πολυπληθέστερος. Τοιουτοτρόπως, ολίγον κατ’ ολίγον, αλλά σταθερώς, εις τον χώρον ο οποίος μας ενδιαφέρει εδώ, εδημιουργήθη διγλωσσία εις τον πληθυσμόν, η οποία εκράτησε και κατά τους πρώτους αιώνας του Βυζαντίου.

Ενώ εις τα πεδινά μέρη, ολίγον κατ’ ολίγον, οι λατινόγλωσσοι θα εκλείψουν, είτε λόγω του αμείλικτου διωγμού, τον οποίον θα υποστούν είτε λόγω της επικρατήσεως της Ελληνικής γλώσσης εις το Βυζάντιον, εις τα όρη αντιθέτως οι επιδρομείς ποτέ δεν θα δυνηθούν να επικρατήσουν μονίμως και ολοκληρωτικώς. Οι εκεί εγκατεστημένοι λατινόγλωσσοι οπλίται, μόνιμοι φύλακες των οδεύσεων και των διαβάσεων, θα διασωθούν εις μεγάλην αναλογίαν, όχι μόνο εις την Ελληνικήν Χερσόνησον, αλλά και επί όλων των οροσειρών όπου ευρέθησαν να υπηρετούν – εις τας Ραιτικάς Άλπεις, τας Ιλλυρικάς, τας Δειναρικάς, τας Δαλματικάς, τον Αίμον και τα Πυρηναία ακόμη – και θα παραμείνουν εις τους αγόνους τόπους των, απολαμβάνοντες όμως την κάποιαν των ελευθερίαν.

Οι λατινόγλωσσοι αυτοί ελεύθεροι Έλληνες, αφού διήλθον αρχικώς από την καλύβην, ήρχισαν, ολίγον κατ’ ολίγον, να συγκροτούν μονιμωτέρας κατοικίας εις μικρούς ή μεγάλους οικισμούς, όσον τους επέτρεπον αι περιστάσεις και αι περιπέτειαι των πολέμων. Τελικώς, εις τας οροσειράς της Βορείου Ελλάδος – Ήπειρον, Θεσσαλίαν, Μακεδονίαν – ευρέθησαν εγκατεστημένοι εις αξιολόγους οικισμούς Βλαχόφωνοι Έλληνες, οι οποίοι αμείωτον και αδιάπτωτον διατηρούντες διά μέσου των αιώνων το εθνικόν των φρόνημα εις τον προφορικόν λόγον εχρησιμοποίουν το λατινογενές επίκτητον ιδίωμά των, ενώ εις τον γραπτόν λόγον, εις τον εκκλησιασμόν των και εις την μούσαν των επί το πλείστον εχρησιμοποίουν την Ελληνικήν γλώσσαν, την οποίαν διετήρησαν μάλιστα καθαρωτέραν και με ολιγώτερα ξενικά στοιχεία από τους Ελληνοφώνους γείτονάς των εις τον αυτόν χώρον. Και ενώ εις την Δύσιν και εις την Δακίαν και αλλαχού η παλαιά γλώσσα θα λησμονηθή δια να επικρατήση η νέα λατινογενής – εις την Γαλλίαν από του 9ου αιώνος, εις την Ιταλίαν από του 10ου, εις την Ισπανίαν, Πορτογαλίαν και Ραιτίαν από του 12ου και εις την Δακίαν από του 16ου αιώνος – εδώ εις τα όρη μας θα συμβή το αντίθετον. Με την πάροδον του χρόνου και την αποκατάστασιν της ηρεμίας – ειδικώς από της εποχής της τουρκικής επικρατήσεως – αυτοί οι Έλληνες επανήρχοντο και εις την προφορικήν εθνικήν των γλώσσα, κατήρχοντο εις τας πόλεις, εξενιτεύοντο, εγίνοντο αστοί, εκαλλιέργουν τα Γράμματα – πρώτοι αυτοί μεταξύ των υπόδουλων Ελλήνων, όπως αποδεικνύουν τα εκπαιδευτικά καθιδρύματα της Μοσχοπόλεως, των Ζαγορίων κ.α. – διδάσκοντες και γράφοντες πάντοτε εις την Ελληνικήν, αναδεικνύοντες Πατριάρχας και Αρχιερείς και Διδασκάλους του Γένους· πρώτοι αυτοί εις τους εθνικούς αγώνας και τας εθνικάς δωρεάς και ευεργεσίας»(εγκ. Ήλιος, τόμος ΣΤ, σελ. 385).

 

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΒΛΑΧΟΙ ΔΕΝ ΚΑΤΕΒΗΚΑΝ ΑΠΌ ΤΗ ΡΟΥΜΑΝΙΑ

Η θεωρία ότι οι Βλάχοι εγκατέλειψαν την «πατρίδα» τους, τη Δακία και κατέβηκαν νοτιότερα προς αναζήτηση καλύτερων βοσκοτόπων δεν ευσταθεί. Κατ’ αρχάς πρέπει να εξετάσουμε πώς κατήλθαν οι Δάκες προς νότο. Ως πολεμιστές και κατακτητές; Αλλά τότε έπρεπε να καταλάβουν όχι τόπους υψηλούς και ψυχρότατους, όπου δεν φύεται η άμπελος και δεν παράγεται σιτάρι, αλλά τις εύφορες πεδιάδες, όπως οι Τούρκοι και άλλοι κατακτητές. Ή ήρθαν ως ποιμένες;  Κατά ποια λογική θα ήταν δυνατόν να δικαιολογηθεί η μετανάστευση μιας τόσο μεγάλης μάζας πληθυσμού, ο οποίος εγκατέλειψε τις εύφορες, γεμάτες βοσκοτόπια πεδιάδες της Ρουμανίας, για να έλθει να αναρριχηθεί στα άγονα βουνά της Βορείου Ελλάδας; Και γιατί εγκαταλείποντας τη Δακία δεν παρέμειναν στη Βουλγαρία ή τη Θράκη, όπου οι βοσκές είναι αφθονότερες και καλύτερες από αυτές της Πίνδου; Και πώς απροστάτευτοι ποιμένες διήλθαν αβλαβείς ξένες χώρες και πώς γίνονταν δεκτοί και πώς κατέλαβαν βοσκές αναγκαίες στους εντοπίους; Και πώς αφού είδαν ότι αυτές και λίγες ήταν και κατώτερες από αυτές της Δακίας, δεν επιθύμησαν να επανέλθουν στην πατρίδα τους; Και πώς ποιμένες όντες έκτισαν πολλοί αστικές εγκαταστάσεις όπως η Μοσχόπολη, η Κλεισούρα κ.λπ.; Και πώς Δάκες που δεν υπήρξαν ποτέ έμποροι παρήγαγαν τους καλύτερους αστούς εμπόρους όπως οι Μοσχοπολίτες, οι Κλεισουριώτες, οι Μετσοβίτες κ.α.; Και πώς οι Δάκες κατεβαίνοντας δεν έφεραν μαζί τους τις 3800 σλαβικές λέξεις που παρέλαβε η Ρουμανική από τους Σλάβους; Οι Σλάβοι από τον 4ο αιώνα είχαν εγκατασταθεί στη Δακία και επομένως είχαν επηρεάσει τη γλώσσα των Ρουμάνων. Άρα αν κατέβηκαν οι Δάκες πολύ αργότερα, όπως υποστηρίζουν, πού είναι οι τόσες σλαβικές λέξεις στη γλώσσα των Βλάχων της Ελλάδας; Από τις 6657 λέξεις του λεξικού της Κουτσοβλαχικής γλώσσας (έκδ. 1909) 3469 είναι ελληνικές, 2605 λατινικές, 150 αλβανικές και μόνο 180 σλαβικές. Άρα κάθοδος Ρουμάνων Δακών δεν έγινε προς Νότο. Επιπλέον κατά τη θεωρία της μετοικεσίας θα έπρεπε τότε και οι λατινόγλωσσοι της Ραιτίας, της Ελβετίας, των Διναρικών Άλπεων, όπως και της Δαλματίας και των Πυρηναίων, να έχουν μετοικήσει από τον Δούναβη, κάτι που ασφαλώς δεν συνέβη.

Δεν ισχύει επίσης η άποψη του Παναγιώτη Αραβαντικού, σύμφωνα με την οποία «περί τα μέσα της στ’ εκατονταετηρίδος οι Άβαροι, σύμφυλοι των Γότθων, εκδιώξαντες τούτους (τους Δακορουμάνους) εκ της Μολδοβλαχίας, συνέστησαν αυτόθι ισχυρόν βασίλειον και εκείθεν ορμώμενοι εισέβαλον εις την Μυσίαν και μέχρι της Θράκης επεξέτεινον τας δηώσεις αυτών. Κατά την εποχήν λοιπόν ταύτην, όπως απομακρυνθώσι των απηνών τούτων νέων γειτόνων, χιλιάδες εκ των της Κάτω Μυσίας ποιμενοβίων Δακορωμούνων, παραλαβόντες τας οικογένειας και τα πολυπληθή αυτών ποίμνια, κατήλθον προς την Θράκην, εκλέξαντες δε ως μέρος κατάλληλον διά τα ποίμνιά των και ασφαλές δι’ εαυτούς τον Αίμον, εγκατεστάθησαν εις τας κλιτύας και τας υπερωρείας αυτού, εγκρίσει της αυτοκρατορίας, μεθ’ ο περιοδικώς καθ’ ομάδας αποσπώμενοι μετώκησαν εις τα ορεινά μέρη της τε Μακεδονίας, της Θεσσαλίας και της Νέας και Παλαιάς Ηπείρου ως και εις την Ροδόπην και τα ενδότερα της Θράκης» (Μονογραφία περί Κουτσοβλάχων, έκδ. 1905, σελ. 25-26). Πάλι δεν μπορεί να δικαιολογηθεί γιατί οι Δακορουμάνοι, αφού εγκατέλειψαν τις αρχικές εστίες τους και εγκαταστάθηκαν στη Θράκη, εγκατέλειψαν και αυτή τη Θράκη, για να αναρριχηθούν στα άγονα βουνά της βόρειας Ελλάδας.

 

ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΕΣ ΚΑΙ ΓΕΝΕΤΙΚΕΣ ΜΕΛΕΤΕΣ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΟΤΙ ΟΙ ΒΛΑΧΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΧΘΟΝΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

Οι ανθρωπολογικές έρευνες του Έλληνα ανθρωπολόγου Άρη Πουλιανού στον Ελληνικό χώρο και του Ρώσου Μ.Β. Σεργκέβσκι στην περιοχή του Δούναβη αποδεικνύουν ότι οι Βλαχόφωνοι του Ελληνικού χώρου είναι αυτόχθονες και δεν έχουν καμιά ομοιότητα με τους κατοίκους του Δούναβη. Ο Πουλιανός παρατηρεί: «Οι Βλάχοι των διαφόρων περιοχών των Βαλκανίων και της Κεντρικής Ευρώπης είναι αρκετά ετερογενείς, όμως μοιάζουν περισσότερο με τους ανθρωπολογικούς τύπους με τους οποίους ζουν στην ίδια περιοχή από πολύ αρχαία εποχή» (Η Προέλευση των Ελλήνων»).  Οι έρευνες του Πουλιανού κατέληξαν και σε ένα άλλο συμπέρασμα. Οι Βλαχόφωνοι του Ελληνικού χώρου δεν μοιάζουν απολύτως μεταξύ τους. Δεν είναι της ίδιας ακριβώς ανθρωπομετρικής κλίμακας. Αντίθετα μοιάζουν με τους Ελληνόφωνους της γειτονικής τους περιοχής. Για παράδειγμα οι Βλαχόφωνοι της Δυτικής Μακεδονίας μοιάζουν με τους Ελληνόφωνους γείτονές τους των Γρεβενών και του Βοΐου. Οι Βλαχόφωνοι του Ζαγορίου δεν μοιάζουν με τους Βλαχόφωνους της Δυτικής Μακεδονίας, αλλά με τους Ελληνόφωνους Ηπειρώτες γείτονές τους. Αυτό σημαίνει ότι οι Βλάχοι της Ελλάδας δεν αποτελούν μια ξεχωριστή φυλή που ήρθαν από τον Δούναβη, αλλά είναι εκλατινισμένοι γλωσσικά αυτόχθονες κάτοικοι.

Η ελληνική καταγωγή των Βλάχων της Ηπείρου αποδεικνύεται και από την σχετικά πρόσφατη ανθρωπολογική μελέτη του Βούλγαρου ανθρωπολόγου PeterBoev. Ο καθηγητής Φυσικής Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Θεόδωρος Πίτσιος γράφει: «Επίσης σύμφωνα με τα συμπεράσματα του Βούλγαρου ανθρωπολόγου Peter Boev…οι διάφορες εθνογραφικές ομάδες της Ηπείρου – Βλάχοι, Σαρακατσάνοι και Ηπειρώτες – χαρακτηρίζονται από κοινούς ανθρωπολογικούς τύπους και την ίδια ανθρωπολογική σύνθεση» (Εξελικτική Ανθρωπολογία. Πορίσματα και βασικές έννοιες της σύγχρονης ανθρωπολογικής έρευνας, Αθήνα 2003, 526). Αυτό σημαίνει ότι οι Βλάχοι έχουν κοινή καταγωγή με τους Έλληνες Ηπειρώτες και τους Σαρακατσάνους και κατά συνέπεια είναι αυτόχθονες Έλληνες, ουδεμία φυλετική σχέση έχοντες με τους Ρουμάνους.

Σε ανάλογα αποτελέσματα κατέληξε και η γενετική έρευνα για το γενετικό υλικό των Βλάχων του καθηγητή ανθρωπολογίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης Νίκου Ξηροτύρη. Σύμφωνα με αυτή την έρευνα οι Βλαχόφωνοι Έλληνες δεν διαφέρουν γενετικά σε τίποτα από τις υπόλοιπες πληθυσμιακές ομάδες, Σαρακατσάνους, Καραγκούνηδες ή ντόπιους Έλληνες. Έτσι καταρρέει και με γενετική μελέτη η θεωρία ότι οι Βλάχοι της Ελλάδας είναι ρουμανικής καταγωγής.

 

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΩΝ ΒΛΑΧΩΝ ARMANI ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΡΟΥΜΑΝΟΙ

Ένα ψευδοεπιχείρημα υπέρ της ρουμανικής καταγωγής των Βλάχων της Ελλάδας είναι ότι Ρουμάνοι και Αρωμούνοι (Βλάχοι) έχουν το ίδιο εθνωνύμιο. Οι Βλαχόφωνοι αυτοαποκαλούνται Armani, κατά παραφθορά του Romani διά της προτάξεως του ευφωνικού α, το οποίο στη βλαχική γλώσσα τους προτάσσουν σε όλες τις λέξεις που αρχίζουν από ρ. Κατ’ αρχάς να τονίσουμε ότι το Romanus είναι όνομα πολιτικό και όχι εθνικό. Τι σημαίνει όμως Ar(o)mani; Με την επικράτηση του Χριστιανισμού οι λέξεις Έλλην και Ελλάς έπαψαν να χρησιμοποιούνται από τους Χριστιανούς, διότι θεωρούνταν συνώνυμα της ειδωλολατρίας. Καθ’ όλη τη διάρκεια της Βυζαντινής αυτοκρατορίας οι μεν αυτοκράτορες ήταν «οι εν Χριστώ τω Θεώ πιστοί βασιλείς και αυτοκράτορες των Ρωμαίων», οι δε υπήκοοί τους ήταν Ρωμαίοι πολίτες σύμφωνα με το διάταγμα του Καρακάλλα το 212 μ.Χ. Αλλά και από τους Δυτικούς η Βυζαντινή αυτοκρατορία απεκαλείτο Ρωμανία ή Ρωμυλία και οι πολίτες Ρωμάνοι. Επομένως οι Βλαχόφωνοι αυτοαποκαλούμενοι Armani, δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να αυτοαποκαλούνται Ρωμιοί στη γλώσσα τους.

 

Μάριος Δημόπουλος

Γλωσσολόγος-Εθνολόγος

Διατροφολόγος

Μέλος του American Council of Applied Clinical Nutrition

 

Δείτε το δεύτερο μέρος του άρθρου.

Add comment


Security code
Refresh

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ:

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση μέρους ή όλων των αναρτήσεων της ιστοσελίδας ΠΕΛΑΣΓΟΙ-ΕΛΛΗΝΕΣ-ΑΛΒΑΝΟΙ – www.greeks-albanians.com σε ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας με προϋπόθεση την αναφορά του αρθρογράφου και της ιστοσελίδας με ενεργό λινκ.

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους ή όλων των αναρτήσεων της ιστοσελίδας ΠΕΛΑΣΓΟΙ-ΕΛΛΗΝΕΣ-ΑΛΒΑΝΟΙ – www.greeks-albanians.com σε έντυπα μέσα χωρίς τη γραπτή άδεια του κατόχου αυτής της ιστοσελίδας Μάριου Δημόπουλου.

Tuesday the 17th - . Thanks to Joomla 2.5 templates by FTS